Το τραγούδι γράφτηκε από τον Stephen Stills και ηχογραφήθηκε στις 5 Δεκεμβρίου 1966 στα Columbia Studios του Hollywood. Κυκλοφόρησε ως single τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους από την Atco Records και γνώρισε άμεση επιτυχία, φτάνοντας στο Νο. 7 του Billboard Hot 100 την άνοιξη του 1967.

Η αφορμή για τη δημιουργία του ήταν οι λεγόμενες Sunset Strip Curfew Riots, όταν οι τοπικές αρχές επέβαλαν αυστηρό νυχτερινό περιορισμό στη διάσημη μουσική λεωφόρο του Λος Άντζελες. Χιλιάδες νέοι διαμαρτυρήθηκαν θεωρώντας ότι τα μέτρα στρέφονταν εναντίον της αναπτυσσόμενης αντικουλτούρας της εποχής. Ο Stills παρακολούθησε από κοντά τα γεγονότα και μέσα σε ελάχιστο χρόνο έγραψε ένα τραγούδι που αποτύπωνε τη σύγχυση, την ανησυχία και την ένταση των ημερών.

Οι Buffalo Springfield αποτελούνταν από τους Stephen Stills, Neil Young, Richie Furay, Bruce Palmer και Dewey Martin. Αν και η πορεία τους διήρκεσε μόλις από το 1966 έως το 1968, η επιρροή τους υπήρξε τεράστια. Θεωρούνται από τα συγκροτήματα που συνέβαλαν καθοριστικά στη διαμόρφωση του Folk Rock και του Country Rock, ενώ αποτέλεσαν το δημιουργικό σημείο εκκίνησης για καλλιτέχνες που αργότερα πρωταγωνίστησαν στους Crosby, Stills, Nash & Young και στη solo πορεία του Neil Young.

Από τις εναρκτήριες γραμμές του -- " There's something happening here
But what it is ain't exactly clear " -- Η μοναδική επιτυχία των Buffalo Springfield ήταν ο ήχος της επανάστασης. Ο Stephen Stills έγραψε το "For What It's Worth"που με τα χρόνια, εξελίχθηκε σε έναν αντιπολεμικό ύμνο και από τα πιο σημαντικά τραγούδια του 1967

 Έχει διασκευασθεί, μεταξύ άλλων, και από τους  Susan O’Neill & Valerie June

Staple Singers (No. 66/1967), Cher (1969), Rush (2004), Queensryche (2007), Ozzy Osbourne (2005), David Cassidy (1974, Annie Wilson (Heart), Band of Joy (1968) και Led Zeppelin (σε live). Επίσης  οι Public Enemy  χρησιμοποίησαν sample στο τραγούδι τους “He Got Game”, στο οποίο συμμετέχει και ο Stephen Stills.

#BuffaloSpringfield #ForWhatItsWorth #NeilYoung #StephenStills #Rockanizontas #TravellersRadio

 Ο Αμερικανός μουσικός Tony Richards (Anthony Richard Orlando), ο αυθεντικός πρώτος ντράμερ των heavy metal θρύλων W.A.S.P., έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 69 ετών. Τη θλιβερή είδηση ανακοίνωσε χθες, Τετάρτη 11 Νοεμβρίου 2026, ο ηγέτης του συγκροτήματoς Blackie Lawless μέσα από τα επίσημα μέσα κοινωνικής δικτύωσης της μπάντας. 

Γεννημένος στο Φοίνιξ της Αριζόνα το 1957, μετακόμισε στο Λος Άντζελες το 1980 και αποτέλεσε βασικό γρανάζι της εκρηκτικής σκηνής της Καλιφόρνια τη δεκαετία του '80. 

Η ίδρυση των W.A.S.P. (1982–1984). Εντάχθηκε στο συγκρότημα του Blackie Lawless από το ξεκίνημά του το 1982. Το δυναμικό και θεατρικό του παίξιμο σφράγισε το ιστορικό, ομότιτλο ντεμπούτο άλμπουμ W.A.S.P. (1984), με κλασικούς ύμνους όπως τα «I Wanna Be Somebody» και «L.O.V.E. Machine»

.

