Το δεύτερο και τελευταίο άλμπουμ του συγκροτήματος, με τίτλο Blue Jug Band, κυκλοφόρησε το 1978 από την εταιρεία Ariola Records America. 

Ο δίσκος κινείται στα κλασικά μονοπάτια του Southern Rock της δεκαετίας του '70, με έντονες επιρροές από country και blues, θυμίζοντας τον ήχο συγκροτημάτων όπως οι The Marshall Tucker Band και οι Charlie Daniels Band. Οι στίχοι του άλμπουμ εστιάζουν κυρίως σε καθημερινές, γήινες ιστορίες απλών ανθρώπων.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει συνολικά 11 κομμάτια:

1. Memories Are Hard To Come By (δυναμικό ξεκίνημα με ακουστική εισαγωγή που εξελίσσεται σε country-rock)
2. Like A Fool (μια mid-tempo μπαλάντα με πιάνο και διπλές κιθάρες)
3. Lodi (διασκευή στο πασίγνωστο κομμάτι των Creedence Clearwater Revival)
4. Kentucky Man
5. Cajun Lady
6. Shotgun Rider
7. Tequila Waltz (μια μελαγχολική country μπαλάντα)
8. Conchita
9. Taste Of The Country
10. Child Abuse
11. The Sun Is Gonna Shine 
    
    Στην ηχογράφηση αυτού του δίσκου υπήρξαν ορισμένες αλλαγές στη σύνθεση (όπως στα τύμπανα), ενώ συμμετείχαν και σπουδαίοι session μουσικοί της country σκηνής
    
    Clint Delong & Ed Raetzloff – Κιθάρες, βασικά φωνητικά Bill Little – Πλήκτρα, φωνητικά Bill Burnett – Μπάσο Lanny Boles – Τύμπανα (αντικατέστησε τον Mac Paul Wakley του πρώτου δίσκου) Randy Scruggs – Guest συμμετοχή στην κιθάρα (γιος του θρυλικού Earl Scruggs) Rufus Thibodeaux – Guest συμμετοχή στο βιολί (fiddle), ιδιαίτερα αισθητό στο κομμάτι "Cajun Lady" John Slate & Larry Henley – Παραγωγή 

Μετά από αυτή την κυκλοφορία, το συγκρότημα ουσιαστικά διαλύθηκε, με τον τραγουδιστή και κιθαρίστα Ed Raetzloff να στρέφεται στις αρχές της δεκαετίας του '80 προς τη χριστιανική rock (Contemporary Christian Music).

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 

To PRISM - Live at Yokohama FM (1981) είναι μια ιστορική, ζωντανή ραδιοφωνική ηχογράφηση του θρυλικού ιαπωνικού jazz-rock/fusion συγκροτήματος PRISM. Πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες μεταβατικές περιόδους του σχήματος, αμέσως μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ τους Community Illusion (1981). 

Το 1981, οι PRISM είχαν ανανεώσει ριζικά τον ήχο τους. Δίπλα στα ιδρυτικά μέλη Akira Wada

(κιθάρα) και Ken Watanabe (μπάσο), προστέθηκαν δύο σπουδαίοι μουσικοί. Ο Jun Aoyama στα τύμπανα (διάσημος για τη μετέπειτα συνεργασία του με τον Tatsuro Yamashita) και ο Tetsuya Nakamura στα πλήκτρα (πρώην μέλος των Spectrum)

Η συγκεκριμένη live εμφάνιση, η οποία μεταδόθηκε από το ραδιόφωνο του NHK-FM (Session '81), χαρακτηρίζεται από έναν εκρηκτικό, spacey-synth fusion ήχο. Συνδυάζει τις heavy rock κιθαριστικές γραμμές του Wada με τα πρωτοποριακά synths του Nakamura. Η ενέργεια αυτής της περιόδου αποτυπώθηκε επίσημα λίγο αργότερα στο live άλμπουμ Live Alive (Absolutely).

