Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jimi Hendrix. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jimi Hendrix. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η σχέση ανάμεσα στον Stephen Stills και τον Jimi Hendrix δεν ήταν απλώς μια επαγγελματική συνεργασία, αλλά μια βαθιά, αδελφική φιλία και μια σχέση «μαθητή και δασκάλου» που επηρέασε καθοριστικά τη μουσική πορεία του Stills. 
Οι δύο Αμερικανοί μουσικοί συνδέθηκαν στενά στα τέλη της δεκαετίας του 1960
Όταν ο Hendrix μετακόμισε στο Λονδίνο και έγινε παγκόσμιο φαινόμενο, ένιωθε συχνά απομονωμένος από την πατρίδα του. Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος ο Stills σε συνέντευξή του περνούσαν αμέτρητες ώρες μαζί επειδή «ήμουν ο μόνος Αμερικανός στην Αγγλία με τον οποίο μπορούσε πραγματικά να μιλήσει και να χαλαρώσει». Ο Stills περιέγραφε τον Hendrix ως έναν άνθρωπο πολύ πιο ήρεμο και προσγειωμένο από την εικόνα του «άγριου ροκ σταρ» που παρουσίαζαν τα μέσα ενημέρωσης.
Μέχρι τα τέλη των '60s, ο Stills έπαιζε κυρίως ρυθμική κιθάρα. Ο Hendrix ήταν εκείνος που τον ώθησε να εξελιχθεί. Ο Stills έχει παραδεχτεί: «Τον ακολουθούσα παντού για δύο χρόνια σαν να ήταν ο γκουρού μου, για να μάθω να παίζω lead κιθάρα. Ο κόσμος νόμιζε ότι ήμουν groupie, αλλά εγώ ένιωθα ότι πήγαινα σε μουσική σχολή». Μάλιστα, ένα βράδυ, ενώ ο Stills έπαιζε ρυθμό με κλειστά μάτια, ο Hendrix τον κλότσησε χαϊδευτικά και του φώναξε: «Άντε, προχώρα, παίξε lead!». 
Πέρα από το "Old Times Good Times", οι δύο τους είχαν βρεθεί πολλές φορές μαζί στο στούντιο αλλά και σε διάσημα κλαμπ (όπως το The Speakeasy στο Λονδίνο) για ολονύχτια τζαμαρίσματα. 
  • Το 1968, ο Stills έπαιξε πιάνο στο κομμάτι "My Friend" του Hendrix (κυκλοφόρησε στο άλμπουμ The Cry of Love).
  • Το 1969, ηχογράφησαν μαζί μια εκδοχή του "Woodstock" της Joni Mitchell, με τον Stills στα φωνητικά και τον Hendrix να παίζει μπάσο! Το κομμάτι, μαζί με ένα ακόμα original τραγούδι τους με τίτλο "$20 Fine", κυκλοφόρησε τελικά το 2018 στον μεταθανάτιο δίσκο του Hendrix, Both Sides of the Sky.
Το μεγαλύτερο «τι θα γινόταν αν» της ιστορίας τους κρύβεται σε μια αποκάλυψη που έκανε ο Stills χρόνια αργότερα. Ο Hendrix έψαχνε απεγνωσμένα τον Stills για να του προτείνει να γίνει ο νέος μπασίστας των The Jimi Hendrix Experience. Ωστόσο, ο Stills βρισκόταν τότε στη Χαβάη με σπασμένο χέρι και δεν έμαθε ποτέ εγκαίρως για την πρόταση. Όπως δήλωσε ο ίδιος: «Αν το ήξερα, θα δεχόμουν αμέσως. Ήταν το μεγαλύτερο όνειρο της ζωής μου».
Ο ξαφνικός θάνατος του Hendrix τον Σεπτέμβριο του 1970 συνέτριψε τον Stills. Λίγους μήνες μετά, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του σόλο άλμπουμ, το αφιέρωσε εξολοκλήρου στη μνήμη του Jimi.


 Η επιρροή του Jimi Hendrix στον Stephen Stills ξεπέρασε κατά πολύ τη μία και μοναδική επίσημη σύμπραξή τους στο "Old Times Good Times". Ο Hendrix άλλαξε ριζικά τον τρόπο που ο Stills αντίλαμβανόταν την κιθάρα, ενώ ο ξαφνικός θάνατός του άφησε ένα βαθύ συναισθηματικό αποτύπωμα στα επόμενα τραγούδια του.

