τέλος εποχής.

Ούτε κρύο ούτε ζέστη∙ αυτό είναι ο θάνατος.

Μέρα τη μέρα βλέπω τα μπράτσα μου να λιώνουν

μέσα στα μάτια αυτής της θλιβερής γεροντοκόρης

που λέει πως αγαπάει τα γεράματά μου –

ούτε με θέλει ούτε τη θέλω.

Θαρρούμε πως μας αγκαλιάζει ακόμα ο έρωτας

κι είναι τα σαπισμένα φύκια του καλοκαιριού.

έτσι

με μουσική και όνειρα

θα φύγω

και με το βλέμμα πέρα, στα νησιά.

Τι θέλουμε τα ονόματα τις λέξεις

τα πετρωμένα δάκρυα;

– μόνο με μουσική

μπορούμε πια κάτι να πούμε

 Ο Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς, αν και χαμηλών τόνων, διανοητές των σύγχρονων ελληνικών γραμμάτων. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1936 και έχει διαγράψει μια σπουδαία πορεία ως ποιητής, δοκιμιογράφος, μεταφραστής και εκδότης. 

 Έχει μεταφράσει κορυφαίους ξένους στοχαστές και λογοτέχνες, όπως η Χάνα Άρεντ, ο Τ. Σ. Έλιοτ, ο Τόμας Μαν και ο Έρνστ Κασσίρερ, φέρνοντας σε επαφή το ελληνικό κοινό με θεμελιώδη έργα της παγκόσμιας φιλοσοφίας.

 Δίσταζα μήνες να πλησιάσω το κενό κι όταν το έκανα

Αυτο ξέρασε από κει μεσα χιλιάδες μαύρα περιστέρια,

Φεύγοντας ψηλά προς τον ήλιο και το αύριο.

Μου κρατάς το χέρι σε μια πόλη άδεια από γεμάτους δρόμους,

Πεζοδρόμια, ανθρώπους και φωνές κραυγές.

Τα περιστέρια τα ζωγραφισες μαύρα, μου λες θλιμμένα,

Και γω σου απαντώ, είναι γιατί ετσι νιώθω μωρό μου.

Και γνέφεις θλιμμένα.

Κουβαλώ σε κάθε τόπο που πηγαίνω έναν αλλον εαυτό

Που μοιάζει να μην ζει πια.

Τον κλειδώνω σε περίσσιο δωματιο και πετώ τα κλειδιά

Σε έναν βαθύ γλυκό ωκεανό.

Σε κοιτάζω με το ημίφως του δρόμου που μπαίνει από τα στόρια,

Κοιμάσαι όμορφη ημίγυμνη σε λευκά σεντόνια,

Με ένα μαξιλάρι αγκαλιά,

Και σκέφτομαι πως σε αντίκρυσα τις πρώτες φορές.

Ήσουν σκεπασμένη με φύκια και αλμύρα

Και μια θάλασσα σαν πέπλο απλωμένη στα πόδια σου ακίνητο σεντόνι,

Σε ζωγράφισα με λέξεις μεσα στο μυαλό μου

Κι η καρδιά εγνευσε καταφατικά σιωπηρή

Κι έγινε ένα μικρό ποίημα,μετά από χρόνια...

Μετά από χρόνια άκουσα γέλιο στο άλλο το κλειστό δωματιο.

Τα πρωινά φεύγω για τη δουλειά,

Ο βαθύς γλυκός ωκεανός χάνεται ανάμεσα μας,

Καθώς ετοιμάζω καφέ και βάζω τα πράγματα στη τσάντα μου,

Σου δίνω το τελευταίο φιλί στο μέτωπο

Και γεύομαι αλμύρα.

Και πάντα περνώ από τον άλλο μου εαυτό...

Το βραδυ ξυπνάς και ακροβατείς προς αυτόν

Ψάχνεις το κλειδί σε βυθούς άγνωστους αλλά μάταια -

Και ξέρω τι κανεις αγάπη μου.

Κάθε πρωί ακολουθώ τα νερά από τα βήματα σου,

Φτάνω στη πόρτα και αφουγκράζομαι,

Νιώθω το φιλί σου στο ξύλο της πόρτας,

Ακουμπάω απαλά τα χείλη μου εκει..

Αλμύρα.

Ο κόσμος είναι όλος ένας βαθύς γλυκός ωκεανός

Κι εμείς οι δυο εραστές που ψάχνουν ένα κλειδί

Στους άγνωστους βυθούς του,

Ανάμεσα σε αστικά ναυάγια και κουφάρια ονείρων μιας ζωής.

(Στην Α.)

 Ηλίας Δεσύλλας

 Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά tracks του Dead City Radio (1990), όπου ο Burroughs ενώνει την απαγγελία με την avant‑garde μουσική του John Cale.

