Το "Orange Slice Blues" είναι το single του Αμερικανού Jon Spencer, το οποίο κυκλοφόρησε στις 12 Μαΐου 2026. Το κομμάτι αποτελεί τον προπομπό του επερχόμενου σόλο άλμπουμ του με τίτλο Songs of Personal Loss and Protest, το οποίο είναι προγραμματισμένο να κυκλοφορήσει στις 12 Ιουνίου 2026 από τη δική του δισκογραφική εταιρεία, τη Shove Records.
Μπορείτε να παρακολουθήσετε το επίσημο βίντεο κλιπ
Ο Jon Spencer υπήρξε από τις πιο επιδραστικές μορφές του αμερικανικού alternative των ’90s. Με τους Blues Explosion έφερε το blues σε επαφή με funk grooves και punk attitude, δημιουργώντας έναν ήχο που επηρέασε μπάντες από White Stripes μέχρι Black Keys. Το “Orange Slice Blues” συνεχίζει αυτή τη γραμμή, με τον Spencer να παραμένει πιστός στην αισθητική του
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το “Morning Fire” αποτυπώνει τον fuzz ήχο των The Other Half, με τον Randy Holden να διαμορφώνει έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς κιθαριστικούς τόνους της ψυχεδελικής σκηνής της Δυτικής Ακτής.
Το “Morning Fire” κυκλοφόρησε το 1968 μέσα στο άλμπουμ The Other Half, την πρώτη και μοναδική πλήρη δισκογραφική δουλειά του συγκροτήματος από το Λος Άντζελες.
Οι The Other Half σχηματίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’60 και έγιναν γνωστοί για τον συνδυασμό garage rock, proto‑metal και ψυχεδελικής αισθητικής. Στο lineup συμμετείχαν οι:
Randy Holden – κιθάρα (αργότερα στους Blue Cheer) Geoff Weston – κιθάρα
Larry Brown – μπάσο Jeff Nowlen – φωνή, φυσαρμόνικα Ron Saur – ντραμς
Το “Morning Fire” αποδίδεται συνθετικά στον Nowlen
Το 1968, η Καλιφόρνια ήταν κέντρο της ψυχεδελικής έκρηξης. Συγκροτήματα όπως οι Blue Cheer, Iron Butterfly και Love διαμόρφωναν έναν βαρύτερο, πιο ηλεκτρικό ήχο. Οι The Other Half κινήθηκαν σε αυτό το περιβάλλον, αλλά με πιο garage‑psych προσέγγιση,βασισμένη στον χαρακτηριστικό fuzz ήχο και στα δυνατά riffs του Holden.
Παρότι οι The Other Half δεν γνώρισαν mainstream επιτυχία, το “Morning Fire” θεωρείται σήμερα cult classic της αμερικανικής ψυχεδελικής σκηνής.
Το άλμπουμ The Other Half(1968) περιλαμβάνει κομμάτια όπως “Mr. Pharmacist” και “Bad Day”, που συχνά εμφανίζονται σε συλλογές garage‑psych. Το “Morning Fire” έχει επανεκδοθεί σε remastered μορφές και εμφανίζεται σε playlists ψυχεδελικού rock. Η μπάντα διαλύθηκε λίγο μετά την κυκλοφορία του δίσκου, με τον Holden να συνεχίζει σε πιο heavy κατεύθυνση.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Η εκτέλεση των Finchley Boys στο “I’m Not Like Everybody Else”, από το άλμπουμEverlasting Tributes (1972), αποτελεί μία από τις πιο σκληρές και ακατέργαστες garage‑psych διασκευές του κλασικού κομματιού των Kinks.
Το “I’m Not Like Everybody Else” των Finchley Boys αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις όπου μια τοπική, underground μπάντα της αμερικανικής Midwest σκηνής μετατρέπει ένα βρετανικό rock κομμάτι σε ψυχεδελικό hard rock. Η ηχογράφηση κυκλοφόρησε το 1972 στο άλμπουμ Everlasting Tributes, το μοναδικό πλήρους διάρκειας LP της μπάντας, μέσω της Golden Throat Records .