Παράλληλα, το σπάνιο αρχειακό άλμπουμ Both Sides of the Sky ήρθε στο φως για να αποδείξει πόσο βαθιά ήταν αυτή η μουσική ανταλλαγή.
Πώς αποτυπώθηκε η επιρροή του Hendrix σε άλλα κομμάτια του Stills
  • "Love the One You're With" (1970): Το πιο διάσημο σόλο κομμάτι του Stills κυκλοφόρησε μόλις δύο μήνες μετά τον θάνατο του Hendrix. Ο φωτογράφος του Stills, Henry Diltz, αποκάλυψε ότι η απώλεια του Jimi γέμισε τον Stills με μια ανάγκη να διοχετεύσει τη θλίψη του σε ελπιδοφόρα μουσική, επηρεάζοντας άμεσα τη δημιουργία του δίσκου. 
  • "Blues Man" (1972): Αυτό το ακουστικό blues κομμάτι (από τον δίσκο των Manassas) είναι ένας άμεσος φόρος τιμής που έγραψε ο Stills για να αποχαιρετήσει τρεις πρόωρα χαμένους φίλους του: τον Al Wilson (Canned Heat), τον Duane Allman και, φυσικά, τον Jimi Hendrix. 
  • Go Back Home (1970): Σε αυτό το κομμάτι του πρώτου του άλμπουμ (στο οποίο συμμετέχει ο Eric Clapton), ο Stills παίζει ένα άγριο, ηλεκτρικό σόλο κιθάρας γεμάτο παραμόρφωση και wah-wah εφέ, υιοθετώντας ξεκάθαρα την τεχνική που «έκλεβε» παρακολουθώντας τον Hendrix στα στούντιο.
            Το άλμπουμ "Both Sides of the Sky" (2018)
Το Both Sides of the Sky κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 2018 από την Legacy Recordings. Αποτελεί το τρίτο και τελευταίο μέρος μιας ιστορικής τριλογίας μεταθανάτιων αρχειακών κυκλοφοριών του Hendrix (μαζί με τα Valleys of Neptune και People, Hell and Angels). 
Το άλμπουμ περιλαμβάνει σπάνιες ηχογραφήσεις της περιόδου 1968-1970. Ο Stills έχει πρωταγωνιστικό ρόλο σε δύο από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του δίσκου: 
1. "$20 Fine"
  • Η ιστορία: Ηχογραφήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1969 στα Record Plant Studios της Νέας Υόρκης.
  • Η μουσική: Πρόκειται για ένα αυθεντικό ροκ κομμάτι του Stills, ο οποίος αναλαμβάνει τα lead φωνητικά και το εκκλησιαστικό όργανο (organ), με τον Hendrix να προσθέτει εκρηκτικά overdubs ηλεκτρικής κιθάρας. Ο ηχολήπτης Eddie Kramer περιέγραψε το κομμάτι με τη φράση: «Ακούγεται σαν τους Crosby, Stills & Nash, αλλά με Acid».
2. "Woodstock"
  • Η ιστορία: Πρόκειται για μια ιστορική διασκευή στο πασίγνωστο τραγούδι της Joni Mitchell, η οποία ηχογραφήθηκε μήνες πριν οι Crosby, Stills, Nash & Young κυκλοφορήσουν τη δική τους διάσημη εκδοχή. 
  • Η ανατροπή: Εδώ οι ρόλοι αντιστρέφονται. Ο Jimi Hendrix παίζει μπάσο (και multi-tracked κιθάρες), ο Mitch Mitchell παίζει ντραμς, και ο Stephen Stills αναλαμβάνει ξανά τα lead φωνητικά και το organ.
Το άλμπουμ αποθεώθηκε από τους συλλέκτες, καθώς απέδειξε ότι ο Hendrix, λίγο πριν πεθάνει, πειραματιζόταν έντονα με τη folk-rock σκηνή της Καλιφόρνια και έβλεπε τον Stills ως έναν ισότιμο μουσικό του σύντροφο

 
Από το “Feelin’ Alright?” και το “Hole in My Shoe” μέχρι τις συνεργασίες με Hendrix, Harrison, McCartney και Fleetwood Mac, ο Mason υπήρξε μια από τις πιο καθοριστικές φιγούρες του βρετανικού rock.

Ο Dave Mason (1946–2026) υπήρξε ένας από τους πιο επιδραστικούς κιθαρίστες και τραγουδοποιούς της βρετανικής rock σκηνής. Γεννημένος στο Worcester το 1946, ξεκίνησε να παίζει κιθάρα στα 16, επηρεασμένος από τον Buddy Holly. Στα μέσα των ’60s εργάστηκε ως roadie για τους Spencer Davis Group, όπου γνώρισε τον Steve Winwood — μια συνάντηση που θα καθόριζε την πορεία του.

Το 1967, ο Winwood τον κάλεσε να συμμετάσχει στη νέα του μπάντα, τους Traffic. Μέσα σε λίγους μήνες, ο Mason συνέβαλε σε δύο από τα σημαντικότερα τραγούδια της βρετανικής ψυχεδέλειας: το “Hole in My Shoe” και το “Feelin’ Alright?”, το οποίο αργότερα έγινε διεθνές hit από τον Joe Cocker και ηχογραφήθηκε από δεκάδες καλλιτέχνες, από τους Jackson 5 μέχρι τον John Belushi.

