Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη Jiddu Krishnamurti

"Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόσο πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόσο άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δε νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ'αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο. Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη. Υπάρχει μια άσβεστη φλόγα. Νιώθει ότι έχει τόσο πολλή από αυτή, που θέλει να τη δώσει σε όλους. Και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό. Μολύνεται από τις ανθρώπινες βρομιές που πέφτουν σε αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν. Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη, γιατί τα πάντα διαλύονται μέσα σ'αυτήν: το καλό και το κακό, το άσχημο και το όμορφο. Είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αυτό το ίδιο αιωνιότητα."

Jiddu Krishnamurti - Γράμματα σε μια νεαρή φίλη

Laeta

Read More

Ένα μήνυμα για τα Χριστούγεννα Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ

Η απόφαση να αγαπάμε χωρίς όρους

Αυτή είναι προφανώς η σημαντικότερη και δυσκολότερη απόφαση. Δεν είναι τυχαίο που ο Χριστός έδωσε τόση σημασία στην αγάπη και τη συγχώρεση. Είναι η ουσία της εξέλιξης και της ευθυγράμμισης με τις ανώτερες όψεις της ύπαρξής μας. Ως ψυχές, μπορούμε μόνο να αγαπάμε. Δεν χρειάζεται να μιλήσουμε για τη συγχώρεση, επειδή ως ψυχές, δεν μπορούμε να πέσουμε στην πλάνη ότι κάποιος άλλος θα μπορούσε να δημιουργήσει την πραγματικότητά μας ή ότι το σύμπαν θα μπορούσε να επιτρέψει αυτό που το εγώ μας αποκαλεί «αδικία». Επομένως δεν υπάρχει κανείς να συγχωρήσουμε, εκτός από τον εαυτό μας που έχει δημιουργήσει ή επιλέξει αυτές τις εμπειρίες σαν ευκαιρίες για εξέλιξη. Τι σημαίνει να επιλέξουμε να αγαπάμε χωρίς όρους; Μερικά παραδείγματα μπορεί να είναι:



Να αγαπάμε αυτούς που είναι διαφορετικοί, που ανήκουν σε άλλη θρησκεία, φυλή, πολιτικό κόμμα ή οικονομική τάξη. Το εγώ μας νιώθει ανασφάλεια και φοβάται αυτούς που είναι διαφορετικοί, καθώς και αυτό που δεν γνωρίζει. Ως ψυχές, εστιαζόμαστε στη θεϊκή ουσία πίσω από όλες αυτές τις προσωρινές εμφανίσεις, και τους αγαπάμε και τους σεβόμαστε.

Να αγαπάμε αυτούς που δεν ζουν σύμφωνα με τις προσδοκίες μας ή δεν λειτουργούν όπως θα θέλαμε (ιδιαίτερα τα παιδιά, τους συντρόφους, τους συγγενείς και τους γονείς μας). Το εγώ μας, μέσα στην ανασφάλειά του, χρειάζεται να ελέγχει τους άλλους ώστε να αισθάνεται ασφάλεια και αξία. Ως ψυχές, συνειδητοποιούμε ότι οι άλλοι είναι εκφράσεις του θείου με τους δικούς τους λόγους ενσάρκωσης και τις δικές τους ανάγκες να ικανοποιήσουν και μαθήματα να μάθουν και τους στηρίζουμε σ’ αυτή τη διαδικασία.

Να αγαπάμε εκείνους που δεν μας σέβονται. Το εγώ μας δεν έχει αυτοσεβασμό και επομένως χρειάζεται να πάρει σεβασμό από τους άλλους. Ως ψυχές, δεν έχουμε τέτοιο πρόβλημα και κατανοούμε ότι οι άλλοι έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν μπορούν πάντοτε να μας σέβονται.



Να αγαπάμε εκείνους που πιστεύουν ότι είναι ανώτεροι ή νομίζουν ότι τα ξέρουν όλα, ή μας δίνουν συμβουλές που δεν ζητήσαμε. Όταν συμβαίνει αυτό, το εγώ μας νιώθει κατώτερο. Εμείς, ως ψυχές, όχι. Τι επιλέγουμε - να εστιαζόμαστε στο εγώ μας ή να βιώνουμε την ψυχική μας φύση;

Να αγαπάμε εκείνους που είναι τεμπέληδες, κάνουν λάθη, είναι αδύναμοι και εξαρτημένοι, δεν φροντίζουν τον εαυτό τους, δεν ανταποκρίνονται στις ευθύνες τους, ή παίζουν το ρόλο του θύματος και αναζητούν την προσοχή με το κλάμα, τα παράπονα ή την κριτική. Το εγώ μας, προφανώς, χρειάζεται κάτι από αυτές τις ψυχές που δεν το παίρνει όταν συμπεριφέρονται μ’ αυτό τον τρόπο. Ως ψυχές, δεν υπάρχει κανένας λόγος που αυτές οι συμπεριφορές θα έπρεπε να είναι πρόβλημα και να μας κάνουν να χάνουμε την αγάπη μας. Μπορεί να θέλουμε να βοηθήσουμε τους άλλους να γίνουν πιο ενεργοί και υπεύθυνοι στη ζωή τους, αλλά δεν έχουμε τίποτα να κερδίσουμε ή να χάσουμε. Μπορούμε να τους αγαπάμε όπως είναι.



Να αγαπάμε εκείνους που δεν συμφωνούν μαζί μας ή δεν μας καταλαβαίνουν. Το εγώ μας με την αυτοαμφισβήτησή του δυσκολεύεται να τους αγαπά. Ως ψυχές, δεν χρειαζόμαστε να συμφωνούν μαζί μας οι άλλοι, επειδή η αξία μας δεν εξαρτάται απ’ αυτό και, επίσης, επειδή κατανοούμε ότι όλες οι πεποιθήσεις βασίζονται στο χρόνο και το χώρο και, επομένως, είναι σχετικές. Εξελισσόμαστε μέσα απ’ αυτές και πέρα απ’ αυτές.

Να αγαπάμε αυτούς που μας κρίνουν. Το εγώ μας δυσκολεύεται να νιώσει αγάπη όταν κρίνεται, επειδή αμφισβητείται η αξία του. Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι είμαστε θεϊκή συνειδητότητα και ότι η αξία μας δεν έχει να κάνει με τη γνώμη των άλλων. Τους ακούμε με αγάπη. Μπορεί να έχουν δίκιο και να κερδίσουμε ακούγοντάς τους. Επίσης, μπορεί να έχουν άδικο. Και στις δύο περιπτώσεις, είναι όλα εντάξει.



Να αγαπάμε εκείνους που αγνοούν τις ανάγκες μας ή εμποδίζουν εμάς ή τους αγαπημένους μας να ικανοποιήσουμε σημαντικές ανάγκες. Το εγώ μας θυμώνει πολύ και μπορεί να γίνει επιθετικό και βίαιο όταν οι ανάγκες μας εμποδίζονται. Ως ψυχές, κατανοούμε ότι εμείς είμαστε οι δημιουργοί της πραγματικότητάς μας και ότι οι άλλοι δεν μπορούν ποτέ να είναι το εμπόδιο. Ο μόνος τρόπος που μπορούν να μας εμποδίσουν (τουλάχιστον προσωρινά) είναι αν έχουμε δημιουργήσει ένα κάρμα ή έχουμε κάνει μια επιλογή ψυχής ή αν το δημιουργούμε με το τωρινό σύστημα πεποιθήσεών μας σαν μια ευκαιρία για να αλλάξουμε αυτό το σύστημα και να προχωρήσουμε. Οι άλλοι είναι ηθοποιοί στο δικό μας έργο. Εμείς γράφουμε το σενάριο.

Να αγαπάμε εκείνους που προσπαθούν να μας ελέγξουν και να μας καταπιέσουν ή να χρησιμοποιήσουν εμάς ή άλλους. Το εγώ μας φοβάται ότι θα το ελέγχουν. Ως ψυχές, γνωρίζουμε ότι δεν μπορούν να μας ελέγξουν, επειδή ο μόνος τρόπος να το κάνουν είναι να χρειαζόμαστε κάτι από τους άλλους. Ως εγώ, χρειαζόμαστε πολλά από τους άλλους. Ως ψυχές, δεν χρειαζόμαστε τίποτα.




Να αγαπάμε εκείνους που λένε ψέματα και σχολιάζουν. Το εγώ μας φοβάται τα ψέματα και το κουτσομπολιό. Νιώθει ανασφάλεια όταν δεν γνωρίζει την αλήθεια και φόβο ότι οι άλλοι μπορεί να πιστέψουν αυτά τα σχόλια και να πάψουν να το αγαπούν. Ως ψυχές, κατανοούμε ότι αυτό μπορεί να συμβεί μόνο αν δημιουργήσουμε ή επιλέξουμε αυτές τις ευκαιρίες για εξέλιξη και απελευθέρωση από το εγώ.

Να αγαπάμε εκείνους που δεν τηρούν το λόγο τους ή τα ραντεβού τους ή είναι ασυνεπείς. Το εγώ μας εξαρτάται από τη συνεργασία με τους άλλους για να ικανοποιήσει τις ανάγκες του και έτσι χάνει την αγάπη του γι’ αυτούς που δεν τηρούν τις συμφωνίες τους. Ως ψυχές, κατανοούμε ότι οι αιτίες της πραγματικότητάς μας είναι μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας και ότι έχουμε να μάθουμε κάτι εδώ. Ζητάμε να τηρούν τις συμφωνίες τους και, όταν οι άλλοι δεν το κάνουν, μπορεί ακόμη και να επιβάλουμε συνέπειες. Αλλά τους αγαπάμε όπως και να είναι, ακόμη κι όταν χρειάζεται να επιβάλουμε συνέπειες.



