🎙️ Travellers Radio Feed
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα British Blues. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα British Blues. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2026

Ατμοσφαιρικό, λιτό και απόλυτα ώριμο. Το “Three Long Years” από το The Finishing Touch

 Το "Three Long Years" είναι ένα δυναμικό blues-rock κομμάτι από τον καταξιωμένο Βρετανό κιθαρίστα Snowy White και το σχήμα του, The White Flames.

Κυκλοφόρησε στις 26 Ιουνίου 2026 ως το τέταρτο κομμάτι του άλμπουμ τους με τίτλο The Finishing Touch.
Οι στίχοι του κομματιού έχουν έντονα βιωματικό και σκοτεινό χαρακτήρα, ξεφεύγοντας από τα κλασικά ερωτικά μοτίβα των blues.  Η ιστορία περιγράφει έναν άνθρωπο που ακολουθεί μια "σταυροφορία" (crusade), αντιμετωπίζει τη φρίκη της μάχης, χάνει τον καλύτερό του φίλο και καταλήγει να κρύβεται έντρομος
Η μπάντα The White Flames αποτελείται από σταθερούς συνεργάτες:
Richard Bailey – drums  Ruan O’Lochlainn – keyboards, sax  Thomas White – bass

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#SnowyWhite #TheWhiteFlames #ThreeLongYears #TheFinishingTouch #BluesRock #Rockanizontas #TravellersWebRadio
Share:

Παρασκευή 6 Μαρτίου 2026

Ο Mike Vernon, θρυλικός παραγωγός και πρωτοπόρος του βρετανικού blues, πέθανε σε ηλικία 81 ετών


Ο Mike Vernon MBE, ο επιδραστικός Άγγλος μουσικός παραγωγός, ιδιοκτήτης στούντιο και στέλεχος της δισκογραφίας, γνωστός κυρίως για τον καθοριστικό ρόλο του στη διαμόρφωση του βρετανικού blues της δεκαετίας του 1960, πέθανε στις 2 Μαρτίου 2026, σε ηλικία 81 ετών.

Γεννημένος στο Harrow του Middlesex στις 20 Νοεμβρίου 1944, ο Vernon εξελίχθηκε σε μία από τις κεντρικές μορφές της ανάπτυξης του βρετανικού blues‑rock. Ξεκίνησε να εργάζεται στη Decca Records το 1963 και γρήγορα ξεχώρισε ως παραγωγός με εξαιρετική ικανότητα να αναγνωρίζει νέα ταλέντα. Ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα επιτεύγματά του ήταν η παραγωγή του Blues Breakers with Eric Clapton (1966) για τον John Mayall & the Bluesbreakers, ενός άλμπουμ-ορόσημου που θεωρείται ότι καθόρισε τον ήχο του βρετανικού blues‑rock.

Το 1965 ίδρυσε τη δική του ανεξάρτητη εταιρεία, την Blue Horizon, η οποία έγινε θεμέλιο της blues σκηνής στο Ηνωμένο Βασίλειο. Μέσα από την Blue Horizon συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι Fleetwood Mac, Savoy Brown, Chicken Shack, Ten Years After και Climax Blues Band. Το 1968 παρήγαγε το Albatross των Fleetwood Mac, που έφτασε στο Νο. 1 των βρετανικών charts. Ένα χρόνο νωρίτερα είχε παράγει το ντεμπούτο άλμπουμ του David Bowie για την Deram Records.




Ο Vernon συνεργάστηκε επίσης με σημαντικές μορφές όπως οι Peter Green, Danny Kirwan, Christine McVie, Duster Bennett, Eric Clapton και John Mayall. Η κυκλοφορία της Blue Horizon Bring It Back Home (1971) περιλάμβανε συμμετοχές των Paul Kossoff και Rory Gallagher. Το 1973 κυκλοφόρησε το προσωπικό του άλμπουμ Moment of Madness από τη Sire Records.