Παρά την επιτυχία, η σχέση του με τους Traffic ήταν ταραχώδης. Αποχώρησε και επέστρεψε αρκετές φορές μέσα στο 1967–1968, πριν ακολουθήσει solo πορεία. Ως session μουσικός έγινε περιζήτητος: έπαιξε 12‑string κιθάρα στο “All Along the Watchtower” του Jimi Hendrix, shehnai στο “Street Fighting Man” των Rolling Stones, συμμετείχε στις ηχογραφήσεις του All Things Must Pass του George Harrison και έπαιξε κιθάρα στο “Listen to What the Man Said” του Paul McCartney & Wings.

Η solo καριέρα του ξεκίνησε το 1970 με το Alone Together, ενώ το 1977 κυκλοφόρησε το Let It Flow, που έγινε πλατινένιο και περιείχε το hit “We Just Disagree”.

Στα ’90s συνεργάστηκε για μικρό διάστημα με τους Fleetwood Mac, ενώ συνέχισε να περιοδεύει αδιάκοπα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2020, παρά τα προβλήματα υγείας. Το 2024 υπεβλήθη σε επείγουσα καρδιολογική επέμβαση, αλλά επανήλθε στη σκηνή το 2025.

Ο Mason πέθανε στις 19 Απριλίου 2026, σε ηλικία 79 ετών, στο σπίτι του στη Nevada. Η οικογένειά του ανακοίνωσε ότι «έφυγε ειρηνικά, στην αγαπημένη του πολυθρόνα, με τη γυναίκα του και τον σκύλο του δίπλα του».

Ο Mason συνεργάστηκε με Rolling Stones, Hendrix, Harrison, McCartney, Clapton, Michael Jackson και Delaney & Bonnie. Οι Traffic μπήκαν στο Rock & Roll Hall of Fame το 2004. Το “Feelin’ Alright?” παραμένει ένα από τα πιο διασκευασμένα τραγούδια στην ιστορία του rock. Η δισκογραφία του περιλαμβάνει πάνω από 15 solo άλμπουμ, ενώ το έργο του συνεχίζει να επηρεάζει

#DaveMason #Traffic #FeelinAlright #BritishRock #Hendrix #GeorgeHarrison #ClassicRock

 
Ο θρυλικός Βρετανός δημοσιογράφος και PR manager, που συνεργάστηκε με Beatles, Stones, Hendrix, Bowie και Police, πέθανε σε ηλικία 84 ετών αφήνοντας πίσω του μια ανυπολόγιστη κληρονομιά

Ο Keith Altham, ένας από τους σημαντικότερους rock δημοσιογράφους και PR managers της βρετανικής μουσικής σκηνής, πέθανε σε ηλικία 84 ετών, όπως επιβεβαιώθηκε από συνεργάτες και φίλους του Η αιτία θανάτου δεν έχει ανακοινωθεί, ωστόσο η είδηση έγινε άμεσα γνωστή μέσα από κύκλους καλλιτεχνών και μουσικών που συνεργάστηκαν μαζί του για δεκαετίες

Ο Altham υπήρξε κεντρική φιγούρα στη rock δημοσιογραφία των 60s και 70s Ξεκίνησε στο New Musical Express (NME), όπου έγινε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους συντάκτες της εποχής Στη συνέχεια εργάστηκε στο Fabulous Magazine, το οποίο αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τη βρετανική pop κουλτούρα των early 60s

Από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 και για τρεις δεκαετίες, ο Altham έγινε ο πιο επιτυχημένος ανεξάρτητος rock press agent στην Αγγλία, αναλαμβάνοντας την επικοινωνία και το PR για κορυφαίους καλλιτέχνες Η επιρροή του ήταν τέτοια που πολλοί τον θεωρούν τον άνθρωπο που διαμόρφωσε τον τρόπο με τον οποίο η rock μουσική παρουσιάστηκε στα media

Ο Altham συνεργάστηκε με ονόματα που καθόρισαν την ιστορία της rock 
Μεταξύ αυτών: Beatles Rolling Stones The Who The Kinks The Small Faces The Animals Jimi Hendrix The Doors David Bowie Marc Bolan / T. Rex Rod Stewart Tom Jones Frank Zappa Scott Walker Ray Davies The Beach Boys The Police
Η λίστα είναι ενδεικτική της εμβέλειάς του και της εμπιστοσύνης που του έδειξαν οι μεγαλύτεροι καλλιτέχνες της εποχής

Πλαίσιο εποχής

Στα 60s και 70s, η rock μουσική βρισκόταν σε εκρηκτική ανάπτυξη Οι μπάντες χρειάζονταν ανθρώπους που μπορούσαν να χειριστούν τα media, να διαχειριστούν κρίσεις, να οργανώσουν συνεντεύξεις και να χτίσουν δημόσια εικόνα Ο Altham ήταν από τους πρώτους που αντιμετώπισαν τη rock όχι ως “νεανική μόδα”, αλλά ως πολιτιστικό φαινόμενο Η προσέγγισή του επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο τα media κάλυψαν τη μουσική για δεκαετίες