Να αγαπάμε εκείνους που είναι ψυχροί και αναίσθητοι ή συμπεριφέρονται με εγωιστικό τρόπο, σκεπτόμενοι μόνο τον εαυτό τους και όχι τους άλλους. Το εγώ μας μισεί εκείνους που συμπεριφέρονται έτσι, επειδή του θυμίζουν τον εαυτό του. Το εγώ μας λειτουργεί μ’ αυτό τον τρόπο, επειδή είναι προσκολλημένο στην ικανοποίηση των αναγκών του. Ως ψυχές, μπορούμε να καταλάβουμε ότι η ιδιοτέλεια των άλλων είναι φυσικό αποτέλεσμα του διαχωρισμού του συλλογικού εγώ μας από τη θεϊκή πηγή. Τους κατανοούμε και τους αγαπάμε, επειδή ξέρουμε ότι και το εγώ μας είναι έτσι.

Να αγαπάμε τους ερωτικούς συντρόφους μας, όταν μας λένε ψέματα ή μας απατούν. Το εγώ μας νιώθει προδομένο και υποτιμημένο. Ως ψυχές, συνειδητοποιούμε ότι οι άλλοι είναι αδελφές ψυχές με τις οποίες έχουμε κάνει αυτές τις συμφωνίες λόγω του κάρμα ή των επιλογών της ψυχής. Βιώνουμε την αξία, ασφάλεια και το νόημα μέσα στον ίδιο τον εαυτό μας, ανεξάρτητα από τις πράξεις των άλλων. Μπορεί να μείνουμε μαζί τους ή μπορεί και όχι. Αλλά πάντοτε θα τους αγαπάμε και θα είμαστε ευγνώμονες για τα μαθήματα που μάθαμε μέσα απ’ αυτούς.



Να αγαπάμε εκείνους που έχουν κακές προθέσεις και απώτερα κίνητρα ή βλάπτουν, σωματικά ή συναισθηματικά, εμάς ή άλλους σημαντικούς για μας. Αυτή είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία του εγώ. Μπορούμε να αγαπάμε εκείνους που βλάπτουν εμάς ή τους αγαπημένους μας; Αυτή η έννοια είναι απόλυτα ξένη στο εγώ. Γι’ αυτό ο Χριστός έδωσε τόσο πολλή σημασία στο να αγαπάμε τον «εχθρό» μας και ζήτησε από τον Πατέρα Του να συγχωρήσει εκείνους που τον χλεύασαν και τον σταύρωσαν (σκότωσαν), «επειδή δεν γνωρίζουν τι κάνουν». Αυτό το δράμα είναι ένα σημαντικό αρχέτυπο στο νου μας. Όταν οι άλλοι μάς βλάπτουν είναι επειδή πνευματικά «δεν γνωρίζουν τι κάνουν». 

Έχουν άγνοια της δικής τους και της δικής μας αληθινής πνευματικής φύσης. Μπορεί να είναι καλά προικισμένοι με γήινη γνώση, αλλά αγνοούν το γεγονός ότι είμαστε όλοι θεϊκή συνειδητότητα που εκφράζεται μέσα από αυτά τα φαινομενικά διαχωρισμένα σώματα, τα οποία η επιστήμη σήμερα περιγράφει σαν ένα ενεργειακό συνεχές. Ως ψυχές, κατανοούμε πλήρως ότι κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι σε μας που δεν το έχουμε εμείς δημιουργήσει με το κάρμα μας, τις επιλογές της ψυχής ή το τωρινό σύστημα πεποιθήσεών μας. Θα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας από εκείνους που θέλουν να μας βλάψουν, αλλά θα διατηρήσουμε την αγάπη μας γι’ αυτούς σε όλες τις περιπτώσεις.



Σε καθεμία από τις παραπάνω περιπτώσεις έχουμε την ελεύθερη βούληση να ευθυγραμμιστούμε με το εγώ μας ή με την ψυχή μας. Αυτά είναι πολύ καθαρά μαθήματα και η απάντηση είναι πάντοτε η αγάπη. Αυτός είναι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος να απελευθερωθούμε από την άγνοια του εγώ και να βιώσουμε την ελευθερία, ευτυχία, ειρήνη και δύναμη του πνευματικού εαυτού μας.



Ρόμπερτ Ηλίας Νατζέμυ
www.HolisticHarmony.com/greek


Ξάνθη Φιλοσοφείν

Read More

Για τον θάνατο και την αγάπη - Jiddu Krishnamurti

Τι σημαίνει να πεθαίνουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή; Η (ψυχολογική) αυτή αίσθηση του «θανάτου» πώς μπορεί να βοηθήσει κάποιον στην καθημερνή του ζωή, με τα προβλήματα που αυτή η ζωή φέρει και τις αντιξοότητες που συναντά; Ο θάνατος δίνει ένα τέλος, εκεί όπου κάτι άλλο γεννιέται... μια νέα αίσθηση συνειδητότητας.