Το “Love Your Enemies” κυκλοφόρησε στις 31 Αυγούστου 1990 ως μέρος του άλμπουμ Dead City Radio, ενός έργου που συγκεντρώνει spoken‑word απαγγελίες του William S. Burroughs πάνω σε μουσικές συνθέσεις avant‑garde και experimental χαρακτήρα. Το κομμάτι έχει διάρκεια 1:13 και αποτελεί μία από τις πιο συμπυκνωμένες στιγμές του δίσκου, συνδυάζοντας την χαρακτηριστική φωνή του Burroughs με τη μουσική συνοδεία του John Cale.

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε μεταξύ Δεκεμβρίου 1988 και Ιουνίου 1989 στα Hairball 3 Studios στο Lawrence του Kansas και κυκλοφόρησε από την Island Records. Η παραγωγή ανήκει στους Hal Willner και Nelson Lyon, δύο δημιουργούς που είχαν ήδη συνεργαστεί με τον Burroughs σε προηγούμενα projects και συνέβαλαν στη διαμόρφωση της ιδιαίτερης ηχητικής του ταυτότητας.

Ο Burroughs, κεντρική μορφή της Beat Generation, αξιοποιεί στο “Love Your Enemies” το γνώριμο ύφος του: χαμηλόφωνη, σχεδόν υπνωτιστική απαγγελία, σκοτεινή ειρωνεία και θεματική που αγγίζει την εσωτερική σύγκρουση και την ανθρώπινη φύση. Η μουσική του Cale λειτουργεί ως υπόγειο, μινιμαλιστικό υπόστρωμα που ενισχύει την ένταση του λόγου.

Το κομμάτι εντάσσεται σε ένα άλμπουμ που περιλαμβάνει συνεργασίες με σημαντικούς μουσικούς της εποχής, όπως οι Sonic Youth, ο Donald Fagen, ο Lenny Pickett και η NBC Symphony Orchestra, επιβεβαιώνοντας την ευρεία επιρροή του Burroughs στη μουσική και την pop κουλτούρα.

Το Dead City Radio θεωρείται το πρώτο spoken‑word άλμπουμ του Burroughs που έλαβε ευρεία προσοχή από το κοινό και τον Τύπο. Περιλαμβάνει αποσπάσματα από έργα όπως το Naked Lunch και το Tornado Alley, καθώς και πρωτότυπα κείμενα. 

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#WilliamSBurroughs #LoveYourEnemies #DeadCityRadio #SpokenWord #JohnCale #BeatGeneration #TravellersWebRadio

                   Μια απελπισμένη ζωντάνια

VIII

«Ήρθα στον κόσμο την εποχή Της Αναλογικής.

Δούλεψα

Σ’ αυτό τον τομέα σαν μαθητευόμενος.

Ύστερα ήρθε η Αντίσταση

Κι εγώ

Αγωνίστηκα με τα όπλα της ποίησης.

Αποκατέστησα τη Λογική, και ήμουνα

Ένας πολιτικός ποιητής.

Τώρα είναι η εποχή

Της Ψυχαγωγικής.

Μπορώ να γράφω μόνο προφητεύοντας

Συνεπαρμένος με τη Μουσική

Από περίσσεμα σπόρου ή συμπόνιας».

«Αν τώρα επιβιώνει η Αναλογική

Κι έχει περάσει η μόδα της Λογικής

(μαζί κι η δικιά μου:

Κανείς δε μου ζητά πια ποίηση), υπάρχει

Η Ψυχαγωγική

(εις πείσμα της Δημαγωγίας

Που πάντα είναι περισσότερο κυρία

Της καταστάσεως).

Γι’ αυτό

Μπορώ να γράφω για Θέματα και Θρήνους

Ακόμη και Προφητείες

Σαν πολιτικός ποιητής, α, ναι, πάντα!».

«Όσο για το μέλλον, άκου:

Οι γιοι σου οι φασίστες

Θ’ απλώσουνε πανιά

Για τους κόσμους της Νέας Προϊστορίας.

Εγώ θα στέκομαι εκεί,

Σαν κάποιος που ονειρεύεται το χαμό του

Στις όχθες της θάλασσας

Απ’ όπου ξεκινά η ζωή.

Μόνος, ή σχεδόν μόνος, στην παλιά παραλία

Ανάμεσα σε χαλάσματα αρχαίων κοινωνιών,

Τη Ραβέννα

Την Όστια, ή την Βομβάη – είναι το ίδιο –

Με θεούς που ξεφλουδίζουν, προβλήματα παλιά

Όπως η πάλη των τάξεων –

Που

Διαλύονται…

Σαν ένας παρτιζάνος

Που πέθανε πριν το Μάη του ‘45

Θ’ αρχίσω σιγά σιγά ν’ αποσυντίθεμαι

Μέσα στο εκτυφλωτικό φως αυτής της θάλασσας,

Ποιητής και πολίτης ξεχασμένος».

