Η ιστορία του Jimmy Dewar, της βαθιάς και εκφραστικής φωνής πίσω από τα κλασικά άλμπουμ του Robin Trower, παραμένει μία από τις πιο υποτιμημένες σελίδες της βρετανικής rock ιστορίας.
Ο James “Jimmy” Dewar υπήρξε μία από τις πιο ξεχωριστές φωνές της βρετανικής rock σκηνής των ’70s, παρότι το όνομά του δεν απέκτησε ποτέ την αναγνωρισιμότητα που αντιστοιχούσε στο ταλέντο του. Με φωνή ζεστή, βαθιά και εξαιρετικά εκφραστική, ο Dewar διέθετε ένα σπάνιο μείγμα soul, blues και rock χροιάς, που τον τοποθετούσε δίπλα σε κορυφαίους ερμηνευτές της εποχής. Πολλοί τον συνέκριναν με τον Paul Rodgers, όμως η ιδιαίτερη υφή και το συναισθηματικό vibrato του Dewar τον έκαναν μοναδικό.
Η πορεία του ξεκίνησε στη Γλασκώβη τη δεκαετία του ’60, με συμμετοχές σε τοπικά σχήματα όπως οι The Gleneagles, πριν ενταχθεί στους Lulu and The Luvvers. Η πρώτη μεγάλη καλλιτεχνική του στροφή ήρθε με τους Stone the Crows, όπου μοιράστηκε τη σκηνή με τη Maggie Bell σε ένα από τα πιο αξιόλογα βρετανικά blues‑rock σχήματα των αρχών των ’70s.
Ωστόσο, η συνεργασία που καθόρισε την καριέρα του ήταν εκείνη με τον κιθαρίστα Robin Trower. Από το Twice Removed From Yesterday (1973) έως το For Earth Below (1975), ο Dewar υπήρξε η φωνή και το μπάσο ενός power trio που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη rock δισκογραφία. Η ερμηνεία του σε κομμάτια όπως “Daydream”, “Rock Me Baby”, “Day of the Eagle”, “About to Begin”, “Lady Love”, “Alethea” και “For Earth Below” θεωρείται από τις πιο χαρακτηριστικές της δεκαετίας.
Η φωνή του Dewar συνδύαζε δύναμη και ευαισθησία, με έναν τρόπο που μπορούσε να μεταφέρει ένταση χωρίς υπερβολή και συναίσθημα χωρίς δραματοποίηση. Παρά την καθοριστική συμβολή του στον ήχο του Trower, ο Dewar δεν απέκτησε ποτέ την αναγνώριση που συχνά συνοδεύει τους μεγάλους frontmen της rock σκηνής.
Ο Dewar πέθανε το 2002 σε ηλικία 59 ετών, έπειτα από επιπλοκές πνευμονίας. Η απώλειά του προστέθηκε στη μακρά λίστα χαμένων ταλέντων της rock, δίπλα σε ονόματα όπως Jimi Hendrix, Paul Kossoff και Janis Joplin. Παρότι το όνομά του δεν εμφανίζεται συχνά σε λίστες “Greatest Vocalists”, η επιρροή και η ποιότητα της φωνής του παραμένουν αδιαμφισβήτητες για όσους γνώρισαν το έργο του.
Ο Jimmy Dewar γεννήθηκε το 1942 στη Γλασκώβη και ξεκίνησε την καριέρα του σε τοπικά σχήματα πριν ενταχθεί στους Lulu and The Luvvers. Στα τέλη των ’60s έγινε μέλος των Stone the Crows, ενός συγκροτήματος που ανακαλύφθηκε και μετονομάστηκε από τον Peter Grant, μάνατζερ των Led Zeppelin. Η συνεργασία του με τον Robin Trower από το 1973 έως το 1976 θεωρείται η κορυφαία στιγμή της καριέρας του, με τρία διαδοχικά άλμπουμ που καθιερώθηκαν ως κλασικά του blues‑rock. Ο Dewar κυκλοφόρησε επίσης το προσωπικό άλμπουμ Stumbledown Romancer, το οποίο ηχογραφήθηκε στα ’70s αλλά κυκλοφόρησε πολύ αργότερα. Πέθανε το 2002, αφήνοντας πίσω του μια δισκογραφία μικρή σε όγκο αλλά τεράστια σε ποιότητα.