Οι PRISM θεωρούνται ευρέως η πρώτη αμιγώς fusion μπάντα στην ιστορία της Ιαπωνίας, ενώ ο ηγέτης και κιθαρίστας τους, Akira Wada, υπήρξε ένας από τους πιο επιδραστικούς βιρτουόζους της γενιάς του. Ο Akira Wada  ήταν ο βασικός πυλώνας, συνθέτης και το μοναδικό μέλος που παρέμεινε σταθερό σε όλη την πορεία των PRISM. 
Διακρινόταν για τις rock/heavy μεταλλικές επιρροές που έφερνε μέσα στα jazz-fusion κομμάτια. Ο ήχος του ισορροπούσε ανάμεσα στον Allan Holdsworth και τον Al Di Meola.

 Εκτός από τους PRISM, ο Wada είχε μια πλούσια σόλο καριέρα (με άλμπουμ όπως το Out & About του 1983), ενώ συμμετείχε σε θρυλικά fusion supergroups της Ιαπωνίας όπως οι Keep (μαζί με τον Jun Fukamachi) και οι W.I.N.S. Συνεργάστηκε επίσης με κορυφαία ονόματα της ιαπωνικής σκηνής, όπως ο Naoya Matsuoka. Δυστυχώς, μετά από προβλήματα υγείας που τον ανάγκασαν να σταματήσει τις εμφανίσεις στα τέλη του 2018, ο Akira Wada έφυγε από τη ζωή στις 28 Μαρτίου 2021, σε ηλικία 64 ετών.

#PRISM #AkiraWada #YokohamaFM #JapaneseFusion #JazzFusion #Rockanizontas #TravellersRadio

Ο Jun Fukamachi ( 深 町 純 , Fukamachi Jun , 21 Μαΐου 1946 - 22 Νοεμβρίου 2010) ήταν ένας Ιάπωνας συνθέτης της jazz fusion , έπαιζε πλήκτρα keyboard και synthesizer. Ο Fukamachi έπαιξε με τους The Brecker Brothers και τον Steve Gadd , μεταξύ άλλων, και κυκλοφόρησε άλμπουμ για την Polydor και Toshiba στη δεκαετία του 1970.

Το "Aru Wakamono no Shouzou  (A Portrait of a Young Man) είναι το ντεμπούτο άλμπουμ του καταξιωμένου Ιάπωνα συνθέτη και κιμπορντίστα Jun Fukamachi, το οποίο κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 1971 από την Polydor Records. 

Αν και ο Fukamachi έγινε αργότερα παγκοσμίως γνωστός ως πρωτοπόρος της ιαπωνικής jazz-fusion και των ηλεκτρονικών συνθεσάιζερ, αυτή η πρώτη του δουλειά αποτυπώνει μια εντελώς διαφορετική, αλλά εξαιρετικά ενδιαφέρουσα πτυχή του.

Το άλμπουμ κινείται ανάμεσα στο Psychedelic Rock, το Soft Rock, το Folk και το πρώιμο Jazz-Rock

Σε αυτό το στάδιο της καριέρας του, ο Fukamachi λειτουργεί περισσότερο ως ένας "ψυχεδελικός soul τροβαδούρος"

 Η αυθεντική κυκλοφορία σε βινύλιο με το χαρακτηριστικό αναδιπλούμενο εξώφυλλο (gatefold) αποτελεί πλέον συλλεκτικό αντικείμενο υψηλής αξίας για τους λάτρεις της ιαπωνικής underground μουσικής σκηνής.

#JunFukamachi #AruWakamonoNoShouzou #JapaneseJazzRock #SoftPsych #Rockanizontas #TravellersRadio

 
Όταν ο Domenic Troiano αποχώρησε από τους James Gang το 1973, η μπάντα είχε ξεμείνει από ενέργεια και ήταν δημιουργικά σε αδιέξοδο. Ο Jim Fox στράφηκε στον παλιό του συνεργάτη Joe Walsh για συμβουλή, και ο Walsh του το είπε ξεκάθαρα: να πάρει τον Tommy Bolin.