https://www.facebook.com/Jiddu.Krishnamurti.greece/

΄

Jiddu Krishnamurti

Read More

Το Μονοπάτι της Αγάπης, Το Μονοπάτι του Φόβου Don Miguel Ruiz

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΖΩΗ ΜΑΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ παρά ένα όνειρο. Ζούμε σε μια φαντασίωση, όπου όλα όσα πιστεύουμε για τον εαυτό μας είναι αληθινά μόνο για μας.
Η αλήθεια μας δεν είναι αλήθεια για κανέναν άλλο, συμπεριλαμβανομένων των παιδιών η των γονιών μας. Ας αναλογιστούμε απλώς τι πιστεύουμε εμείς για τον εαυτό μας και τι πιστεύει η μητέρα μας για εμάς. 
Μπορεί να ισχυρίζεται ότι μας ξέρει πολύ καλά, αλλά δεν έχει ιδέα ποιοι είμαστε πράγματι, και αυτό το γνωρίζουμε. Μπορεί να πιστεύουμε ότι ξέρουμε πολύ καλά τη μητέρα μας, αλλά δεν έχουμε ιδέα ποια είναι πραγματικά. 
Στον νου της έχει όλες αυτές τις φαντασιώσεις πού δεν μοιράστηκε ποτέ με κανέναν άλλο. Δεν έχουμε ιδέα τι έχει στον νου της.
Αν εξετάσουμε τη ζωή μας και προσπαθήσουμε να θυμηθούμε τι κάναμε σε ηλικία έντεκα ή δώδεκα ετών, θα διαπιστώσουμε ότι θυμόμαστε μόνο λιγοστά πράγματα, θα θυμόμαστε βεβαίως τα πιο σημαντικά, όπως το όνομά μας, γιατί αυτά τα επαναλαμβάνουμε συνεχώς. Μερικές φορές, όμως, ξεχνάμε το όνομα των παιδιών ή των φίλων μας. Αυτό συμβαίνει γιατί η ζωή μας αποτελείται από όνειρα — πολλά σύντομα όνειρα που μεταβάλλονται διαρκώς. 
Τα όνειρα έχουν την τάση να διαλύονται, και γι' αυτό ξεχνάμε τόσο εύκολα.
Κάθε άνθρωπος έχει ένα προσωπικό όνειρο ζωής και το όνειρο αυτό είναι εντελώς διαφορετικό από αυτά των άλλων. 
Ονειρευόμαστε σύμφωνα με τις πεποιθήσεις μας και τροποποιούμε το όνειρό μας ανάλογα με τον τρόπο που κρίνουμε, ανάλογα με τον τρόπο που θυματοποιούμε τον εαυτό μας. 
Γι' αυτό δύο άνθρωποι δεν μπορούν να έχουν ποτέ το ίδιο όνειρο. Σε μια σχέση, μπορούμε να προσποιηθούμε ότι είμαστε ίδιοι, ότι σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, ονειρευόμαστε κατά τον ίδιο τρόπο, αλλά αυτό δεν μπορεί ποτέ να συμβεί. 
Υπάρχουν δύο ονειρευτές και δύο όνειρα. Κάθε ονειρευτής ονειρεύεται με τον δικό του τρόπο. Γι' αυτό πρέπει να δεχόμαστε τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα σε δύο ονειρευτές’ πρέπει να σεβόμαστε ο ένας το όνειρο του άλλου.
Μπορεί να έχουμε χιλιάδες σχέσεις ταυτόχρονα, αλλά κάθε σχέση υφίσταται μόνο ανάμεσα σε δύο άτομα. Έχω σχέση με κάθε έναν από τους φίλους μου, και η σχέση αυτή υφίσταται ανάμεσα στους δυο μας.
Έχω σχέση με κάθε ένα από τα παιδιά μου, και κάθε σχέση είναι εντελώς διαφορετική από τις άλλες. Ανάλογα με τον τρόπο που ονειρεύονται οι δύο άνθρωποι, χαράσσουν την κατεύθυνση του ονείρου που ονομάζουμε σχέση. Κάθε σχέση μας -με τη Μαμά, τον Μπαμπά, τα αδέλφια, τους φίλους- είναι μοναδική, γιατί ονειρευόμαστε ένα σύντομο όνειρο μαζί. Κάθε σχέση μετατρέπεται σε ζωντανό ον που δημιουργήθηκε από δύο ονειρευτές.
Όπως ακριβώς το σώμα μας αποτελείται από κύτταρα, έτσι και τα όνειρά μας αποτελούνται από συναισθήματα. Υπάρχουν δύο κύριες πηγές συναισθημάτων: η μια είναι ο φόβος και όλα τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτόν’ η άλλη είναι η αγάπη και όλα τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτήν. 
Βιώνουμε και τα δύο συναισθήματα, αλλά αυτό που υπερισχύει στους καθημερινούς ανθρώπους είναι ο φόβος. Θα λέγαμε ότι το φυσιολογικό είδος σχέσης σε αυτό τον κόσμο βασίζεται κατά 95% στον φόβο και κατά 5% στην αγάπη. 
Αυτό μπορεί να αλλάξει, βέβαια, ανάλογα με τους ανθρώπους, αλλά ακόμα και αν ο φόβος αναλογεί στο 60% και η αγάπη στο 40%, και πάλι η σχέση βασίζεται στον φόβο.
Για να κατανοήσουμε αυτά τα συναισθήματα, θα ήταν καλύτερα να περιγράψουμε ορισμένα χαρακτηριστικά της αγάπης και του φόβου, τα οποία εγώ αποκαλώ «το μονοπάτι της αγάπης» και «το μονοπάτι του φόβου». 
Τα δύο αυτά μονοπάτια αποτελούν απλώς σημεία αναφοράς για να δούμε πώς ζούμε τη ζωή μας. Ο διαχωρισμός αυτός γίνεται για να μπορέσει ο λογικός νους να καταλάβει και να αποκτήσει τον έλεγχο των επιλογών του. 
Ας δούμε κάποια από τα χαρακτηριστικά της αγάπης και του φόβου.
Η αγάπη δεν δημιουργεί υποχρεώσεις. Ο φόβος, αντίθετα, κατακλύζεται από υποχρεώσεις. 
Στο μονοπάτι του φόβου, ότι κάνουμε οφείλεται στο ότι είμαστε υποχρεωμένοι να το κάνουμε και περιμένουμε και από τους άλλους να κάνουν κάτι επειδή είναι υποχρεωμένοι να το κάνουν. 
Είμαστε υποχρεωμένοι και μόλις πρέπει να κάνουμε κάτι, αρχίζουμε να αντιστεκόμαστε. Όσο περισσότερο αντιστεκόμαστε, τόσο περισσότερο υποφέρουμε. Αργά ή γρήγορα, προσπαθούμε να αποφύγουμε τις υποχρεώσεις μας. 
Από την άλλη πλευρά, με την αγάπη δεν χρειάζεται να προβάλλουμε αντιστάσεις. Ό,τι κάνουμε, το κάνουμε γιατί το θέλουμε. Γίνεται ευχαρίστηση’ είναι σαν παιχνίδι και το διασκεδάζουμε.
Η αγάπη δεν δημιουργεί προσδοκίες. Ο φόβος είναι γεμάτος προσδοκίες. Με τον φόβο κάνουμε πράγματα γιατί θεωρούμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε και περιμένουμε ότι και οι άλλοι θα κάνουν το ίδιο. Γι' αυτό μάς πληγώνει, ενώ η αγάπη όχι. Περιμένουμε κάτι και αν δεν συμβεί, νιώθουμε πληγωμένοι — είναι άδικο. 
Κατηγορούμε τους άλλους που δεν εκπλήρωσαν τις προσδοκίες μας. 
Όταν αγαπάμε, δεν έχουμε προσδοκίες’ κάνουμε κάτι γιατί το θέλουμε, και αν και οι άλλοι το κάνουν ή δεν το κάνουν είναι γιατί το θέλουν ή δεν το θέλουν, και κανείς δεν παίρνει τίποτα προσωπικά. 
Όταν δεν περιμένουμε να συμβεί κάτι, και όντως δεν συμβεί, δεν έχει σημασία. Δεν αισθανόμαστε πληγωμένοι, επειδή ό,τι και να συμβεί δεν έχουμε πρόβλημα. Γι' αυτό και τίποτα σχεδόν δεν μπορεί να μας πληγώσει όταν είμαστε ερωτευμένοι. 
Δεν περιμένουμε από τον αγαπημένο μας να κάνει κάτι και δεν έχουμε υποχρεώσεις.
Η αγάπη βασίζεται στον σεβασμό. 
Ο φόβος δεν σέβεται τίποτα, ούτε καν τον ίδιο τον φόβο. 
Αν σας λυπάμαι,  σημαίνει ότι δεν σας σέβομαι. Δεν είστε σε θέση να κάνετε τις δικές σας επιλογές. Όταν πρέπει να επιλέξω εγώ για εσάς, τη στιγμή εκείνη δεν σας σέβομαι. 
Αν δεν σας σέβομαι, προσπαθώ να σας ελέγξω. Τις περισσότερες φορές, όταν λέμε στα παιδιά μας πώς να ζήσουν τη ζωή τους, είναι γιατί δεν τα σεβόμαστε. Τα λυπόμαστε και προσπαθούμε να κάνουμε γι' αυτά ό,τι θα έπρεπε να κάνουν εκείνα για τον εαυτό τους. Όταν δεν σέβομαι τον εαυτό μου, τον λυπάμαι και αισθάνομαι ότι δεν είμαι αρκετά καλός για να τα καταφέρω σε αυτό τον κόσμο. Πώς ξέρετε ότι δεν σέβεστε τον εαυτό σας; 
Όταν λέτε: «Εγώ ο καημένος, δεν είμαι αρκετά δυνατός, δεν είμαι αρκετά έξυπνος, δεν είμαι αρκετά όμορφος, δεν μπορώ να τα καταφέρω». 
Η μεμψιμοιρία πηγάζει από την έλλειψη σεβασμού.
Η αγάπη είναι αδίστακτη’ δεν λυπάται κανέναν, έχει όμως συμπόνια. Ο φόβος είναι γεμάτος οίκτο’ λυπάται τους πάντες. Λυπάστε κάποιον όταν δεν τον σέβεστε, όταν θεωρείτε ότι δεν είναι αρκετά δυνατός για να τα καταφέρει. Από την άλλη πλευρά, η αγάπη σέβεται. Αγαπάμε κάποιον και ξέρουμε ότι μπορεί να τα καταφέρει. Ξέρουμε ότι είναι αρκετά δυνατός, αρκετά έξυπνος, αρκετά καλός και ικανός να κάνει τις δικές του επιλογές. Δεν χρειάζεται να επιλέξουμε εμείς γι' αυτόν. Είναι σε θέση να τα καταφέρει μόνος του. Αν πέσει, μπορούμε να του δώσουμε το χέρι μας, να τον βοηθήσουμε να σηκωθεί και να του πούμε: «Μπορείς να το κάνεις, προχώρα». Αυτό είναι συμπόνια και διαφέρει από τον οίκτο. Η συμπόνια πηγάζει από τον σεβασμό και την αγάπη’ ο οίκτος από την έλλειψη σεβασμού και τον φόβο.
Η αγάπη είναι απολύτως υπεύθυνη. Ο φόβος αποφεύγει την ευθύνη, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι άμοιρος ευθυνών. Το να προσπαθούμε να αποφύγουμε την ευθύνη είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε, επειδή κάθε πράξη έχει συνέπειες.
Όλα όσα σκεφτόμαστε και όλα όσα κάνουμε έχουν συνέπειες. Με κάθε επιλογή, έχουμε μια έκβαση ή μια αντίδραση. Αν δεν επιλέξουμε, έχουμε πάλι μια έκβαση ή μια αντίδραση. Θα υποστούμε τις συνέπειες των πράξεων μας με τον έναν τρόπο ή με τον άλλον. Γι' αυτό κάθε άνθρωπος είναι εξ ολοκλήρου υπεύθυνος για τις πράξεις του, ακόμα και αν δεν το επιθυμεί. Ίσως κάποιος άλλος να προσπαθήσει να πληρώσει για τα δικά μας λάθη, αλλά γι' αυτά θα πληρώσουμε και εμείς ούτως ή άλλως, και τότε θα τα πληρώσουμε διπλά. 
Όταν οι άλλοι προσπαθούν να είναι υπεύθυνοι για εμάς, αυτό που δημιουργείται τελικά είναι ένα μεγαλύτερο δράμα.
Η αγάπη γεννά ευγένεια και ο φόβος σκληρότητα. Με τον φόβο είμαστε πάντοτε γεμάτοι υποχρεώσεις και προσδοκίες, δεν έχουμε σεβασμό, αποφεύγουμε την ευθύνη και αισθανόμαστε οίκτο. Πώς μπορούμε να νιώσουμε καλά όταν υποφέρουμε από τόσο μεγάλο φόβο; Νιώθουμε ότι είμαστε θύματα: αισθανόμαστε θυμό, θλίψη, ζήλια, προδοσία.
Ο θυμός δεν είναι παρά φόβος κρυμμένος πίσω από ένα προσωπείο. 
Η θλίψη είναι φόβος κρυμμένος πίσω από ένα προσωπείο. 
Η ζήλια είναι φόβος κρυμμένος πίσω από ένα προσωπείο. 
Με όλα αυτά τα συναισθήματα που πηγάζουν από τον φόβο και προκαλούν πόνο, μπορούμε μόνο να προσποιούμαστε ότι είμαστε ευγενικοί.
Στην πραγματικότητα, δεν είμαστε ευγενικοί, γιατί δεν αισθανόμαστε καλά, δεν είμαστε ευτυχισμένοι. Αν ακολουθείτε το μονοπάτι της αγάπης, δεν έχετε υποχρεώσεις ούτε προσδοκίες. Δεν λυπάστε τον εαυτό σας ή τον σύντροφό σας. Όλα σας πάνε καλά και γι αυτό ένα χαμόγελο είναι μόνιμα ζωγραφισμένο στο πρόσωπο σας. Αισθάνεστε καλά με τον εαυτό σας και, επειδή είστε ευτυχισμένοι, είστε και ευγενικοί. Η αγάπη είναι πάντοτε ευγενική, και αυτή η ευγένεια σας κάνει γενναιόδωρους και ανοίγει όλες τις πόρτες. Η αγάπη είναι γενναιόδωρη. Ο φόβος είναι εγωιστής’ τα πάντα αφορούν εμένα και μόνον εμένα. Ο εγωισμός κλείνει όλες τις πόρτες.
Η αγάπη, σε αντίθεση με τον φόβο, δεν θέτει όρους. Στο μονοπάτι του φόβου, αγαπάμε κάποιον αν μας αφήσει να τον ελέγχουμε, αν είναι καλός μαζί μας, αν ταιριάζει στην εικόνα που έχουμε φτιάξει γι αυτόν. Δημιουργούμε μια εικόνα τού πώς θα πρέπει να είναι και επειδή δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ αυτή η εικόνα, τον κρίνουμε και τον βρίσκουμε ένοχο. Πολλές φορές, μάλιστα, ντρεπόμαστε γι' αυτόν επειδή δεν είναι αυτό που θα θέλαμε. Αν δεν ταιριάζει στην εικόνα που έχουμε δημιουργήσει, μας φέρνει σε δύσκολη θέση, μας ενοχλεί, δεν έχουμε καθόλου υπομονή μαζί του. Απλώς προσποιούμαστε ότι είμαστε ευγενικοί. Στο μονοπάτι της αγάπης, δεν υπάρχουν αν, δεν υπάρχουν όροι. Αγαπάμε κάποιον χωρίς λόγο, χωρίς δικαιολογία. Τον αγαπάμε όπως είναι και είναι ελεύθερος να είναι ο εαυτός του. Αν δεν μας αρέσει όπως είναι, τότε καλύτερα να είμαστε με κάποιον άλλο που μας αρέσει. Δεν έχουμε το δικαίωμα να αλλάξουμε κανέναν, και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας αλλάξει.
Αν πρόκειται να αλλάξουμε, θα το κάνουμε επειδή το θέλουμε, επειδή θέλουμε να πάψουμε να υποφέρουμε.
Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους στο μονοπάτι του φόβου. Διατηρούν μια σχέση επειδή αισθάνονται ότι έτσι πρέπει. Διατηρούν μια σχέση, γεμάτοι προσδοκίες τόσο για τον σύντροφο όσο και για τον εαυτό τους. Οι διάφορες δραματικές καταστάσεις και ο πόνος απορρέουν από το γεγονός ότι χρησιμοποιούμε διαύλους επικοινωνίας που υπήρχαν προτού γεννηθούμε. 
Οι άνθρωποι γίνονται κριτές και θύματα, κουτσομπολεύουν ο ένας τον άλλον, κουτσομπολεύουν με τους φίλους τους, κουτσομπολεύουν στα μπαρ. 
Σπέρνουν μίσος ανάμεσα στα μέλη της οικογένειάς τους. 
Συσσωρεύουν συναισθηματικό δηλητήριο και το μεταδίδουν στα παιδιά τους. «Κοίταξε τον πατέρα σου, κοίταξε τι μου έκανε. Μη γίνεις σαν τον πατέρα σου. Όλοι οι άνδρες είναι ίδιοι’ όλες οι γυναίκες είναι ίδιες». Αυτό κάνουμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε πολύ — με τα παιδιά, τους φίλους, τους συντρόφους μας.
Στο μονοπάτι του φόβου υπάρχουν τόσοι όροι, προσδοκίες και υποχρεώσεις που διαμορφώνουμε ένα πλήθος κανόνων μόνο και μόνο για να προστατευτούμε από τον συναισθηματικό πόνο, όταν στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να υπάρχουν κανόνες. Οι κανόνες αυτοί επηρεάζουν την ποιότητα των διαύλων επικοινωνίας μεταξύ μας επειδή όταν φοβόμαστε λέμε ψέματα. Αν προσδοκάτε από μένα να έχω μια συγκεκριμένη συμπεριφορά, τότε νιώθω την υποχρέωση να φέρομαι κατ' αυτόν τον τρόπο. 
Στην πραγματικότητα, δεν είμαι αυτό που θα θέλατε. Αν φερθώ με ειλικρίνεια και δείξω τον πραγματικό μου εαυτό, αυτό θα σας πληγώσει και θα θυμώσετε. Τότε θα σας πω ψέματα, γιατί φοβάμαι την κρίση σας. Φοβάμαι ότι θα με κατηγορήσετε, θα με βρείτε ένοχη και θα με τιμωρήσετε. Και κάθε φορά που θα το θυμάστε, θα με τιμωρείτε ξανά και ξανά για το ίδιο λάθος.
Στο μονοπάτι της αγάπης υπάρχει δικαιοσύνη. Αν κάνετε ένα λάθος, πληρώνετε μόνο μια φορά γι' αυτό και αν αγαπάτε αληθινά τον εαυτό σας, μαθαίνετε από αυτό το λάθος. Στο μονοπάτι του φόβου δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Αναγκάζετε τον εαυτό σας να πληρώσει χίλιες φορές για το ίδιο λάθος. Αναγκάζετε τον σύντροφο ή τον φίλο σας να πληρώσει χίλιες φορές για το ίδιο λάθος. Αυτό δημιουργεί μια αίσθηση αδικίας και ανοίγει πολλές συναισθηματικές πληγές. Με αυτόν τον τρόπο, φυσικά, προκαλούμε οι ίδιοι την αποτυχία μας. Οι άνθρωποι δημιουργούν δράματα για τα πάντα, ακόμα και για κάτι πολύ απλό και ασήμαντο. Συναντάμε αυτά τα δράματα σε φυσιολογικές σχέσεις στην κόλαση, γιατί τα ζευγάρια ακολουθούν το μονοπάτι του φόβου.

