Το “Rough And Twisted” είναι το νέο σινγκλ των The Rolling Stones από το επερχόμενο άλμπουμ τους με τίτλο “Foreign Tongues”, το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 10 Ιουλίου 2026 από την Capitol Records.
Το επίσημο visualizer βίντεο του κομματιού κυκλοφόρησε στις αρχές Ιουνίου 2026.
Το video παρουσιάζει έναν επιχειρηματία να τρέχει και να χορεύει σε έναν αστικό δρόμο σε slow motion, αφαιρώντας σταδιακά το κοστούμι του — μια αλληγορία απογύμνωσης, απελευθέρωσης και “ξεφλουδίσματος” της ταυτότητας, που ταιριάζει με τον τίτλο “Rough And Twisted”
Η Μυστική Καμπάνια: Το τραγούδι είχε κυκλοφορήσει αρχικά σε βινύλιο με το ψευδώνυμο The Cockroaches (ένα όνομα που χρησιμοποιούσε η μπάντα στα '70s για μυστικές συναυλίες). Αφισοκολλήσεις στο Λονδίνο με κωδικούς QR οδηγούσαν τους θαυμαστές σε μια ιστοσελίδα της Universal Music όπου ανακάλυψαν την πραγματική ταυτότητα του συγκροτήματος
Ηχογράφηση: Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε μέσα σε λιγότερο από έναν μήνα στα Metropolis Studios στο Δυτικό Λονδίνο.
Παραγωγή: Η μπάντα (Mick Jagger, Keith Richards, Ronnie Wood) συνεργάστηκε ξανά με τον βραβευμένο με Grammy παραγωγό Andrew Watt, ο οποίος είχε αναλάβει και το άλμπουμ "Hackney Diamonds" του 2023.
Ιδιαίτερη Συμμετοχή: Το άλμπουμ περιλαμβάνει μια ειδική εμφάνιση από τον αείμνηστο ντράμερ της μπάντας, Charlie Watts, από ηχογραφήσεις που έγιναν πριν από τον θάνατό του το 2021.
Καλεσμένοι Καλλιτέχνες: Στον δίσκο συμμετέχουν σπουδαία ονόματα όπως οι Paul McCartney, Steve Winwood, Robert Smith (The Cure) και ο Chad Smith (Red Hot Chili Peppers).
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Με την παραγωγή του Andrew Watt και τις τελευταίες ηχογραφήσεις του Charlie Watts, το “In The Stars” αναδεικνύεται σε μια από τις πιο συναισθηματικές στιγμές του νέου άλμπουμ.
Το “In The Stars” αποτελεί μία από τις πιο ατμοσφαιρικές και συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές του επερχόμενου άλμπουμ των Rolling Stones, Foreign Tongues, που κυκλοφορεί στις 10 Ιουλίου 2026. Με παραγωγή του Andrew Watt και συμμετοχές από Paul McCartney, Robert Smith, Steve Winwood και Chad Smith, το άλμπουμ σηματοδοτεί μια νέα δημιουργική φάση για το συγκρότημα.
Η παρουσία του Charlie Watts — μέσα από ηχογραφήσεις που είχαν ολοκληρωθεί πριν τον θάνατό του — δίνει στο κομμάτι μια ιδιαίτερη βαρύτητα. Είναι μια από τις τελευταίες στιγμές του θρυλικού ντράμερ σε στούντιο άλμπουμ των Stones
Το Foreign Tongues είναι το δεύτερο άλμπουμ των Rolling Stones μετά το Hackney Diamonds (2023) και περιλαμβάνει τις τελευταίες ηχογραφήσεις του Charlie Watts. Ο Andrew Watt, που έχει συνεργαστεί με Iggy Pop, Pearl Jam και Ozzy Osbourne, δίνει στο άλμπουμ μια σύγχρονη, δυναμική παραγωγή. Το “In The Stars” θεωρείται ένα από τα πιο συναισθηματικά κομμάτια του δίσκου.