Πέρα από την παραγωγή, ο Vernon υπήρξε και ενεργός μουσικός. Ήταν μέλος των Olympic Runners (1974–1979) και αργότερα των Rocky Sharpe and the Replays (1979–1983), τραγουδώντας και παίζοντας μπάσο με το ψευδώνυμο Eric Rondo. Στη δεκαετία του 1990 ίδρυσε τις δισκογραφικές εταιρείες Indigo και Code Blue.

Το 1971, ο Vernon και ο αδελφός του Richard άνοιξαν τα Chipping Norton Recording Studios, αρχικά ως στούντιο της Blue Horizon. Το στούντιο εξελίχθηκε σε μεγάλη εμπορική επιχείρηση, λειτουργώντας μέχρι το 1999 και φιλοξενώντας ηχογραφήσεις πολλών γνωστών καλλιτεχνών. Ανάμεσα στις επιτυχίες που ηχογραφήθηκαν εκεί ήταν τα “Baker Street” του Gerry Rafferty, “In the Army Now” των Status Quo, “Too Shy” των Kajagoogoo, “I’m Gonna Be (500 Miles)” των Proclaimers, “(I Just) Died in Your Arms” των Cutting Crew, “Hocus Pocus” των Focus και “Bye, Bye, Baby (Baby Goodbye)” των Bay City Rollers. Οι Duran Duran ηχογράφησαν μεγάλο μέρος του ντεμπούτου τους εκεί το 1981, ενώ οι Radiohead ηχογράφησαν το Pablo Honey (1993), συμπεριλαμβανομένου του “Creep”.

Μετά τη μετακόμισή του στην Ισπανία στις αρχές της δεκαετίας του 2000, ο Vernon αποσύρθηκε σε μεγάλο βαθμό από τη μουσική βιομηχανία, αλλά επέστρεψε στην παραγωγή το 2010–11, συνεργαζόμενος με σύγχρονους blues καλλιτέχνες όπως οι Dani Wilde και Oli Brown. Το 2018 κυκλοφόρησε το Beyond The Blue Horizon από τη Manhaton Records, συνοδευόμενο από ευρωπαϊκή περιοδεία ως Mike Vernon & The Mighty Combo.

Το 2013 τιμήθηκε με το BASCA Gold Badge Award για τη σημαντική συμβολή του στη μουσική. Το 2020 διορίστηκε Member of the Order of the British Empire (MBE) στα Birthday Honours για τις υπηρεσίες του στη μουσική.

Σε μια καριέρα που ξεπέρασε τις πέντε δεκαετίες, ο Michael Vernon διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην ανάδειξη του blues στο Ηνωμένο Βασίλειο και διεθνώς, αφήνοντας ανεξίτηλο αποτύπωμα στην εξέλιξη της σύγχρονης rock και της δημοφιλούς μουσικής.

