Travellers Radio: Concert

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Concert. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Η 12η Σεπτεμβρίου 1981 αποτελεί έναν από τους μεγαλύτερους σταθμούς στην ελληνική συναυλιακή ιστορία. Σαν σήμερα, πριν από 45 χρόνια, ο κορυφαίος Ιρλανδός κιθαρίστας Rory Gallagher έδωσε μια μυθική και ταυτόχρονα άκρως επεισοδιακή συναυλία στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας («Νίκος Γκούμας»). ήταν μία από τις πρώτες μεγάλες ροκ συναυλίες ξένων καλλιτεχνών στη χώρα μετά τη Μεταπολίτευση.

Rory Gallagher: the legend lives on…

Περισσότεροι από 40.000 άνθρωποι κατέκλυσαν τις κερκίδες και τον αγωνιστικό χώρο, σε μια περίοδο έντονης πολιτικής φόρτισης, λίγες εβδομάδες πριν από τις βουλευτικές εκλογές του 1981. Ο Gallagher και η μπάντα του παρέδωσαν μια καθηλωτική, γεμάτη ενέργεια εμφάνιση, με highlights όπως το περίφημο "Moonchild". Η ατμόσφαιρα γρήγορα πυροδοτήθηκε. Η αστυνομία και τα ΜΑΤ έκαναν εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων τόσο εντός όσο και εκτός του σταδίου, μετατρέποντας τη Νέα Φιλαδέλφεια σε πεδίο μάχης με φωτιές, οδοφράγματα και συγκρούσεις. Λόγω της αποπνικτικής κατάστασης, η συναυλία διακόπηκε. Ο Gallagher και οι συνεργάτες του φυγαδεύτηκαν με ένα αυτοκίνητο, το οποίο μάλιστα ξέμεινε από βενζίνη, αναγκάζοντάς τους να επιστρέψουν στο ξενοδοχείο με τα πόδια, εισπνέοντας και οι ίδιοι τα δακρυγόνα.

Ο ίδιος ο Ιρλανδός θρύλος είχε δηλώσει αργότερα για εκείνη τη νύχτα:

«Ήταν η πιο επικίνδυνη συναυλία που έχω κάνει ποτέ. Απλώς δεν ήθελα να αφήσω τα κοκκαλάκια μου σε ένα ποδοσφαιρικό γήπεδο στην Ελλάδα, χωρίς καν να καταλαβαίνω τι ακριβώς συνέβαινε».

Την επόμενη κιόλας ημέρα, στις 13 Σεπτεμβρίου 1981, ο Rory Gallagher ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη για τη δεύτερη προγραμματισμένη συναυλία του στην Ελλάδα. Η συναυλία πραγματοποιήθηκε στο Παλαί ντε Σπορ (στο Αλεξάνδρειο Μέλαθρο.Σε αντίθεση με το απόλυτο χάος και τα άγρια επεισόδια της προηγούμενης νύχτας στη Νέα Φιλαδέλφεια, η συναυλία στη Θεσσαλονίκη κύλησε πολύ πιο ήρεμα, χωρίς σοβαρά παρατράγουδα. Το Παλαί ντε Σπορ ήταν κατάμεστο από χιλιάδες Βορειοελλαδίτες ροκάδες που αποθέωσαν τον Ιρλανδό κιθαρίστα. Μαζί του στη σκηνή ήταν ο πιστός του μπασίστας Gerry McAvoy, ο ντράμερ Brendan O'Neill (οι οποίοι τα επόμενα χρόνια επέστρεφαν συχνά στην Ελλάδα με τους Band of Friends) και ο John "Irish" Earle στο σαξόφωνο.

#RoryGallagher #LiveInAthens #BluesRock #Rockanizontas #TravellersRadio

Το "A Tribute to Gary Moore - Live at Time to Rock Festival 2026" ήταν μια μοναδική, αποκλειστική συναυλία-αφιέρωμα που πραγματοποιήθηκε στις 6 Ιουλίου 2026 στο Knislinge της Σουηδίας. Η ιστορική αυτή εμφάνιση διοργανώθηκε για να τιμήσει τη ζωή και τη μουσική κληρονομιά του κορυφαίου Ιρλανδού κιθαρίστα Gary Moore, με αφορμή τη συμπλήρωση 15 χρόνων από τον θάνατό του.