Η δουλειά του – Τι έκανε πραγματικά

Ο Altham δεν ήταν απλώς δημοσιογράφος. Έγραφε δελτία τύπου, οργάνωνε συνεντεύξεις, διαχειριζόταν δημόσιες σχέσεις, καθόριζε το αφήγημα γύρω από έναν καλλιτέχνη Ήταν ο άνθρωπος που “έχτιζε” την εικόνα τους προς τα έξω

Ο Keith Altham θεωρείται από πολλούς ο πατέρας της σύγχρονης rock επικοινωνίας Ήταν ο σύνδεσμος ανάμεσα στα συγκροτήματα και τα media Η μαρτυρία του για Hendrix, Stones, Who και Bowie αποτελεί βασικό υλικό σε δεκάδες ντοκιμαντέρ Η απώλειά του αφήνει κενό σε έναν χώρο που ο ίδιος βοήθησε να δημιουργηθεί

                                                         Davy Jones, Keith Altham


Ο Altham ήταν ο τελευταίος δημοσιογράφος που πήρε συνέντευξη από τον Jimi Hendrix στο Λονδίνο Είχε προσωπική σχέση με τον Marc Bolan και ήταν από τους πρώτους που πίστεψαν στους Police Συμμετείχε σε δεκάδες ντοκιμαντέρ για την ιστορία της rock, προσφέροντας αυθεντικές μαρτυρίες από πρώτο χέρι Η δουλειά του βρίσκεται στα αρχεία του Rock’s Backpages και χρησιμοποιείται συχνά από ιστορικούς της μουσικής


Ο Keith Altham δεν υπήρξε μόνο ένας από τους σημαντικότερους rock δημοσιογράφους και PR managers της Βρετανίας Η επιρροή του επεκτάθηκε σε βιβλία, τηλεοπτικές παραγωγές και ντοκιμαντέρ που καταγράφουν την ιστορία της rock από πρώτο χέρι

Έτος: 2002 Εκδότης: Blake Publishing Περιγραφή: Συλλογή “ανοιχτών επιστολών” προς τους διάσημους πελάτες του, γραμμένη με το χαρακτηριστικό του χιούμορ και την insider ματιά του Περιεχόμενο: Rolling Stones, Rod Stewart, Van Morrison, Sting, The Beach Boys, Status Quo, Phil Collins, The Who Σημασία: Θεωρείται το πιο αντιπροσωπευτικό έργο του, γιατί αποτυπώνει τον τρόπο που δούλευε ως PR και τη σχέση του με τους καλλιτέχνες

Έτος: 2000 Περιγραφή: Ημι‑αυτοβιογραφικό βιβλίο με σατιρικές ιστορίες από τη ζωή του στη μουσική βιομηχανία Στυλ: Άμεσο, καυστικό, με πολλές backstage λεπτομέρειες Σημασία: Δείχνει την προσωπική του οπτική για τη rock σκηνή των 60s–80s

Ο Keith Altham εμφανίζεται σε δεκάδες ντοκιμαντέρ ως σχολιαστής, μάρτυρας εποχής και αρχειακό υλικό Δεν ήταν ηθοποιός ή σκηνοθέτης Ήταν η φωνή της rock δημοσιογραφίας που έζησε τα γεγονότα από μέσα

Κεντρικός σχολιαστής Μιλά για την τελευταία συνέντευξη που του πήρε ο ίδιος

Αρχειακό υλικό και συνεντεύξεις Ο Altham ήταν από τους πρώτους που κάλυψαν τους Who

Marc Bolan: The Final Word (2007)

Συμμετοχή με προσωπικές μαρτυρίες Είχε στενή σχέση με τον Bolan

The Small Faces: All or Nothing 1965–1968

Συνεντεύξεις και ιστορικό πλαίσιο Ο Altham υπήρξε βασικός δημοσιογράφος της μπάντας

The Doors: When You’re Strange (2009)

Αρχειακό υλικό

Ο Altham είχε πάρει συνεντεύξεις από τον Jim Morrison

Rod Stewart: The Story So Far

Συμμετοχή ως PR και σχολιαστής Είχε συνεργαστεί με τον Stewart

The Beach Boys: An American Band

Αρχειακές συνεντεύξεις Ο Altham κάλυπτε την μπάντα από τα 60s

Τα βιβλία του Altham λειτουργούν ως προέκταση των ντοκιμαντέρ Οι ιστορίες που περιγράφει στα βιβλία του εμφανίζονται συχνά ως μαρτυρίες στα ντοκιμαντέρ Οι παραγωγοί χρησιμοποιούν τα γραπτά του ως ιστορική πηγή Οι συνεντεύξεις του στα ντοκιμαντέρ βασίζονται σε υλικό που είχε ήδη καταγράψει στα βιβλία του Η συγγραφική του δουλειά και οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις αποτελούν ενιαίο αρχείο της rock ιστορίας

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.