Σε κάθε σχέση υπάρχουν δύο μισά: το ένα είστε εσείς και το άλλο ο γιος, η κόρη, ο πατέρας, η μητέρα, οι φίλοι ή ο σύντροφος σας.
Εσείς είστε υπεύθυνοι μόνο για το δικό σας μισό. Δεν έχει σημασία πόσο οικεία νιώθετε ή πόσο δυνατά νομίζετε ότι αγαπάτε’ δεν μπορείτε να είστε υπεύθυνοι για όσα υπάρχουν στο κεφάλι ενός άλλου ατόμου. Δεν μπορείτε ποτέ να γνωρίζετε τι αισθάνεται, τι πιστεύει ή τις υποθέσεις που κάνει. Δεν γνωρίζετε τίποτα γι αυτό το άτομο. Αυτή είναι η αλήθεια, αλλά τι κάνουμε; Προσπαθούμε να είμαστε υπεύθυνοι για το άλλο μισό και γι' αυτό το λόγο οι σχέσεις στην κόλαση βασίζονται στον φόβο, το δράμα και τον πόλεμο για την απόκτηση ελέγχου.
Αν βρισκόμαστε σε πόλεμο για την απόκτηση ελέγχου, αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει σεβασμός. Η αλήθεια είναι ότι δεν αγαπάμε. Πρόκειται για εγωισμό και όχι για αγάπη’ θέλουμε να πάρουμε τις μικρές δόσεις που μας κάνουν να αισθανόμαστε καλά.
Όταν δεν υπάρχει σεβασμός, βρισκόμαστε σε πόλεμο για την απόκτηση ελέγχου, γιατί ο ένας αισθάνεται υπεύθυνος για τον άλλον. Πρέπει να ελέγχουμε τον άλλον, γιατί δεν τον σεβόμαστε. Πρέπει να είμαστε υπεύθυνοι για τον άλλον, γιατί ό,τι του συμβεί θα πληγώσει εμάς και θέλουμε να αποφύγουμε τον πόνο. Στη συνέχεια, αν δούμε ότι δεν "είναι υπεύθυνος’’, θα του το χτυπάμε συνεχώς για να τον κάνουμε να γίνει υπεύθυνος’ "υπεύθυνος", όμως, κατά τη δική μας άποψη, που δεν είναι πάντα και η σωστή.
Αυτό συμβαίνει όταν ακολουθούμε το μονοπάτι του φόβου. Επειδή δεν υπάρχει σεβασμός, συμπεριφερόμαστε στον άλλον σαν να μην είναι αρκετά καλός ή αρκετά έξυπνος για να διακρίνει τι είναι ή τι δεν είναι καλό γι' αυτόν. Υποθέτουμε ότι δεν είναι αρκετά δυνατός για να αντιμετωπίσει κάποιες καταστάσεις και να φροντίσει τον εαυτό του. Πρέπει να πάρουμε τον έλεγχο και λέμε: «Άσε να το κάνω εγώ αντί για σένα» ή «Μην το κάνεις αυτό». Προσπαθούμε να καταπνίξουμε το δικό του μισό από τη σχέση και να πάρουμε εξ ολοκλήρου τον έλεγχο. Αν πάρουμε τον έλεγχο ολόκληρης της σχέσης, τότε πώς συμμετέχει το άλλο άτομο;
Με το άλλο μισό μπορούμε να μοιραστούμε, να διασκεδάσουμε, να δημιουργήσουμε το πιο όμορφο όνειρο. Αλλά το άλλο μισό έχει φτιάξει το δικό του όνειρο, τη δική του βούληση, και αυτό το όνειρο δεν μπορούμε ποτέ να το ελέγξουμε, όσο σκληρά και αν προσπαθούμε. Τότε, έχουμε μια επιλογή: μπορούμε να προκαλέσουμε συγκρούσεις και πόλεμο για την απόκτηση ελέγχου ή να γίνουμε συμπαίκτες. Οι συμπαίκτες παίζουν μαζί και ποτέ ο ένας ενάντια στον άλλον.
Αν παίζετε τένις με έναν παρτενέρ, αποτελείτε ομάδα και ποτέ δεν παίζετε ο ένας εναντίον του άλλου, ποτέ. Ακόμα και αν παίζετε με διαφορετικό τρόπο, έχετε τον ίδιο στόχο: να διασκεδάσετε μαζί, να παίξετε μαζί, να είστε συμπαίκτες. Αν ο παρτενέρ σας θέλει να ελέγχει το παιχνίδι σας και λέει: «Όχι, μην παίζεις έτσι, παίξε με αυτό τον τρόπο. Όχι, δεν το κάνεις σωστά», δεν πρόκειται να διασκεδάσετε. Τελικά, θα καταλήξετε να μη θέλετε πια να παίζετε μαζί του. Αντί να είστε ομάδα, εκείνος , θέλει να ελέγχει το τρόπο με τον οποίο παίζετε. Και χωρίς ομαδικό πνεύμα θα βρίσκεστε συνέχεια σε σύγκρουση. Αν αντιμετωπίσετε την ερωτική σας σχέση ως ομάδα,  όλα θα αρχίσουν να βελτιώνονται. Σε μία σχέση, όπως και σε ένα παιχνίδι, δεν έχει σημασία η νίκη ή η ήττα. Παίζετε γιατί θέλετε να διασκεδάσετε.
Στο μονοπάτι της αγάπης, δίνουμε περισσότερα από όσα παίρνουμε. Και φυσικά, αγαπάμε τόσο τον εαυτό μας που δεν επιτρέπουμε σε ιδιοτελείς ανθρώπους να μας εκμεταλλευτούν. Δεν επιζητούμε εκδίκηση, αλλά είμαστε σαφείς στην επικοινωνία μας. Μπορούμε να πούμε:
«Δεν μου αρέσει όταν προσπαθείς να με εκμεταλλευτείς, όταν δεν με σέβεσαι, όταν μου φέρεσαι με αγένεια. Δεν έχω ανάγκη κάποιον να με κακοποιεί λεκτικά, συναισθηματικά, σωματικά. Δεν θέλω να σε ακούω να βρίζεις συνεχώς. Όχι επειδή είμαι καλύτερος από σένα, αλλά επειδή αγαπώ την ομορφιά. Μου αρέσει να γελάω, να διασκεδάζω, να αγαπάω. Δεν είμαι εγωιστής, απλώς δεν χρειάζομαι ένα μεγάλο θύμα στο πλάι μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν σε αγαπάω, αλλά δεν μπορώ να αναλάβω την ευθύνη για το δικό σου όνειρο. Μια σχέση μαζί μου θα δυσκολέψει πολύ το Παράσιτό σου, γιατί δεν πρόκειται να αντιδράσω καθόλου στις ανοησίες σου». Αυτό δεν είναι εγωισμός’ είναι αγάπη για τον εαυτό μας. Ο εγωισμός, ο έλεγχος και ο φόβος καταστρέφουν κάθε σχέση. Η γενναιοδωρία, η ελευθερία και η αγάπη δημιουργούν την πιο όμορφη σχέση: ένα ειδύλλιο που συνεχώς εξελίσσεται.
Το να τελειοποιήσουμε μια σχέση εξαρτάται μόνο από εμάς. Το πρώτο βήμα είναι να αποκτήσουμε επίγνωση, να κατανοήσουμε ότι ο καθένας ονειρεύεται το δικό του όνειρο. Μόλις το κατορθώσουμε αυτό, μπορούμε να είμαστε υπεύθυνοι για το δικό μας μισό της σχέσης -τον εαυτό μας- και να το ελέγξουμε με ευκολία. Αν έχουμε σεβασμό, γνωρίζουμε ότι ο σύντροφος μας, ο φίλος, ο γιος ή η μητέρα μας είναι απολύτως υπεύθυνοι για το δικό τους μισό. Αν σεβόμαστε το άλλο μισό, θα υπάρχει πάντα ειρήνη μέσα στη σχέση.
Στη συνέχεια, αν γνωρίζουμε τι είναι αγάπη και τι φόβος, αποκτούμε επίγνωση του τρόπου με τον οποίο εκφράζουμε το όνειρο μας στους άλλους. Η ποιότητα έκφρασης εξαρτάται από τις επιλογές που κάνουμε κάθε στιγμή, από το αν συντονίζουμε το συναισθηματικό μας σώμα στην αγάπη ή στον φόβο. Αν ανακαλύψετε ότι ακολουθείτε το μονοπάτι του φόβου, απλώς και μόνο έχοντας αυτή την επίγνωση μπορείτε να μεταθέσετε την προσοχή σας στο μονοπάτι της αγάπης. Απλώς και μόνο βλέποντας πού βρίσκεστε, απλώς και μόνο μετατοπίζοντας την προσοχή σας, τα πάντα γύρω σας θα αλλάξουν.
Τελικά, αν συνειδητοποιήσετε ότι κανένας άλλος δεν μπορεί να σας κάνει ευτυχισμένους και ότι η ευτυχία είναι αποτέλεσμα της αγάπης που πηγάζει από μέσα σας, τότε θα κατανοήσετε τη σπουδαιότερη διδασκαλία, την Επίτευξη της Αγάπης.
Μπορούμε να μιλάμε για την αγάπη και να γράφουμε χιλιάδες βιβλία σχετικά με αυτήν, αλλά η αγάπη είναι εντελώς διαφορετική για τον καθένα μας, γιατί είναι κάτι που πρέπει να το βιώσουμε. Η αγάπη δεν είναι μια αφηρημένη έννοια’ έχει να κάνει με τη δράση. Η αγάπη εν δράσει μόνο ευτυχία μπορεί να προκαλέσει. Ο φόβος εν δράσει, αντίθετα, φέρνει μόνο πόνο.