Το επίσημο video του “In The Stars” έχει προκαλέσει συζήτηση διεθνώς, καθώς χρησιμοποιεί προηγμένη deepfake/AI τεχνολογία από το στούντιο Deep Voodoo για να “ξανανιώσει” ψηφιακά τον Mick Jagger, τον Keith Richards και τον Ronnie Wood, δημιουργώντας μια σουρεαλιστική εκδοχή των Stones όπως θα έμοιαζαν στα 70s. Το αποτέλεσμα είναι ένα art‑film video που δεν στοχεύει στον ρεαλισμό, αλλά σε μια ονειρική, κοσμική αισθητική που ταιριάζει με το concept του Foreign Tongues
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το 2026 εξελίσσεται σε μια χρονιά που κανείς δεν περίμενε. Τρεις θρυλικές μπάντες — Small Faces, Deep Purple, The Rolling Stones— επιστρέφουν με νέες κυκλοφορίες και μια επανέκδοση που ανανεώνουν το ενδιαφέρον για το classic rock και επαναφέρουν στο προσκήνιο ήχους που σημάδεψαν ολόκληρες δεκαετίες.
Από την πιο πλήρη επανέκδοση των Small Faces, μέχρι το πιο “βαρύ” άλμπουμ των Deep Purple εδώ και χρόνια, και το 25ο στούντιο άλμπουμ των Rolling Stones με τεράστιες συνεργασίες, το 2026 γράφει ιστορία.
Small Faces – Ogdens’ Nut Gone Flake (2026 Expanded Edition)
Η πιο πλήρης επανέκδοση του ψυχεδελικού αριστουργήματος
Οι Small Faces δεν κυκλοφορούν νέο στούντιο άλμπουμ, αλλά προσφέρουν κάτι εξίσου σημαντικό την απόλυτη επανέκδοση του Ogdens’ Nut Gone Flake, του θρυλικού psychedelic rock δίσκου του 1968.
✔ Τι περιλαμβάνει η νέα έκδοση (6 Μαρτίου 2026):
3CD expanded edition
Mono + stereo mixes
Τρίτο CD με outtakes, rarities & session tapes
Half‑speed mastered LP από AIR Studios «Ειδική έκδοση βινυλίου με βελτιωμένο, πιο καθαρό ήχο»
Πλήρης αναπαραγωγή του στρογγυλού 5‑panel sleeve «Το θρυλικό στρογγυλό εξώφυλλο του άλμπουμ επανέρχεται »
Deep Purple – Splat! (Νέο Άλμπουμ – 3 Ιουλίου 2026)
Οι Deep Purple επιστρέφουν με το Splat!, ένα άλμπουμ που χαρακτηρίζεται από τα διεθνή rock media ως:
“Το πιο heavy Deep Purple album εδώ και πολλά χρόνια.”
Τι γνωρίζουμε:
Παραγωγός: Bob Ezrin
Θεματική: το τέλος της ανθρωπότητας ως μεταμόρφωση
Ήχος: επιστροφή στη δυναμική της περιόδου Machine Head / In Rock
Μεγάλη παγκόσμια περιοδεία 2026–2027
The Rolling Stones – Foreign Tongues (Νέο Άλμπουμ – 10 Ιουλίου 2026)
Το 25ο άλμπουμ τους, με Paul McCartney, Robert Smith & Steve Winwood
Οι Rolling Stones επιστρέφουν με το Foreign Tongues, ένα άλμπουμ που ήδη θεωρείται ιστορικό λόγω των συνεργασιών του
Paul McCartney (μπάσο)
Robert Smith (The Cure)
Steve Winwood
Chad Smith (Red Hot Chili Peppers)
Τελευταίες ηχογραφήσεις του Charlie Watts
Το “In The Stars” αποτελεί ένα από τα νέα singles από το επερχόμενο άλμπουμ Foreign Tongues (2026)
Το “In The Stars” κυκλοφόρησε τον Μάιο του 2026 ως ένα από τα επίσημα singles που προλογίζουν το νέο άλμπουμ των Rolling Stones, Foreign Tongues, το οποίο αναμένεται στις 10 Ιουλίου 2026
Η παραγωγή διατηρεί τη σύγχρονη αισθητική που εισήγαγαν οι Stones στο Hackney Diamonds (2023)
Το 2026 βρίσκει τους Rolling Stones σε μια σπάνια φάση για συγκρότημα με εξηντάχρονη πορεία: συνεχίζουν να κυκλοφορούν νέο υλικό, να περιοδεύουν και να διατηρούν ενεργό fanbase πολλών γενεών.