#KeithAltham #RockHistory #MusicPR #RockJournalism #TravellersWebRadio

 
Η βροχή πέφτει σαν νότες στο τζάμι, κάθε σταγόνα ένας παλμός, κάθε καταιγίδα μια συμφωνία που δεν γράφτηκε ποτέ.

Όπως έγραψε η Mary Frances Butts: “Is it raining, little flower? Be glad of rain. Too much sun would wither thee. ’Twill shine again.”

Κι έτσι η βροχή δεν είναι μόνο σκοτάδι· είναι ρυθμός, είναι μελωδία, είναι η μυστική ορχήστρα της φύσης που μας καλεί να ακούσουμε.

Ο Henry Wadsworth Longfellow έγραψε κάποτε: “The best thing one can do when it’s raining is to let it rain.”

Κι όμως, όταν η βροχή πέφτει βαριά, δεν είναι μόνο νερό. Είναι ρυθμός.


Και μέσα σε αυτήν τη μουσική, η ψυχή βρίσκει καταφύγιο. Η βροχή γίνεται τραγούδι, η καταιγίδα γίνεται riff, κι εμείς — ακροατές μιας αιώνιας συναυλίας του ουρανού.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 
#StormAndRain #RockChronicles #RainSongs #StormSongs #RidersOnTheStorm #NovemberRain #TheRainSong #InFromTheStorm #RockPoetry #ClassicRock #HardRock #PsychedelicRock #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Η ζωντανή διασκευή του “Up From the Skies” παρουσιάστηκε στο The Cutting Room NYC, με τον Vernon Reid να ενώνει τις δυνάμεις του με τον Alex Skolnick σε ένα αφιέρωμα γεμάτο φαντασία.

Το “Up From the Skies” παρουσιάστηκε ζωντανά στις 30 Σεπτεμβρίου 2025 από τους Alex Skolnick Trio με ειδική συμμετοχή του Vernon Reid (Living Colour), στο The Cutting Room της Νέας Υόρκης, ως μέρος του album launch party για το Prove You’re Not A Robot.
Το κομμάτι αποτελεί διασκευή του Jimi Hendrix από το άλμπουμ Axis: Bold as Love (1967), και δεν περιλαμβάνεται στο άλμπουμ του Skolnick
Ο Alex Skolnick είναι γνωστός ως κιθαρίστας των Testament, με καθοριστική συμβολή στο thrash metal των 80s, αλλά και ως ιδρυτής του Alex Skolnick Trio, όπου εξερευνά jazz, fusion και world music. Με σπουδές στο New School for Jazz and Contemporary Music στη Νέα Υόρκη, ο Skolnick έχει εξελιχθεί σε πολυδιάστατο μουσικό. Η συνεργασία του με τον Vernon Reid, έναν από τους πιο πρωτοποριακούς κιθαρίστες της μαύρης rock σκηνής, δημιουργεί μια μουσική συνομιλία γεμάτη αυτοσχεδιασμό και σεβασμό στην κληρονομιά του Hendrix.

Η συνεργασία των δύο κιθαριστών φέρνει τεχνική δεξιοτεχνία, ψυχεδελική ένταση και jazz αυτοσχεδιασμό, με τον Skolnick να εκπροσωπεί τη fusion σχολή και τον Reid να προσθέτει blues και avant-garde στοιχεία.

Η μπάντα του Skolnick περιλαμβάνει τους Nathan Peck (μπάσο) και Matt Zebroski (ντραμς), ενώ η ερμηνεία χαρακτηρίζεται από σεβασμό στο πρωτότυπο και καλλιτεχνική ελευθερία.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#AlexSkolnickTrio #VernonReid #UpFromTheSkies #JimiHendrix #JazzFusion #GuitarLegends #NYCLive #LivingColour #HendrixTribute #ProveYoureNotARobot #ProgressiveJazz #TravellersRadio #Rockanizontas

 
15 Αυγούστου 1969, το Φεστιβάλ Woodstock πραγματοποιήθηκε στο αγρόκτημα του Max Yasgur, 600 στρεμμάτων στο Μπέθελ έξω από τη Νέα Υόρκη. Στην εκδήλωση συμμετείχαν πάνω από 400.000 άτομα και μεταξύ άλλων εμφανίστηκαν, οι Jimi Hendrix, Crosby Stills Nash & Young, Santana, The Who, Creedence Clearwater Revival, Grateful Dead, Janis Joplin, The Band, Canned Heat, Joan Baez, Melanie, Ten Years After, Sly and the Family Stone, Johnny Winter, Jefferson Airplane, Ravi Shanker, Country Joe and the Fish, Blood Sweat and Tears, Arlo Guthrie, and Joe Cocker.