Το πέρασμα από τους Great White. Πριν από τους W.A.S.P., έπαιξε στους Dante Fox, το συγκρότημα που στη συνέχεια μετονομάστηκε στους διάσημους Great White, εμφανιζόμενος στα θρυλικά κλαμπ του Χόλιγουντ (Whisky a Go Go, Troubadour, Roxy).

 Αποχαιρετώντας τον, ο Blackie Lawless τόνισε πως όταν ξεκίνησαν ήταν τέσσερις πανίσχυρες προσωπικότητες, η ικανότητα του Tony στα τύμπανα μαγνήτιζε το κοινό και η αποχώρησή του το 1984 άφησε μια πληγή που το συγκρότημα δεν ξεπέρασε ποτέ πραγματικά.
 Μετά την αποχώρησή του από τους W.A.S.P. (όπου αντικαταστάθηκε από τον επίσης αείμνηστο Steve Riley), συνέχισε να παίζει μουσική με διάφορα σχήματα, με πιο πρόσφατο τους DellaVella

#TonyRichards #WASP #HeavyMetal #RockHistory #RIPTonyRichards

Phil «Philthy Animal» Taylor  

Ο Τέιλορ γεννήθηκε στο Hasland του Derbyshire 21 Σεπτεμβρίου 1954 και αποτέλεσε τη ρυθμική ραχοκοκαλιά των Motörhead σε δύο διαφορετικές περιόδους, αφήνοντας ανεξίτηλο το στίγμα του στο heavy metal.

Πρώτη περίοδος (1975–1984). Εντάχθηκε στο συγκρότημα αντικαθιστώντας τον Lucas Fox κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του ντεμπούτου On Parole. Μαζί με τον Lemmy Kilmister και τον «Fast» Eddie Clarke δημιούργησαν την πιο εμβληματική σύνθεση του γκρουπ.

 Συμμετείχε σε κορυφαία άλμπουμ όπως τα Overkill (1979), Bomber (1979), Ace of Spades (1980), No Sleep 'til Hammersmith (1981) και Iron Fist (1982).

Δεύτερη περίοδος (1987–1992). Επέστρεψε στο συγκρότημα για άλμπουμ όπως τα Rock 'n' Roll, 1916 και March ör Die. Απολύθηκε το 1992 κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων του τραγουδιού «I Ain't No Nice Guy» λόγω πτώσης στην απόδοσή του. 

 Εκτός από τους Motörhead, έπαιξε με τους Waysted, Operator, The Web of Spider, Capricorn και The Deviants του Mick Farren.

Το επιθετικό και ωμό παίξιμό του θεωρείται θεμελιώδες για την εξέλιξη του speed metal και του thrash metal. Η ταχύτητα και η ένταση στα ντραμς του, ιδιαίτερα σε κομμάτια όπως το «Overkill», επηρέασαν καθοριστικά γενιές ντράμερ της ακραίας μουσικής. 

 Έμεινε στην ιστορία για την αυταπάρνησή του στη σκηνή, παίζοντας ακόμα και με σπασμένο χέρι (δένοντας την μπαγκέτα με μονωτική ταινία) ή φορώντας κολάρο μετά από τραυματισμό στον αυχένα το 1980.

Απεβίωσε στο Λονδίνο 11 Νοεμβρίουτου 2015, σε ηλικία 61 ετών, έπειτα από μακροχρόνια ασθένεια και ηπατική ανεπάρκεια

Ο λόγος που σε κάποια σημεία (όπως στη Wikipedia) βλέπετε 12 Νοεμβρίου, οφείλεται στη διαφορά ώρας και τη στιγμή της ανακοίνωσης.
 Πέθανε το βράδυ της Τετάρτης 11 Νοεμβρίου 2015. Αυτό επιβεβαιώνεται από τον ίδιο τον κιθαρίστα και αδελφικό του φίλο στους Motörhead, «Fast» Eddie Clarke, ο οποίος την επόμενη ημέρα (Πέμπτη 12 Νοεμβρίου) έγραψε στον επίσημο λογαριασμό του στο Facebook:

«Ο αγαπημένος μου φίλος και αδελφός έφυγε από τη ζωή χθες το βράδυ (passed away last night)». 