Ο μόνος δρόμος για να οδηγηθούμε στην επίτευξη της αγάπης είναι μέσω της εξάσκησης. Δεν χρειάζεται να δικαιολογείτε ή να εξηγείτε την αγάπη σας’ μόνο να την εξασκείτε χρειάζεται. Η εξάσκηση φέρνει την επίτευξη.

Don Ruiz Miguel

ομόκεντροι-κύκλοι-αυτογνωσίας

Read More

Ο Αστερισμός του Κύκνου. Ένα παραμύθι για ό,τι χάθηκε…

Ο Αστερισμός του Κύκνου είναι ένας από τους ογδόντα οκτώ αστερισμόυς του ουρανού και είναι ορατός
Το πιο λαμπρότερο άστρο του ονομάζεται Ντένεμπ και είναι το δέκατο όγδοο σε φωτεινότητα άστρο στον ουρανό,ενώ τα αμυδρότερα αστέρια του, σχηματίζουν τις απλωμένες του φτερούγες και το μακρόστενο λαιμό του.
Ονομάζεται και Βόρειος Σταυρός.
Μια ιστορία…ένα παραμύθι για ό,τι χάθηκε…
τους καλοκαιρινούς μήνες στο Βόρειο ημισφαίριο.
Και με τη νύχτα θα επιστρέφει
Αν το καλοκαίρι υψώσουμε το βλέμμα μας στον νυχτερινό ουρανό,
θ΄αντικρίσουμε χιλιάδες αστέρια να αχνοφέγγουν τρεμοπαίζοντας αδύναμα το λιγοστό τους φως.
Σαν μικρά μικρά διαμάντια , σαν μικρά μαργαριτάρια, φορεμένα στο λαιμό του ουρανού…
Ξημέρωνε…κι ένας λαμπρός ήλιος ξεπρόβαλε στον ορίζοντα βάφοντας μαβιά τα λιγοστά σύννεφα πάνω απ’ τη λιμνοθάλασσα…
Η άνοιξη συλλάβιζε ήδη τις πρώτες της λέξεις καλωσορίζοντας στην υδάτινη πολιτεία τους εποχικούς επισκέπτες.
Πελαργοί, αγριόχηνες , ερωδιοί έφταναν διαδοχικά στον προορισμό τους.
Τελευταίοι φάνηκαν οι κύκνοι…
Κατάλευκοι και αρχοντικοί, πλησίαζαν τη λιμνοθάλασσα επιστρατεύοντας τις τελευταίες δυνάμεις έπειτα από το μακρινό ταξίδι τους απ’ το Νότο.
Ο ήλιος μεσουρανούσε πια και χιλιάδες πουλιά πλημμύριζαν τον υγρότοπο με εικόνες, ήχους και χρώματα κυματίζοντας τις εκτάσεις του, την επιφάνειά του…
Μονάχα δύο κύκνοι αποτραβηγμένοι σε μιαν άκρη της λιμνοθάλασσας, χάραζαν τα νερά ανάμεσα απ’ τα παλιά ξύλινα ιβάρια, που ορθώνονταν σιωπηλά σαν αγάλματα στο νερό.
Δύο ερωτευμένοι κύκνοι.
Άλλοτε παραδομένοι στον απείθαρχο έρωτά τους, και άλλοτε πάλι με μια επείγουσα τρυφερότητα,έσμιγαν αδιάκοπα σε μια χορογραφία δίχως τέλος.
Λιποτάκτες που χάνονταν στον απροσμέτρητο ουρανό…στην αναπνοή του χρόνου…
Η νύχτα τους έβρισκε στα φεγγισμένα νερά, με το βλέμμα στραμμένο στ’ αστέρια, υφαίνοντας την ισόβια αγάπη τους με σιωπηρές υποσχέσεις στην αιωνιότητα.
Ανυπεράσπιστοι των επιθυμιών , έρμαιοι μιας εξημμένης φαντασίας, δεσμώτες και φύλακες του έρωτά τους, στροβιλίζονταν στο κουβάρι του χρόνου.
Κι εκείνο κυλούσε φέρνοντας το φθινόπωρο, που έπαιρνε αργά μα πρόθυμα τη θέση του εξαντλημένου καλοκαιριού, ενώ μικρές ριπές ανέμου όλο και πιο συχνά μαστίγωναν τον υγρότοπο, αποκαλύπτοντας ανάγλυφα σχέδια στην επιφάνεια του νερού.
Ύστερα ήρθαν οι πρώτες βροχές και οι πρώτοι ψυχροί άνεμοι που συμβούλευαν το ερωτευμένο ζευγάρι για ένα καινούργιο ταξίδι, για μια καινούργια φυγή προς το Νότο.
Μα κάποτε, η μοίρα με μια μονοκοντυλιά σκορπίζει τα πάντα αγάπες…έρωτες…κάνοντας το παντοτινό να μοιάζει εφήμερο , το αιώνιο προσωρινό…διαχωρίζοντας το εγκόσμιο απ’ το απόκοσμο με ένα λεπτό, λεπτότατο νήμα, ή μ’ έναν ήχο…ένα κρότο…και ύστερα παύση…
Την παύση διέκοψε η τρομαγμένη φωνή της καθώς έβγαινε λαβωμένη στην όχθη.
Ο ήλιος που έδυε και μια πληγή την έβαφαν κόκκινη…
Σκοτείνιαζε, κι εκείνος απελπισμένος πλάι της άκουγε τη φωνή και το αδύναμο χτυποκάρδι της που τρεμόσβηναν, κι όλο σκοτείνιαζε…
Η πρωινή καταχνιά τον βρήκε με το κεφάλι γερμένο στο άψυχο πλέον σώμα της…
Σηκώθηκε πλησιάζοντας τη λιμνοθάλασσα, το σιωπηλό βασίλειο του νερού τον συνέθλιβε.
Πόσα του χάρισε…πόσα του στέρησε…
Ένας γκρίζος ουρανός απειλούσε και υπενθύμιζε τυραννικά στους τελευταίους κατοίκους του υγρότοπου, πως έπρεπε να βιαστούν για το ταξίδι του γυρισμού.
Όλοι είχαν εγκαταλείψει τη λιμνοθάλασσα και οι μόνοι που απέμεναν ήταν οι κύκνοι, που τώρα υψώνονταν βιαστικά και πετούσαν αφήνοντας πίσω τους ένα ερημωμένο τοπίο.
Κι εκείνος;
Εκείνος δίπλα της, μια να κοιτάει ανήσυχος τους συντρόφους του που απομακρύνονταν και μια εκείνη…
Σφάλισε τα μάτια του…
Η δύναμη του ενστίκτου τον καθόριζε του έδειχνε τον προορισμό του…
Άνοιξε τα μάτια του κι έπειτα άπλωσε τα φτερά του…
Δεν ακολούθησε τα σμήνη που κατευθύνονταν προς το Νότο παρά μονάχα μια ανοδική , σχεδόν κατακόρυφη πτήση προς τ’ αστέρια που τους συντρόφευαν τις νύχτες.
Μια απελπισμένη διαφυγή στον ουρανό, ώσπου χάθηκε στην μεγάλη αγκαλιά της απεραντοσύνης του…
Αν το καλοκαίρι υψώσουμε το βλέμμα μας στο νυχτερινό ουρανό θ΄αντικρίσουμε χιλιάδες αστέρια να αχνοφέγγουν τρεμοπαίζοντας αδύναμα το λιγοστό τους φως.
Κάπου εκεί κρυμμένη υπάρχει και μια μικρή ομάδα αστεριών.
Είναι ο αστερισμός του Κύκνου, που με το φως του επιστρέφει και θυμίζει ότι η αγάπη και ο έρωτας, όσο προσωρινά και εφήμερα μοιάζουν κάποιες φορές, τόσο παντοτινά και αιώνια είναι…
Αντώνης Δημητρακόπουλος
fairytalesdreams.wordpress.com

