The Clash - (White Man) in Hammersmith Palais (Top Songs Of The 1970s)

Αυτό το σινγκλ του 1978 παρουσιάζει τους Clash να ανακαλύπτουν τις αρχές τους σε πραγματικό χρόνο. Πάνω από ένα δυναμικό groove, ο Joe Strummer αφηγείται ένα ολονύχτιο ρέγκε πάρτι σε έναν χώρο του Λονδίνου που αποδείχθηκε πολύ ποπ για το γούστο του, και μετά στρέφει την οργή του προς μοντέρνα πανκ συγκροτήματα που «μετατρέπουν την εξέγερση σε χρήμα». Είναι ένα από τα πιο πιασάρικα τραγούδια του Strummer, που συμπυκνώνει το χρονογράφημα και την πεποίθηση σε ένα πακέτο που έδειχνε ότι οι Clash ήταν κάτι περισσότερο από μια απλή πανκ μπάντα. Υπάρχει ένας λόγος που το τραγούδι ήταν βασικός πυλώνας στα set του Strummer ακόμα και μετά τους Clash — στην πραγματικότητα, ήταν ένα από τα τελευταία τραγούδια που έπαιξε ποτέ ο αείμνηστος frontman.

Το " (White Man) In Hammersmith Palais " είναι ένα τραγούδι από το αγγλικό πανκ ροκ συγκρότημα Clash . Κυκλοφόρησε αρχικά ως single 7 ιντσών, με το b-side "The Prisoner", στις 16 Ιουνίου 1978 μέσω της CBS Records .

Παραγωγή των Clash και σχεδιασμένη από τον Simon Humphries, το τραγούδι ηχογραφήθηκε (αλλά δεν συμπεριλήφθηκε) στο δεύτερο στούντιο άλμπουμ του γκρουπ Give 'Em Enough Rope Αργότερα εμφανίστηκε στην αμερικανική έκδοση του ντεμπούτου στούντιο άλμπουμ τους The Clash μεταξύ της single έκδοσης του " White Riot " και του " London's Burning ".

Read More

The Clash - London Calling (Top Songs Of The 1970s)

Κυκλοφόρησε ακριβώς στα τέλη της δεκαετίας τον Δεκέμβριο του 1979, αυτό το αποκαλυπτικό και πολιτικά φορτισμένο κομμάτι παρουσίασε το post-punk στυλ των Clash.

Οι στίχοι αντικατοπτρίζουν την ανησυχία που ένιωθε ο Strummer για τα παγκόσμια γεγονότα με αναφορά σε "ένα πυρηνικό σφάλμα" - το περιστατικό στο Three Mile Island , που συνέβη νωρίτερα το 1979.

«Αισθανθήκαμε ότι παλεύαμε να κρατηθούμε από μια πλαγιά ή κάτι τέτοιο, πιάνοντας με τα νύχια μας. Και δεν υπήρχε κανείς εκεί να μας βοηθήσει».

Το " London Calling " είναι ένα τραγούδι του βρετανικού πανκ ροκ συγκροτήματος Clash . Κυκλοφόρησε ως σινγκλ από το ομώνυμο διπλό άλμπουμ του 1979

 Ηχογραφήθηκε στα Wessex Studios που βρίσκονται σε μια πρώην αίθουσα εκκλησίας στο Highbury στο Βόρειο Λονδίνο. Αυτό το στούντιο είχε ήδη αποδειχθεί δημοφιλής τοποθεσία με τους Sex Pistols , τους Pretenders και το συγκρότημα τουTom Robinson να το έχουν επισκεφτεί. 

Read More

«The Magnificent Seven» των Clash, για την απλήρωτη ώρα εργασίας, στις 7 το πρωί

 
Το "The Magnificent Seven" είναι ένα τραγούδι του αγγλικού πανκ ροκ συγκροτήματος Clash . Κυκλοφόρησε το 1981, ήταν το τρίτο σινγκλ από το τέταρτο άλμπουμ των Clash, Sandinista! . Έφτασε στο νούμερο 34 στο UK Singles Chart.

