Σαν σήμερα, στις 28 Οκτωβρίου 1984, ο Wells Kelly, ο ιδρυτικός ντράμερ και πολυοργανίστας του soft rock συγκροτήματος Orleans, βρέθηκε νεκρός στα σκαλιά ενός διαμερίσματος στο Λονδίνο σε ηλικία μόλις 35 ετών. Ο θάνατός του επήλθε από ασφυξία (εισρόφηση εμετού) μετά από οξεία δηλητηρίαση από ηρωίνη και κοκαΐνη, κατά τη διάρκεια μιας ξέφρενης νύχτας διασκέδασης με μέλη των Tower of Power και τον παλιό του φίλο Huey Lewis, ενώ περιόδευε με την μπάντα του Meat Loaf. 

Οι Orleans ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα pop-rock και soft-rock σχήματα των '70s. Δύο από τα πιο διάσημα και εμβληματικά τραγούδια τους που πρέπει οπωσδήποτε να ακούσετε είναι: 
"Still the One" (1976): Η μεγαλύτερη, διαχρονική τους επιτυχία. Ένα ανεβαστικό, μελωδικό κομμάτι με υπέροχες φωνητικές αρμονίες, το οποίο χρησιμοποιήθηκε για δεκαετίες σε αμέτρητες διαφημίσεις, τηλεοπτικά δίκτυα και ταινίες.

"Dance with Me" (1975): Μια πανέμορφη, ρομαντική, mid-tempo μπαλάντα που στηρίζεται στην ακουστική κιθάρα και το μελωδικό φλάουτο. Έφτασε στο No. 6 των αμερικανικών charts, καθιερώνοντας τον soft rock ήχο τους.

Ο θάνατος του Wells Kelly το 1984 συνέβη λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία της πασίγνωστης χιουμοριστικής ταινίας This Is Spinal Tap. Η ταινία είχε ως μόνιμο, επαναλαμβανόμενο αστείο το ότι οι ντράμερ του συγκροτήματος πέθαιναν πάντα με τους πιο παράξενους και μυστηριώδεις τρόπους (όπως η «πνιγμονή από εμετό κάποιου άλλου»). Δυστυχώς, ο θάνατος του Kelly στο Λονδίνο ήρθε να επιβεβαιώσει με τραγικό, πραγματικό τρόπο αυτό το κινηματογραφικό κλισέ.

Ο Wells Kelly γεννήθηκε στις 7 Απριλίου 1949 και πέθανε στις 28 Οκτωβρίου 1984. Συνεργάστηκε με τους Boffalongo, King Harvest, Orleans, Clarence Clemons And The Red Bank Rockers και Neverland Express του Meat Loaf. Εκτός από ντράμερ, ήταν τραγουδιστής, κιμπορντίστας, κιθαρίστας και τραγουδοποιός. Η μεγαλύτερη αναγνωρισιμότητά του συνδέεται με το έργο των Orleans, ενός συγκροτήματος που άφησε έντονο αποτύπωμα στο αμερικανικό soft rock των 70s. 

#WellsKelly #Orleans #ClassicRock #SoftRock #RockHistory #TravellersRadio

Ο Donnie Iris (γεννημένος ως Dominic Ierace στις 28 Φεβρουαρίου 1943 - έφυγε από τη ζωή στις 26 Οκτωβρίου 2026 σε ηλικία 83 ετών) ήταν ένας εμβληματικός Αμερικανός rock μουσικός, τραγουδιστής και κιθαρίστας. Ήταν γνωστός στους θαυμαστές του με το προσωνύμιο "King Cool" και λατρεύτηκε ως ο απόλυτος μουσικός θρύλος της περιοχής του Πίτσμπουργκ και της Δυτικής Πενσυλβάνια. 

Η καριέρα του εκτάθηκε σε πάνω από έξι δεκαετίες (1961–2026). Μόλις λίγες εβδομάδες πριν από τον θάνατό του, στις 9 Οκτωβρίου 2026, είχε ανακοινώσει επίσημα την απόσυρσή του από τις live εμφανίσεις λόγω προβλημάτων υγείας, έχοντας δώσει την τελευταία του συναυλία στις 28 Σεπτεμβρίου 2024. 