Το τραγούδι είναι διασκευή του κλασικού κομματιού των The Kinks, γραμμένο από τον Ray Davies το 1966 . Οι Finchley Boys, προερχόμενοι από το Champaign‑Urbana του Illinois, προσέγγισαν το κομμάτι με αισθητική που συνδυάζει garage rock, proto‑hard rock και ψυχεδελική ενέργεια, απομακρυνόμενοι από τον πιο σκοτεινό, βρετανικό τόνο της αρχικής εκτέλεσης.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε στα Chess Studios και στα Golden Voice Studios, δύο στούντιο που συνδέονται με την ιστορία του Chicago blues και της Midwest rock παραγωγής . Η σύνθεση της μπάντας στην ηχογράφηση περιλάμβανε τον George Faber στα φωνητικά και φυσαρμόνικα, τον Garrett Oostdyk στην κιθάρα και παραγωγή, τον Tabe στο 8‑string μπάσο και τον J. Michael Powers στα τύμπανα.
Οι Finchley Boys σχηματίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του ’60 στο Illinois και έμειναν ενεργοί για μικρό χρονικό διάστημα, αφήνοντας όμως πίσω τους ένα LP που θεωρείται πλέον συλλεκτικό. Το Everlasting Tributes (1972) περιλαμβάνει οκτώ κομμάτια, μεταξύ των οποίων τα “Who’s Been Talkin’”, “Outcast” και “Hooked”. Το “I’m Not Like Everybody Else” αποτελεί την πιο αναγνωρίσιμη στιγμή του δίσκου, καθώς συνδέει το βρετανικό songwriting των Kinks με την αμερικανική garage‑psych αισθητική. Το κομμάτι έχει επανεκδοθεί αρκετές φορές, ενώ το αρχικό βινύλιο θεωρείται ιδιαίτερα δυσεύρετο. Η μπάντα διαλύθηκε σύντομα μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ, αλλά η φήμη της ενισχύθηκε μέσα από συλλέκτες και reissue labels που ανέδειξαν το υλικό της.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το “Voilà” αποτελεί μία από τις πιο ιδιαίτερες underground στιγμές του γαλλικού Garage/Psych Rock.
Το “Voilà” του Jean‑Yves Breton, κυκλοφορημένο στις αρχές της δεκαετίας του ’70, ανήκει στο κύμα του ευρωπαϊκού Garage/Psych Rock που αναπτύχθηκε παράλληλα με τις αμερικανικές και βρετανικές σκηνές. Σε αντίθεση με το πιο γνωστό κλασικό γαλλικό τραγούδι της εποχής, ο Breton κινήθηκε σε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο με κιθάρες, ψυχεδελικές γραμμές και μια παραγωγή που διατηρεί την αυθεντική αισθητική των μικρών ανεξάρτητων στούντιο.
Η παραγωγή, πιθανότατα χαμηλού budget, ενισχύει τον χαρακτήρα του τραγουδιού και το τοποθετεί δίπλα σε άλλες underground κυκλοφορίες της εποχής.
Η ιστορική σημασία του “Voilà” έγκειται στο ότι αποτελεί ένα από τα παραδείγματα της γαλλικής psych‑garage σκηνής, η οποία δεν έφτασε ποτέ τη δημοφιλία των αγγλοσαξονικών αντίστοιχων, αλλά άφησε πίσω της μικρά διαμάντια που ανακαλύπτονται ξανά από συλλέκτες και DJs. Το κομμάτι του Breton έχει επανεμφανιστεί σε συλλογές και playlists που αναδεικνύουν χαμένα psych gems των ’60s και ’70s.
Ο Jean‑Yves Breton δραστηριοποιήθηκε κυρίως στις αρχές των ’70s, σε μια περίοδο όπου η ευρωπαϊκή underground σκηνή πειραματιζόταν με garage, psych και proto‑punk στοιχεία. Το “Voilà” θεωρείται σήμερα cult κομμάτι, συχνά αναζητούμενο από συλλέκτες βινυλίου και λάτρεις του ευρωπαϊκού psych rock. Παρότι ο Breton δεν απέκτησε μεγάλη εμπορική αναγνώριση, το έργο του έχει επανεκτιμηθεί μέσα από σύγχρονες επανεκδόσεις και ψηφιακές πλατφόρμες.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το “San Francisco Coffee Shop Freak Out” κυκλοφορεί στις 9 Ιανουαρίου 2026 και προετοιμάζει το έδαφος για το νέο άλμπουμ των The Rumours.