Το line-up της βραδιάς ήταν ιδιαίτερα φορτισμένο συναισθηματικά, καθώς ένωσε την οικογένεια του Gary Moore με παλιούς του συνεργάτες και σπουδαίους σύγχρονους μουσικούς:

Jack Moore: Ο γιος του Gary Moore, ο οποίος ανέλαβε τα lead κιθαριστικά μέρη, συνεχίζοντας το εκρηκτικό στυλ του πατέρα του.
Gus Moore: Ο έτερος γιος του Gary Moore, ο οποίος συμμετείχε ως γκεστ στα φωνητικά.
Tommy Johansson: Ο Σουηδός βιρτουόζος της κιθάρας (γνωστός από τους Majestica και πρώην μέλος των Sabaton) που ανέλαβε τη δεύτερη κιθάρα και το μεγαλύτερο μέρος των βασικών φωνητικών.
Vic Martin: Ο επί σειρά ετών πληκτράς του ίδιου του Gary Moore, προσφέροντας τον αυθεντικό ήχο στα πλήκτρα.
Marcus Johansson & Soufian Ma'Aoui: Το ρυθμικό τμήμα (τύμπανα και μπάσο αντίστοιχα) από το σουηδικό hard rock συγκρότημα Reach.

Η μπάντα παρουσίασε ένα εκτενές setlist που κάλυψε όλο το φάσμα της καριέρας του Gary Moore, από την κλασική hard rock εποχή του της δεκαετίας του '80 μέχρι τις μεγάλες blues επιτυχίες του.

Ακούστηκαν εμβληματικοί ροκ ύμνοι όπως το "Over the Hills and Far Away", αλλά και βαθιά συναισθηματικά κομμάτια όπως το "Empty Rooms" και το "Walking by Myself"

Jack Moore – Μουσικός και Κιθαρίστας

Είναι ο γιος του θρυλικού Ιρλανδού κιθαρίστα της ροκ και των μπλουζ, Gary Moore. Γεννημένος το 1987, ο Τζακ είναι ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος ηλεκτρικός κιθαρίστας και συνθέτης που συνεχίζει τη μουσική κληρονομιά του πατέρα του.

Έχει δημιουργήσει το συγκρότημα Smith, Lyle & Moore και κυκλοφορεί δικά του κομμάτια.

Έχει παίξει ζωντανά στη σκηνή με κορυφαίους καλλιτέχνες, όπως ο Joe Bonamassa στην περίφημη αίθουσα Royal Albert Hall.

Μπορείτε να ακούσετε τη δουλειά του στο Jack Moore στο Spotify ή να μάθετε νέα του από την επίσημη σελίδα του Jack Moore στο Facebook.

Ο Gus Moore είναι ο ένας από τους δύο γιους του θρυλικού Ιρλανδού κιθαρίστα Gary Moore και ασχολείται με τη μουσική ως τραγουδιστής. Σε αντίθεση με τον αδελφό του, Jack Moore, ο οποίος ακολούθησε τα βήματα του πατέρα τους στην κιθάρα, ο Gus έχει επικεντρωθεί κυρίως στα φωνητικά.

Ο Gus Moore κρατά γενικά χαμηλό προφίλ στη μουσική βιομηχανία, αλλά συμμετέχει ενεργά σε εκδηλώσεις και παραγωγές που τιμούν τη μνήμη και το έργο του πατέρα του. Το 2018 συμμετείχε στον επίσημο tribute δίσκο Moore Blues for Gary που διοργάνωσε ο Bob Daisley (πρώην μπασίστας του Gary Moore). Εκεί, ο Gus ανέλαβε τα κύρια φωνητικά και ο αδελφός του ο Jack την κιθάρα στο συγκινητικό κομμάτι "This One's For You"

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Η δισκογραφική δραστηριότητα γύρω από τους Status Quo έχει ενταθεί τον τελευταίο χρόνο, με επανεκδόσεις και αρχειακό υλικό να επαναφέρουν στο προσκήνιο την κλασική περίοδο της μπάντας. Μετά την αναβαθμισμένη έκδοση του “Live!” και την επανέκδοση του “On The Level”, σειρά παίρνει μια από τις πιο γνωστές και συχνά bootlegged συναυλίες τους: η εμφάνιση στο Hammersmith Odeon, στις 26 Ιουνίου 1979.

Η νέα κυκλοφορία, με τίτλο “Live In Hammersmith 1979”, θα διατεθεί αρχικά ως διπλό LP για το Record Store Day (18 Απριλίου), ενώ θα ακολουθήσει διπλό CD στις 24 Απριλίου. Η έκδοση καταγράφει την περίφημη εμφάνιση της σύνθεσης που οι fans αποκαλούν “Frantic Four” — Rossi, Parfitt, Lancaster και Coghlan — σε μια περίοδο όπου το συγκρότημα βρισκόταν σε πλήρη δημιουργική και συναυλιακή ακμή.

Το setlist είναι χαρακτηριστικό της εποχής: κλασικά κομμάτια όπως “Caroline”, “Roll Over Lay Down”, “Rockin’ All Over The World”, “Down Down”, αλλά και υλικό από το τότε πρόσφατο άλμπουμ “If You Can’t Stand The Heat…”, όπως το “Oh, What A Night”. Η έκδοση βινυλίου παραλείπει δύο κομμάτια (“Hold You Back” και “Forty Five Hundred Times”), τα οποία αναμένεται να συμπεριληφθούν στην έκδοση CD.