Pier Paolo Pasolini

     (5-3-192 - 2-11-1975)

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Αν ήταν θάνατος

θα θαύμαζα τη βαθιά του σοβαρότητα, τα άχρονα μάτια του. 

Θα ήξερα ότι δεν αστειεύεσαι.

Θα υπήρχε μια μεγαλοπρέπεια τότε, θα ήταν πραγματικά γενέθλια.

Και το μαχαίρι δεν θα λάξευε, αλλά θα εισχωρούσε

αγνό κι αμόλυντο σαν το κλάμα του μωρού, 

και το σύμπαν θα ξεγλιστρούσε από δίπλα μου

«Το παρακάτω αποτελεί μέρος του ποιήματος Birthday Present (1962).»

Η Sylvia Plath (1932–1963) ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια και συγγραφέας, από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της εξομολογητικής ποίησης. Σπούδασε στο Smith College και στο Cambridge, ενώ το έργο της χαρακτηρίζεται από έντονη συναισθηματική φόρτιση, συμβολισμό και προσωπική θεματολογία. Έγινε γνωστή για τη συλλογή Ariel και το μυθιστόρημα The Bell Jar. Μετά τον θάνατό της, τιμήθηκε με Πούλιτζερ για τα Collected Poems.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σε έναν μικρό και μοναχικό πλανήτη,

που ταξιδεύουμε μέσα από ένα τυχαίο σύμπαν,

πέρα από απόμακρα άστρα, κατά μήκος αδιάφορων ήλιων,

προς έναν προορισμό όπου όλα τα σημάδια μάς λένε

πως είναι δυνατό και επιτακτικό να μάθουμε

μια γενναία και συγκλονιστική αλήθεια.

Και όταν φτάσουμε σε αυτήν,

στη μέρα της ειρηνοποίησης,

όταν αφήσουμε τα δάχτυλά μας

να λυθούν από γροθιές εχθρότητας

και επιτρέψουμε στον καθαρό αέρα να δροσίσει τις παλάμες μας.

Όταν φτάσουμε σε αυτήν,

όταν πέσει η αυλαία στη μιμητική παράσταση του μίσους

και πρόσωπα μουτζουρωμένα από περιφρόνηση καθαριστούν,

όταν τα πεδία των μαχών και τα αμφιθέατρα

δεν μαζεύουν πια τους ξεχωριστούς γιους και κόρες μας

μαζί με το μελανιασμένο και ματωμένο χορτάρι

για να ταφούν σε όμοιους τάφους σε ξένη γη.

Όταν η αρπακτική θύελλα που σαρώνει τις εκκλησίες

και ο ουρλιαχτός θόρυβος στους ναούς σιγήσουν,

όταν τα λάβαρα κυματίζουν χαρούμενα,

όταν οι σημαίες του κόσμου τρέμουν

σταθερά μέσα στο καθαρό, καλό αεράκι.

Όταν φτάσουμε σε αυτήν,

όταν αφήσουμε τα τουφέκια να πέσουν από τους ώμους μας

και τα παιδιά ντύσουν τις κούκλες τους με σημαίες ανακωχής,

όταν οι νάρκες θανάτου έχουν αφαιρεθεί

και οι ηλικιωμένοι μπορούν να περπατούν σε βραδιές ειρήνης,

όταν οι θρησκευτικές τελετές δεν αρωματίζονται

με το λιβάνι της καμένης σάρκας

και τα παιδικά όνειρα δεν τινάζονται απότομα

από εφιάλτες κακοποίησης.

Όταν φτάσουμε σε αυτήν,

τότε θα ομολογήσουμε πως ούτε οι Πυραμίδες,

με τις πέτρες τους τοποθετημένες σε μυστηριακή τελειότητα,

ούτε οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας,

που αιωρούνται ως αιώνια ομορφιά

στη συλλογική μας μνήμη,

ούτε το Γκραν Κάνυον,

που ανάβει σε υπέροχα χρώματα

από τα δυτικά ηλιοβασιλέματα,

ούτε ο Δούναβης, που χύνει την μπλε ψυχή του στην Ευρώπη,

ούτε η ιερή κορυφή του Φούτζι

που τεντώνεται προς τον Ανατέλλοντα Ήλιο,

ούτε ο Πατέρας Αμαζόνιος ούτε η Μητέρα Μισισιπής, που χωρίς διάκριση

τρέφουν όλα τα πλάσματα στα βάθη και στις όχθες τους —

δεν είναι αυτά τα μόνα θαύματα του κόσμου.