#PhilthyAnimalTaylor #Motorhead #TravellersRadio #Remembering #Rockanizontas1

Το «In Memory of Elizabeth Reed» είναι το εμβληματικό ορχηστρικό κομμάτι που συνέθεσε ο Dickey Betts το 1970 για τους Allman Brothers Band

 Ο Dickey Betts έγραψε τη μουσική το 1970 για μια γυναίκα με την οποία διατηρούσε κρυφό δεσμό (την Carmella, τότε σύντροφο του μουσικού Boz Scaggs). Για να μην αποκαλύψει την ταυτότητά της, ονόμασε το κομμάτι από μια ταφόπλακα που είδε στο κοιμητήριο Rose Hill του Macon, η οποία ανήκε στην Elizabeth Jones Reed Napier (1845–1935).

 Τα μέλη των Allman Brothers σύχναζαν στο Rose Hill για να ηρεμούν και να γράφουν μουσική μακριά από τα αδιάκριτα βλέμματα. Ειρωνικά, στο ίδιο ακριβώς κοιμητήριο τάφηκαν αργότερα ο Duane Allman, ο Berry Oakley και ο Gregg Allman.

 Κυκλοφόρησε αρχικά στον δίσκο Idlewild South (1970), αλλά απογειώθηκε στη ζωντανή 13λεπτη εκτέλεση του άλμπουμ At Fillmore East (1971). Είναι επηρεασμένο από την τζαζ του Miles Davis («All Blues») και ξεχωρίζει γιατί το μπάσο του Berry Oakley λειτουργεί ως ισότιμο σόλο όργανο δίπλα στις δύο κιθάρες. 

Εκτός από τους Allman Brothers Band θα το ακούσουμε και απο τρείς ακόμη εκτελέσεις 

 Οι Allman Betts Band δημιουργήθηκαν το 2018 από τον Devon Allman (γιο του Gregg Allman), τον Duane Betts (γιο του συνθέτη του κομματιού, Dickey Betts) και τον Berry Duane Oakley (γιο του αείμνηστου μπασίστα Berry Oakley) Παρότι το συγκρότημα κυκλοφορεί δικά του πρωτότυπα άλμπουμ, το «In Memory of Elizabeth Reed» αποτελεί σταθερό σημείο αναφοράς στις συναυλίες τους. Ο γιος του Berry Oakley αναλαμβάνει τη θρυλική μπασογραμμή που έγραψε ο πατέρας του πριν από μισό αιώνα, ενώ ο Duane Betts παίζει τα μελωδικά σόλο κιθάρας του πατέρα του.

3/27/19 at Brooklyn Bowl

"In Memory of Elizabeth Reed" ενα τραγούδι των Allman Brothers Band από το δεύτερο άλμπουμ τους με τον τίτλο Idlewild South (1970)

Το τραγούδι που έπαιξαν και οι Charlie Daniels Band (συχνά μάλιστα με τον ίδιο τον συνθέτη του, Dickey Betts, στη σκηνή) είναι το ορχηστρικό «In Memory of Elizabeth Reed». 

Οι δύο μπάντες συνδέονταν στενά στη σκηνή της southern rock, ηχογραφούσαν στο ίδιο στούντιο (Capricorn Studios στο Macon της Τζόρτζια) και μοιράζονταν συχνά τη σκηνή. 

 Ο κορυφαίος τζαζ φλαουτίστας Herbie Mann διασκεύασε το «In Memory of Elizabeth Reed» το 1973, συμπεριλαμβάνοντάς το στο άλμπουμ του Turtle Bay (Atlantic Records)
 Μόλις δύο χρόνια νωρίτερα (το 1971), ο Herbie Mann είχε συνεργαστεί στενά με τον Duane Allman στο θρυλικό άλμπουμ Push Push, όπου ο Allman έπαιξε slide κιθάρα. Η διασκευή του «In Memory of Elizabeth Reed» το 1973 λειτούργησε και ως ένας έμμεσος φόρος τιμής στους αδικοχαμένους φίλους του, Duane Allman και Berry Oakley.