Οι James Gang δεν έφερναν απλώς έναν μισθωμένο κιθαρίστα - άνοιγαν διάπλατα την πόρτα σε έναν απόλυτα αυτόνομο, παραγωγικότατο τραγουδοποιό που αναμόρφωσε ριζικά την ταυτότητα της μπάντας.

Στα τέλη του 1972 και στις αρχές του 1973, ο Tommy ζούσε στο Boulder. Σύνθετε συνέχεια, αλλά δεν είχε τον κατάλληλο εξοπλισμό για να καταγράψει τις ιδέες του στο σπίτι. Ένας φίλος του στο Boulder υπέγραψε ως εγγυητής για να μπορέσει ο Tommy να πάρει ένα κασετόφωνο μπομπίνας TEAC.

Αυτό το μπομπινόφωνο έγινε το δημιουργικό του σημειωματάριο. Ο Tommy περνούσε ώρες ηχογραφώντας ρυθμικά μέρη, ακουστικές φιγούρες, φωνητικά σκίτσα και εξερευνητικές κιθαριστικές ιδέες. Στη συνέχεια έπαιρνε αυτές τις βασικές ιδέες στο τοπικό Boulder Recording Studios - και τις μετέτρεπε σε πλήρως ενορχηστρωμένα ντέμο.

Όταν ο Jim Fox και ο μπασίστας Dale Peters έκαναν οντισιόν στον Tommy, η χημεία ήταν ακαριαία, αλλά το μεγαλύτερο διαπραγματευτικό χαρτί του Tommy δεν ήταν απλώς τα δάχτυλά του - ήταν η συλλογή από κασέτες του. Οι James Gang είχαν χτυπήσει δημιουργικό τοίχο, και ο Tommy έφτασε κρατώντας ένα θησαυροφυλάκιο έτοιμου υλικού. Από τα εννιά κομμάτια που αποτέλεσαν το Bang, ο Tommy έγραψε ή συν-έγραψε τα οκτώ. Τραγούδια όπως τα "Must Be Love", "Got No Time for Trouble", "Alexis" και "Standing in the Rain" γεννήθηκαν όλα από εκείνη τη δημιουργική έκρηξη στο Boulder.

Όταν η μπάντα στήθηκε για να ηχογραφήσει στην Cleveland Recording Company, ο Tommy έφερε προσεγγίσεις παραγωγής και υφές που οι James Gang δεν είχαν αγγίξει ποτέ πριν:

 Ο Troiano ήταν ικανός, παίκτης, αλλά ο Tommy έφερε μια ατμοσφαιρική, fusion προσέγγιση. Αντί να γεμίζει κάθε μέτρο με στάνταρ power riffs, ο Tommy βασιζόταν πολύ στον χώρο, σε διακριτικά reggae χτυπήματα και σε funky ρυθμικά grooves.

 

 Ο Tommy εισήγαγε υφές συνθεσάιζερ στο hard-rock πρότυπο του γκρουπ. Έγραψε μέρη με Moog synth για να προσθέσει  μοντέρνες, φωτεινές χροιές κάτω από τη ρυθμική βάση.

Βήμα στο Μικρόφωνο ("Alexis"): Μέχρι εκείνο το σημείο, ο Tommy δεν είχε τραγουδήσει ποτέ ως πρώτος τραγουδιστής σε μεγάλη κυκλοφορία. Το "Alexis" ηχογραφήθηκε με τον Tommy να αναλαμβάνει τα κύρια φωνητικά  δημιουργώντας ακαριαία το συναισθηματικό κέντρο του άλμπουμ και αποκαλύπτοντας τη βιωσιμότητά του ως solo frontman.