Το Foreign Tongues αποτελεί το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Stones μέσα στη δεκαετία του 2020. Tοποθετείται ανάμεσα στα βασικά singles του δίσκου, μαζί με το “Rough and Twisted”
Mick Jagger – Vocals
Keith Richards – Guitars
Ronnie Wood – Guitars
Steve Jordan – Drums
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Ο θρυλικός Βρετανός δημοσιογράφος και PR manager, που συνεργάστηκε με Beatles, Stones, Hendrix, Bowie και Police, πέθανε σε ηλικία 84 ετών αφήνοντας πίσω του μια ανυπολόγιστη κληρονομιά
Ο Keith Altham, ένας από τους σημαντικότερους rock δημοσιογράφους και PR managers της βρετανικής μουσικής σκηνής, πέθανε σε ηλικία 84 ετών, όπως επιβεβαιώθηκε από συνεργάτες και φίλους του
Η αιτία θανάτου δεν έχει ανακοινωθεί, ωστόσο η είδηση έγινε άμεσα γνωστή μέσα από κύκλους καλλιτεχνών και μουσικών που συνεργάστηκαν μαζί του για δεκαετίες
Ο Altham υπήρξε κεντρική φιγούρα στη rock δημοσιογραφία των 60s και 70s
Ξεκίνησε στο New Musical Express (NME), όπου έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους συντάκτες της εποχής
Στη συνέχεια εργάστηκε στο Fabulous Magazine, το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη βρετανική pop κουλτούρα των early 60s
Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και για τρεις δεκαετίες, ο Altham έγινε ο πιο επιτυχημένος ανεξάρτητος rock press agent στην Αγγλία, αναλαμβάνοντας την επικοινωνία και το PR για κορυφαίους καλλιτέχνες
Η επιρροή του ήταν τέτοια που πολλοί τον θεωρούν τον άνθρωπο που διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο η rock μουσική παρουσιάστηκε στα media
Ο Altham συνεργάστηκε με ονόματα που καθόρισαν την ιστορία της rock
Μεταξύ αυτών:
Beatles
Rolling Stones
The Who
The Kinks
The Small Faces
The Animals
Jimi Hendrix
The Doors
David Bowie
Marc Bolan / T. Rex
Rod Stewart
Tom Jones
Frank Zappa
Scott Walker
Ray Davies
The Beach Boys
The Police
Η λίστα είναι ενδεικτική της εμβέλειάς του και της εμπιστοσύνης που του έδειξαν οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες της εποχής
Πλαίσιο εποχής
Στα 60s και 70s, η rock μουσική βρισκόταν σε εκρηκτική ανάπτυξη
Οι μπάντες χρειάζονταν ανθρώπους που μπορούσαν να χειριστούν τα media, να διαχειριστούν κρίσεις, να οργανώσουν συνεντεύξεις και να χτίσουν δημόσια εικόνα
Ο Altham ήταν από τους πρώτους που αντιμετώπισαν τη rock όχι ως “νεανική μόδα”, αλλά ως πολιτιστικό φαινόμενο
Η προσέγγισή του επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο τα media κάλυψαν τη μουσική για δεκαετίες
Η δουλειά του – Τι έκανε πραγματικά
Ο Altham δεν ήταν απλώς δημοσιογράφος. Έγραφε δελτία τύπου, οργάνωνε συνεντεύξεις, διαχειριζόταν δημόσιες σχέσεις, καθόριζε το αφήγημα γύρω από έναν καλλιτέχνη
Ήταν ο άνθρωπος που “έχτιζε” την εικόνα τους προς τα έξω
Ο Keith Altham θεωρείται από πολλούς ο πατέρας της σύγχρονης rock επικοινωνίας
Ήταν ο σύνδεσμος ανάμεσα στα συγκροτήματα και τα media
Η μαρτυρία του για Hendrix, Stones, Who και Bowie αποτελεί βασικό υλικό σε δεκάδες ντοκιμαντέρ
Η απώλειά του αφήνει κενό σε έναν χώρο που ο ίδιος βοήθησε να δημιουργηθεί
Davy Jones, Keith Altham