Read More

Ο φόβος είναι ο εχθρός της αγάπης!

Ο φόβος είναι ο εχθρός της αγάπης!
Αποφάσισε ότι το θέλεις πιο πολύ απ' όσο το φοβάσαι..

Read More

ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗ...ΦΟΒΗΘΕΙΣ.

H Αγάπη είναι στα μάτια..στο χάδι..στην σιωπή..

Μακριά από αυτούς που λένε πως ξέρουν να αγαπούν....
Λίγοι είναι αυτοί που σώπασαν ..
μπροστά σε αυτήν την λέξη....
Λίγοι είναι αυτοί που μάθανε τον τρόπο ,να ακούν  αυτήν την λέξη..
Μακριά από αυτούς που λένε πως ξέρουν να αγαπούν....
Γιατί η Αγάπη ειναι σιγή..  
Λίγοι είναι αυτοί που μάθανε τον τρόπο...
Ποιοι; 
Είναι αυτοί που βγήκανε στο δρόμο,
  μια νύχτα τέρμα σκοτεινή 
 και που σκοτάδι και κρύο δεν βάλαν στην ψυχή τους..
 και που από σκοτάδια και κρύο ..δεν φοβηθήκαν
Αυτοί που απλά δεν φοβηθήκαν!..
Νικάει μωρέ ο Άνθρωπος  τον φόβο τόσο εύκολα;;
ΝΑ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ:ΝΑ ΜΗ ΦΟΒΗΘΕΙΣ....
ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ...
 ΣΙΩΠΗ.
(μαχάτμα)

Read More

Αγάπη είναι....

Κάποιο απόγευμα, με ρώτησες «τι σημαίνει σ’ αγαπώ, τι σημαίνει αγάπη». Κι αν σου μίλησα διστακτικά, ήταν γιατί δεν είχα μια απάντηση ντυμένη με τα αισθήματά της. Και σου είπα πως αγάπη είναι ελευθερία, εμπιστοσύνη, ζεστασιά… Μα αργότερα, αισθάνθηκα ψεύτης για τις μισές αλήθειες μου. Γιατί το ν’ αγαπάς δεν σημαίνει πως θα σ’ αγαπούν. Δεν μοιάζει με τον έρωτα όπου κάποιο συναίσθημα περιμένει ανταπόκριση για να μεγαλώσει. Η αγάπη τρέφεται και φουντώνει μονάχη της, δεν ζητάει να πάρει, να κερδίσει. Μονάχα να δώσει. Κουλουριάζεται στην αγκαλιά της καρδιάς και ζεσταίνεται με την ελπίδα. Μα είναι και κτητική, δίχως να επιτρέπει ελευθερίες. Αν αγαπάς αληθινά, ανήκεις μονάχα σ’ έναν άνθρωπο. Κι όχι γιατί στο απαιτεί, αλλά επειδή στο ζητάει μόνη της η καρδιά σου. Να τι είναι αγάπη. Ένα άγγιγμα, μια ματιά, μια αγκαλιά κι ένα φιλί. Να πιάνεις το χέρι του αγαπημένου σου και να αισθάνεσαι πως στα χέρια σου κρατάς ότι πιο πολύτιμο έχεις αγγίξει· να τον κοιτάζεις στα μάτια κι από μέσα τους να βλέπεις τον κόσμο σαν παραμύθι. Να σου χαρίζει μια αγκαλιά, να του χαρίζεις χίλιες· να σου χαρίζει ένα φιλί κι εσύ, να του χαρίζεις τον παράδεισο. Να φιλάς τα χείλη του, να φιλάς και την ψυχή του· να του χαρίζεις τα χέρια σου να πιάσει τη ζωή του. Να τι είναι αγάπη. Να τι είναι το σ’ αγαπώ. Να ξυπνάς το πρωί πλάι του και να μην μπορείς να τον αποχωριστείς· να ξυπνάς χώρια του και να ψάχνεις την πρώτη ευκαιρία να του πεις μια καλημέρα· να κλέβεις τις λέξεις του και να τις κάνεις υλικά για τις πιο όμορφές σου ιστορίες. Και στην απουσία, να μετράς τα πιο μικρά λεπτά σαν να είναι μέρες· να περιμένεις το βράδυ για να τον ονειρευτείς ξανά στην αγκαλιά σου. Γιατί αγάπη δεν είναι το να βρίσκεσαι με κάποιον που μπορείς να μοιραστείς τη ζωή σου μαζί του. Είναι το να βρίσκεσαι μ’ έναν άνθρωπο που δεν μπορείς να ζήσεις χώρια του. Γνωρίζεις ότι βρίσκεσαι να αγαπάς, μα δεν θυμάσαι το πώς έφτασες εκεί. Κι αν νομίζεις πως μόνο μετά από χρόνια μπορεί κάποιος να ψιθυρίσει το σ’ αγαπώ, θα έλεγα πως κάνεις λάθος. Γιατί η αγάπη δεν χρειάζεται τον χρόνο για να δείξει τον εαυτό της. Τον χρειάζεται μονάχα για να τον αποδείξει. Δεν σε νοιάζει αν θα πληγωθείς ή αν θα πονέσεις. Κάθε αγάπη είναι μοναδική, ακόμη και γι’ αυτούς που κάποια μοίρα τους χώρισε και σαν δυο χορδές στο ίδιο όργανο, μαζί ηχούν, μα ξέχωρα υπάρχουν. Μέχρι που μέσα στους καιρούς ανταμώνουν πάλι. Κι ίσως εν τέλει αυτή να είναι η πιο αληθινή αγάπη. Να κλείνεις το φως, να ξαπλώνεις στο κρεβάτι και να ψιθυρίζεις «σ’ αγαπάω», ακόμη κι όταν δεν υπάρχει κανείς να σε ακούσει…

 Πηγή

Read More

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά

Διάλεξε εκείνον που η ψυχή του έλκεται απ' την δική σου ξεκάθαρα που σε βλέπει, που είναι τόσο γενναίος ώστε να μπορεί να φοβάται.
Δέξου το χέρι του και οδήγησε τον απαλά στο αίμα της καρδιάς σου
Εκεί που μπορεί την ζεστασιά σου επάνω του να νιώσει και την ανάπαυση εκεί

Και κάψε το βαρύ φορτίο του πάνω στις φλόγες της φωτιάς σου.
Κοίτα βαθιά μέσα στα μάτια του και δες τι κείτεται σε αδράνεια ή σε εγρήγορση, ντροπαλά ή σε προσμονή εκεί μέσα.
Κοίτα μέσα στα μάτια του και δες εκεί τους πατεράδες του και τους παππούδες του και όλους τους πολέμους και την τρέλα που τα πνεύματα τους πολέμησαν σε κάποια μακρινή χώρα, σε κάποια μακρινή εποχή.