Το “San Francisco Coffee Shop Freak Out” αποτελεί το νέο single των The Rumours, με επίσημη κυκλοφορία στις 9 Ιανουαρίου 2026, όπως επιβεβαιώνεται από τη σελίδα HyperFollow της μπάντας στο DistroKid. Το τραγούδι συνοδεύεται από επίσημο music video στο YouTube, το οποίο παρουσιάζει την αισθητική και το χιούμορ που χαρακτηρίζει το συγκρότημα, με σκηνοθεσία του R.W. Hellborn και μοντάζ της Ela Moore
Tο single αποτελεί προπομπό του επερχόμενου άλμπουμ τους για το 2026, με τη μπάντα να προωθεί ήδη το κομμάτι μέσω pre‑save καμπάνιας στο Spotify. Η αισθητική του video, με πρωταγωνιστές τους The Goilz και ClintMiester, κινείται ανάμεσα στο rock ’n’ roll attitude και μια ελαφρώς σατιρική, κινηματογραφική προσέγγιση.
Μουσικά, το “San Francisco Coffee Shop Freak Out” κινείται στο γνώριμο ύφος των The Rumours με μια garage‑punk διάθεση που θυμίζει αμερικανική underground σκηνή. Η παραγωγή είναι καθαρή, δυναμική και προσανατολισμένη στο live feeling, κάτι που ενισχύει τον χαρακτήρα της μπάντας.
Το τραγούδι λειτουργεί ως μια πρώτη γεύση από το νέο υλικό που ετοιμάζουν για το 2026, δείχνοντας ότι οι The Rumours συνεχίζουν να επενδύουν σε έναν ήχο που συνδυάζει αυθορμητισμό, attitude και μια δόση θεατρικής υπερβολής.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Οι Komodor αποτελούν μία από τις πιο ενδιαφέρουσες μπάντες του σύγχρονου heavy‑psych και retro‑rock ήχου. Με έδρα τη Γαλλία, το συγκρότημα έχει χτίσει τη φήμη του πάνω σε έναν ήχο που συνδυάζει garage rock, proto‑metal, fuzz κιθάρες και την ωμή ενέργεια των 70s. Το “Believe It”, που κυκλοφόρησε το 2021 μέσω της Soulseller Records, αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της ταυτότητάς τους.
Το κομμάτι προέρχεται από το άλμπουμ “Nasty Habits”, το οποίο κυκλοφόρησε στις 17 Δεκεμβρίου 2021 σε CD, βινύλιο και ψηφιακή μορφή.
Η μπάντα έχει εμφανιστεί σε σημαντικά φεστιβάλ και συνεχίζει να περιοδεύει εντός και εκτός Γαλλίας, με το “Believe It” να αποτελεί σταθερό highlight στα live τους. Η ενέργεια του τραγουδιού, η vintage αισθητική και η καθαρή rock ’n’ roll διάθεση το καθιστούν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά tracks του ευρωπαϊκού retro‑rock revival.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το If You Want Me είναι το νέο single των The Stripp, που θα περιλαμβάνεται στο άλμπουμ Life Imitates Art με ημερομηνία κυκλοφορίας 23 Ιανουαρίου 2026 από την Ghost Highway Recordings. Το κομμάτι χαρακτηρίζεται από εκρηκτικά riffs και μια garage rock αισθητική που θυμίζει το κλασικό rock των ’70s αλλά με σύγχρονη παραγωγή.