Ο Altham ήταν ο τελευταίος δημοσιογράφος που πήρε συνέντευξη από τον Jimi Hendrix στο Λονδίνο Είχε προσωπική σχέση με τον Marc Bolan και ήταν από τους πρώτους που πίστεψαν στους Police Συμμετείχε σε δεκάδες ντοκιμαντέρ για την ιστορία της rock, προσφέροντας αυθεντικές μαρτυρίες από πρώτο χέρι Η δουλειά του βρίσκεται στα αρχεία του Rock’s Backpages και χρησιμοποιείται συχνά από ιστορικούς της μουσικής
Ο Keith Altham δεν υπήρξε μόνο ένας από τους σημαντικότερους rock δημοσιογράφους και PR managers της Βρετανίας Η επιρροή του επεκτάθηκε σε βιβλία, τηλεοπτικές παραγωγές και ντοκιμαντέρ που καταγράφουν την ιστορία της rock από πρώτο χέρι
Έτος: 2002
Εκδότης: Blake Publishing
Περιγραφή: Συλλογή “ανοιχτών επιστολών” προς τους διάσημους πελάτες του, γραμμένη με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και την insider ματιά του
Περιεχόμενο: Rolling Stones, Rod Stewart, Van Morrison, Sting, The Beach Boys, Status Quo, Phil Collins, The Who
Σημασία: Θεωρείται το πιο αντιπροσωπευτικό έργο του, γιατί αποτυπώνει τον τρόπο που δούλευε ως PR και τη σχέση του με τους καλλιτέχνες
Έτος: 2000
Περιγραφή: Ημι‑αυτοβιογραφικό βιβλίο με σατιρικές ιστορίες από τη ζωή του στη μουσική βιομηχανία
Στυλ: Άμεσο, καυστικό, με πολλές backstage λεπτομέρειες
Σημασία: Δείχνει την προσωπική του οπτική για τη rock σκηνή των 60s–80s
Ο Keith Altham εμφανίζεται σε δεκάδες ντοκιμαντέρ ως σχολιαστής, μάρτυρας εποχής και αρχειακό υλικό
Δεν ήταν ηθοποιός ή σκηνοθέτης
Ήταν η φωνή της rock δημοσιογραφίας που έζησε τα γεγονότα από μέσα
Αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις
Ο Altham ήταν από τους πρώτους που κάλυψαν τους Who
Marc Bolan: The Final Word (2007)
Συμμετοχή με προσωπικές μαρτυρίες
Είχε στενή σχέση με τον Bolan
The Small Faces: All or Nothing 1965–1968
Συνεντεύξεις και ιστορικό πλαίσιο
Ο Altham υπήρξε βασικός δημοσιογράφος της μπάντας
The Doors: When You’re Strange (2009)
Αρχειακό υλικό
Ο Altham είχε πάρει συνεντεύξεις από τον Jim Morrison
Rod Stewart: The Story So Far
Συμμετοχή ως PR και σχολιαστής
Είχε συνεργαστεί με τον Stewart
The Beach Boys: An American Band
Αρχειακές συνεντεύξεις
Ο Altham κάλυπτε την μπάντα από τα 60s
Τα βιβλία του Altham λειτουργούν ως προέκταση των ντοκιμαντέρ
Οι ιστορίες που περιγράφει στα βιβλία του εμφανίζονται συχνά ως μαρτυρίες στα ντοκιμαντέρ
Οι παραγωγοί χρησιμοποιούν τα γραπτά του ως ιστορική πηγή
Οι συνεντεύξεις του στα ντοκιμαντέρ βασίζονται σε υλικό που είχε ήδη καταγράψει στα βιβλία του
Η συγγραφική του δουλειά και οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις αποτελούν ενιαίο αρχείο της rock ιστορίας
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Ένα ακυκλοφόρητο τραγούδι των Stones από το 1976 βλέπει το φως της δημοσιότητας στην επανέκδοση του Black and Blue.
Το “I Love Ladies” είναι μια funky, γεμάτη groove σύνθεση των Mick Jagger και Keith Richards, ηχογραφημένη στις Black and Blue sessions του 1976. Παρέμεινε στο αρχείο για σχεδόν πέντε δεκαετίες, μέχρι την κυκλοφορία της 40ης επετειακής επανέκδοσης του Black and Blue στις 14 Νοεμβρίου 2025 από την Universal Music
Το τραγούδι παρουσιάζει τον Mick Jagger σε falsetto φωνητικά και έχει εμφανιστεί με εναλλακτικούς τίτλους όπως “Lovely Ladies” και “Sexy Night”. Μαζί με άλλα σπάνια κομμάτια και audition jams (με Jeff Beck και Harvey Mandel), το “I Love Ladies” προσφέρει μια πλήρη εικόνα της δημιουργικής περιόδου των Stones στα μέσα των 70s.