Όταν φτάσουμε σε αυτήν,

εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτή τη μικροσκοπική και άκληρη σφαίρα,

που καθημερινά απλώνουμε το χέρι για τη βόμβα, το μαχαίρι, το στιλέτο,

κι όμως προσευχόμαστε στο σκοτάδι για σημάδια ειρήνης,

εμείς, αυτοί οι άνθρωποι πάνω σ’ αυτό το σωματίδιο ύλης,

στα στόματα των οποίων κατοικούν διαβρωτικές λέξεις

που απειλούν την ίδια μας την ύπαρξη,

κι όμως από τα ίδια στόματα

βγαίνουν τραγούδια τόσο εκλεπτυσμένης γλυκύτητας

που η καρδιά παραπατά στο έργο της

και το σώμα σιωπά από δέος.

Εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτόν τον μικρό και παρασυρμένο πλανήτη,

των οποίων τα χέρια μπορούν να χτυπήσουν με τέτοια εγκατάλειψη

που σε μια στιγμή η ζωή να στραγγίξει από τους ζωντανούς,

κι όμως τα ίδια χέρια μπορούν να αγγίξουν με τέτοια θεραπευτική, ακαταμάχητη τρυφερότητα

που ο υπερήφανος αυχένας χαίρεται να λυγίσει

και η περήφανη πλάτη ευχαρίστως να καμπυλώσει.

Μέσα από τέτοιο χάος, από τέτοια αντίφαση,

μαθαίνουμε πως δεν είμαστε ούτε δαίμονες ούτε θεοί.

Όταν φτάσουμε σε αυτήν,

εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτό το άτακτο, πλανώμενο σώμα,

πλασμένοι από αυτή τη γη, της γης,

έχουμε τη δύναμη να δημιουργήσουμε γι’ αυτή τη γη

ένα κλίμα όπου κάθε άντρας και κάθε γυναίκα

μπορεί να ζει ελεύθερα, χωρίς υποκριτική ευσέβεια,

χωρίς παραλυτικό φόβο.

Όταν φτάσουμε σε αυτήν,

πρέπει να ομολογήσουμε πως εμείς είμαστε το δυνατό,

εμείς είμαστε το θαυμαστό, το αληθινό θαύμα αυτού του κόσμου.

Αυτό είναι το όταν —και μόνο τότε—

όταν φτάσουμε σε αυτήν.

Maya Angelou 

Ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Marguerite Ann Johnson.
Γεννήθηκε το 1928 και ήταν ενεργό μέλος του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών τις δεκαετίες του '50 και του '60. 
Το 1971 η Angelou δημοσίευσε την ποιητική συλλογή της η οποία υποψήφια για βραβείο Pulitzer. Η Maya Angelou έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις, σε όλη τη σταδιοδρομία της. Έχει γράψει 7 αυτοβιογραφίες και υπήρξε προσωπική φίλη του Malcolm X και του Martin Luther King.
Ο πρώτος από τους πολλούς γάμους της ήταν με Έλληνα ηλεκτρολόγο και πρώην ναυτικό, με το όνομα (Αναστάσιος) Tosh Angelos, εξ ου και το ελληνικό όνομα που επέλεξε να κρατήσει, για καλλιτεχνικούς λόγους.
Το 2000 τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών του αμερικανικού National Endowment for the Arts και τo 2011 ο πρόεδρος Obama της απένειμε το Presidential Medal of Freedom.

▶ Now Playing: Brian Eno An Ending ( Ascent)

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Και Είμαι εκείνο που δεν έζησε

Και Είμαι εκείνο που δεν υπήρξε

Τα Άχραντα Μυστήρια κυοφορώ στο αίμα μου

Και είμαι εκείνο που ζεί από πάντα εδώ

Και είμαι εκείνο που υπάρχει από πάντα εδώ

Ξέπλυνε Δευκαλίων να θυμηθούμε πάλι..

Ακούστηκε η ανάσα του Βράχμα

Και η Φύση εσίγησε..

AnimA

▶ Now Playing: Lisa Gerrard Sanvean

Το κείμενο «Είμαι εκείνο που δεν έζησε» λειτουργεί σαν μια μικρή κοσμογονία σε ποιητική μορφή. Η φωνή που μιλά δεν ανήκει σε άνθρωπο, αλλά σε μια αρχέγονη οντότητα που προηγείται της γέννησης, της ύλης και του χρόνου. Η επανάληψη «Είμαι εκείνο που δεν έζησε / δεν υπήρξε» δηλώνει μια ύπαρξη που δεν περιορίζεται στη βιολογική εμπειρία, αλλά ανήκει σε μια προαιώνια διάσταση, εκεί όπου η μνήμη δεν είναι προσωπική αλλά συμπαντική.