Σαν σήμερα, πριν από 54 χρόνια, η ροκ μουσική έχασε έναν από τους πιο επιδραστικούς και μελωδικούς μπασίστες της. Ο ιδρυτικός μπασίστας των Allman Brothers Band, Raymond Berry Oakley III, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 24 ετών, έπειτα από δυστύχημα με τη μοτοσικλέτα του στο Macon της Τζόρτζια — μόλις τρία τετράγωνα μακριά από το σημείο όπου είχε σκοτωθεί ο αδελφικός του φίλος, Duane Allman, έναν χρόνο νωρίτερα.

Ποιος ήταν ο Berry Oakley;
Γεννημένος στο Σικάγο το 1948, ο Oakley μεγάλωσε στη Φλόριντα, όπου και γνωρίστηκε με τον Dickey Betts και τα αδέλφια Allman. Το 1969 αποτέλεσε τον συνδετικό κρίκο για τη δημιουργία των Allman Brothers Band.

Το παίξιμό του στο μπάσο (με το θρυλικό του "Tractor" Fender Jazz Bass) άλλαξε τους κανόνες της southern rock. Δεν περιοριζόταν στον ρόλο του συνοδευτικού οργάνου, αλλά έπαιζε μελωδικές γραμμές που έμοιαζαν με τρίτη σόλο κιθάρα, δημιουργώντας έναν αξεπέραστο ρυθμικό διάλογο με τον Duane Allman και τον Dickey Betts, όπως ακούγεται αριστουργηματικά στα «Whipping Post» και «In Memory of Elizabeth Reed».

Μετά τον θάνατο του Duane το 1971, ο Berry βυθίστηκε σε βαθύ πένθος και δεν κατάφερε ποτέ να ξεπεράσει την απώλεια, μέχρι το μοιραίο απόγευμα της 11ης Νοεμβρίου 1972.

Ο Oakley οδηγούσε τη μοτοσικλέτα του με αυξημένη ταχύτητα σε μια κλειστή δεξιά στροφή στη διασταύρωση της Napier Avenue με την Inverness. Πέρασε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με ένα αστικό λεωφορείο
Μετά την πτώση του, χτύπησε το κεφάλι του στο οδόστρωμα, αλλά αρχικά δήλωσε πως ήταν καλά και αρνήθηκε τη μεταφορά του στο νοσοκομείο. Επέστρεψε στο σπίτι του με ένα φιλικό αυτοκίνητο. 
 Περίπου τρεις ώρες αργότερα, άρχισε να υποφέρει από έντονους πόνους και παραλήρημα. Μεταφέρθηκε εσπευσμένα στο νοσοκομείο, όπου κατέληξε από εγκεφαλικό οίδημα εξαιτίας κατάγματος στο κρανίο.

Ο θάνατος του Berry Oakley συγκλόνισε τη μουσική κοινότητα λόγω των απίστευτων ομοιοτήτων με τον θάνατο του κιθαρίστα του συγκροτήματος, Duane Allman

Το δυστύχημα του Oakley σημειώθηκε μόλις τρία οικοδομικά τετράγωνα μακριά από το σημείο όπου είχε χάσει τη ζωή του ο Duane Allman, επίσης σε δυστύχημα με μοτοσικλέτα, έναν χρόνο νωρίτερα (29 Οκτωβρίου 1971). Και οι δύο μουσικοί ήταν 24 ετών όταν έφυγαν από τη ζωή. Ο Berry Oakley τάφηκε δίπλα στον στενό του φίλο και συνεργάτη, Duane Allman, στο κοιμητήριο Rose Hill του Macon. 

#BerryOakley #AllmanBrothersBand #SouthernRock #TravellersRadio #Rockanizontas

H μουσική πρόταση της ημέρας από τον Howard Duane Allman (November 20, 1946 – October 29, 1971) ακούμε Road of Love

Το τραγούδι «The Road of Love» (γνωστό και ως «Road of Love») είναι ένα εμβληματικό R&B/Soul κομμάτι του τυφλού τραγουδιστή Clarence Carter, το οποίο έμεινε στην ιστορία

χάρη στην εκρηκτική συμμετοχή του νεαρού τότε Duane Allman στην slide κιθάρα. 