Η κυκλοφορία συνοδεύτηκε από επίσημο visualizer video στο YouTube, με αρχειακό υλικό και καλειδοσκοπικά animations γύρω από το εμβληματικό logo των Stones
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το "Wild Horses" των Rolling Stones κυκλοφόρησε ως single στις 12 Ιουνίου 1971 και συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Sticky Fingers. Αν και δεν ήταν από τα μεγαλύτερα εμπορικά hits τους, το τραγούδι έχει αποκτήσει διαχρονική αξία και θεωρείται ένα από τα πιο συναισθηματικά κομμάτια τους.
Το Rolling Stone το κατέταξε στο νούμερο 334 στη λίστα με τα 500 Καλύτερα Τραγούδια Όλων των Εποχών το 2004, ενώ στην ανανεωμένη λίστα του 2021 ανέβηκε στο νούμερο 193
Το "Wild Horses" των Rolling Stones έχει μια συναρπαστική ιστορία πίσω από τη δημιουργία του.
Αρχικά, το τραγούδι γράφτηκε από τον Keith Richards ως μια έκφραση της λύπης του που έπρεπε να αφήσει πίσω την οικογένειά του για περιοδεία, λίγο μετά τη γέννηση του γιου του, Marlon, το 1969. Ωστόσο, ο Mick Jagger ξαναέγραψε τους στίχους, εμπνευσμένος από τη σχέση του με τη Marianne Faithfull, αν και αργότερα αρνήθηκε ότι το τραγούδι αφορούσε εκείνη.
Η ηχογράφηση έγινε στο Muscle Shoals Sound Studio στην Αλαμπάμα τον Δεκέμβριο του 1969, αλλά η κυκλοφορία καθυστέρησε λόγω νομικών ζητημάτων με την πρώην δισκογραφική εταιρεία του συγκροτήματος. Το τραγούδι τελικά συμπεριλήφθηκε στο άλμπουμ Sticky Fingers το 1971 και έγινε ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια τους
Το "Paint It Black" των Rolling Stones είναι ένα από τα πιο εμβληματικά ροκ τραγούδια όλων των εποχών. Κυκλοφόρησε στις 7 Μαΐου 1966 στις ΗΠΑ και στις 13 Μαΐου 1966 στο Ηνωμένο Βασίλειο. Ήταν το πρώτο τραγούδι που έφτασε στην κορυφή των charts και περιείχε σιτάρ, ένα στοιχείο που επηρέασε την ψυχεδελική μουσική.
Το τραγούδι γράφτηκε από τους Mick Jagger και Keith Richards.
Ο Brian Jones ήταν αυτός που εισήγαγε το σιτάρ στη σύνθεση, δίνοντας στο κομμάτι τον μοναδικό του ήχο. Ο Bill Wyman, μπασίστας των Stones, βοήθησε στη ρυθμική δομή του τραγουδιού, παίζοντας ένα δεύτερο μπάσο στα πεντάλ του οργάνου.
Παρόλο που ο Mick Jagger δήλωσε ότι το τραγούδι δεν έχει συγκεκριμένο νόημα, πολλοί το ερμηνεύουν ως μια ιστορία για την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου. Το τραγούδι παρέμεινε 11 εβδομάδες στα charts των ΗΠΑ, εκ των οποίων 2 εβδομάδες στην κορυφή. Έχει χρησιμοποιηθεί σε πολλές ταινίες και σειρές, όπως το Westworld. Θεωρείται ένα από τα πιο επιδραστικά τραγούδια της δεκαετίας του '60 και βοήθησε στη διάδοση της ψυχεδελικής μουσικής.
1967, Το άλμπουμ των The Rolling Stones με τίτλο “Between the Buttons” ανεβαίνει στην τρίτη θέση των Βρετανικών Albums Chart. Είναι το πέμπτο τους στούντιο άλμπουμ που κυκλοφορεί στη Μεγάλη Βρετανία και το έβδομο για τις ΗΠΑ. Στην Αμερική, στο Billboard, θα φτάσει μέχρι την δεύτερη θέση.
Η βρετανική μπλουζ ροκ σκηνή φούντωσε τη δεκαετία του 1960, τροφοδοτούμενη από την επιρροή των θρύλων της αμερικανικής μπλουζ και διαμορφώθηκε από Βρετανούς μουσικούς που ήθελαν να δώσουν τη δική τους στροφή στον ήχο. Εδώ είναι δέκα βρετανικά συγκροτήματα που μεταμόρφωσαν το blues rock, δημιουργώντας μερικές από τις πιο εμβληματικές μουσικές στην ιστορία του είδους.