Η αναφορά στα «Άχραντα Μυστήρια» παραπέμπει άμεσα στην ορφική παράδοση, όπου το αίμα δεν είναι απλώς φορέας ζωής, αλλά φορέας μύησης και ιερής γνώσης. Το αίμα εδώ γίνεται σύμβολο της συνέχειας ανάμεσα στο παρελθόν και το αιώνιο, ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θείο.

Η επίκληση στον Δευκαλίωνα, τον επιζώντα του κατακλυσμού, ανοίγει την πόρτα της ελληνικής κοσμογονίας. Το «Ξέπλυνε Δευκαλίων να θυμηθούμε πάλι» είναι κάλεσμα για κάθαρση και επανεκκίνηση, όχι του κόσμου, αλλά της μνήμης. Η μνήμη εδώ δεν είναι ανάμνηση· είναι αναγνώριση της αρχικής ταυτότητας.

Η «ανάσα του Βράχμα» μεταφέρει το κείμενο στην ινδική φιλοσοφία, όπου ο κόσμος δημιουργείται και καταστρέφεται με τον ρυθμό της αναπνοής του θεού. Η στιγμή που «η Φύση εσίγησε» είναι η παύση ανάμεσα σε δύο σύμπαντα — η στιγμή πριν από τη δημιουργία ή μετά την καταστροφή.

Το κείμενο συνολικά λειτουργεί σαν μια μυσταγωγική δήλωση ύπαρξης. Μια υπενθύμιση ότι ο Εαυτός δεν περιορίζεται στη ζωή που ζούμε, αλλά εκτείνεται σε μύθο, μνήμη και κοσμική προέλευση. Το «AnimA» στο τέλος λειτουργεί ως υπογραφή αλλά και ως σύμβολο: η ψυχή, η πνοή, το θηλυκό αρχέτυπο της δημιουργίας.

Το κείμενο αντλεί στοιχεία από τρεις μεγάλες παραδόσεις: την ελληνική μυθολογία, την ορφική μυσταγωγία και την ινδική κοσμογονία. Ο Δευκαλίων, ως σύμβολο κάθαρσης και επανεκκίνησης, συνδέεται με την ιδέα της αναγέννησης της μνήμης. Τα «Άχραντα Μυστήρια» παραπέμπουν σε τελετουργίες που στόχευαν στην αποκάλυψη της αληθινής φύσης της ψυχής. Η αναφορά στον Βράχμα ενώνει την ελληνική και την ανατολική παράδοση, υποδηλώνοντας ότι η δημιουργία και η καταστροφή είναι κύκλοι που επαναλαμβάνονται αιώνια. Το κείμενο λειτουργεί ως ποιητική σύνοψη αυτών των παραδόσεων, προτείνοντας ότι ο Εαυτός είναι αρχέγονος, άχρονος και συνδεδεμένος με μια βαθύτερη κοσμική μνήμη.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Όταν τα φίδια διαπραγματευτούν το δικαίωμά τους να έρπουν

και ο ήλιος απεργήσει για να κερδίσει έναν μισθό της προκοπής—

όταν τ’ αγκάθια ατενίσουν έντρομα τα τριαντάφυλλά τους

και τα ουράνια τόξα εξασφαλίσουν τα γερατειά τους

όταν καμια τσίχλα τη νέα σελήνη δεν θα μπορεί να τραγουδήσει

αν όλα τα νυχτοπούλια δεν εγκρίνουν τη φωνή της

—και κάθε κύμα υπογράψει στη γραμμή του ορίζοντα

αλλιώς ένας ωκεανός θα πρέπει να στερέψει

όταν η βελανιδιά ζητήσει άδεια από τη σημύδα

για να κάνει ένα βελανίδι—οι κοιλάδες κατηγορήσουν

τα βουνά πως τις σκιάζουν με το ύψος τους—και ο μάρτης

καταγγείλει τον απρίλη ως δολιοφθορέα

τότε θα πιστέψουμε σε κείνη την αδιανόητη

μη ζωώδη ανθρωπότητα (και όχι πριν)

e.e. cummings 

(μετάφραση: Χάρης Βλαβιανός)

▶ Now Playing: Dead Can Dance – “The Carnival Is Over”

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 
«Πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζουμε κάτι και ταυτόχρονα να το αρνούμαστε;»

«Είναι ο νόμος της ζωής, καλή μου κυρία. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται, όχι όμως εντελώς. Αν δεν αποσυντίθετο ανά πάσα στιγμή, θα ήταν ορυκτό. Η ψυχή ζει γιατί βρίσκεται συνεχώς υπό το κράτος του πειρασμού, παρότι ανθίσταται. Οτιδήποτε ζει εναντιώνεται σε κάτι. Και εγώ είμαι αυτός προς τον οποίο εναντιώνονται τα πάντα. Αλλά, αν δεν υπήρχα, τίποτα δεν θα υπήρχε, γιατί δεν θα υπήρχε κάτι στο οποίο να εναντιωθεί κανείς, όπως το περιστέρι του μαθητή μου του Καντ, το οποίο επειδή πετάει εύκολα στον ελαφρύ αέρα, θεωρεί ότι θα μπορούσε να πετάξει καλύτερα στο κενό».