Αντί να αντικαταστήσει απλώς έναν κιθαρίστα, ο Tommy μετέτρεψε το Bang σε ένα άλμπουμ που ήταν ουσιαστικά μια βιτρίνα υπό την καθοδήγηση του Bolin, αναζωογονώντας την καριέρα των James Gang και βάζοντας τον ξεχωριστό τραγουδοποιό ήχο του από το Κολοράντο σε μια μεγάλη δισκογραφική κυκλοφορία.

Το «Bang» είναι το έκτο στούντιο άλμπουμ του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος James Gang. Κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1973 και αποτελεί έναν σημαντικό σταθμό στην πορεία τους, καθώς είναι ο πρώτος δίσκος στον οποίο συμμετέχει ο σπουδαίος κιθαρίστας Tommy Bolin (ο οποίος αργότερα αντικατέστησε τον Ritchie Blackmore στους Deep Purple), παίρνοντας τη θέση του Domenic Troiano.

Η παρουσία του Bolin αναζωογόνησε τον ήχο της μπάντας, φέρνοντας στοιχεία τζαζ-fusion και funk στην κλασική hard rock και blues δομή τους. 

• Tommy Bolin: Κιθάρες, φωνητικά
• Roy Kenner: Κύρια φωνητικά
• Dale Peters: Μπάσο, φωνητικά
• Jim Fox: Τύμπανα, κρουστά, πλήκτρα
  
  Ο Tommy Bolin, μετά το Bang, συνέχισε με το Miami των James Gang πριν ενταχθεί στους Deep Purple ως αντικαταστάτης του Ritchie Blackmore . Η περίοδος του Boulder θεωρείται σήμερα μία από τις πιο παραγωγικές φάσεις της καριέρας του. Το Bang παραμένει ένας δίσκος που χωρίζει τους οπαδούς: άλλοι τον θεωρούν ριζοσπαστική ανανέωση, άλλοι απόκλιση από τον κλασικό James Gang ήχο. Ωστόσο, η ιστορική του σημασία είναι αδιαμφισβήτητη — αποτελεί το σημείο όπου ο Bolin αναδείχθηκε ως πλήρης δημιουργική δύναμη.

#JamesGang #Bang1973 #TommyBolin #HardRock #FusionRock #ClassicRock #TravellersRadio #Rockanizontas

 To "Charlee" είναι το μοναδικό, ομώνυμο άλμπουμ του καναδικού blues-rock/hard-rock συγκροτήματος Charlee, το οποίο κυκλοφόρησε το 1972 από την RCA Victor

Το σχήμα δημιουργήθηκε στο Μόντρεαλ το 1971 από τον σπουδαίο κιθαρίστα Walter Rossi (πρώην μέλος των Influence), ο οποίος ονόμασε την μπάντα προς τιμήν του γερμανικού ποιμενικού του. Το άλμπουμ θεωρείται σήμερα ένα δυσεύρετο, underground «διαμάντι» των early 70s, ιδανικό για τους λάτρεις της βαριάς, ψυχεδελικής rock και των δυνατών riffs.

Η Σύνθεση του Συγκροτήματος

Walter Rossi: Κιθάρα, Φωνητικά George Gardos: Μπάσο Mike Driscoll: Ντραμς

Η ιστορία των Charlee είναι στενά συνδεδεμένη με την εκρηκτική εξέλιξη της underground σκηνής του Καναδά και την προσωπική πορεία του Walter Rossi, ενός από τους πιο υποτιμημένους αλλά σπουδαίους «κιθαριστικούς ήρωες» των 70s.

Μετά τη διάλυση της προηγούμενης progressive/psych μπάντας του, των Influence, και ένα σύντομο πέρασμα από τους Luke & The Apostles, ο Walter Rossi αποφάσισε το 1971 να δημιουργήσει ένα κλασικό power trio στο Μόντρεαλ. 