Rolling Stones
Συχνά θεωρούμενοι πρωτοπόροι του βρετανικού μπλουζ ροκ κινήματος, οι Rolling Stones εμπνεύστηκαν σε μεγάλο βαθμό από Αμερικανούς μπλουζ μουσικούς όπως οι Muddy Waters, Howlin' Wolf και Chuck Berry. Οι Rolling Stones είναι οι βασιλιάδες του ροκ εν ρολ, αλλά το συγκρότημα πάντα αποτίει φόρο τιμής στα μπλουζ, ενώ εμπνέει ροκ ενέργεια. Ο ακατέργαστος ήχος των Stones βοήθησε να φέρει το blues rock σε ένα παγκόσμιο κοινό, διαμορφώνοντας το είδος και ανοίγοντας το δρόμο για αμέτρητα άλλα συγκροτήματα. Η επαναστατική εικόνα τους και οι δυνατές ζωντανές εμφανίσεις τους τους έκαναν μια από τις πιο ανθεκτικές δυνάμεις στο ροκ εν ρολ. Σήμερα, οι Stones εξακολουθούν να είναι δυνατοί και σε μια συνέντευξη του 2024 ο Joe Bonamassa τους αποκάλεσε «το μεγαλύτερο ροκ εν ρολ συγκρότημα. "
Ο Nicky Hopkins ήταν ένας από τους πιο περιζήτητους μουσικούς της γενιάς του και συμμετείχε σε μία από τις πρώτες κυκλοφορίες της Rolling Stones Records, το "Jamming With Edward".
Μία από τις πρώτες κυκλοφορίες στη Rolling Stones Records ήταν το Jamming With Edward …αλλά ποιος είναι ο Edward; Είναι ο Nicky Hopkins, ένας καταπληκτικός πιανίστας που άφησε το σχολείο το 1960, σε ηλικία 16 ετών, για να παίξει με τους Screaming Lord Sutch's Savages. Δύο χρόνια αργότερα, έγινε ένας από τους μουσικούς φυσαρμόνικας του Cyril Davies All Stars, όταν γνώρισε για πρώτη φορά τους Rolling Stones καθώς ήταν όλοι μέρος της μπλουζ σκηνής του Λονδίνου. Το 1962 ο Hopkins έπαιξε στο ντεμπούτο σινγκλ του Cyril Davies, "Country Line Special", αλλά αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το συγκρότημα όταν η νόσος του Crohn τον ανάγκασε να υποβληθεί σε εγχείρηση και μετά να περάσει ενάμιση χρόνο αναρρώνοντας.
Μόλις ο Hopkins είχε αναρρώσει, έγινε ένας από τους πιο περιζήτητους πιανίστες στο Λονδίνο. Μεταξύ των πρώτων ηχογραφήσεων του ήταν για τους The Who στα σινγκλ τους, "Anyway, Anyhow, Anywhere" και "My Generation", καθώς και οι Kinks στο "Til The End Of the Day". Η πρώτη του σχέση με τους Stones ήταν τον Σεπτέμβριο του 1966 όταν εργάστηκε στο soundtrack της ταινίας A Degree of Murder με μουσική που συνέθεσε ο Brian Jones. Εκτός από τον Brian που έπαιζε διάφορα όργανα, η συνεδρία περιελάμβανε τον Jimmy Page στην κιθάρα και τον Nicky στο πιάνο. Τρεις μήνες αργότερα έπαιξε σε μερικά κομμάτια από το Between The Buttons , συμπεριλαμβανομένου του "Something Happened To Me Yesterday".
Το 1967, ο Hopkins έπαιξε με τους The Yardbirds, τον Jeff Beck και τον Μάιο ήταν στα Olympic Studios δουλεύοντας σε κομμάτια που εμφανίστηκαν στο The Satanic Majesties Request , όπως τα "She's A Rainbow", "Citadel", In Another Land, "Sing This All Together» και «2000 Light Years From Home». Από τότε και για την επόμενη δεκαετία, ηχογράφησε με τους Stones και εμφανίστηκε μαζί τους στη σκηνή, συμπεριλαμβανομένης της «farewell tour» στο Ηνωμένο Βασίλειο πριν το συγκρότημα πάει στη Γαλλία το 1971.