Η συναυλία του 1979 αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά live ντοκουμέντα των Status Quo, καθώς αποτυπώνει την ωμή ενέργεια και τον χαρακτηριστικό boogie‑rock ήχο που καθόρισε τη φήμη τους. Η επίσημη κυκλοφορία της ηχογράφησης, μετά από χρόνια κυκλοφορίας σε ανεπίσημες μορφές, προσφέρει επιτέλους μια πλήρη και ποιοτική αποτύπωση ενός ιστορικού show.

Στις 17 Δεκεμβρίου 1983, το Westfalenhalle στο Dortmund φιλοξένησε ένα από τα σημαντικότερα live events στην ιστορία του heavy metal, με συμμετοχές που σήμερα θεωρούνται θρυλικές.

Η Heavy Metal Night της 17ης Δεκεμβρίου 1983 στο Dortmund αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της χρυσής εποχής του heavy metal. Το event συγκέντρωσε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του είδους, σε μια περίοδο όπου το metal γνώριζε εκρηκτική άνοδο στην Ευρώπη και διαμόρφωνε την ταυτότητά του μέσα από live εμφανίσεις υψηλής έντασης. Το φεστιβάλ καταγράφηκε τηλεοπτικά και μεταδόθηκε σε πολλές χώρες, συμβάλλοντας στη διάδοση του ευρωπαϊκού και αμερικανικού metal σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το line‑up της βραδιάς αποτελεί σήμερα ιστορικό ντοκουμέντο: Iron Maiden, Scorpions, Judas Priest, Def Leppard, Ozzy Osbourne, Quiet Riot, Krokus και οι Michael Schenker Group εμφανίστηκαν διαδοχικά, παρουσιάζοντας υλικό από τις πιο δημιουργικές περιόδους τους. Οι Iron Maiden άνοιξαν το πρόγραμμα με την ενέργεια της “Piece of Mind” εποχής, ενώ οι Scorpions και οι Judas Priest επιβεβαίωσαν την κυριαρχία τους στη γερμανική και βρετανική σκηνή αντίστοιχα. Οι Def Leppard βρίσκονταν στο μεταίχμιο της διεθνούς εκτόξευσης, ενώ ο Ozzy Osbourne, ήδη σε πλήρη solo πορεία, πρόσφερε μία από τις πιο χαρακτηριστικές εμφανίσεις της δεκαετίας.

Η παραγωγή της βραδιάς ήταν εντυπωσιακή για τα δεδομένα της εποχής: πολυκάμερη τηλεοπτική κάλυψη, άρτιος ήχος και σκηνικά που αντανακλούσαν την αισθητική του early‑’80s metal. Η διοργάνωση στο Westfalenhalle ανέδειξε τη Γερμανία ως έναν από τους σημαντικότερους κόμβους της ευρωπαϊκής metal κουλτούρας, ενώ η καταγραφή του event συνέβαλε στη δημιουργία ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα live αρχειακά υλικά του είδους.

Η ιστορική σημασία της Heavy Metal Night έγκειται στο ότι αποτυπώνει το metal στο απόγειο της πρώτης μεγάλης ακμής του: πριν την εμπορική υπερβολή των late ’80s, αλλά μετά την καθιέρωση των θεμελιωτών του. Το 1983 ήταν χρονιά καμπής, και το Dortmund αποτέλεσε το σημείο όπου οι μεγαλύτερες μπάντες της εποχής βρέθηκαν στην ίδια σκηνή, προσφέροντας μια βραδιά που σήμερα θεωρείται μνημείο της metal ιστορίας.

Το event πραγματοποιήθηκε στο Westfalenhalle του Dortmund και μεταδόθηκε τηλεοπτικά, συμβάλλοντας στη διεθνή αναγνωρισιμότητα των συγκροτημάτων. Το πρόγραμμα ξεκινούσε με τους Iron Maiden (0:00:00), ακολουθούσαν οι Scorpions (0:35:36), οι Judas Priest (1:15:25), οι Def Leppard (1:53:15), ο Ozzy Osbourne (2:21:09), οι Quiet Riot (2:50:34), οι Krokus (3:15:02) και οι Michael Schenker Group (3:32:25) . Η Heavy Metal Night θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά τηλεοπτικά metal events της δεκαετίας του ’80, καθώς κατέγραψε συγκροτήματα σε κομβικές στιγμές της καριέρας τους και λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για τη μετέπειτα εξέλιξη του είδους.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#HeavyMetalNight #1983 #Dortmund #IronMaiden #Scorpions #JudasPriest #OzzyOsbourne #DefLeppard #MetalHistory #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Στις 25 Δεκεμβρίου 1991 προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ που ακολούθησε τους Status Quo στην προσπάθειά τους να σπάσουν το ρεκόρ με τέσσερις συναυλίες σε μία ημέρα.