• Η δημιουργία: Στρατολόγησε τον παλιό του γνώριμο από τους Influence, τον μπασίστα Jack Geisinger. Μετά από οντισιόν, τη θέση στα ντραμς πήρε ο Mike Driscoll. 
• Το όνομα: Το συγκρότημα ονομάστηκε Charlee από τον αγαπημένο γερμανικό ποιμενικό του Rossi. 
• Η επιτυχία: Παρότι κυκλοφόρησαν μόνο ένα άλμπουμ το 1972, το κομμάτι τους "Lord Knows I've Won" κατάφερε παραδόξως να σκαρφαλώσει στο Νο. 1 των charts της Αυστραλίας για 4 εβδομάδες. Στις ΗΠΑ και τη Σουηδία, το άλμπουμ κυκλοφόρησε αργότερα ως σόλο δουλειά του Rossi με τον τίτλο Wizzard. Η μπάντα διαλύθηκε σύντομα λόγω κακής διαχείρισης και εσωτερικών αλλαγών στη βιομηχανία
  
  Ο Rossi γεννήθηκε στη Νάπολη της Ιταλίας και μετανάστευσε μικρός στο Μόντρεαλ. Μεγάλωσε σε ένα σπίτι γεμάτο μουσική και οι επιρροές του ήταν ένα κράμα από:Elvis Presley & Rock 'n' Roll. Πριν τους Charlee, ο Rossi περιόδευσε στην Αμερική ως κιθαρίστας του θρύλου της soul Wilson Pickett. Αυτό του έδωσε απίστευτο groove και ρυθμική ακρίβεια.
   Ο Rossi εντάχθηκε στους Buddy Miles Express και είχε την ευκαιρία να τζαμάρει προσωπικά με τον Jimi Hendrix αρκετές φορές κατά την περίοδο των Band of Gypsys. Η επίδραση του Hendrix στον ψυχεδελικό, βαρύ ήχο της κιθάρας του Rossi (χρήση wah-wah, fuzz και feedback) είναι εμφανής σε όλο το άλμπουμ των Charlee
  Αξιοσημείωτο είναι ότι λόγω της φήμης του ως δεξιοτέχνη, του είχαν γίνει προτάσεις να ενταχθεί σε κορυφαία σχήματα όπως οι Three Dog Night, η μπάντα της Janis Joplin, ακόμη και του David Bowie, τις οποίες απέρριψε για να μείνει κοντά στην οικογένειά του
  Η Μετεπειτα Πορεία ο Walter Rossi ξεκίνησε μια πολύ επιτυχημένη σόλο καριέρα κυκλοφορώντας σπουδαία άλμπουμ (όπως το Walter Rossi - 1976 και το Six Strings, Nine Lives - 1978). Μάλιστα, το 1979 κέρδισε το καναδικό βραβείο Juno ως ο Πιο Υποσχόμενος Άνδρας Τραγουδιστής, κερδίζοντας τον τότε πρωτοεμφανιζόμενο Bryan Adams! Παράλληλα, έγινε περιζήτητος session κιθαρίστας και παραγωγός για μεγάλα ονόματα της γαλλόφωνης και αγγλόφωνης σκηνής του Κεμπέκ (Michel Pagliaro, Nanette Workman). Έφυγε από τη ζωή το 2022 σε ηλικία 74 ετών.
  Ο Jack Geisinger (Μπάσο) Μετά τη διάλυση, ο Geisinger εντάχθηκε στο καναδικό hard rock συγκρότημα Moonquake, με τους οποίους κυκλοφόρησε τρία άλμπουμ στα 70s. Συνέχισε να εργάζεται στην ευρύτερη μουσική σκηνή του Μόντρεαλ.
  Ο Mike Driscoll (Ντραμς) Κράτησε χαμηλό προφίλ μετά τους Charlee. Συμμετείχε περιστασιακά σε τοπικά σχήματα και ηχογραφήσεις ως session ντράμερ στον Καναδά, χωρίς όμως να κάνει κάποια άλλη μεγάλη εμπορική επιτυχία.

#Charlee #WalterRossi #HeavyPsych #CanadianRock #HardRock #Rockanizontas #TravellersRadio