Το Stumbledown Romancer αποτελεί το μοναδικό ολοκληρωμένο solo project του Jimmy Dewar, ηχογραφημένο την περίοδο 1978–1979, λίγο μετά την αποχώρησή του από το Robin Trower Band. Το άλμπουμ δεν κυκλοφόρησε τότε, εξαιτίας προβλημάτων με εταιρείες και management, και παρέμεινε στο αρχείο για δεκαετίες. Το υλικό παρουσιάζει τον Dewar σε πιο soul‑rock κατεύθυνση, με έμφαση στη φωνή και στη μελωδική γραφή, μακριά από το power‑trio ύφος της συνεργασίας του με τον Trower. Η μεταγενέστερη κυκλοφορία του άλμπουμ αποκάλυψε μια πλευρά του Dewar που μέχρι τότε ήταν άγνωστη στο ευρύ κοινό, επιβεβαιώνοντας την ικανότητά του όχι μόνο ως ερμηνευτή αλλά και ως δημιουργού.
Η ιστορία πίσω από αυτή τη σπάνια ηχογράφηση του Jimmy Dewar είναι από τις πιο απρόσμενες και συγκινητικές της βρετανικής rock σκηνής. Το 1986, αρκετά χρόνια μετά την αποχώρησή του από το Robin Trower Band, ο Dewar ταξίδεψε στη Βόρεια Καλιφόρνια με την προοπτική να ξαναρχίσει την προσωπική του καριέρα. Εκεί ηχογράφησε το κομμάτι “Word For Word”, γραμμένο από δύο καταξιωμένες δημιουργούς του San Francisco: τη Janet Minto (γνωστή ως Janet Planet, πρώην σύζυγο του Van Morrison) και την Pam Barlow, σύζυγο του Bruce “Buffalo” Barlow των Commander Cody.
Την παραγωγή και ηχογράφηση ανέλαβε ο John Rewind, έμπειρος παραγωγός της Bay Area και παλιός φίλος του Dewar από τα χρόνια του Robin Trower. Παρά την εξαιρετική φωνητική ερμηνεία του Dewar, η ηχογράφηση παρέμεινε ημιτελής· προοριζόταν ως demo και όχι ως τελικό master. Μετά το session, ο Dewar —ήδη με σοβαρά προβλήματα υγείας— επέστρεψε στη Γλασκώβη. Η ταινία μπήκε σε κουτί, αποθηκεύτηκε και ξεχάστηκε.
Το 2015, σχεδόν τρεις δεκαετίες αργότερα, ο Rewind έκανε απογραφή στο αρχείο του και βρήκε μια ασημείωτη μπομπίνα 1” tape. Από περιέργεια την πέρασε στο μηχάνημα. Με το πρώτο άκουσμα κατάλαβε αμέσως τι είχε στα χέρια του: μια χαμένη, εμπνευσμένη ερμηνεία του Jimmy Dewar. Η φωνή ήταν συγκλονιστική, αλλά η μουσική χρειαζόταν πλήρη ανανέωση για να φτάσει σε επίπεδο κυκλοφορίας.
Για αυτή τη δουλειά, ο Rewind απευθύνθηκε στον Fred Sampson, κιθαρίστα και συνθέτη γνωστό από τη συνεργασία του με τον Tom Scholz των Boston στο “I Need Your Love”. Οι δύο μουσικοί —και οι δύο φανατικοί admirers του Dewar— αντιμετώπισαν το project ως τιμητική, σχεδόν μεταθανάτια συνεργασία με έναν καλλιτέχνη που θαύμαζαν βαθιά.
Με τη συμβολή του Randall Greenlease η παραγωγή ολοκληρώθηκε σε στούντιο της Καλιφόρνια και της Νεβάδα. Το τελικό mastering έγινε από τον Paul Stubblebine, έναν από τους κορυφαίους mastering engineers παγκοσμίως και συνιδρυτή του The Tape Project, γνωστού για τις υψηλής ποιότητας reel‑to‑reel επανεκδόσεις ιστορικών ηχογραφήσεων.
Το αποτέλεσμα είναι μια μοναδική ηχογράφηση που συνδέει δύο εποχές: την αυθεντική, ανεπεξέργαστη φωνή του Dewar από το 1986 και τη σύγχρονη παραγωγική προσέγγιση του 2015. Ένα κομμάτι που λειτουργεί ως μουσικό ντοκουμέντο και ως φόρος τιμής σε έναν από τους πιο υποτιμημένους rock vocalists της γενιάς του.
🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
.jpg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
.jpg)