Το Woodstock δεν ήταν απλώς ένα φεστιβάλ—ήταν μια στιγμή στην ιστορία που απέδειξε πως η μουσική μπορεί να ενώσει, να εμπνεύσει και να αλλάξει τον κόσμο. Μισό αιώνα μετά, η ενέργεια εκείνων των ημερών συνεχίζει να αντηχεί μέσα από τις νότες, τις εικόνες και τις μνήμες. Ίσως τελικά, το πραγματικό μήνυμα του Woodstock να είναι ότι η ελπίδα και η δημιουργικότητα δεν έχουν ημερομηνία λήξης.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.


"Little Wing" είναι ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια του Jimi Hendrix, κυκλοφορώντας το 1967 στο άλμπουμ Axis: Bold as Love. Πρόκειται για μια ρυθμική blues μπαλάντα, με την κιθάρα του Hendrix να δημιουργεί μια ονειρική ατμόσφαιρα, συνοδευόμενη από μπάσο, κρουστά και μεταλλόφωνο.

Ο Hendrix εμπνεύστηκε το τραγούδι από την εμπειρία του στο Monterey Pop Festival, όπου ένιωσε μια μαγική σύνδεση με το κοινό. Οι στίχοι του αναφέρονται σε μια ιδεατή γυναικεία μορφή, που πολλοί ερμηνεύουν ως φύλακα άγγελο ή παροδική μούσα

Παρόλο που το κομμάτι διαρκεί μόλις 2:26 λεπτά, θεωρείται ένα από τα πιο μεστά και γεμάτα τραγούδια του Hendrix. Το περιοδικό Rolling Stone το κατέταξε στη λίστα με τα 500 σημαντικότερα τραγούδια όλων των εποχών, στη θέση 366.

Το Little Wing έχει διασκευαστεί από πολλούς καλλιτέχνες, όπως οι Eric Clapton, Stevie Ray Vaughan, Sting και άλλοι, σε διάφορα μουσικά στυλ


Το "Purple Haze" ξεκίνησε όχι μία αλλά δύο επαναστάσεις: την ψυχεδέλεια του τέλους της δεκαετίας του '60 και την άνευ προηγουμένου ιδιοφυΐα του Hendrix. Η πρώτη συγχορδία του κύριου riff της έγινε γνωστή στους κιθαρίστες ως «χορδή Hendrix». Οι Experience ηχογράφησαν το "Purple Haze" σε μια σειρά από πρόβες τον Ιανουάριο και τον Φεβρουάριο του 1967, πειραματιζόμενοι με τεχνικές ηχογράφησης όπως η αστραπιαία παραμόρφωση στην κιθάρα του Hendrix - όταν η κύρια κασέτα στάλθηκε στην αμερικανική δισκογραφική τους, μια εσώκλειστη σημείωση επισήμανε επιμελώς ότι ο παραμορφωμένος ήχος του τραγουδιού ήταν παραμορφωμένος.
Το " Purple Haze " είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε από τον Jimi Hendrix και κυκλοφόρησε ως το δεύτερο σινγκλ από τους Jimi Hendrix Experience στις 17 Μαρτίου 1967, στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το τραγούδι περιλαμβάνει το εφευρετικό του παίξιμο κιθάρας, το οποίο χρησιμοποιεί την υπογραφή συγχορδίας Hendrix και ένα μείγμα μπλουζ και ανατολικών μορφών, που διαμορφώνονται από νέες τεχνικές επεξεργασίας ήχου. Λόγω ασάφειων στους στίχους, οι ακροατές συχνά ερμηνεύουν το τραγούδι ως αναφορά σε μια ψυχεδελική εμπειρία , αν και ο Hendrix το περιέγραψε ως ένα τραγούδι αγάπης. Συμπεριλήφθηκε ως το εναρκτήριο κομμάτι στη βορειοαμερικανική έκδοση του ντεμπούτου άλμπουμ των Experience, Are You Experienced (1967).

Από τα βάθη του διαστήματος, ένας εξωγήινος παρατηρητής κοιτάζει τη Γη, γοητευμένος από την ομορφιά και το μυστήριο αυτού του παράξενου πλανήτη και των κατοίκων του.

Καθώς συλλογίζεται την ανθρώπινη ύπαρξη, αντιμετωπίζει μια αίσθηση σύγχυσης, σαν ένας κοσμικός ταξιδιώτης που προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει μια ξένη γλώσσα.

Στο Third Stone from the Sun , ο Jimi Hendrix υφαίνει με μαεστρία μια ηχητική ταπετσαρία περιέργειας και ενδοσκόπησης, μεταφέροντας τους ακροατές σε ένα βασίλειο όπου τα όρια της ανθρώπινης κατανόησης ωθούνται στα άκρα.
Το " Third Stone from the Sun " (ή " 3rd Stone from the Sun ") είναι μια Instrumental σύνθεση από τον Αμερικανό μουσικό Jimi Hendrix . Ενσωματώνει διάφορες μουσικές προσεγγίσεις, συμπεριλαμβανομένης της τζαζ και της ψυχεδελικής ροκ. Ο τίτλος αντανακλά το ενδιαφέρον του Χέντριξ για την επιστημονική φαντασία και είναι μια αναφορά στη Γη στη θέση της ως ο τρίτος πλανήτης μακριά από τον ήλιο στο ηλιακό σύστημα.