«Η μουσική, το σεληνόφως και τα όνειρα είναι τα μαγικά όπλα. Ωστόσο ως μουσική δεν πρέπει να νοείται μόνον η μουσική που παίζεται, αλλά κι εκείνη που δεν θα παιχθεί ποτέ. Ούτε και ως σεληνόφως πρέπει να νοείται αυτό που προέρχεται από τη σελήνη και κάνει τα δέντρα να φαίνονται μεγαλύτερα. Υπάρχει κι άλλο σεληνόφως, που δεν το εξουδετερώνει ούτε και ο ίδιος ο ήλιος, και σκοτεινιάζει καταμεσήμερο αυτό που τα πράγματα παριστάνουν ότι είναι. Μόνο τα όνειρα είναι πάντοτε αυτό που είναι. Είναι εκείνο το μέρος του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε και όπου είμαστε πάντοτε εμείς, ο εαυτός μας».

«Αλλά, αν ο κόσμος είναι δράση, πώς γίνεται και το όνειρο αποτελεί μέρος του κόσμου;»

«Είναι γιατί το όνειρο, καλή μου κυρία, είναι δράση που έγινε ιδέα, και γι’ αυτόν το λόγο διατηρεί τη δύναμη του κόσμου απορρίπτοντας την ύλη, δηλαδή το να υπάρχει κανείς μέσα στο χώρο. Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι μέσα στο όνειρο είμαστε ελεύθεροι;»

«Ναι, και τι θλίψη να ξυπνάει κανείς…»

«Ο καλός ονειροπόλος δεν ξυπνά. Δεν ξύπνησα ποτέ. Ο ίδιος ο Θεός πιστεύω πως κοιμάται διαρκώς. Μου το είπε κάποτε…».

Εκείνη τον κοίταξε αναρριγώντας και ξαφνικά ένιωσε φόβο, ένα συναίσθημα από τα κατάβαθα της ψυχής της που ποτέ της δεν είχε δοκιμάσει.

«Μα επιτέλους, ποιος είστε; Γιατί είστε έτσι μεταμφιεσμένος;»

«Θα απαντήσω με μία μόνο απάντηση και στις δύο σας ερωτήσεις. Δεν είμαι μεταμφιεσμένος».

«Πώς;»

«Καλή μου κυρία, είμαι ο Διάβολος. Ναι, είμαι ο Διάβολος. Αλλά μη με φοβάστε, μην τρομάζετε».

Και με μια τρομαγμένη ματιά, στην οποία κρυφόκαιγε μια πρωτόγνωρη ηδονή, εκείνη αναγνώρισε ξαφνικά πως ήταν αλήθεια

«Είμαι πράγματι ο Διάβολος. Μην τρομάζετε, γιατί είμαι στ’ αλήθεια ο Διάβολος, και γι’ αυτό δεν κάνω κακό. Ορισμένοι μιμητές μου, στη γη και πάνω από τη γη, είναι επικίνδυνοι, όπως όλοι οι αντιγραφείς, γιατί δεν γνωρίζουν το μυστικό της ύπαρξής μου. Ο Σαίξπηρ, τον οποίο ενέπνευσα πολλές φορές, μου απένειμε δικαιοσύνη. Λέει ότι είμαι κύριος. Γι’ αυτό ησυχάστε. Είστε με καλή παρέα. Είμαι ανίκανος να προφέρω μια λέξη, να κάνω μια χειρονομία που θα πρόσβαλλε μια κυρία. Ακόμη κι αν δεν μου το υπαγόρευε η ίδια μου η φύση, θα μου το επέβαλλε ο Σαίξπηρ. Αλλά, πραγματικά, δεν είναι απαραίτητο.

»Υπάρχω από την αρχή του κόσμου και ήμουν ανέκαθεν είρων. Αλλά, όπως θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι ακίνδυνοι, εκτός κι αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για να υπαινιχθούν κάποια αλήθεια. Εγώ ποτέ μου δεν ισχυρίστηκα ότι θα πω την αλήθεια σε κανέναν – αφενός γιατί δεν χρησίμευε σε τίποτα, και αφετέρου γιατί δεν τη γνωρίζω. Κι ούτε ο μεγαλύτερος αδελφός μου, ο παντοδύναμος Θεός, πιστεύω πως τη γνωρίζει. Αλλά αυτά είναι οικογενειακές υποθέσεις.