Ο Donnie Iris πέτυχε κάτι εξαιρετικά σπάνιο στην ιστορία της rock, καθώς έγινε ευρύτερα γνωστός για τρία μεγάλα hits με τρία διαφορετικά μουσικά σχήματα: 

The Jaggerz (1970): Ήταν ο βασικός τραγουδιστής και συνθέτης της μεγάλης επιτυχίας "The Rapper", η οποία έφτασε στο No. 2 του αμερικανικού Billboard, Εντάχθηκε στην μπάντα Wild Cherry (1978–1979)  αμέσως μετά την τεράστια επιτυχία τους "Play That Funky Music" και περιόδευσε μαζί τους στα τέλη των '70s.Donnie Iris and the Cruisers (1979–2026): Το προσωπικό του σχήμα με το οποίο γνώρισε τη μεγαλύτερη σόλο επιτυχία του. Η hard rock / power pop επιτυχία του "Ah! Leah!" (1980) έφτασε στο No. 29 των ΗΠΑ και θεωρείται μέχρι σήμερα ο ανεπίσημος ύμνος της πόλης του Πίτσμπουργκ.

Μερικά τραγούδια που έγιναν επιτυχίες

"Ah! Leah!" (1980) – Το σήμα κατατεθέν του, γνωστό για τα εντυπωσιακά, γεμάτα πάθος ψηλά φωνητικά του.

Love Is Like a Rock   (1981) – Heavy, ρυθμικό power-pop κομμάτι που έφτασε στο No. 37 των ΗΠΑ.

My Girl            (1981) – Από τις πιο μελωδικές και επιτυχημένες στιγμές του (No. 25 των ΗΠΑ).

Do You Compute?  (1982) – Ένα κομμάτι που αγαπήθηκε ιδιαίτερα και παιζόταν συχνά στο MTV της εποχής

#DonnieIris #RIPDonnieIris #TravellersRadio #AhLeah #RockNews

 
Το 1970 Demo Tape του συγκροτήματος J.R. Flood αποτελεί ένα από τα πιο σπάνια και πολύτιμα ντοκουμέντα της rock ιστορίας, καθώς περιέχει μια από τις παλαιότερες ηχογραφήσεις του θρυλικού ντράμερ των Rush, Neil Peart, όταν ήταν μόλις 17-18 ετών

Οι J.R. Flood ήταν μια βραχύβια progressive/psychedelic rock μπάντα από το St. Catharines του Οντάριο (Καναδάς). Παρά το νεαρό της ηλικίας του, ο Peart δεν έπαιζε μόνο ντραμς αλλά είχε ξεκινήσει ήδη να γράφει στίχους για το συγκρότημα, μια δεξιότητα που αργότερα θα καθόριζε την καριέρα του και την ταυτότητα των Rush. Ο ήχος τους είχε έντονες επιρροές από συγκροτήματα όπως οι Deep Purple και οι Uriah Heep, με κυρίαρχο το στοιχείο του οργάνου (organ).

Σύμφωνα με μαρτυρίες, η ηχογράφηση αυτή υπήρχε αρχικά σε μόλις 5 ή 6 κόπιες βινυλίου. Ο ίδιος ο Neil Peart εντόπισε τις χαμένες ταινίες (demo tapes) χρόνια αργότερα, τις μετέφερε σε CD και έδωσε αντίγραφα στα υπόλοιπα μέλη, με αποτέλεσμα το υλικό να διασωθεί και τελικά να κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο.

Το demo έχει συνολική διάρκεια περίπου 47-52 λεπτά (ανάλογα με την έκδοση/κοπή) και περιλαμβάνει τα εξής κομμάτια:

1. Retribution #1

2. Gypsy

3. Wake Up (ή Life's Illusion)

4. It's Not Hard

5. Lonely Man

6. Tide Keeps Rolling (ή Rolling Tide)

7. Flaming Blackbird

8. Giant Killer (take 6)

9. Polar Bear (το μεγαλύτερο σε διάρκεια κομμάτι, σχεδόν 10 λεπτά)

10. Retribution #2 (Alternate Cut)

(Lineup)

• Gavin/Gary Luciani: Φωνητικά & Στίχοι

• Neil Peart: Ντραμς & Στίχοι

• Bob Morrison: Όργανο (Hammond/Organ)

• Paul Dickinson: Κιθάρα

• Wally Tomczuk: Μπάσο

Έτος Ηχογράφησης

1970

#NeilPeart #Rush #JRFlood #ProgressiveRock #Rockanizontas #TravellersRadio

 
Το καλοκαίρι του 1975, πέντε έφηβοι από το Hastings, οι Nigel Wade, David Cash, Paul Tampion, Tim Falla και Ian Wright, δημιούργησαν ένα συγκρότημα με το όνομα Flight. Η ύπαρξή τους κράτησε λιγότερο από έναν χρόνο: μία και μοναδική συναυλία ως headliners στο Hotel Queens μπροστά σε περίπου πεντακόσιους θεατές, μία demo κασέτα και έπειτα η έλευση του punk το 1976 που άλλαξε ριζικά το μουσικό τοπίο της Βρετανίας. Τα μέλη ακολούθησαν διαφορετικές πορείες, οι κασέτες μπήκαν στα συρτάρια και το τετρακάναλο Fostex εγκαταλείφθηκε στη σκόνη.