PRODUCER DISCOGRAPHY
1965 – Five Long Years – Eddie Boyd
1965 – From the Land of Green Ginger – The Green Ginger Three
1966 – From New Orleans to Chicago – Champion Jack Dupree
1966 – Bluesbreakers with Eric Clapton – John Mayall & the Bluesbreakers
1966 – Art Gallery – The Artwoods
1966 – "Rubber Band" – David Bowie
1966 – Sound of Sitar – Chim Kothari
1966 – I Tried – Savoy Brown Blues Band
1967 – Champion Jack Dupree and His Blues Band – Champion Jack Dupree featuring Mickey Baker
1967 – "Love You till Tuesday" – David Bowie
1967 – The Blues Alone – John Mayall
1967 – A Hard Road – John Mayall & the Bluesbreakers
1967 – Crusade – John Mayall & the Bluesbreakers
1967 – David Bowie – David Bowie
1967 – Eddie Boyd and His Blues Band – Eddie Boyd (Liner notes)
1967 – Raw Blues – Various Artists
1967 – Shake Down – Savoy Brown
1967 – Ten Years After – Ten Years After
1968 – The 1968 Memphis Country Blues Festival – Various Artists
1968 – Roosevelt Holts: Presenting The Country Blues (Production)
1968 – 40 Blue Fingers, Freshly Packed and Ready to Serve – Chicken Shack
1968 – 7936 South Rhodes – Eddie Boyd
1968 – Bare Wires – John Mayall & the Bluesbreakers
1968 – Blues from Laurel Canyon – John Mayall
1968 – Long Overdue – Gordon Smith
1968 – Diary of a Band, Vol. 1 – John Mayall & the Bluesbreakers
1968 – Diary of a Band, Vol. 2 – John Mayall & the Bluesbreakers
1968 – Getting to the Point – Savoy Brown
1968 – Last Night's Dream – Johnny Shines
1968 – Fleetwood Mac – Fleetwood Mac
1968 – Mr. Wonderful – Fleetwood Mac
1968 – Undead – Ten Years After (Liner notes)
1968 – Fully Interlocking – The Web
1968 – Memphis Hot Shots – Bukka White (Production, liner notes, photo)
1968 -- "Albatross" – Fleetwood Mac
1969 – 100 Ton Chicken – Chicken Shack
1969 – The Biggest Thing Since Colossus – Otis Spann (Liner notes)
1969 – Blue Matter – Savoy Brown (Percussion, arranger, assistant)
1969 – Fleetwood Mac in Chicago/Blues Jam in Chicago, Vols. 1-2 – Fleetwood Mac
1969 – English Rose – Fleetwood Mac
1969 – First Slice – Jellybread
1969 – Heavy Blues – Champion Jack Dupree
1969 – Looking Back – John Mayall (Liner notes)
1969 – Midnight Jump – Sunnyland Slim
1969 – O.K. Ken? – Chicken Shack
1969 – Fiends And Angels – Martha Veléz
1969 – Patent Pending – The Johnny Almond Music Machine
1969 – The Pious Bird of Good Omen – Fleetwood Mac
1969 – A Step Further – Savoy Brown (Percussion, bells)
1969 – Box Of Surprises – Dana Gillespie (Production)
1969 – Stonedhenge – Ten Years After (Vocals)
1969 – Presenting the Country Blues/Furry Lewis (Production, liner notes)
1969 – Presenting the Country Blues/Mississippi Joe Callicott (Production, liner notes)
1970 – Theraphosa Blondi – The Web
1970 – Stars of the 1969–1970 Memphis Country Blues Festival – Various Artists
1970 – Grease One for Me – Bacon Fat
1970 – Christine Perfect – Christine McVie
1970 – White Hot Blue Black – John L. Watson
1970 – In and Out of Focus – Focus (Liner notes, supervisor)
1970 – The End of the Game – Peter Green
1970 – Accept – Chicken Shack
1971 – Black Magic Woman – Fleetwood Mac
1971 – Bring It Back Home – Mike Vernon (Harmonica, percussion, vocals)
1971 – The Original Fleetwood Mac – Fleetwood Mac
1971 – Moving Waves – Focus (Liner notes, supervisor)
1971 – Rick Hayward – Rick Hayward (Liner notes)
1971 – Thru the Years – John Mayall
1972 – Alvin Lee and Company – Ten Years After
1972 – Discovering the Blues – Robben Ford
1972 – Focus 3 – Focus (Supervisor, backing vocals)
1972 – Rocking at the Tweed Mill – Livin' Blues
1973 – At the Rainbow – Focus (Supervisor)
1973 – History of British Blues Vol. 1 (Various Artists) (Production, liner notes and on one                      song)
1973 – Ram Jam Josey – Livin' Blues
1974 – Burglar – Freddie King (Percussion)
1974 – Hamburger Concerto – Focus
1975 – Larger Than Life – Freddie King (Percussion)
1975 – Love Is a Five Letter Word – Jimmy Witherspoon (Percussion)
1975 – Out in Front – Olympic Runners (Percussion)
1975 – Vintage Years – Fleetwood Mac
1976 – Do You Wanna Do a Thing – Bloodstone
1976 – Gold Plated – Climax Blues Band