Πρόσεξε τους πόνους τους, τους αγώνες αγώνες και τα βάσανα και τις ενοχές τους, δίχως κρίση και άφησε τα όλα να χαθούν
Αισθάνσου το αρχέγονο του φορτίο
Και νιώσε πως το μόνο που ψάχνει είναι ένα ασφαλές καταφύγιο σε σένα
Άφησε τον να λιώσει μες το σταθερό σου βλέμμα
Και να ξέρεις πως δεν χρειάζεται να αντανακλάς την οργή
Επειδή έχεις μια μήτρα, μια γλυκιά, βαθιά πύλη που ξεπλένει και αναζωογονεί παλιές πληγές.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά

Στάσου μπροστά του, με όλη την μεγαλοπρέπεια της γυναίκας που είσαι, με τον αέρα της ευάλωτης σου φύσης
Στο παιχνίδι της παιδικής σου αθωότητας ως τα βάθη του θανάτου σου
Ανθισμένη πρόσκληση, απαλά να δίνεις χώρο, επιτρέποντας τις δυνάμεις του ως άνδρα
Να έρθει κοντά σου ... και να κολυμπήσει στην μήτρα της γης, σε ανείπωτη γνώση, και οι δυο μαζί
Και όταν αποσύρεται... επειδή θα αποσυρθεί... τρέχοντας φοβισμένος στην σπηλιά του
Μάζεψε τις γιαγιάδες σου γύρω του ... να τον τυλίξουν με την σοφία τους
Άκου τους απαλούς καθησυχαστικούς τους ψιθύρους,
Ηρέμησε την φοβισμένη κοριτσίστικη σου καρδιά
Που σε παροτρύνει σε ησυχία ... και περίμενε με υπομονή την επιστροφή του
Στάσου και τραγούδα στο κατώφλι του, ένα τραγούδι μνήμης,
για τον απαλύνει, για μια ακόμα φορά.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά

Μην προκαλείς το μικρό αγόρι μέσα του
Με υποκρίσεις και πόθους και κατάκτηση και κόλπα
Μοναχά για να τον τραβήξεις ... σε έναν ιστό καταστροφής
Σε ένα μέρος με χάος και μίσος
Πιο τρομακτικό από οποιοδήποτε πόλεμο που δόθηκε από τα αδέρφια του
Αυτό δεν είναι θηλυκότητα, είναι εκδίκηση
Αυτό είναι το δηλητήριο των διεστραμμένων διαδρομών
Της κακομεταχείρισης των αιώνων, του βιασμού του κόσμου μας
Και αυτό δεν δίνει εξουσία σε μια γυναίκα, την μειώνει καθώς τον ευνουχίζει
Και μας σκοτώνει όλους

Και αν η μάνα του τον κρατούσε ή δεν μπόρεσε
Δείξε του την αληθινή μάνα τώρα
Κράτα τον και οδήγησε τον στην χάρη σου και στα βάθη σου
Σφιχταγκαλιάζοντας τον στο κέντρο του πυρήνα της Γης
Μην τον τιμωρείς για τις πληγές που πιστεύεις πως δεν ικανοποιούν τις ανάγκες σου ή τα κριτήρια σου
Κλάψε γι αυτόν γλυκά ποτάμια
Μάτωσε τα όλα πίσω προς επιστροφή στο σπιτικό σας.

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά

Αγάπα τον τόσο που να είναι γυμνός και ελεύθερος
Αγάπα τον τόσο που θα ανοίξεις το κορμί σου και την ψυχή σου στον κύκλο της ζωής και του θανάτου
Και ευχαρίστησε τον για την ευκαιρία
Καθώς χορεύετε μαζί μέσα από μαινόμενους ανέμους και ήρεμα λαγκάδια

Να είσαι τόσο γενναία που να είσαι εύθραυστη και άφησε τον να ξεδιψάσει στα απαλά προτασσόμενα πέταλα της ύπαρξης σου

Πες του πως μπορεί να σε κρατά, μα στέκεται και να σε προστατεύει
Πέσε στην αγκαλιά του και εμπιστέψου τον πως θα σε πιάσει
Ακόμα κι αν έχεις πέσει χίλιες φορές στο παρελθόν
Μάθε του πως να παραδίδεται με το να του παραδίδεσαι εσύ
Και γίνετε ένα μέσα στο γλυκό τίποτα, μέσα σε αυτού του κόσμου την καρδιά

Αν θέλεις να αλλάξεις τον κόσμο, αγάπα έναν άνδρα, αγάπα τον αληθινά

Ενθάρρυνε τον, θρέψε τον, επέτρεψε του, άκουσε τον, κράτησε το, θεράπευσε τον
Κι εσύ, σε ανταμοιβή, θα τραφείς και θα υποστηριχθείς και θα προστατευτείς
Από δυνατά μπράτσα και καθαρές σκέψεις και εστιασμένα βέλη
Επειδή μπορεί, αν τον αφήσεις, να είναι όλα όσα ονειρεύεσαι.
 μετάφραση από ποίημα ανώνυμης σαμάνας….

Read More

"ο νους και η καρδια"...η "της καρδιας ο νους..."

και ταξιδεψα στα περατα του κοσμου...
ανεβηκα μεχρι το φεγγαρι...
το συμπαν ολο εξερευνησα με το μυαλο μου...
εγω ο ανθρωπος...
το τελειοτερο ολων των δημιουργηματων
ομως ξεχασα...
οτι καπου ειχα αφησει την καρδια μου...
κι ετσι η διαδρομη μου ηταν μιση...
ανολοκληρωτη...
εβλεπα πολλα μα δεν ενοιωθα...
ακουγα πολλα αλλα δεν τα ζουσα...
ετρεχε ξεφρενα ο νους να εξηγησει...
μεχρι που χαθηκα στο λαβυρινθο του...
και τοτε ηρθες εσυ ψυχη μου...
σαν την αριαδνη τον μιτο μου εδωσες να κρατω..
και μου ειπες...
οσο πιο ψηλα θα ανεβαινεις με τον νου...
τοσο πιο βαθεια θα γινεται η πληγη στην καρδια σου...
οσο το χασμα θα μεγαλωνει...
τοσο θα αποχωριζεσαι απο μενα..
και τοσο ο πονος σου θα γινεται αβασταχτος...
μεχρι να θυμηθεις πως η ψυχη σου σ'ενωνει...
μεχρι να της επιτρεψεις να ερθει
να σε γιατρεψει απ'ολους τους διαχωρισμους
που το μυαλο σου δημιουργει...
και μεχρι η αγαπη που φερει να εγκατασταθει μεσα σου...
κι ολα ενα να γινουν ξανα...
πολλες πλανες θ'ανακαλυψεις...
μεγαλες ταραχες θα περασεις..
φουρτουνες και πικρες θα γυρισουν ξανα..
να σου θυμισουν ποσο λαθος ζουσες...
ποσα λαθη εκανες ζωντας με καρδια κλειστη...
μα δεν υπαρχει ζωη σε μια καρδια κλειστη...
κιαυτο το ξεχασες..
παρα μονο φοβος ,αγνοια ,πονος, δυστυχια..
μαζι μου ταξιδευοντας στο απειρο..
μαζι μου ταξιδευοντας στο χρονο...
θ'αντιληφθεις οτι υπαρχει κι αλλος κοσμος...
αλλος νους..
αυτος της καρδιας σου...
μιας καρδιας που παλλεται και δονειται στο ρυθμο του συμπαντος
γνωριζει οτι βιωνει
και βιωνει οτι γνωριζει...
υπαρχει γιατι ζει...
και ζει γιατι υπαρχει...
οταν η καρδια ενωνεται με το νου...
ενα θαυμα συντελειται...
το θαυμα της ενωσης....
αυτο που λεμε αγαπη..

πηγη

Read More

Θα σ' αγαπώ στους αιώνες...

Επιστροφή στον αιώνιο αγαπημένο…

Είναι κάποιες αγάπες που ξεπερνούν την τέχνη

και την ίδια την Ζωή.

Μπροστά τους η μεγαλύτερη θεία έμπνευση του ανθρώπου

 υποκλίνεται.

Ίσως ο ποιητής Ρουμί κατάφερε να αποτυπώσει την ένωση

με τον αιώνιο αγαπημένο που σε πολλές περιπτώσεις

είναι και ο Ανώτερος Εαυτός.

[Η Ψυχή είναι η υλοποιημένη προβολή του στον υλικό κόσμο].

Η τέχνη είναι μόνιμη και ο λόγος ύπαρξής της είναι για να θυμίζει

 έστω μία έκλαμψη ενός μεγαλείου που δεν περιγράφεται

 με γήινους όρους και κώδικες.

Όλα συμβαίνουν στο «Αέναο Τώρα» και καταγράφονται

στο σκληρό δίσκο της Ψυχομνημοσύνης.

Οι μεγάλες αγάπες είναι γεγονός ότι δεν μπορούν να σταθούν

 στο γήινο κόσμο.

 Ο χρόνος τους είναι περιορισμένος.

Δεν έχουν «προβολή» - «υλοποίηση» στην 3^η διάσταση

 στην υλική υπόσταση.

Οι Ουράνιες Αγάπες είναι αυτές που γνωρίζονται όχι απλά

 από παλιά, από κοινούς βίους στη Γη.

Είναι αυτές που σε ανώτερες διαστάσεις είναι ακόμη

 και στο «γήινο τώρα» υπαρκτές*.

*[Ως τα κλάσματα του Πολυδιαστασιακού Υπερενιαυτού

 στον οποίο ανήκουν οι Ψυχές].

Επειδή κάποιες Ψυχές έρχονται από αυτές τις ανώτερες

ως και ανώτατες διαστάσεις για αποστολή,

αυτό σημαίνει ότι και οι Σύντροφοί τους μπορεί να ενσαρκωθούν

 για τον ίδιο σκοπό. Για να εξελιχθούν και να διδάξουν.

Όταν αυτοί οι 2 ψυχοσύντροφοι συναντιούνται στη Γη,

 δεν υπάρχει γήινη περιγραφή για να αποδώσει τα συναισθήματα

που εκπυρσοκροτούν μεταξύ τους, ακριβώς γιατί δεν είναι γήινης

φύσης αλλά Ουράνιας, Θείας.