Στις αρχές του 1969, μέχρι τις αρχές Ιουλίου, ο Hopkins δούλευε με τους Stones σε κομμάτια όπως το Let It Bleed . Στις 23 Απριλίου 1969, εν μέσω των ηχογραφήσεων για το Let It Bleed , ο Ry Cooder ενώθηκε με τους Nicky Hopkins, Mick Jagger, Bill Wyman και Charlie Watts και οι πέντε από αυτούς έκαναν τζαμάρισμα. Ο Jimmy Miller, ο παραγωγός των Stones, κράτησε τις κασέτες σε λειτουργία. Αυτά είναι τα κομμάτια που τελικά έγιναν Jamming With Edward που κυκλοφόρησαν τον Φεβρουάριο του 1972 στη Rolling Stones Records.
Ο Hopkins δούλευε επίσης με το συγκρότημα του Jeff Beck ηχογραφώντας το άλμπουμ Beck-Ola . Έκανε επίσης περιοδεία στην Αμερική με τον Beck, και έτσι κατέληξε στο Σαν Φρανσίσκο συνεργαζόμενος με τους Quicksilver Messenger Service , παίζοντας στο άλμπουμ τους Shady Grove . Το τελευταίο κομμάτι σε αυτό το άλμπουμ είναι το "Edward, The Mad Shirt Grinder", ένα εννιάλεπτο jam που πιστώνεται στον Hopkins και με το εξαιρετικό παίξιμο του. στο άλμπουμ.
Ο Nicky Hopkins πέθανε στις 6 Σεπτεμβρίου 1994, ως αποτέλεσμα της δια βίου μάχης του με τη νόσο του Crohn. Η συνεισφορά του στο έργο τόσων μεγάλων συγκροτημάτων, συμπεριλαμβανομένου του να παίζει πιάνο για τους Beatles στο "Revolution" δίνει μόνο μια μικρή ένδειξη του πόσο ταλαντούχος μουσικός ήταν.
Προσκεκλημένοι μουσικοί: Darryl Jones (μπάσο), Pierre de Beauport (πιάνο), Jim Keltner και Blondie Chplain (κρουστά), Waddy Wachtel (κιθάρα), Darrell Leonard (τρομπέτα), Joe Sublett (σαξόφωνο), Bernard Fowler και Blondie Chaplin (φωνητικά)
Οι στίχοι του Thief in the Night αντικατοπτρίζουν διάφορες γυναίκες που υπήρξαν μέρος της ζωής του Keith Richards σε διαφορετικές περιόδους. Περιγράφει το τραγούδι ως εμπνευσμένο από πολλές σχέσεις, ξεκινώντας από τα εφηβικά του χρόνια, όταν στεκόταν έξω από μια κατοικία στο Dartford, γνωρίζοντας πού ζούσε ένα κορίτσι εκεί και ο φίλος της. Η αφήγηση εξελίσσεται και περιλαμβάνει φιγούρες όπως ο Ronnie Spector, η Anita Pallenberg και η Patti Hansen.
Μουσικά μιλώντας, το Thief in the Night ξεκίνησε ως ένα κιθαριστικό riff που δημιουργήθηκε από τον Pierre de Beauport. Ενώ ο Pierre το έπαιζε με τον Charlie στο στούντιο, ο Keith, που μόλις είχε φτάσει, κίνησε το ενδιαφέρον του και συμμετείχε, προσθέτοντας τη δική του αίσθηση. Παρόλο που ο Mick ηχογράφησε αρχικά ένα φωνητικό για το κομμάτι, δυσκολεύτηκε να συνδεθεί με αυτό, με αποτέλεσμα έναν κακό ήχο. Αφού ο Keith πέρασε όλη τη νύχτα δουλεύοντας ξανά τα φωνητικά με τους Blondie Chaplin και Bernard Fowler, απογοητευμένος διαπίστωσε ότι η κασέτα του είχε παραβιαστεί την επόμενη μέρα.
Ο Keith πήρε την κύρια κασέτα και απομονώθηκε σε ένα στούντιο στο Long Island για δύο ημέρες για να τελειώσει και να μιξάρει το τραγούδι. Το τελικό αποτέλεσμα είναι μια μπαλάντα R&B. Τελικά, το Thief in the Night μοιάζει περισσότερο με ένα κομμάτι του Keith Richards , που ευθυγραμμίζεται στενά με τα σόλο άλμπουμ του παρά με ένα τραγούδι των Rolling Stones.
Αυτό το κομμάτι κάποτε,έγινε πηγή διαμάχης λόγω της υπαινικτικής του φύσης . Το συγκρότημα κλήθηκε να μην παίξει το σινγκλ κατά τη διάρκεια μιας εμφάνισης στο Ed Sullivan Show. Τελικά επετεύχθη ένας συμβιβασμός, με τον Μικ Τζάγκερ να τραγουδά αντ 'αυτού το "Let's Spend Some Time Together", αλλά το κομμάτι θα επιζήσει από τη διαμάχη και θα συνεχίσει να ακούγεται για πολλές νύχτες στο μέλλον.