1976 – Live – Jimmy Witherspoon & Robben Ford (Executive production, editing, mixing)
1977 – Best of Savoy Brown – Savoy Brown
1977 – Edwin Starr – Edwin Starr (Tambourine, vibraslap)
1977 – Hot to Trot – Olympic Runners (Percussion, vocals)
1977 – On the Line – Foster Brothers
1977 – Ship of Memories – Focus
1977 – Soul Survivors – Diversions
1978 – Focus con Proby – Focus (Liner notes, supervisor)
1978 – Puttin' It Onya – Olympic Runners (Percussion, vocals)
1979 – Let It Roll – Dr. Feelgood
1979 – Out of the Ground – Olympic Runners (Percussion)
1979 – Rama Lama – Rocky Sharpe and the Replays
1980 – Rock-It-To Mars – Rocky Sharpe and the Replays
1980 – Let's Go (Shout! Shout!) – Rocky Sharpe and the Replays
1981 – Level 42 – Level 42
1982 – The Pursuit of Accidents – Level 42
1983 – Stop! Please Stop! – Rocky Sharpe and the Replays
1983 – Good Rockin' Tonight – Johnny & the Roccos (Production)[16]
1984 – End of the Line – Pete McDonald
1985 – Graffiti – New Jordal Swingers
1986 – Mad Man Blues – Dr. Feelgood
1986 – On the Loose – Steve Gibbons
1987 – Hat Trick – Blues 'N' Trouble (Percussion)
1987 – Guitar Guitar – 32/20
1988 – Crossroads – Eric Clapton
1988 – Great British Psychedelic Trip, Vol. 1, 1966-69 – Various Artists
1988 – John Mayall and the Bluesbreakers – John Mayall
1988 – Roachford – Roachford
1988 – Songs for the Weekend – New Jordal Swingers
1988 - “Bad to the Bone” - Bad to the Bone
1989 – Level Best – Level 42
1989 – Singles – The UA Years – Dr. Feelgood
1989 – Steel & Fire – The Mick Clarke Band (Engineer)
1989 – Mick 'Wildman' Pini – Mick Pini
1989 – Storyteller – The Complete Anthology: 1964–1990 – Rod Stewart
1990 - “Whirlwind on Fire” - Bad to the Bone
1990 – Blues It Up – Dana Gillespie (Percussion)
1991 – That's What The Blues Can Do – The Innes Sibun Blues Explosion (Production)[17]
1991 – Second Sight – Chris Youlden (Vocals, engineer)
1992 – 25 Years – The Chain – Fleetwood Mac
1992 – Attack of the Atomic Guitar – U.P. Wilson (Engineer, mixing)
1992 – Blue Lightning – Lightnin' Slim (Mixing)
1992 – Blues, the Whole Blues & Nothing But the Blues – Jimmy Witherspoon (Percussion,                   engineer, mixing, liner notes)[3]
1992 – Chiswick Story – Various Artists
1992 – Delta Bluesman – David Honeyboy Edwards
1993 – Dog Days Are Over – The Scabs
1993 – Delta Hurricane – Larry McCray
1993 – Clima Raro – Danza Invisible
1994 – I'm the Man – Sherman Robertson
1994 – Live Dog – The Scabs
1994 – Sound Like This – The Hoax
1994 – Al Compás de la Banda – Danza Invisible
1995 – The Real Deal – John Primer
1995 – Dos Caras Distintas – Los Secretos
1996 – A Man Amongst Men – Bo Diddley (Production, liner notes, percussion)
1997 – Me To You – Eric Bibb (Production, backing vocals, percussion)
1998 – Swango – Candye Kane (Production, backing vocals, tambourine)
1999 – The Complete Blue Horizon Sessions 1967–1969 – Fleetwood Mac (Production)
2007 – The Complete Blue Horizon Sessions – Otis Spann (Production)
2007 – Furry Lewis & Mississippi Joe Callicott – The Complete Blue Horizon Sessions                          (Production, liner notes, photos)
2007 – The 1968 Memphis Country Blues festival – Bukka White The Complete Blue Horizon              Sessions (Production, liner notes, photos)
2008 – The Complete Blue Horizon Sessions – Jellybread (Production, liner notes)
2008 – The Complete Blue Horizon Sessions – Top Topham (Production, liner notes)
2008 – The Complete Blue Horizon Sessions – Key Largo (Production, liner notes)
2008 – The Complete Blue Horizon Sessions – Gordon Smith (Production, liner notes)
2008 – The Complete Blue Horizon Sessions – Eddie Boyd (Production, liner notes)
2008 – The Complete Blue Horizon Sessions – Champion Jack Dupree (Production, liner                    notes)
2010 – Heads I Win, Tails You Lose – Oli Brown (Production)
2010 – Shine – Dani Wilde (Production)
2010 – Fun to Visit – Mingo & The Blues Intruders (Production)
2015 – Just A Little Bit – Mike Vernon & Los García (vocals & kazoo – Production & liner                      notes)
2016 – Take Me High – Laurence Jones (Production)
2016 – A Force of Nature – Sari Schorr (Production)