»Ισως δεν ξέρετε γιατί σας έφερα εδώ, σ’ αυτό το ταξίδι που δεν έχει πραγματικό προορισμό ούτε συγκεκριμένο σκοπό. Δεν είναι, όπως ίσως νομίσατε, για να σας βιάσω ή να σας αποπλανήσω. Αυτά συμβαίνουν στη γη, μεταξύ των ζώων, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων, και φαίνεται ότι προσφέρουν ηδονή ακόμη και στα θύματα, απ’ ό,τι με πληροφορούν από εκεί κάτω.

»Αλλωστε θα μου ήταν αδύνατο. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στη γη γιατί οι άνθρωποι είναι ζώα. Είναι αδιανόητα για τη δική μου κοινωνική θέση στο σύμπαν – όχι γιατί η ηθική είναι καλύτερη, αλλά γιατί εμείς οι άγγελοι δεν έχουμε φύλο. Και αυτό αποτελεί, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, τη μεγαλύτερη εγγύηση. Μπορείτε συνεπώς να είστε ήσυχη, θα επιδείξω σεβασμό. Γνωρίζω ότι υπάρχουν δευτερεύουσες και ανώφελες ασέβειες, όπως αυτές των συγχρόνων μυθιστοριογράφων και των γηρατειών. Αλλά ακόμη κι αυτές δεν μπορώ να τις διαπράξω, γιατί η έλλειψη φύλου σ’ εμάς υπάρχει από απαρχής κόσμου και ποτέ δεν με απασχόλησαν αυτά τα θέματα. Λένε ότι πολλές μάγισσες είχαν πάρε-δώσε μαζί μου, αλλά είναι ψέματα. Ισως όμως και να μην είναι ψέματα. Ισως όμως και να μην είναι ψέματα γιατί αυτός με τον οποίο είχαν πάρε-δώσε ήταν η φαντασία τους, που, κατά κάποιον τρόπο, είμαι εγώ.

»Μείνετε το λοιπόν ήσυχη. Διαφθείρω, είναι βέβαιο, γιατί κάνω τους άλλους να φαντάζονται. Αλλά ο Θεός είναι χειρότερος, κατά μία έννοια τουλάχιστον, γιατί έπλασε το φθαρτό σώμα, το οποίο από αισθητική άποψη είναι πολύ κατώτερο. Τα όνειρα τουλάχιστον δεν σαπίζουν. Παρέρχονται. Δεν είναι καλύτερα έτσι;» *

  ~ Απόσπασμα από το βιβλίο: Φερνάντο Πεσσόα, Η ώρα του Διαβόλου, 2011

Πηγή Αντικλείδι

▶ Now Playing: Jóhann Jóhannsson Flight From The City

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Το επόμενο ποίημα

Θα μιλάει για το μυστικό λουλούδι

στο Θιβέτ,

για την ακατάλυτη νύχτα των πόλων,

Με τα οποία θα ντύσω

Το στεφάνι των στεναγμών

Που θα φοράμε κι οι δύο

Όταν πια

Χωρίς τα σώματά μας

Θα γυρνάμε με τα ποδήλατά μας

Μέσα στο αΐδιο φως.

Αθανάσιος Πάσχος

▶ Now Playing: Sigur Rós – Samskeyti

Μια μέρα ήξερες επιτέλους

τι έπρεπε να κάνεις, και ξεκίνησες,

αν και οι φωνές γύρω σου

φώναζαν συνεχώς τις

κακές συμβουλές τους 

αν και το όλο το σπίτι

άρχισε να τρέμει

και αισθάνθηκες το παλιό δυνατό τράβηγμα

στους αστραγάλους σου.

«Βελτίωσε τη ζωή μου!»

κάθε φωνή φώναζε.

Μα δεν σταμάτησες.

Ήξερες τι έπρεπε να κάνεις,

αν και ο άνεμος εξέταζε

με τα σκληρά του δάχτυλα 

τα ίδια αυτά θεμέλια

αν και η μελαγχολία τους

ήταν τρομερή. Ήταν ήδη αρκετά

αργά, και ήταν μια άγρια νύχτα,

και ο δρόμος γεμάτος πεσμένα

κλαδιά και πέτρες.

Μα, σιγά-σιγά,

καθώς άφηνες τις φωνές τους πίσω,

τα αστέρια άρχισαν να καίνε

μέσα από τα φύλλα των νεφών,

και υπήρχε μια νέα φωνή,

την οποία σιγά-σιγά

αναγνώρισες ως δική σου,

που σε κράτησε συντροφιά

καθώς βημάτιζες όλο και βαθύτερα

στον κόσμο,

αποφασισμένος να κάνεις

το μόνο πράγμα που μπορούσες να κάνεις

– αποφασισμένος να σώσεις

τη μόνη ζωή που μπορούσες να σώσεις.