   
1967: H χρονιά που άλλαξε την ιστορία της Μουσικής

Μπορεί  το 1967 η ‘’Επανάσταση’’ να μην  άλλαξε τον κόσμο αλλά πέραν κάθε αμφιβολίας γέννησε μερικούς δίσκους που άλλαξαν την ιστορία της  μουσικής.


Πλησιάζει το Summer of Love, είναι  Άνοιξη και Μάιος μήνας. Δισκογραφικός οργασμός.

Έχουν ήδη κυκλοφορήσει οι  Electric Prunes το ομώνυμο άλμπουμ αλλά και το σπουδαίο Electric Music For The Mind And Body  των Country Joe and The Fish.

12 Μαΐου 1967 σκάει  σαν μπόμπα από την Track στην Μεγάλη Βρετανία το πρώτο άλμπουμ του Jimi Hendrix, το Are You Experienced (στις ΗΠΑ βγήκε από την Reprise στις 23 Αυγούστου.)
Το πλήθος έχασε το μυαλό του όταν ο Hendrix έπαιξε  το Voodoο Child


O Jimi Hendrix σε μια από τις καλύτερες ιστορίες του για μια μακρά καυτή καλοκαιρινή νύχτα
Αρχικά γραμμένο από τον Μπομπ Ντύλαν, το «All Along the Watchtower» πήρε νέα ζωή με το ηλεκτρική διασκευή του Jimi Hendrix. Με τα ψυχεδελικά ηχητικά τοπία και την εμβληματική μαγεία της κιθάρας του Hendrix, αυτή η ερμηνεία ξεπέρασε τα όρια της μπλουζ ροκ και έγινε ύμνος του κινήματος της αντικουλτούρας. Το τραγούδι έχει παρουσιαστεί σε πολλές ταινίες συμπεριλαμβανομένου του Forrest Gump .

 Ο 19χρονος Jimi Hendrix  τζαμάρει με έναν φίλο του στο στρατό, 1961

 
Με έχουν μιμηθεί τόσο καλά,

που έχω ακούσει κάποιους να 

επαναλαμβάνουν και τα λάθη μου.

Τζίμι Χέντριξ

 
Στη σύντομη ζωή του, ο Jimi Hendrix ήταν η επιτομή του ροκ εν ρολ. Ο εξαιρετικά προικισμένος κιθαρίστας διαμόρφωσε τη ροκ μουσική από τη ρυθμική και μπλουζ παράδοση της δεκαετίας του 1950 και των αρχών της δεκαετίας του '60 στο δικό του πιο βαρύ και μοναδικό στυλ, κερδίζοντας τον έπαινο ως έναν από τους σπουδαιότερους κιθαρίστες.

Από τον πρόωρο θάνατό του το 1970, όταν ήταν μόλις 27 ετών, ο Χέντριξ έχει γίνει σχεδόν μυθικός όπως και ο σύγχρονος του Τζιμ Μόρισον. 

«Θυμάμαι μια φορά που καθόμουν δίπλα στον [Τζίμι] σε ένα αεροπλάνο με προορισμό τη Στοκχόλμη», είπε ο Ντέιβις . «Μετά από λίγο, μιλήσαμε λίγο, και ξαφνικά μου είπε: «Ξέρεις, αυτό το κιθαριστικό riff που έκανες στο «You Really Got Me» ήταν ένα πραγματικό ορόσημο». Μπορείτε να φανταστείτε πώς ένιωσα. Το να εγκριθεί από τον Hendrix ήταν ένα υπέροχο κομπλιμέντο.”

Οι πέντε αγαπημένοι καλλιτέχνες του Jimi Hendrix

King Crimson

Κατά τη διάρκεια μιας εκδήλωσης στο πλαίσιο του ντοκιμαντέρ Comelling Stories: The Inside Secrets της Patricia Fripp , ο κιθαρίστας των King Crimson Robert Fripp ρωτήθηκε αν ήταν αλήθεια ότι ο Jimi Hendrix έσφιξε το αριστερό του χέρι. «Ναι, το έκανε», απάντησε ο Fripp. 


Beatles

Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι οι Beatles είχαν αντίκτυπο στον Χέντριξ . Από τη δεκαετία του 1960 και μέχρι σήμερα, πολύ λίγοι μουσικοί μπορούν να ισχυριστούν ότι δεν έχουν εμπνευστεί από το συγκρότημα του Λίβερπουλ με κάποιο μικρό τρόπο, είτε άμεσα είτε έμμεσα. 