Η μίξη έγινε από τον Danny Greet, ενώ την παραγωγή και το editing ανέλαβε ο CJay Perros (Shutter Theory), με συμπαραγωγή του Jason Rudzyn. Το τραγούδι έχει ήδη παρουσιαστεί σε live εμφανίσεις, όπως στο Negative Waves Festival (Ιούνιος 2025), όπου απέσπασε θετικά σχόλια
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το “Painted Woman” είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του άλμπουμ Creation (1968), με garage αισθητική και blues επιρροές.
Οι Druids Of Stonehenge, ξεκινώντας από τη Νέα Υόρκη ως R&B μπάντα, μεταμορφώθηκαν σε ψυχεδελικό garage rock σχήμα με επιρροές από Rolling Stones, The Doors και 13th Floor Elevators. Το κομμάτι “Painted Woman”, κυκλοφόρησε αρχικά ως single το 1967 και εντάχθηκε στο άλμπουμ Creationτο 1968
Με διάρκεια 3:25, το τραγούδι συνδυάζει: Σκοτεινή bluesy κιθάρα Ατμοσφαιρικά φωνητικά
Μυστηριώδη στίχους που περιγράφουν μια γυναίκα-σύμβολο αποπλάνησης και παρακμής
“She walks in shadows / Her eyes like flame…”
Η “Painted Woman” δεν είναι απλώς χαρακτήρας — είναι σύμβολο της ψυχεδελικής εποχής, της γοητείας και της ελευθερίας.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το “Good Times” είναι ένα σύντομο, garage-ψυχεδελικό ξέσπασμα από το μοναδικό άλμπουμ των The Art Of Lovin’, με ήχο που ισορροπεί ανάμεσα στην pop αθωότητα και την acid ένταση.
Το “Good Times” κυκλοφόρησε το 1968 ως μέρος του μοναδικού άλμπουμ των The Art Of Lovin’, από την Mainstream Records. Το συγκρότημα, με έδρα τις ΗΠΑ, αποτελεί ένα από τα πιο αδικημένα διαμάντια της ψυχεδελικής εποχής, με ήχο που συνδυάζει garage rock, pop μελωδία και ψυχεδελική ατμόσφαιρα.
Το κομμάτι διαρκεί μόλις 2:28, αλλά καταφέρνει να αποτυπώσει την αισιοδοξία και την αφέλεια της εποχής, με fuzz κιθάρα, απλό ρυθμό και γυναικεία φωνητικά που θυμίζουν Jefferson Airplane σε πιο pop εκδοχή. Η Gail Winnick στα φωνητικά και ο Paul Applebaum στην κιθάρα και σύνθεση, δημιουργούν έναν ήχο που είναι ταυτόχρονα παιδικός και υπνωτικός, σαν acid trip σε λούνα παρκ.
Το “Good Times” είναι στιγμιότυπο μιας εποχής όπου η μουσική ήταν πείραμα, ελευθερία και χρώμα. Το άλμπουμ θεωρείται πλέον συλλεκτικό, με επανεκδόσεις σε Ιαπωνία και Ευρώπη, και το κομμάτι έχει αποκτήσει cult status ανάμεσα στους λάτρεις του underground ψυχεδελικού ήχου.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το ψευδώνυμο Electric Banana απέκτησε ιδιαίτερη μουσική ζωή κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν οι The Pretty Things ηχογραφούσαν υπό αυτή την ονομασία μουσικά κομμάτια για τη μουσική βιβλιοθήκη De Wolfe, προοριζόμενα για ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού—μεταξύ αυτών και soft-porn ή b-movies
Το τραγούδι “It’ll Never Be Me” περιλαμβάνεται στη συλλογή Electric Banana (1967) και στις επόμενες εκδόσεις More Electric Banana (1968) και Even More Electric Banana (1969)