Το “Rock ’til You Drop Documentary”, που μεταδόθηκε από το Channel 4 στις 25 Δεκεμβρίου 1991, αποτελεί το οπτικοακουστικό χρονικό μιας από τις πιο φιλόδοξες και παράτολμες στιγμές στην ιστορία των Status Quo. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει την προσπάθεια της μπάντας να μπει στο Guinness World Records, πραγματοποιώντας τέσσερις συναυλίες σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις μέσα σε μία ημέρα, στις 21 Σεπτεμβρίου 1991.

Το εγχείρημα, γνωστό ως “Rock ’til You Drop”, συνδέθηκε άμεσα με την κυκλοφορία του ομώνυμου άλμπουμ της μπάντας, που είχε κυκλοφορήσει δύο ημέρες νωρίτερα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1991. Το documentary παρουσιάζει όχι μόνο τις ζωντανές εμφανίσεις, αλλά και το παρασκήνιο: την πίεση χρόνου, την οργάνωση, τις μετακινήσεις και την ένταση που επικρατούσε σε κάθε στάση.

Travellers TV Video Panel

ON AIR

Travellers Web Radio – Travellers TV – Status Quo - Rock 'til You Drop Documentary, 25th December 1991

Οι Status Quo εμφανίστηκαν διαδοχικά στα: Sheffield Arena Glasgow SECC Birmingham NEC Wembley Arena

Το συνολικό ταξίδι ξεπέρασε τα 850 μίλια, με την μπάντα να παίζει τέσσερα πλήρη σετ μέσα σε λιγότερο από δέκα ώρες. Το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει την αντοχή, την αποφασιστικότητα και το cult status των Status Quo στη βρετανική rock σκηνή των early ’90s.

Η τηλεοπτική μετάδοση της 25ης Δεκεμβρίου 1991 αποτέλεσε την πρώτη ολοκληρωμένη παρουσίαση του εγχειρήματος στο ευρύ κοινό

Το “Rock ’til You Drop” παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά rock documentaries της εποχής, όχι μόνο για το ρεκόρ που κατέγραψε, αλλά και για τον τρόπο που παρουσιάζει μια μπάντα σε απόλυτη δημιουργική φόρα, έτοιμη να δοκιμάσει τα όριά της.

Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1991 από το Channel 4 και καταγράφει το εγχείρημα των Status Quo στις 21 Σεπτεμβρίου 1991, όταν η μπάντα πραγματοποίησε τέσσερις συναυλίες σε μία ημέρα σε Sheffield, Glasgow, Birmingham και Λονδίνο, με στόχο την καταχώρηση στο Guinness World Records. Το project συνδέθηκε άμεσα με την κυκλοφορία του άλμπουμ Rock ’til You Drop, που είχε κυκλοφορήσει δύο ημέρες νωρίτερα. Η τηλεοπτική μετάδοση παρουσιάζει το παρασκήνιο, τις μετακινήσεις, την πίεση χρόνου και την ενέργεια της μπάντας, αποτυπώνοντας μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της βρετανικής rock σκηνής των early ’90s.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#StatusQuo #RockTilYouDrop #RockDocumentary #1991 #GuinnessRecord #TravellersWebRadio #Rockanizontas

David Gilmour – Luck and Strange

Ο David Gilmour, ο θρυλικός κιθαρίστας των Pink Floyd, συνεχίζει να χαρίζει στιγμές που αγγίζουν την ψυχή. Στην πρόσφατη ζωντανή του εμφάνιση στο Circus Maximus της Ρώμης, παρουσίασε το κομμάτι "Luck and Strange" σε μια εκδοχή που συνδυάζει την ωριμότητα της εμπειρίας του με την ατόφια δύναμη του ροκ.

Το τραγούδι, που πρωτοεμφανίστηκε στο σόλο ρεπερτόριό του, αποκτά νέα διάσταση στη σκηνή: Οι κιθάρες του Gilmour «μιλούν» με εκείνο το χαρακτηριστικό ύφος που όλοι αναγνωρίζουν, η ερμηνεία του είναι γεμάτη μελαγχολία αλλά και φως, το κοινό παρασύρεται σε μια ατμόσφαιρα όπου το παρελθόν των Pink Floyd συναντά το προσωπικό του παρόν.

Η επιλογή του Circus Maximus, ενός χώρου με τεράστιο ιστορικό και πολιτισμικό βάρος, προσθέτει μια σχεδόν μυσταγωγική αίσθηση στη συναυλία. Εκεί όπου κάποτε γίνονταν μονομαχίες, τώρα η κιθάρα του Gilmour «μονομαχεί» με τη σιωπή της νύχτας.