Ο Χέντριξ ήταν ένας ιδιαίτερος θαυμαστής του ψυχεδελικού αριστουργήματος των Beatles του 1967, Sgt Pepper's Lonely Hearts Club Band . Προς τιμήν του άλμπουμ και του γκρουπ, ο Hendrix ερμήνευσε μια διασκευή του ομότιτλου κομματιού κατά τη διάρκεια μιας από τις πρώτες συναυλίες του στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ο Paul McCartney ήταν παρών. 


Bob Dylan

Όπως για πολλούς άλλους καλλιτέχνες από τη δεκαετία του '60 και μετά, ο Dylan ενέπνευσε  μουσικούς από μια έντονα λυρική οπτική. Ο Χέντριξ συγκινήθηκε συχνά από τα τραγούδια του και συχνά σχολίαζε την αγάπη του για τον καλλιτέχνη. 

«Όλοι εκείνοι που δεν τους αρέσουν τα τραγούδια του Bob Dylan θα πρέπει να διαβάσουν τους στίχους του. Είναι γεμάτα με τις χαρές και τη λύπη της ζωής», είπε ο Hendrix στον Steve Barker το 1967. « Μου αρέσει το άλμπουμ του Highway 61 Revisited και ειδικά το "Just Like Tom Thumb's Blues"! 

Όταν ο Dylan ανακηρύχθηκε το Πρόσωπο της Χρονιάς το 2015 από το MusiCares, βρήκε την ευκαιρία να αποτίσει φόρο τιμής στον Hendrix. «Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε τον Τζίμι Χέντριξ», είπε ο Ντύλαν με ένα χαμόγελο στα χείλη. «Πήρε μερικά μικρά τραγούδια μου που κανείς δεν τους έδωσε σημασία και τα ανέβασε στα εξωτερικά όρια της στρατόσφαιρας, τα μετέτρεψε όλα σε κλασικά… Πρέπει να ευχαριστήσω τον Jimi. Μακάρι να ήταν εδώ».


Cream

Καθώς ο Χέντριξ εντάχθηκε στην ανερχόμενη ψυχεδελική ροκ σκηνή στο Λονδίνο στα τέλη της δεκαετίας του '60, ήρθε κοντά με μερικούς από τους πιο εξέχοντες υποστηρικτές της. Οι Cream ήταν ένα από τα πιο παροδικά αλλά εντυπωσιακά ψυχεδελικά ροκ γκρουπ της εποχής. Το βασικό τρίο αποτελούνταν από τον μπασίστα και τραγουδιστή Jack Bruce, τον κιθαρίστα Eric Clapton και τον ντράμερ Ginger Baker. Ενώ το γκρουπ διήρκεσε μόνο τρία χρόνια, κυκλοφόρησαν τέσσερα άλμπουμ που θα βοηθούσαν να τεθούν τα θεμέλια για την επόμενη prog-rock εποχή. 

Ο Χέντριξ ήταν γνωστός ότι είχε έναν αμοιβαίο θαυμασμό για τον Κλάπτον, τον οποίο έκανε φίλο και περιστασιακά τζαμάριζε και έπαιζε μαζί του. 

Το 1969, οι The Jimi Hendrix Experience προσκλήθηκαν κατά σύμπτωση να εμφανιστούν στην τηλεόραση του BBC στο Happening For Lulu την ίδια μέρα που χώρισαν οι Cream. Μετά από μια παράσταση του «Voodoo Child», η Lulu ζήτησε από το συγκρότημα να ερμηνεύσει το «Hey Joe», αλλά λίγο μετά ο Hendrix σταμάτησε τη μουσική για να ανακοινώσει: «Θα θέλαμε να σταματήσουμε να παίζουμε αυτά τα σκουπίδια και να αφιερώσουμε ένα τραγούδι στους Cream. Το αφιερώνουμε στον Eric Clapton, τον Ginger Baker και τον Jack Bruce."




Muddy Waters

Ως ηγετική φιγούρα στο ηλεκτρικό μπλουζ μουσική κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1950 και του 1960, ο Muddy Waters ήταν αναπάντεχα ένας από τους πρώτους ήρωες του Hendrix. Ως ο αποκαλούμενος «Πατέρας του Σικάγο Μπλουζ», ο Γουότερς ήταν ένα κρίσιμο κομμάτι του παζλ που έθεσε τα θεμέλια για το ροκ εν ρολ στη δεκαετία του 1960. Οι Beatles, οι Rolling Stones, οι The Who και οι Kinks είναι μεταξύ των θρύλων που χαιρετίζουν τον εμβληματικό κιθαρίστα. 

«Ο πρώτος κιθαρίστας που γνώρισα ήταν ο Muddy Waters», είπε ο Hendrix στο Rolling Stone το 1968. «Άκουσα έναν από τους παλιούς του δίσκους όταν ήμουν μικρός και με τρόμαξε μέχρι θανάτου γιατί άκουσα όλους αυτούς τους ήχους. Ουάου, τι είναι αυτό; Ήταν τέλεια."

Ακούστε τη διασκευή του Hendrix στο «Mannish Boy» του Muddy Waters παρακάτω.