Η μουσική αυτών των άλμπουμ —όπως και το συγκεκριμένο τραγούδι— ξεχωρίζει για τον acid rock χαρακτήρα της: είναι δυναμικά, ψυχεδελικά και γεμάτα fuzz και wah-wah εφέ. Το “It’ll Never Be Me” χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πιο δυνατά και χαρακτηριστικά παραδείγματα του ύφους αυτών των κυκλοφοριών
Στη συλλογή Electric Banana Sessions (1967-1969)—είτε σε CD είτε σε άλμπουμ—το κομμάτι εμφανίζεται και στις δύο εκδοχές του, με φωνητικά και σε instrumental μορφή
Στο βίντεο βλέπουμε τους The Pretty Things, (Electric Banana) παίζοντας το "It'll Never Be Me" από την ταινία "What's Good For The Goose". Το φανταστικό νυχτερινό κέντρο σε αυτή τη σκηνή ονομάστηκε "The Screaming Apple" - Phil May: φωνητικά - Dick Taylor: κιθάρα - Wally Waller: μπάσο/φωνητικά - Jon Povey: πλήκτρα/φωνητικά & Twink: ντραμς
Στο It’ll Never Be Me, οι Electric Banana – το alter ego των θρυλικών The Pretty Things – αποτυπώνουν την ψυχή του 60’s ψυχεδελικού rock με τρόπο που παραμένει φρέσκος και δυνατός ακόμη και σήμερα. Ένα κομμάτι που αναδεικνύει το πνεύμα μιας εποχής γεμάτης πειραματισμό, ελευθερία και ακατέργαστη ενέργεια. Για όσους αναζητούν γνήσιες μελωδίες και αυθεντικό ήχο, αυτό το τραγούδι είναι μια διαχρονική υπενθύμιση πως η μουσική μπορεί να είναι και εξεγερτική και όμορφη.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Από τα βάθη της ψυχεδελικής rock σκηνής των '70s, το μοναδικό άλμπουμ των Blue Mountain Eagle ξεχωρίζει σαν ένα αυθεντικό μουσικό αποτύπωμα μιας εποχής γεμάτης δημιουργικότητα και πειραματισμό. Με μέλη που προέρχονται από τους θρυλικούς New Buffalo Springfield, η μπάντα κυκλοφόρησε αυτό το άλμπουμ-διαμάντι πριν χαθεί στη λήθη — αφήνοντας όμως πίσω της έναν ήχο που ακόμα μαγεύει.
Το άλμπουμ Blue Mountain Eagle του 1970 είναι ένα μοναδικό διαμάντι της ψυχεδελικής και progressive rock σκηνής των Η.Π.Α., που συχνά παραβλέπεται αλλά λατρεύεται από τους λάτρεις του vintage ήχου. Η μπάντα δημιουργήθηκε από πρώην μέλη των New Buffalo Springfield και κυκλοφόρησε μόνο αυτό το άλμπουμ πριν διαλυθεί.
Συνδυάζει ψυχεδελική rock, country rock και garage στοιχεία. Θεωρείται μέρος της "χρυσής εποχής" του rock, με έντονη ενέργεια και αυθεντικότητα. Οι κιθάρες, τα φωνητικά και οι ενορχηστρώσεις θυμίζουν μπάντες όπως Buffalo Springfield και Moby Grape.
Αν αγαπάς την ψυχεδελική rock, τις garage επιρροές και την αυθεντική ενέργεια της χρυσής εποχής του rock, αυτός ο δίσκος είναι για σένα. Πάτα play και ταξίδεψε πίσω στο 1970 — όταν η μουσική ήταν τέχνη και οι μπάντες έγραφαν ιστορία με μία μόνο κυκλοφορία.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το συγκρότημα The Feminine Complex δημιουργήθηκε το 1966 από μαθήτριες του Maplewood High School στο Νάσβιλ του Τενεσί. Παρότι κυκλοφόρησαν μόνο δύο singles και ένα άλμπουμ, το "Livin’ Love", η ιστορία τους είναι γεμάτη μυστήριο και θρύλους—κάποιοι πίστευαν πως ήταν φανταστικό συγκρότημα και πως οι ηχογραφήσεις έγιναν πρόσφατα από indie μουσικούς! Ωστόσο, το αυθεντικό βινύλιο του 1969 από την Athena Records υπάρχει και θεωρείται συλλεκτικό.