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.


#MikeVernon #BritishBlues #BlueHorizon #BluesHistory #RecordProducer #Bluesbreakers #FleetwoodMac #EricClapton #Rockanizontas #TravellersWebRadio
Share:

Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2025

Ο Chris Rea (1951–2025) υπήρξε ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς βρετανούς τραγουδοποιούς

 
Ο βρετανός τραγουδοποιός με τη χαρακτηριστική τραχιά χροιά
 και τις μελωδίες που ένωσαν blues, rock και κινηματογραφική αφήγηση.

Ο Christopher Anton Rea, γεννημένος στις 4 Μαρτίου 1951 στο Middlesbrough της Αγγλίας, υπήρξε ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους και αγαπητούς τραγουδοποιούς της βρετανικής σκηνής. Με ρίζες ιταλο-ιρλανδικές, ο Rea ξεκίνησε αργά τη μουσική του πορεία, αλλά κατάφερε να χτίσει μια καριέρα πέντε δεκαετιών, γεμάτη επιτυχίες, προσωπικές δοκιμασίες και καλλιτεχνική συνέπεια.

Το breakthrough ήρθε με το “Fool (If You Think It’s Over)” από το ντεμπούτο άλμπουμ Whatever Happened to Benny Santini? (1978), το οποίο έγινε Top 20 hit στις ΗΠΑ και του χάρισε υποψηφιότητα για Grammy. Στην Ευρώπη, η επιτυχία ήρθε σταδιακά, με άλμπουμ όπως Deltics (1979), Water Sign (1983), Shamrock Diaries (1985) και On the Beach (1986).


Η χρυσή του εποχή ήταν στα τέλη της δεκαετίας του ’80 και αρχές ’90, με τα άλμπουμ The Road to Hell (1989) και Auberge (1991) να φτάνουν στο No.1 των UK Charts. Το “The Road to Hell” θεωρείται πλέον κλασικό.

Παρά τις σοβαρές προβλήματα υγείας (καρκίνος, εγχειρήσεις, χρόνια κόπωση), ο Rea συνέχισε να ηχογραφεί και να περιοδεύει, κυρίως με το δικό του label Jazzee Blue, εστιάζοντας σε instrumental blues και κινηματογραφικά concept albums όπως Blue Guitars (2005) και Road Songs for Lovers (2017).

Ο Chris Rea έφυγε από τη ζωή στις 22 Δεκεμβρίου 2025, σε ηλικία 74 ετών, “ειρηνικά στο νοσοκομείο, περιτριγυρισμένος από αγαπημένα πρόσωπα”

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Share:

Πέμπτη 16 Οκτωβρίου 2025

Snowy White - “The Time Has Come – Η εσωτερική διαδρομή ενός κιθαρίστα”

Το “The Time Has Come” είναι ένα από τα πιο εμβληματικά κομμάτια του Snowy White, ενός κιθαρίστα που έχει αφήσει το στίγμα του δίπλα στους Thin Lizzy, Pink Floyd και Roger Waters. Το τραγούδι ανήκει στο άλμπουμ Highway to the Sun, ένα έργο που συνδυάζει blues rock, soft progressive και ατμοσφαιρική εσωστρέφεια.