Όπως τα περισσότερα συγκροτήματα το 1967, οι Stones ήταν πρόθυμοι να δοκιμάσουν κάτι νέο. Έτσι παραμέρισαν τα συνηθισμένα blues και R&B τους και κατευθύνθηκαν σε μια διαφορετική κατεύθυνση. Με οδηγό ένα βιολοντσέλο ηχογράφησαν, το «Ruby Tuesday» που είναι η βρετανική εκδοχή των προ-ψυχεδελικών εξερευνήσεων των Αμερικανών χίπις -- ένα τραγούδι που ορίζεται κυρίως από τους ειρηνικούς ήχους του. Αυτές οι ίδιες μελωδίες απέδωσαν το εξαιρετικό άλμπουμ τους «Between the Buttons».
Γραμμένο από τους Mick Jagger και Keith Richards, αυτό το εμβληματικό κομμάτι των Rolling Stones αποτυπώνει την ουσία της εξέγερσης της rock με το μοναδικό riff και τους προκλητικούς στίχους του. Το «(I Can't Get No) Satisfaction» έγινε ύμνος για μια γενιά, ενσαρκώνοντας το ανήσυχο πνεύμα του κινήματος αντικουλτούρας της δεκαετίας του 1960. Όχι μόνο θεωρείται ένα διαχρονικό rock τραγούδι, είναι επίσης ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα τραγούδια της μουσικής.
6 Μαΐου 1965 Ο Keith Richards ξύπνησε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του με ένα riff κιθάρας να παίζει στο κεφάλι του. Πήρε μια κιθάρα και ένα μαγνητόφωνο.
"When i woke up in the morning, there was maybe 30 seconds of "Satisfaction" and then there's like 45 minutes of snoring"
Στις 20 Δεκεμβρίου 1969, οι Rolling Stones πήγαν στο Νο. 1 στο βρετανικό τσαρτ για τα άλμπουμ με τη 10η κυκλοφορία τους Let It Bleed με τα «Midnight Rambler» και «You Can't Always Get What You Want». Ήταν το τελευταίο στούντιο άλμπουμ του συγκροτήματος στο οποίο συμμετείχε ο Brian Jones (ο οποίος είχε πεθάνει στις 3 Ιουλίου του τρέχοντος έτους μετά από πνιγμό στην πισίνα του), καθώς και το πρώτο στο οποίο συμμετείχε ο κιθαρίστας Mick Taylor.
Κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1969 από την Decca Records στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη London Records στις Ηνωμένες Πολιτείες, λίγο μετά την αμερικανική περιοδεία του συγκροτήματος το 1969, το Let It Bleed είναι η συνέχεια του Beggars Banquet του 1968 και το τελευταίο άλμπουμ της μπάντας που εμφανίστηκε Ο Brian Jones και ο πρώτος που παρουσίασε τον Mick Taylor που παίζει σε δύο τραγούδια.
Θεωρούμενο ως κλασικό του Stones, το Let It Bleed είναι το δεύτερο από τα τέσσερα στούντιο LP των Stones που θεωρούνται γενικά ως από τα μεγαλύτερα καλλιτεχνικά τους επιτεύγματα.
Τα άλλα τρία άλμπουμ είναι το Beggars Banquet (1968), το Sticky Fingers (1971) και το Exile On Main Street (1972).
Χρόνια πολλά για τα 78α γενέθλια στον Keith Richards, γεννημένος στις 18 Δεκεμβρίου 1943, κιθαρίστας, τραγουδιστής, τραγουδοποιός και ιδρυτικό μέλος των Rolling Stones που εχουν πάνω από 35 σινγκλ και άλμπουμ στο Top 40. Το περιοδικό Rolling Stone ανέφερε ότι ο Richards έχει δημιουργήσει «'rock's greatest single body of riffs'». Κλασικά άλμπουμ: Sticky Fingers και Exile On Main Street.
Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική.
Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα.
Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.
Οι Eagles ήταν ένα από τα βασικά γκρουπ που καθόρισαν τον ήχο της δεκαετίας του '70. Οι αρμονίες και ο ήχος της country rock αιχμαλώτισ...
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
%20Satisfaction.jpg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
