Electric Banana – "It’ll Never Be Me": Η Ψυχεδελική Πλευρά των The Pretty Things

                                 
Electric Banana – It’ll Never Be Me

Το ψευδώνυμο Electric Banana απέκτησε ιδιαίτερη μουσική ζωή κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν οι The Pretty Things ηχογραφούσαν υπό αυτή την ονομασία μουσικά κομμάτια για τη μουσική βιβλιοθήκη De Wolfe, προοριζόμενα για ταινίες χαμηλού προϋπολογισμού—μεταξύ αυτών και soft-porn ή b-movies

Το τραγούδι “It’ll Never Be Me” περιλαμβάνεται στη συλλογή Electric Banana (1967) και στις επόμενες εκδόσεις More Electric Banana (1968) και Even More Electric Banana (1969) 

Η μουσική αυτών των άλμπουμ —όπως και το συγκεκριμένο τραγούδι— ξεχωρίζει για τον acid rock χαρακτήρα της: είναι δυναμικά, ψυχεδελικά και γεμάτα fuzz και wah-wah εφέ. Το “It’ll Never Be Me” χαρακτηρίζεται ως ένα από τα πιο δυνατά και χαρακτηριστικά παραδείγματα του ύφους αυτών των κυκλοφοριών 

Στη συλλογή Electric Banana Sessions (1967-1969)—είτε σε CD είτε σε άλμπουμ—το κομμάτι εμφανίζεται και στις δύο εκδοχές του, με φωνητικά και σε instrumental μορφή

Στο βίντεο βλέπουμε τους The Pretty Things, (Electric Banana) παίζοντας το "It'll Never Be Me" από την ταινία "What's Good For The Goose". Το φανταστικό νυχτερινό κέντρο σε αυτή τη σκηνή ονομάστηκε "The Screaming Apple" - Phil May: φωνητικά - Dick Taylor: κιθάρα - Wally Waller: μπάσο/φωνητικά - Jon Povey: πλήκτρα/φωνητικά & Twink: ντραμς

Στο It’ll Never Be Me, οι Electric Banana – το alter ego των θρυλικών The Pretty Things – αποτυπώνουν την ψυχή του 60’s ψυχεδελικού rock με τρόπο που παραμένει φρέσκος και δυνατός ακόμη και σήμερα. Ένα κομμάτι που αναδεικνύει το πνεύμα μιας εποχής γεμάτης πειραματισμό, ελευθερία και ακατέργαστη ενέργεια. Για όσους αναζητούν γνήσιες μελωδίες και αυθεντικό ήχο, αυτό το τραγούδι είναι μια διαχρονική υπενθύμιση πως η μουσική μπορεί να είναι και εξεγερτική και όμορφη.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More

Rare Bird Peace Of Mind (Top Songs Of The 1970s)

Σε μια εποχή που η μουσική συχνά υπηρετεί την ταχύτητα και την εμπορική προβολή, υπάρχουν κομμάτια που αντέχουν στον χρόνο επειδή μιλούν απευθείας στην ψυχή. Το Peace Of Mind των Rare Bird, αν και κυκλοφόρησε το 1974, παραμένει σήμερα ένα μουσικό καταφύγιο για όσους αναζητούν εσωτερική γαλήνη, νόημα και συναισθηματική καθαρση. Η φωνή του Steve Gould, μαζί με την ατμοσφαιρική παραγωγή, δημιουργούν μια εμπειρία που ξεπερνά το απλό άκουσμα — είναι σαν ένα κάλεσμα προς την αυτογνωσία.

Το τραγούδι "Peace Of Mind" των Rare Bird είναι ένα μελωδικό κομμάτι από το άλμπουμ Born Again του 1974. Ανήκει στο είδος του progressive rock, με στοιχεία από art rock και classic rock

Συνθέτες: Steve Gould, David Kaffinetti, Fred Kelly

Παραγωγοί: Steve Gould, Ced Curtis, Peter Rice

Έτος κυκλοφορίας: 1974

Το τραγούδι μιλά για την αναζήτηση της εσωτερικής γαλήνης, την ελπίδα και την αποδοχή. Οι στίχοι εκφράζουν μια βαθιά επιθυμία για ηρεμία και καθοδήγηση, με έναν αφηγητή που προσπαθεί να μεταδώσει σοφία πριν φύγει.

Rare Bird:Ιδρύθηκαν στην Αγγλία στα τέλη της δεκαετίας του ’60.Παρότι δεν γνώρισε τεράστια επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, είχαν σημαντική απήχηση στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Steve Gould (φωνή, σαξόφωνο, μπάσο), Dave Kaffinetti (πλήκτρα), Graham Field (όργανο), Mark Ashton (ντραμς)

Το "Peace Of Mind" είναι το 7ο κομμάτι του άλμπουμ. Το άλμπουμ θεωρείται το τελευταίο της μπάντας πριν τη διάλυσή της στα μέσα της δεκαετίας του ’70

Το Peace Of Mind δεν είναι απλώς ένα τραγούδι — είναι υπενθύμιση ότι η ηρεμία δεν βρίσκεται σε εξωτερικούς θορύβους, αλλά σε εκείνες τις στιγμές που στρέφουμε την προσοχή μας μέσα. Οι Rare Bird, με αυτό το έργο, μας άφησαν έναν μουσικό φάρο που φωτίζει τον δρόμο της εσωτερικής ισορροπίας. Ίσως η αληθινή "γαλήνη ψυχής" να ξεκινά εκεί που τελειώνει η φασαρία του κόσμου.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More