Το τραγούδι “The Time Has Come” κυκλοφόρησε το 1994 ως μέρος του άλμπουμ Highway to the Sun, που κυκλοφόρησε την ίδια χρονιά από την Bellaphon Records. Το άλμπουμ σηματοδότησε μια πιο προσωπική και συναισθηματική στροφή στην καριέρα του Snowy White, με εμφανείς επιρροές από blues rock, soft progressive και ατμοσφαιρική μπαλάντα. Στο κομμάτι συμμετέχουν οι Chris Rea (guest guitar), Kuma Harada (μπάσο) και Richard Bailey (τύμπανα), προσδίδοντας βάθος και λυρισμό στην ερμηνεία. Το “The Time Has Come” ξεχωρίζει για την εκφραστική κιθάρα και την ωριμότητα των στίχων, αποτελώντας ένα από τα πιο χαρακτηριστικά δείγματα της συναισθηματικής γραφής του Snowy White.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#SnowyWhite #BluesBallad #HighwayToTheSun #Rockanizontas #TravellersRadio

Share:

Τρίτη 26 Νοεμβρίου 2024

Pretty Things - Don't Bring Me Down (British Blues)


Το " Don't Bring Me Down " είναι ένα τραγούδι που γράφτηκε από τον Johnny Dee (road manager για το βρετανικό συγκρότημα The Fairies ) και ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά από το ροκ συγκρότημα Pretty Things το 1964. Ήταν μια επιτυχία στο νούμερο 10 στο UK Singles Chart , και έφτασε στο νούμερο 34 στον Καναδά. Το τραγούδι συμπεριλήφθηκε στην αμερικανική έκδοση του ντεμπούτου άλμπουμ τους, The Pretty Things . Ο David Bowie διασκεύασε το τραγούδι στο άλμπουμ του 1973, Pin Ups .
Οι Pretty Things ήταν ένα αγγλικό ροκ συγκρότημα που δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1963 στο Sidcup του Kent , παίρνοντας το όνομά τους από το τραγούδι του Bo Diddley το 1955 " Pretty Thing "  Κυκλοφόρησαν πέντε στούντιο άλμπουμ, συμπεριλαμβανομένου του ντεμπούτου The Pretty Things     ( UK Albums Chart #6) και SF Sorrow (η πρώτη ροκ όπερα ), τέσσερα EP και 15 σινγκλ στο Ηνωμένο Βασίλειο, συμπεριλαμβανομένου του Top 20 UK Singles Chart " Don't Bring Me Down " και " Honey I Need ". Ξανασχηματίστηκαν αργότερα το 1971 και συνέχισαν μέχρι το 1976 κυκλοφορώντας άλλα τρία στούντιο άλμπουμ και σχηματίστηκαν για άλλη μια φορά από το 1979 έως το 2020 κυκλοφορώντας άλλα πέντε στούντιο άλμπουμ που ολοκληρώθηκαν με το Bare as Bone, Bright as Blood .


Phil May – φωνητικά, φυσαρμόνικα
Dick Taylor – lead κιθάρα
Brian Pendleton – κιθάρα
John Stax – μπάσο
Viv Prince – ντραμς
Share:

Δευτέρα 25 Νοεμβρίου 2024

Βρετανικό Μπλουζ (British Blues)

 

Οι ιδρυτές του βρετανικού μπλουζ ο κιθαρίστας Alexis Korner (δεξιά) μαζί με τον Cyril Davies στη φυσαρμόνικα (αριστερά) και τον ντράμερ Charlie Watts (φόντο) στο Ealing Jazz Club στο Λονδίνο, 1962. 

Βρετανικό μπλουζ , μουσικό κίνημα από τις αρχές έως τα μέσα της δεκαετίας του 1960 με βάση τα κλαμπ του Λονδίνου , το οποίο άσκησε σημαντική επιρροή στη ροκ έκρηξη που ακολούθησε . Οι ιδρυτές του περιλαμβάνουν τον κιθαρίστα Alexis Korner (19 Απριλίου 1928, Παρίσι, Γαλλία 
 1 Ιανουαρίου 1984, Λονδίνο, Αγγλία) και στη φυσαρμόνικα Cyril Davies ( 1932, Denham, Buckinghamshire, Αγγλία —  7 Ιανουαρίου 1964, Αγγλία.