Γιατί αξίζει να το ακούσεις:

Το Luck and Strange είναι ένα κομμάτι που σε βυθίζει σε μια εσωτερική αναζήτηση. Είναι εμπειρία, ένας διάλογος ανάμεσα στη μουσική και στην ανθρώπινη ψυχή.

Guy Pratt – μπάσο
Greg Phillinganes & Rob Gentry – πλήκτρα
Ben Worsley – κιθάρα
Adam Betts – ντραμς
Romany Gilmour – φωνητικά και άρπα (κόρη του David)
Louise Marshall, Charley & Hattie Webb – φωνητικά και έγχορδα

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Η Τελευταία Πράξη της Απόλυτης Μπάντας

📍 Villa Park, Μπέρμιγχαμ – 5 Ιουλίου 2025

🔥 Η Ένωση των Τεσσάρων

Ύστερα από δεκαετίες εντάσεων και αποστάσεων, οι Ozzy Osbourne, Tony Iommi, Geezer Butler και Bill Ward ενώθηκαν ξανά στη σκηνή της γενέτειρας τους. Η εμφάνισή τους ήταν λιγότερο μια συναυλία και περισσότερο μια τελετουργία επιστροφής στις ρίζες.

Το Setlist των Ονείρων

«War Pigs» – με εισαγωγή από Tom Morello

«Iron Man» – σε μια ατμοσφαιρική εκδοχή με video από τα παλιά

«N.I.B.» – η μπασογραμμή του Geezer σε απόλυτη κυριαρχία

«Paranoid» – το κλείσιμο με όλο το στάδιο να τραγουδάει

🌟 Καλεσμένοι-Έκπληξη

Οι Metallica τίμησαν τους ήρωές τους με διασκευές όπως «Hole in the Sky» και «Johnny Blade».

Με εμφανίσεις από:Guns N’ Roses, Slayer, Tool, Pantera, Alice in Chains

Συνεργασίες-φωτιά με Billy Corgan, Travis Barker, KK Downing

Ο Ozzy, καθηλωμένος αλλά απίστευτα παρών, συγκίνησε με το «Mama, I’m Coming Home»

Τα έσοδα διατέθηκαν σε φιλανθρωπικούς σκοπούς: Cure Parkinson’s, Birmingham Children’s Hospital, και το Acorns Children’s Hospice.

Αυτό ήταν κάτι παραπάνω από ένα φινάλε—ήταν το επισφράγισμα μιας εποχής. Μιας εποχής που γεννήθηκε στα υγρά υπόγεια του Μπέρμιγχαμ και κατέκτησε τον κόσμο με σκοτεινούς στίχους και βαριά ριφ.

Η Ατμόσφαιρα

Η πόλη του Μπέρμιγχαμ μετατράπηκε σε προσκύνημα για τους φίλους του metal: παντού σημαίες, τοιχογραφίες, και fans ντυμένοι Ozzy.

Περισσότεροι από 40.000 θεατές στο στάδιο και 5,8 εκατομμύρια μέσω livestream παρακολούθησαν το γεγονός

Ένας τεράστιος φουσκωτός Ozzy δέσποζε στην είσοδο του Villa Park, ενώ η μουσική ακουγόταν από το πρωί.

Η συναυλία διήρκεσε πάνω από 10 ώρες, με συμμετοχές από Metallica, Slayer, Tool, Pantera, Alice in Chains, Gojira, Halestorm, Anthrax, Lamb of God και πολλούς άλλους

Κάθε συγκρότημα απέδωσε διασκευές Black Sabbath, τιμώντας την κληρονομιά τους.

Supergroups με μέλη από διαφορετικές μπάντες παρουσίασαν μοναδικές εκτελέσεις κομματιών όπως “Changes”, “Sweet Leaf”, “Mr. Crowley” και “Breaking the Law”

Ο Ozzy Osbourne, καθισμένος σε θρόνο, εμφανίστηκε με συγκίνηση και δύναμη, ερμηνεύοντας κομμάτια όπως “Crazy Train” και “Mama, I’m Coming Home”

Yungblud αφιέρωσε το “Changes” στον εκλιπόντα ποδοσφαιριστή Diogo Jota, συγκινώντας το κοινό

Ένα drum-off με Travis Barker, Chad Smith και Danny Carey ξεσήκωσε το στάδιο

Ο Jason Momoa παρουσίασε τμήματα της βραδιάς με θεατρικότητα και πάθος

Το Night of 100 Guitars του 1994 ήταν μια επική συναυλία που πραγματοποιήθηκε στο Wembley Arena στο Λονδίνο στις 26 Ιουνίου 1994, με τη συμμετοχή δεκάδων θρυλικών κιθαριστών και τραγουδιστών. Ήταν μια γιορτή της Gibson και της ροκ μουσικής, με μοναδικές συνεργασίες επί σκηνής.