Mary Oliver

Μετάφραση Μαρία Κατσοπούλου

Το ποίημα «Το Ταξίδι» (The Journey) της Mary Oliver είναι ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της σύγχρονης αμερικανικής ποίησης. Με απλή γλώσσα και βαθιά πνευματικότητα, η Oliver περιγράφει τη στιγμή που ο άνθρωπος αποφασίζει να ακούσει τη δική του εσωτερική φωνή και να απομακρυνθεί από τις απαιτήσεις και τις φωνές των άλλων.

Το Ταξίδι έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα γιατί λειτουργεί ως ποιητικό μανιφέστο αυτογνωσίας και θάρρους, εμπνέοντας αναγνώστες να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να αφήσουν πίσω γνώριμα πρόσωπα και καταστάσεις.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#MaryOliver #ΤοΤαξίδι #TheJourney #Poetry #SelfDiscovery #AmericanPoetry #TravellersWebRadio #PoeticJourney

Το Στο Δρόμο κυκλοφόρησε το 1957, αλλά γράφτηκε σε μια συνεχή ροή το 1951, πάνω σε ένα 36 μέτρων ρολό χαρτιού. Ο Κέρουακ το συνέθεσε με αυθορμητισμό και ρυθμό, αποτυπώνοντας την πνευματική και υπαρξιακή αναζήτηση της γενιάς του.

Το μυθιστόρημα ακολουθεί τον Sal Paradise και τον Dean Moriarty σε μια σειρά ταξιδιών ανά την Αμερική. Μέσα από αυτοσχεδιαστική αφήγηση, τζαζ ρυθμούς, και φιλοσοφικές αναζητήσεις, ο Κέρουακ καταγράφει την ανησυχία, την ελευθερία και την απόρριψη της συμβατικής ζωής.

Οι μόνοι που αξίζουν για μένα είναι οι τρελοί, αυτοί που τρελαίνονται να ζήσουν, να μιλήσουν, να σωθούν, που ποθούν τα πάντα την ίδια στιγμή, αυτοί που ποτέ δεν χασμουριούνται ή δεν λένε κοινότοπα πράγματα, αλλά που καίγονται, καίγονται, καίγονται σαν τα μυθικά κίτρινα ρωμαϊκά κεριά.

από τα πιο εμβληματικά αποσπάσματα από το μυθιστόρημα Στο Δρόμο (On the Road, 1957) του Jack Kerouac. Στην αγγλική του μορφή ξεκινά με τη φράση:

“[…] the only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved…”

Το συγκεκριμένο απόσπασμα συνοψίζει την πνευματική πυξίδα της Beat γενιάς — την αναζήτηση του αυθεντικού, του παθιασμένου, του ακραίου. Οι “τρελοί” του Kerouac είναι οι άνθρωποι που καίγονται από επιθυμία, που αρνούνται τη ρουτίνα, και που ζωντανεύουν τον κόσμο με την ενέργειά τους

Jack Kerouac

#Kerouac #OnTheRoad #BeatGeneration #TravellersWebRadio #SpokenFire #LiteraryRebels

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Το άλμπουμ Poetry for the Beat Generation κυκλοφόρησε το 1959 από την Hanover Records, και αποτελεί την πρώτη ηχογραφημένη προσπάθεια του Jack Kerouac να αποδώσει την ποίησή του με μουσική συνοδεία. Στο πιάνο τον συνοδεύει ο Steve Allen, γνωστός παρουσιαστής και μουσικός, ο οποίος προσφέρει ατμοσφαιρική jazz υπόκρουση που ενισχύει τον ρυθμό και την εσωτερικότητα των στίχων.

 

Η ερμηνεία του Kerouac είναι αυθόρμητη, ρυθμική και βαθιά προσωπική, ενώ η μουσική του Allen λειτουργεί σαν υπόγεια ροή συνείδησης, ενισχύοντας την beat αισθητική της εποχής.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Kerouac #SteveAllen #BeatPoetry #JazzSpokenWord #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Θα ‘ρθει καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα. 

Να το θυμάσαι Μαρία. 

Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι που

τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη – μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. 

Εσύ είσ’ η ελπίδα άκου θα ‘ρθει καιρός που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς δε θα βγαίνουν στην τύχη 

Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές με γερμένους απέξω 

Και τη δουλειά θα τη διαλέγουμε δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια. 

Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα κι άλλοι με νότες 

Να φυλάξεις μοναχά σε μια μεγάλη φιάλη με νερό λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές απροσάρμοστοι, καταπίεση, μοναξιά, τιμή, κέρδος, εξευτελισμός για το μάθημα της ιστορίας. 

Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα – δύσκολοι καιροί. 

Και θάρθουνε κι άλλοι. 

Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά – τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά: 

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος». 

 Θα την αλλάξουμε τη ζωή παρ’ όλα αυτά Μαρία.

Κατερίνα Γώγου

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.