 Το τραγούδι εμπνεύστηκε από την παλιά σχολή χιπ χοπ της Νέας Υόρκης, που εκπροσωπούσαν οι Sugarhill Gang και Grandmaster Flash & the Furious Five . Το ραπ ήταν ακόμα ένα νέο και αναδυόμενο είδος μουσικής εκείνη την εποχή, και το συγκρότημα, ειδικά ο Μικ Τζόουνς , ήταν πολύ εντυπωσιασμένος με αυτό, τόσο πολύ, που άρχισε να κουβαλάει ένα boombox και πήρε το παρατσούκλι "Whack Attack".

Το "The Magnificent Seven" ηχογραφήθηκε τον Απρίλιο του 1980 στα Electric Lady Studios στην πόλη της Νέας Υόρκης, χτισμένο γύρω από ένα funky μπάσο που έπαιζε ο Norman Watt-Roy των Blockheads . Ο Joe Strummer έγραψε τις λέξεις επί τόπου, μια τεχνική που χρησιμοποιήθηκε επίσης για τη δημιουργία του «Sandinista!».

Αν και απέτυχε να μπει στο chart στην Αμερική, το τραγούδι έγινε επιτυχία στο underground και στο κολεγιακό ραδιόφωνο. Ο κριτικός μουσικής Jeff Chang έγραψε ότι στη Νέα Υόρκη, το τραγούδι "είχε γίνει μια απίθανη επιτυχία στον ραδιοφωνικό σταθμό των Μαύρων, WBLS ".

Επίσης δημοφιλή ήταν διάφορα remixes χορού, συμπεριλαμβανομένου του επίσημου B-side (" The Magnificent Dance ") και πρωτότυπων ρεμίξ DJ . Το remix "Dirty Harry" του WBLS εμφανίζεται σε διάφορα bootlegs του Clash , συμπεριλαμβανομένου του Clash on Broadway Disc 4: The Outtakes .

Το σινγκλ επανεκδόθηκε το 1981 με το "Stop the World" ως B-side του και με διαφορετικό sleeve art.

Στο εξώφυλλο του "The Magnificent Seven" είναι ένα ρολόι που δείχνει επτά. Ο τίτλος του τραγουδιού είναι για την ώρα, εκείνη την απλήρωτη ώρα εργασίας, που σηκώνεσαι να πας στη δουλειά μέρα με τη μέρα.

Ολοκληρώνοντας τη μίξη στην Αγγλία, ο Strummer πρόσθεσε «Η ηλεκτρική σκούπα απορροφά τον Budgie», έναν αρθογράφο των News of the World εκείνη την εποχή, ενώ ο Μαρξ και ο Ένγκελς εμφανίζονται σε ένα βασικό αμερικανικό παντοπωλείο 24 ωρών.

Ο Μαρξ που πρέπει να δανειστεί χρήματα από τον Ένγκελς ενεργοποιεί τη ρίμα της «αίσθησης του Μαρξ» με την ανάγκη για «βρετανικές πένες». Το τραγούδι ολοκληρώνεται με ιστορικά πρόσωπα τον Σωκράτη , τον Μαχάτμα Γκάντι , τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ και τον Ρίτσαρντ Νίξον , καθώς αναρωτιέται: Ποιος είναι πιο διάσημος στα δισεκατομμύρια εκατομμύρια… Ο Πλάτωνας ο Έλληνας ή ο Ριν Τιν Τιν;

fosonline

Read More

The Clash - London Calling

2002,  τραγουδιστής και κιθαρίστας των  Clash Joe Strummer (John Graham Mellor) πέθανε από καρδιακή προσβολή σε ηλικία 50χρονών.Ο Strummer ήταν επίσης μέλος των Mescaleros.

Read More

The Clash - Live in Tokyo, Japan 1982 - full concert

Sun Plaza Hall, Tokyo, Japan, 2 January 1982

London Calling 00:50

Safe European Home 4:18

(White Man) In Hammersmith Palais 9:05

Brand New Cadillac 13:50

Charlie Don't Surf 16:05

Clampdown 22:10

This is Radio Clash 26:50

Armagideon Time 31:48

Jimmy Jazz 36:59

Tommy Gun 43:00

Fujiyama Mama 46:50

Police On My Back 49:10

White Riot 52:24

Read More