Ο Korner και ο Davies έπαιξαν μαζί στο Blues Incorporated και μετέδωσαν την επιρροή τέτοιων ηρώων του αστικού ηλεκτρικού μπλουζ του Σικάγο όπως ο Muddy Waters και ο Howlin' Wolf σε μια γενιά νεότερων μουσικών. Μερικά από αυτά, κυρίως οι Rolling Stones και οι Yardbirds , βρήκαν γρήγορα επιτυχία στα ποπ charts, αλλά το επόμενο κύμα, με επικεφαλής τον John Mayall 's Bluesbreakers και ο Πήτερ Γκριν με τους Fleetwood Mac , ικανοποίησαν το κοινό τους ακολουθώντας μια πιο αυστηρή ατζέντα, διαμορφώνοντας τη μουσική τους με βάση τους θρυλικούς κιθαρίστες BB King , Albert King και Freddie King (οι οποίοι μοιράζονταν το ίδιο επίθετο αλλά δεν έχουν καμμία σχέση)

Share:

Παρασκευή 15 Νοεμβρίου 2024

Long John Baldry - I've Got My Mojo Working (British Blues)


Ο John William " Long John " Baldry (12 Ιανουαρίου 1941 – 21 Ιουλίου 2005) ήταν Άγγλος μουσικός και ηθοποιός. Στη δεκαετία του 1960, ήταν ένας από τους πρώτους Βρετανούς τραγουδιστές που τραγούδησε μπλουζ σε κλαμπ και μοιράστηκε τη σκηνή με πολλούς Βρετανούς μουσικούς, συμπεριλαμβανομένων των Rolling Stones και των Beatles . 
Απόλαυσε την ποπ επιτυχία το 1967 όταν το " Let the Heartaches Begin " έφτασε στο Νο. 1 στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Αυστραλία όπου το ντουέτο του με την Kathi McDonald " You've Lost That Lovin' Feelin' " έφτασε στο Νο. 2 το 1980.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, τραγούδησε με τους Blues Incorporated του Alexis Korner , με τον οποίο ηχογράφησε το πρώτο βρετανικό μπλουζ άλμπουμ το 1962  R&B from the Marquee .
Το 1963, ο Baldry εντάχθηκε στους Cyril Davies R&B All Stars με τον Nicky Hopkins να παίζει πιάνο. Ανέλαβε το 1964 μετά τον θάνατο του Cyril Davies, και το συγκρότημα έγινε  Long John Baldry και οι Hoochie Coochie Men με τον Rod Stewart στα φωνητικά και τον Geoff Bradford στην κιθάρα. 
Το 1965, οι Hoochie Coochie Men έγιναν Steampacket με τους Baldry και Rod Stewart ως τραγουδιστές, την Julie Driscoll ως γυναίκα τραγουδιστή και τον Brian Auger στο όργανο Hammond . Μετά τη διάλυση των Steampacket το 1966, ο Baldry δημιούργησε τους Bluesology με τον Reg Dwight στα πλήκτρα και τον Elton Dean , αργότερα των Soft Machine , καθώς και τον Caleb Quaye στην κιθάρα. Ο Dwight, όταν άρχισε να ηχογραφεί ως σόλο καλλιτέχνης, υιοθέτησε το όνομα Elton John , το μικρό του όνομα από τον Elton Dean και το επώνυμό του από τον John Baldry.
Share:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική. Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα. Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.

Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα

Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.

— Σταύρος Σταυρόπουλος

Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.

Η Ροκ Είναι Τούτο

Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.

Henry David Thoreau

«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»

Alexis Korner

«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»

Robert Fripp

«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»

Alan Watts

“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”

Always Somewhere ॐ
Travelling through sound & silence