Πέντε δεκαετίες αργότερα, ο Ian Wright αναβιώνει αυτή την παλιά μουσική κληρονομιά, συνδυάζοντας αρχειακές ηχογραφήσεις με νέες συνθέσεις και σύγχρονες ενορχηστρώσεις. Αναλαμβάνοντας σχεδόν τα πάντα στην παραγωγή και την εκτέλεση, δημιουργεί έναν ήχο που γεφυρώνει το παρελθόν με το παρόν, χωρίς να προσπαθεί απλώς να αναπαράγει τη μουσική των seventies.

Το άλμπουμ The Abyss, που κυκλοφόρησε στις 14 Ιουλίου 2026, αποτελεί την πιο ολοκληρωμένη μέχρι σήμερα έκφραση αυτής της προσπάθειας. Ακολουθεί τα προηγούμενα έργα του πρότζεκτ, Continuum  The Tide Will Turn και The Nightmare of Reason, εξελίσσοντας ακόμη περισσότερο τη μουσική του ταυτότητα.

Ιδιαίτερη θέση στο εγχείρημα έχει ο Nigel Wade, αρχικός τραγουδιστής των Flight, ο οποίος σήμερα ασχολείται με τη ζωγραφική ακουαρέλας. Τα έργα του κοσμούν την εικαστική παρουσίαση του άλμπουμ, ενώ οι στίχοι του προσθέτουν συναισθηματικό βάθος και ποιητική διάσταση στις συνθέσεις.

Μουσικά, το The Abyss κινείται στον χώρο του Progressive Rock και του Art Rock, συνδυάζοντας ατμοσφαιρικά πλήκτρα, εκφραστικές κιθάρες, σύνθετες ενορχηστρώσεις και εναλλαγές ρυθμών.

Παράλληλα, το έργο συνδέει τον Purcell με τον Voltaire στους στίχους και με τις αναφορές στον Goya, τον Kafka, τον Keats και τον Proust, οι οποίες διατρέχουν τον ευρύτερο κατάλογο των Flight76.

Η μεγαλύτερη δύναμη των Flight76 βρίσκεται στον διάλογο ανάμεσα σε δύο διαφορετικές εποχές: στις αναλογικές ηχογραφήσεις του παρελθόντος και στις δυνατότητες της σύγχρονης μουσικής παραγωγής. Οι επιρροές από τη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία και την κλασική progressive rock παράδοση ενσωματώνονται σε ένα προσωπικό και καλλιτεχνικό αποτέλεσμα.

Με ώριμη παραγωγή, προσεγμένες συνθέσεις και αυθεντικό δημιουργικό πάθος, το άλμπουμ τιμά το παρελθόν χωρίς να εγκλωβίζεται σε αυτό. Είναι μια μουσική πρόταση για όσους αγαπούν το κλασικό progressive rock και αναζητούν σύγχρονες δημιουργίες που διατηρούν ζωντανό το πνεύμα του.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα ράδιο που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Flight76 #TheAbyss #ProgressiveRock #Rockanizontas #TravellersRadio

 
Η σπάνια ζωντανή εμφάνιση του Alice Cooper στην τηλεοπτική εκπομπή The Tony Orlando and Dawn Rainbow Hour στις 21 Σεπτεμβρίου 1976, όπου ερμήνευσε το κλασικό του κομμάτι "I Never Cry", κυκλοφόρησε επίσημα στο διαδίκτυο. 

 Το "I Never Cry" περιλαμβάνεται στον δεύτερο σόλο δίσκο του Alice Cooper με τίτλο Alice Cooper Goes to Hell (1976). Γράφτηκε από τον ίδιο και τον Dick Wagner, και αποτελεί μια «εξομολόγηση ενός αλκοολικού», καθώς περιγράφει τη μάχη του Cooper με τον εθισμό του.

Κατά τη διάρκεια του ίδιου επεισοδίου στο The Tony Orlando and Dawn Rainbow Hour, ο Cooper δεν περιορίστηκε μόνο στο "I Never Cry", αλλά ερμήνευσε επίσης ζωντανά και το κομμάτι "Give The Kid A Break" Το "I Never Cry" υπήρξε ένα από τα πιο επιτυχημένα single της καριέρας του, φτάνοντας στο Νο. 12 των αμερικανικών charts και αποτελώντας έναν από τους ελάχιστους χρυσούς δίσκους του στις ΗΠΑ.