Μια σπάνια περίπτωση: κοριτσίστικο garage συγκρότημα στο Νάσβιλ
Οι Feminine Complex ήταν ένα από τα ελάχιστα αμιγώς γυναικεία garage συγκροτήματα της εποχής, και μάλιστα εμφανίστηκαν σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το "Showcase '68" και το "Nashville Now". Το "Livin’ Love" είναι ένα άλμπουμ γεμάτο ενέργεια και πάθος, με όλα τα κομμάτια γραμμένα από τις ίδιες, κυρίως από τη Mindy Dalton. Παρότι η παραγωγή ήταν επαγγελματική, χάρη σε έμπειρους μουσικούς που τις πλαισίωσαν, η δημιουργικότητα και το ταλέντο της Dalton ξεχωρίζουν.
Αναγέννηση μέσω Rev-Ola
Το άλμπουμ πέρασε απαρατήρητο όταν κυκλοφόρησε, και το συγκρότημα διαλύθηκε φιλικά. Όμως, η επανέκδοση από την Rev-Ola σε CD έφερε ξανά στο προσκήνιο αυτό το μουσικό διαμάντι. Περιλαμβάνει τα αρχικά έντεκα κομμάτια και άλλα έντεκα bonus tracks, που αναδεικνύουν ακόμα περισσότερο τη γοητεία του άλμπουμ.
Τα πρώτα κομμάτια είναι ατμοσφαιρικά και συναισθηματικά, ενώ αργότερα το άλμπουμ αποκτά ένταση και ρυθμό. Το "Now I Need You" είναι μια κραυγή απελπισίας, ενώ το "Are You Lonesome Like Me?" δείχνει ωριμότητα στη σύνθεση, συγκρίσιμη με μεγάλους δημιουργούς. Το "I Won’t Run" ανεβάζει τους ρυθμούς, και τα φωνητικά με reverb δίνουν μια εναλλακτική πινελιά. Το "It’s Magic" έχει ψυχεδελική ατμόσφαιρα, ενώ το "Time Slips By" πειραματίζεται με ήχους και ρυθμούς, κλείνοντας εντυπωσιακά το άλμπουμ.
Bonus tracks και demos: ωμή ομορφιά
Τα επιπλέον κομμάτια περιλαμβάνουν ακυκλοφόρητες ηχογραφήσεις και demos με απλό ήχο—φωνή και κιθάρα—που αναδεικνύουν το ακατέργαστο ταλέντο των κοριτσιών. Το "Hold My Hand" ξεχωρίζει, ενώ το "Love Love Love" θα ταίριαζε καλύτερα στο αρχικό άλμπουμ από το "Forgetting".
Μια κληρονομιά που αξίζει να ακουστεί
Παρότι δεν κατάφεραν να επηρεάσουν τη μουσική σκηνή της εποχής, οι Feminine Complex άφησαν ένα έργο που σήμερα αναγνωρίζεται ως πρωτοποριακό. Το "Livin’ Love" είναι ένα από τα πιο αξιόλογα reissues της Rev-Ola και αξίζει να βρίσκεται στη συλλογή κάθε λάτρη της μουσικής των 60s
Το "Livin’ Love" των The Feminine Complex δεν είναι απλώς ένα μουσικό άλμπουμ—είναι μια μαρτυρία για το θάρρος, τη δημιουργικότητα και την αυθεντικότητα μιας παρέας κοριτσιών που τόλμησαν να ξεχωρίσουν σε μια ανδροκρατούμενη μουσική σκηνή. Η επανέκδοση του άλμπουμ από την Rev-Ola μας δίνει την ευκαιρία να ανακαλύψουμε ξανά έναν χαμένο θησαυρό, γεμάτο συναίσθημα, πειραματισμό και ακατέργαστη ομορφιά.
Ας κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη τους και ας δώσουμε στη μουσική τους τη θέση που της αξίζει. Γιατί κάποιες ιστορίες, όσο ξεχασμένες κι αν είναι, αξίζουν να ακουστούν δυνατά.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική.
Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα.
Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.
Οι Eagles ήταν ένα από τα βασικά γκρουπ που καθόρισαν τον ήχο της δεκαετίας του '70. Οι αρμονίες και ο ήχος της country rock αιχμαλώτισ...
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
.jpg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