Αποτελεί ένα από τα πιο διάσημα δείγματα της περιόδου που ο Allman εργαζόταν ως session μουσικός (πριν ιδρύσει τους Allman Brothers Band), βάζοντας τα θεμέλια για τον ήχο της southern rock.

 Το τραγούδι ηχογραφήθηκε αρχικά από τον Clarence Carter τον Ιούλιο του 1967 και κυκλοφόρησε ως single τον Αύγουστο της ίδιας χρονιάς, χωρίς τον Duane Allman. Έναν χρόνο αργότερα, στις 12 Νοεμβρίου 1968, στα θρυλικά FAME Studios στο Muscle Shoals της Αλαμπάμα, ο παραγωγός Rick Hall κάλεσε τον Allman να προσθέσει κιθάρες (overdub) μαζί με νέα πνευστά πάνω στην αρχική ηχογράφηση. Αυτή η νέα εκδοχή συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ The Dynamic Clarence Carter (Απρίλιος 1969). 
 Ο Duane Allman παίζει το χαρακτηριστικό εισαγωγικό ριφ στις μπάσες χορδές και το εκρηκτικό (slide) σόλο. Σύμφωνα με τον ιδιοκτήτη του στούντιο, Rick Hall, ο Allman έπαιζε πάντα όρθιος με τον ενισχυτή στο τέρμα. Έγραψε το σόλο με την πρώτη προσπάθεια και μόλις τελείωσε είπε στον παραγωγό: «Αυτό ήταν, δεν πρόκειται να το ξανανιώσω έτσι». 

Παρότι κυκλοφόρησε αρχικά σε δίσκο του Carter, το κομμάτι έγινε ευρύτερα γνωστό στο ροκ κοινό το 1972 (λίγους μήνες μετά τον θάνατο του Duane Allman), όταν συμπεριλήφθηκε στη διάσημη συλλογή An Anthology που συγκέντρωσε τις κορυφαίες session ηχογραφήσεις

Baby I ain't going down, that road of love by myself
No, no I ain't going down, that road of love by myself 
Now if you won't go with me baby 
I guess I'll just have to get somebody else 

Μια μέρα σαν σήμερα, το 2022, ο συνιδρυτής των Hawkwind, Nik Turner, έφυγε για το σπίτι του στ' αστέρια σε ηλικία 82 ετών. Ο άνθρωπος που ταξίδεψε το space rock σε άλλες διαστάσεις, δεν έκρυψε ποτέ ότι ήταν απλώς... ένας «Επισκέπτης». Άλλωστε, το τελευταίο του άλμπουμ είχε τον χαρακτηριστικό τίτλο The Final Frontier και περιλάμβανε το κομμάτι The Visitor (Space Gypsy)

Ο Nicholas Robert Turner (26 Αυγούστου 1940 – 10 Νοεμβρίου 2022) ήταν Άγγλος μουσικός περισσότερο γνωστός ως μέλος των πρωτοπόρων του Space Rock Hawkwind . Ο Turner έπαιζε σαξόφωνο και φλάουτο , ενώ ήταν τραγουδιστής και συνθέτης. Ενώ ήταν με τους Hawkwind, ο Turner ήταν γνωστός για τις πειραματικές του στυλ free jazz και την εξωφρενική παρουσία του στη σκηνή, φορώντας συχνά πλήρες μακιγιάζ και κοστούμια εμπνευσμένα από την Αρχαία Αίγυπτο .

Το ιδρυτικό μέλος του πρωτοποριακού Space Rock συγκροτήματος Hawkwind στις διαγαλαξιακές του ρίζες σε αυτό το απίστευτο άλμπουμ με τον άλλο απόφοιτο των Hawkwind Simon House και τον Steve Hillage των Gong

- απλώς ακούστε τα "Fallen Angel STS-51-L" σχετικά με την καταστροφή του διαστημικού λεωφορείου Challenger και το σκοτεινό, υπνωτικό "Time Crypt!"