Παράλληλα με τη δημοσιοποίηση αυτού του αρχειακού υλικού, ο Alice Cooper σημειώνει εξαιρετική επιτυχία και στον εκδοτικό χώρο, καθώς η νέα του αυτοβιογραφία με τίτλο "Devil On My Shoulder" (από τις εκδόσεις Ebury/Penguin/Random House) σκαρφάλωσε στην #1 θέση της λίστας των bestseller μη-λογοτεχνικών βιβλίων των Sunday Times στο Ηνωμένο Βασίλειο.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα ράδιο που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#AliceCooper #INeverCry #ClassicRock #Rockanizontas #TravellersRadio

Το "The Great Fandango" είναι το τρίτο ολοκληρωμένο άλμπουμ του ελληνικού alternative rock/americana συγκροτήματος Dustbowl, το οποίο κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2016. 

Ο δίσκος ηχογραφήθηκε στα Vaggelis Kyriazis Studios, σε παραγωγή του John “Hardy” Houstoulakis και μίξη του ίδιου μαζί με τον Θάνο Καλέα. Χαρακτηρίζεται από τον σκοτεινό, ατμοσφαιρικό "Dustrock" ήχο της μπάντας, που συνδυάζει την αμερικανική underground rock παράδοση με ψυχεδελικά στοιχεία.

Σύνθεση Μπάντας (κατά την ηχογράφηση): Πάνος Μπίρμπας (κύρια φωνητικά), Νίκος Φυσάκης (κιθάρες), John “Hardy” Houstoulakis (pedal steel), Μάκης Δρεμετσίκας (κιθάρα), Λυδία Γραμματικού (μπάσο), Γιώτης Πετρέλης (τύμπανα).

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Dustbowl #TheGreatFandango #Americana #Rockanizontas #GreekRock #TravellersRadio

Οι Pink Floyd δημοσίευσαν επίσημα το νέο, ψηφιακά αποκατεστημένο υψηλής ανάλυσης (Hi-Res) οπτικό υλικό για το 23λεπτο αριστούργημά τους «Echoes». Το βίντεο προέρχεται από την καθηλωτική τελική σεκάνς της cult αυστραλιανής surf ταινίας «Crystal Voyager» (1973), σε σκηνοθεσία David Elfick και σενάριο/φωτογραφία του πρωτοπόρου George Greenough.

Όπως έχει δηλώσει ο ντράμερ Nick Mason, το συγκρότημα είδε το φιλμ για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια μιας περιοδείας στην Αυστραλία και εντυπωσιάστηκε βαθιά. Ο George Greenough είχε σχεδιάσει και κατασκευάσει μια ειδική αδιάβροχη κάμερα 8 κιλών (17 λίβρες), την οποία έδεσε στην πλάτη του για να καταγράψει, για πρώτη φορά στην ιστορία του κινηματογράφου, λήψεις από την οπτική γωνία του surfer μέσα από το εσωτερικό του «κυλίνδρου» (tube) των κυμάτων(«το εσωτερικό του σχηματισμού που δημιουργεί το κύμα καθώς κλείνει»). Οι Pink Floyd έδωσαν την άδεια για τη χρήση του "Echoes" και, μάλιστα, χρησιμοποιούσαν αυτό το υλικό ως προβολή (backdrop) στις ζωντανές τους εμφανίσεις για πολλά χρόνια.

Η ψηφιακή αποκατάσταση του βίντεο συμπίπτει με τη νέα επετειακή έκδοση του ιστορικού άλμπουμ τους «Meddle» (1971) σε συλλεκτικό πορτοκαλί μάρμαρο βινύλιο (San Tropez Orange Marble vinyl) από τη Sony Music, με αφορμή το National Album Day.

Το κομμάτι καταλαμβάνει ολόκληρη τη δεύτερη πλευρά του δίσκου Meddle. Αποτελεί τη σύνθεση-σταθμό που γεφύρωσε την ψυχεδελική περίοδο των Pink Floyd με τον progressive rock ήχο που τελειοποίησαν στη συνέχεια. Χαρακτηρίζεται από το «ping» του Richard Wright στο πιάνο (Το "ping" είναι ένας όρος που χρησιμοποιούν οι φίλοι των Pink Floyd για τον εμβληματικό, καθαρό, μεταλλικό ήχο που ακούγεται στην αρχή του "Echoes".

Τεχνικά, πρόκειται για ένα μονό ηχητικό χτύπημα του πιάνου (grand piano note) του Richard Wright, το οποίο πέρασε μέσα από περιστρεφόμενο ηχείο Leslie speaker, δημιουργώντας αυτόν τον χαρακτηριστικό "υδάτινο" και αιωρούμενο ήχο.), τα εκπληκτικά σόλο κιθάρας του David Gilmour, το υποβλητικό μπάσο του Roger Waters και τον ρυθμό του Nick Mason.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#PinkFloyd #Echoes #CrystalVoyager #ProgressiveRock #Rockanizontas #TravellersRadio