Το Night of 100 Guitars του 1994 ήταν μια πραγματική γιορτή της ροκ, με ένα εντυπωσιακό lineup από κιθαρίστες και τραγουδιστές που άφησαν εποχή. Ορίστε μερικοί από τους βασικούς συμμετέχοντες και τι τους κάνει ξεχωριστούς:

Paul Rodgers – Φωνή των Free και Bad Company, ερμήνευσε κομμάτια όπως “Muddy Water Blues”, “Feel Like Makin’ Love” και “All Right Now” με συμμετοχές από Slash, Brian May και Andy Fraser.

Slash – Ο θρυλικός κιθαρίστας των Guns N’ Roses, συμμετείχε σε κομμάτια όπως “Let Me Love You Baby” και “Crossroads” μαζί με Rodgers και άλλους.

Brian May – Ο κιθαρίστας των Queen, εμφανίστηκε σε συνεργασίες όπως “Good Morning Little Schoolgirl” και “All Right Now”.

Zakk Wylde (με τους Pride & Glory) – Έδωσε δυναμικές εκτελέσεις σε “Losin’ Your Mind” και “Voodoo Chile”, με το χαρακτηριστικό του southern rock/metal ύφος.

Robert Palmer – Ερμήνευσε το κλασικό “Addicted to Love” με το δικό του στιλ που συνδυάζει rock και soul.

Jimmy Barnes – Αυστραλός ροκ τραγουδιστής, τραγούδησε το “Good Times” με τον Cozy Powell στα τύμπανα και τον Neil Murray στο μπάσο.

Albert Lee – Θρύλος της country και rockabilly κιθάρας, έπαιξε το “Country Boy” με τους Hogan’s Heroes.

Bret Michaels – Φωνή των Poison, ερμήνευσε το “Something to Believe In” με έντονο συναίσθημα.

Thunder, Terrorvision, Skin, Warren Cuccurullo – Εκπροσώπησαν τη βρετανική ροκ σκηνή με δικά τους κομμάτια και σόλο κιθάρας.

Αυτό το event ήταν μοναδικό γιατί έφερε μαζί καλλιτέχνες από διαφορετικά είδη – από blues και classic rock μέχρι glam και metal – σε ένα κοινό stage.

01. Skin / Money

02. Terrorvision / Discotheque Wreck

03. Thunder / Back Street Symphony

04. Warren Cuccurullo / Transylvania Boogie

05. Jimmy Barnes / Good Times [W/ Cozy Powell & Neil Murray]

06. Albert Lee & Hogan'S Heroes / Country Boy

07. Zakk Wylde With Pride & Glory / Losin' Your Mind

08. Zakk Wylde With Pride & Glory / Toe'N The Line

09. Zakk Wylde With Pride & Glory / Voodoo Chile

10. Robert Palmer / Addicted To Love

11. Bret Michaels / Something To Believe In

12. Paul Rodgers / Muddy Water Blues

13. Paul Rodgers / Feel Like Makin' Love

14. Paul Rodgers / Good Morning Little Schoolgirl [W/ Brian May]

15. Paul Rodgers / A Little Bit Of Love [W/ Andy Fraser Brian May]

16. Paul Rodgers / Mr. Big [W/ Andy Fraser]

17. Slash Interview

17A.Paul Rodgers / Let Me Love You Baby [W/ Slash]

18. Paul Rodgers / The Hunter [W/ Slash]

19. Paul Rodgers / Bad Company [W/ Slash]

20. Paul Rodgers / All Right Now [W/ Andy Fraser, Brian May & Slash]

21. Paul Rodgers / Crossroads [W/ Andy Fraser, Brian May, Slash & Zakk Wylde]

Some extra info

[songs 9, 17-21] with SLASH

[5] Jimmy Barnes performing Good Times:

Jimmy Barnes - vocals

Jeff Neill - guitar

Alan Darby - guitar

Neil Murray - bass

Cozy Powell - drums

John Savannah - keyboards

[10] Robert Palmer performing Addicted to Love:

Robert Palmer - vocals

Alan Darby - guitar

Neil Murray - bass

Cozy Powell - drums

John Savannah - keyboards

[11] Bret Michaels performing Something To Believe In:

Bret Michaels - vocals

Alan Darby - guitar

Neil Murray - bass

Cozy Powell - drums

John Savannah - keyboards

[12-21] Paul Rodgers' band:

Paul Rodgers - vocals

Neal Schon - guitars

Todd Jensen - bass

Jason Bonham - drums

[21] Paul Rodgers finale performing Crossroads:

Paul Rodgers - vocals

Jason Bonham - drums

Alan Darby - guitar

Andy Fraser - bass

Ian Hatton - guitar

Alec Jon Such - bass

Brian May - guitar

Cozy Powell - drums

Neil Schon - guitar

Slash guitar

John Smithson - keyboards

Zakk Wylde - guitar

Το Night of the Guitar είναι μια θρυλική συναυλία του 1988, που κυκλοφόρησε το 1989, φέρνοντας στη σκηνή μερικούς από τους κορυφαίους κιθαρίστες της ροκ σκηνής. Ανάμεσά τους βρίσκονται οι:

Steve Howe (Yes)

Alvin Lee (Ten Years After)

Randy California (Spirit)

Leslie West (Mountain)

Steve Hunter, Pete Haycock, Andy Powell, Ted Turner, και Robby Krieger (The Doors)

Η συναυλία γυρίστηκε στο Hammersmith Odeon στο Λονδίνο και είναι γεμάτη επικές εκτελέσεις κλασικών κομματιών. Η συνύπαρξη τόσων διαφορετικών στυλ κιθάρας δημιουργεί μια μοναδική μουσική εμπειρία που ακόμα συζητιέται.

00:00 - Intro

00:31 - Steve Hunter - Black Cat

05:14 - Pete Haycock with Steve Hunter - Lucienne

12:09 - Randy California - Hey Joe

17:59 - Robby Krieger - Strut A-Various

25:03 - Ted Turner & Andy Powell - The King will Come

32:36 - Leslie West - Never In My Life

38:08 - Steve Howe - Clap Medley (Sketches in the Sun)

44:03 - Alvin Lee - Instrumental (Covers of Some Rock Anthems)

50:38 - Randy California (All Stars Solo) - All Along The Watchtower

57:35 - Live Comments Outside of Concert

59:01 - Stewart Copeland - Announcement

1:00:10 - Peter Haycock - Dr. Brown I Pressume

1:05:02 - Steve Hunter with Pete Haycock - The Idler

1:10:30 - Randy California - Groove Thing

1:15:41 - Robby Krieger - Roadhouse Blues (with Steve Hunter & Pete Haycock)

1:22:21 - Stewart Copeland - Announcement

1:22:49 - Ted Turner & Andy Powell - In the Skin

1:29:31 - Leslie West & Derek Holt - Theme from an Imaginary Western (Dedicated to Felix Pappalardi)

1:35:52 - Steve Howe - Chop An Attack

1:39:16 - Alvin Lee - No Limit

1:43:46 - Stewart Copeland - Announcement

1:44:09 - Alvin Lee with All Stars - Medley : Whole Lotta Shakin’ Goin' On, Dizzy Miss Lizzy, Johnny B. Goode, Rock & Roll Music, Bye Bye Johnny Bye Bye.

Guitars :

Steve Hunter (Alice Cooper)

Alvin Lee (Ten Years After)

Andy Powell (Wishbone Ash)

Ted Turner (Wishbone Ash)

Leslie West (Mountain)

Robby Krieger (The Doors)

Randy California (Spirit)

Peter Haycock (Climax Blues Band, ELO)

Steve Howe (Yes, Asia)

The Band :

Clive Mayuyu (drums - Nina Hagen, Jan Akkerman, Phil Manzanera).

Derek Holt (bass and vocals - Climax Blues Band).

Livingstone Browne (bass and keyboards - Pete Haycock's Climax, Oblique).

Chris Bucknall (keyboards).

Η συναυλία έκλεισε με ένα ομαδικό jam session, όπου όλοι οι κιθαρίστες ανέβηκαν στη σκηνή για ένα εκρηκτικό φινάλε, συνδυάζοντας blues, rock και ψυχεδελικά στοιχεία.

Το Night of the Guitar Live! είναι ένα εμβληματικό live άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1989 από την I.R.S. Records, καταγράφοντας την περιοδεία που ένωσε μερικούς από τους πιο σπουδαίους κιθαρίστες της ροκ σκηνής των δεκαετιών ’60–’80.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει 13 κομμάτια, με συνεργασίες που κόβουν την ανάσα:

Pete Haycock – Dr. Brown I Presume

Steve Hunter & Pete Haycock – The Idler
Pete Haycock & Steve Hunter – Lucienne
Randy California & Steve Hunter – Groove Thing
Randy California – Hey Joe (διασκευή του William Roberts)
Robby Krieger & Steve Hunter – Love Me Two Times (The Doors)
Ted Turner & Andy Powell – The King Will Come (Wishbone Ash)
Leslie West – Theme From An Imaginary Western
Steve Howe – Sketches In The Sun
Steve Howe & Pete Haycock – Wurm
Alvin Lee – No Limit
Alvin Lee – Ain’t Nothin’ Shakin’

Finale Jam – All Along the Watchtower (Bob Dylan) με Howe, Powell, California, Haycock, Krieger

Συμμετοχές & Credits

Κιθάρα: Steve Howe, Alvin Lee, Randy California, Robby Krieger, Leslie West, Andy Powell, Ted Turner, Pete Haycock, Steve Hunter

Μπάσο: Derek Holt, Livingstone Brown

Τύμπανα: Clive Mayuyu, Stewart Copeland (The Police)

Πλήκτρα: Chris Bucknell

Παραγωγή: Martin Turner (Wishbone Ash)

Το άλμπουμ είναι μια ωδή στην κιθαριστική δεξιοτεχνία, με κάθε κομμάτι να αναδεικνύει το προσωπικό ύφος του κάθε καλλιτέχνη. Κυκλοφόρησε σε CD, κασέτα και διπλό βινύλιο

Δυστυχώς, το άλμπουμ Night of the Guitar Live! του 1989 δεν φαίνεται να είναι διαθέσιμο ως πλήρες άλμπουμ στο Spotify. Ωστόσο, πολλά από τα κομμάτια που περιλαμβάνονται σε αυτό υπάρχουν μεμονωμένα στις δισκογραφίες των καλλιτεχνών που συμμετείχαν.

Επίσης, υπάρχει μια ανεπίσημη playlist με τίτλο που περιλαμβάνει κομμάτια από τους ίδιους καλλιτέχνες, αν και όχι απαραίτητα τις live εκτελέσεις του άλμπουμ.

Σε μια ζεστή νύχτα του Ιουνίου, ενώ το Λονδίνο έλιωνε στους 32 βαθμούς, το O2 Arena μετατράπηκε σε καταφύγιο φωτός και ψυχής. Ο Carlos Santana — ο μετρ της κιθάρας, επιζών του Woodstock και προφήτης του ρυθμού — επέστρεψε με την περιοδεία του Oneness Tour, για να αποδείξει πως η μουσική, όταν παίζεται με καρδιά, είναι φάρμακο.

Το κοινό, πολυσυλλεκτικό και γεμάτο ενέργεια, δεν ήρθε απλώς για ένα live. Ήρθε για μια εμπειρία σχεδόν μυστικιστική. Ο Santana μπήκε με το “Soul Sacrifice”, και αμέσως οι παλμοί εκτοξεύτηκαν. Οι τρεις κρουστοί — Mejías, Perazzo και η δυναμική Cindy Blackman Santana — έστησαν ένα ιερό ρυθμικό τελετουργικό, ενώ η κιθάρα του Carlos ερχόταν σαν ηλεκτρική προσευχή.

Το σετ ταξίδεψε σε τόπους και εποχές: από το αφρικανικό “Jin-go-lo-ba” μέχρι τις latin rock αναμνήσεις του “Oye Cómo Va” και την ψυχαγωγική ενέργεια του “Maria Maria”. Οι Andy Vargas και Ray Greene έδωσαν φωνή στο πάθος, αλλά πάντα με σεβασμό στον αληθινό μαέστρο της βραδιάς.

Σε στιγμές ανάπαυλας, ο Santana δεν μιλούσε — κήρυττε. Με μάτια κλειστά και χέρι στην καρδιά, δήλωσε πως “ενότητα και αρμονία είναι το φάρμακο” και κάλεσε τους 20.000 θεατές να ενωθούν πνευματικά. Το στάδιο βουβάθηκε. Ήταν σαν εκκλησία — αλλά με κιθάρα αντί για εκκλησιαστικό όργανο.

Στο δεύτερο μέρος, το set πήρε νέα φωτιά. Από τα παλιά διαμάντια “Batuka” και “No One to Depend On” μέχρι την ανατρεπτική διασκευή του “She’s Not There”, τίποτα δεν φάνηκε φθαρμένο. Ο Santana, στα 77 του, άφησε τη σκηνή για λίγο ώστε να λάμψει ο μπασίστας του, Benny Rietveld, με ένα σόλο που περνούσε από funk σε dub σαν υγρό φως.

Όταν επέστρεψε, έκανε το πλήθος να γελάσει, να στοχαστεί, να φωτιστεί: “Είσαι φως. Είσαι θεϊκός. Αν μπορείς να καταλάβεις την αξία σου με ένα ποτό τεκίλα και λίγο μαριχουάνα, τότε σίγουρα μπορείς να κάνεις θαύματα.”

Φυσικά, το αποκορύφωμα ήρθε με το “Smooth” — τον απόλυτο καλοκαιρινό ύμνο. Ο κόσμος χόρευε, τραγουδούσε, γελούσε — και η ενέργεια πλημμύριζε το O2. Δεν ήταν απλώς συναυλία. Ήταν ευλογία.

Ο Santana απέδειξε ξανά πως δεν είναι απλώς ένας μουσικός. Είναι ένας θεραπευτής με νότες. Ένας αγγελιοφόρος ενότητας μέσα από τον ήχο. Και εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο, δεν μας διασκέδασε — μας άγγιξε.

Travellers tv