Οι Ουράνιες Αγάπες νιώθουν, γνωρίζουν ότι είναι ιερές.

Είναι αυτές που με την ένωσή τους μπορούν να βιώσουν τον ίδιο

 το Θεό και γίνονται μία ομοουσία μαζί του.

Μαζί τους ενώνονται οι Ανώτεροι Εαυτοί τους και σε κάθε τους

ένωση τους συνοδεύουν οι Άγγελοί τους, Εξωγήινες Νεράϊδες της 5^ης διάστασης - όχι τα γνωστά στοιχεία και ξωτικά της 4^ης

διάστασης και άλλα όντα άγνωστα για τους ανθρώπους.

Αυτές οι Αγάπες όταν συναντιούνται διαπιστώνουν

 ότι δεν είχαν χωρίσει ποτέ…

Όταν σμίγουν κι ενώνονται αντιλαμβάνονται

ότι ο ένας γίνεται ο άλλος…

Και οι 2 μαζί Ένα.

Εάν είναι πνευματικά αφυπνισμένοι

[που στην περίπτωσή τους συνήθως αυτό συμβαίνει]

 τότε κατά την ένωσή τους ταξιδεύουν συνηδειτά

στις ανώτερες διαστάσεις της Δημιουργίας,

τις ανώτερες πατρίδες καταγωγής τους.

Η ένωση του Έρωτα άλλωστε αυτό σημαίνει.

 Ένωση με το Θεό μέσα μας. Ανάλογα με το πνευματικό επίπεδο

 των ανθρωποψυχών, αντιλαμβάνονται ότι πραγματοποιείται

 μία μαγική διαδικασία αλλά δεν καταλαβαίνουν ότι

 σε κάποιες σπάνιες εκλάμψεις συναντάνε για λίγο το Θεό.

[Όταν ερωτεύονται με Σεβασμό κι Ανιδιοτελή Αγάπη

 – όχι μέσα από το ζωικό Σεξ].

Ο έρωτας είναι αλλαγή διάστασης και Θεϊκή Συνουσία.

 Τα Κλάσματα του Θεού μέσα σε κάθε πλάσμα "εμφανίζονται"...

Η Αγάπη τους είναι τόσο ισχυρού βεληνεκούς που πολλές φορές

 ο ένας από τους 2 δεν είναι τόσο δυνατός ενεργειακά

και πνευματικά για να την αντέξει για πολύ.

Η Ενέργεια αυτής της υπερμεγεθυμένης Αγάπης δε χωρά

 σε ένα φυσικό σώμα. Το σώμα για να αντέξει δημιουργεί

πολώσεις του Φωτός [που η Αγάπη είναι].

Κι όταν η Αγάπη πολώνεται λόγω υπέρμετρου φορτίου,

εξοστρακίζεται στο άλλο άκρο προσπαθώντας η ανθρωποψυχή

σοκαρισμένη από αυτή την υψηλή ενέργεια

 να ισορροπήσει και να τη μεταβολίσει με μεγάλη προσπάθεια

 όσπου να καταφέρει να σταθεί ξανά μόνη της και όχι μέσα από

κάποιον άλλο.

 Ο λιγότερο έτοιμος πνευματικά αυνατεί να στηρίξει

 μία τέτοια υπερβατική σχέση.

Είναι αυτός που δεν μπορεί να αντέξει το φορτίο αυτό

 κι αυτοεξοστρακίζεται.

Αυτός κατά τα ταξίδια στις ανώτερες διαστάσεις δια της Ένωσής

 τους, δεν κατάφερε να φτάσει τόσο ψηλά όσο το πιο έτοιμο

μέλος. Ωστόσο διαισθάνθηκε ένα μεγαλείο για το οποίο

 δεν ήταν όμως έτοιμος…

Και αυτοεξοστρακισμένος απομακρύνεται

από το Ουράνιο Ταίρι του.

Και οι 2 βιώνουν αβάσταχτο πόνο που μοιάζει με κόλαση.

 Δεν καταλαβαίνουν τι είναι αυτό που τους χωρίζει.

Και το βαφτίζουν σενάριο ζωής.

Αυτές οι Ψυχές μπορεί να είναι όχι απλά Αδελφές Ψυχές

αλλά και Δίδυμες Φλόγες.

Οι Δίδυμες Φλόγες όταν ένας από τους 2 δεν είναι έτοιμος

 χωρίζουν ακριβώς με αυτό τον τρόπο κι έχοντας βιώσει το Θεό

 με την ένωσή τους. Έγιναν ο ίδιος ο Θεός για λίγο

 κι αναπτέρωσαν την Ελπίδα μέσα τους ότι δεν είναι καθόλου

 μάταιη αυτή η ενσάρκωση.

Μάλιστα μετά από αυτή την ένωση και μετά από την περίοδο

 πένθους – γιατί περί ενός θανάτου πρόκειται –

αλλάζουν τις ζωές τους και κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν

 για να νιώθουν χρήσιμοι για το κοινό καλό.

Η Ανάσταση μετά από αυτή τη Θυσία είναι μία Μύηση

 κι αναβάθμιση.

Η Σχέση τους – όπως και κάθε Σχέση – ήταν και είναι

 μία αυθύπαρκτη Οντότητα από μόνη της.

Αυτή η Οντότητα βιώνοντας ένα μεγάλο θάνατο μετουσιώνεται

 κι εξελίσσεται, όπως και οι 2 ψυχοσύντροφοι εξελίσσονται

 μέσα από αυτή τη διαδικασία.

Όταν επιστρέψουν στα Ουράνια Πεδία ή Στις Γαλαξιακές

 5διάστατες Πατρίδες τους από τις οποίες προέρχονται,

ανακαλύπτουν ότι η Σχέση – Οντότητα προάχθηκε και άρα

και οι ίδιοι. Και τότε η Ενέργεια της ένωσής τους όχι μόνο χωρά

 στο τεράστιο πια σώμα τους, αλλά και επεκτείνεται προβολικά

 επηρεάζοντας και άλλα πεδία θετικά.

Πολλές φορές ο ένας ανήκει στην 6^η διάσταση και ο άλλος στην 5^η. Ο 6διάστατος σύντροφος μπορεί να κάνει μία μεγάλη θυσία

 στη Γη ώστε να βοηθήσει τον 5διάστατο σύντροφο να προαχθεί.

Θυματοποιεί – θυσιάζει τον Εαυτό του βιώνοντας αυτό

 τον ανείπωτο πόνο ενός θανάτου διαρκείας ώστε να εξελιχθεί

 ο άλλος σύντροφος και να κερδίσει μία μεγάλη αναβάθμιση,

 ακριβώς γιατί είναι αυτός που διδάσκεται κάτι ανάλογο.

 Εάν όμως δεν τα καταφέρει να μετουσιωθεί και να εκτιναχθεί

 σε υψηλότερη δονητική, εάν δεν αντιληφθεί την ιερότητα του

ρόλου του ως Θύτης και λειτουργήσει με το «Εγώ» του,

 τότε χρεώνεται αυτή τη Θυσία και την ξεχρεώνει σε μία

μελλοντική ζωή ή στην ίδια ζωή στην ύλη, στο μέλλον.

Δύναται να βιώσει την ίδια ακριβώς εμπειρία που πρόσφερε

 στο σύντροφο που πρόδωσε

 [λόγω του σεναρίου το οποίο μαζί συνυπέγραψαν

 πριν ενσαρκωθούν].

Ο σύντροφος που «θυσιάστηκε» για το καλό της από κοινού

 εξέλιξης έχει τη δύναμη να συγχωρήσει τα πάντα.

 Και για αυτό μέσα από τον ανείπωτο πόνο που βίωσε εκπληρώνει

 και κλείνει αυτόματα αυτό το συμβόλαιο.

 Δε χρωστά και δεν του χρωστά ο σύντροφος που δεν άντεξε…

Αυτός που δεν άντεξε και δεν κατάφερε να μετουσιώσει

την εμπειρία σε πνευματική δύναμη πραότητας και λειτούργησε

 με το "Εγώ" - άρα δεν προάχθηκε,

θα φέρει τον εαυτό του σε μία άλλη ενσάρκωση

στην ίδια στη θέση στην οποία υποχρεώθηκε ο σύντροφος

που επέλεξε τη Θυσία για το καλό και των 2.

Με ένα άλλο σύντροφο ολόιδιο με τον Εαυτό του, του σήμερα…

Θα βιώσει, θα γνωρίσει τον ίδιο τον εαυτό του, του σήμερα,

 μέσα από τα μάτια και τη συμπεριφορά του άλλου.

Αυτό το μάθημα μπορεί να το πάρει ακόμη και σε αυτή τη ζωή!

Ο σκοπός κάθε μαθήματος και κάθε θυσίας

είναι μόνο η αναβάθμιση της Ψυχής.

Μπορεί ακόμη και στην ίδια, αυτή τη ζωή,

 να τα καταφέρει να ξεχρεώσει και να κερδίσει τον προβιβασμό

 που η Μεγάλη Ψυχή θέλησε με τη Θυσία της να του προσφέρει.

Όλες οι Θυσίες που κάνουμε γίνονται πολλές φορές

 από τη μεγάλη Αγάπη που τρέφουμε για αυτούς

που μοιάζουν σημερινοί Θύτες και Εχθροί μας…

Τόσο πολύ μπορεί να αγαπάει μία Ψυχή μία άλλη.

Κι επιλέγει να θυσιαστεί ώστε να την αναστήσει…

Ένας θάνατος στη Γη, μία Αιωνιότητα στους Ουρανούς…

Εάν τελειοποιηθούν αυτοί οι Ψυχοσύντροφοι δεν υποχρεούνται

 να επανενσαρκωθούν. Ο ένας άλλωστε μπορεί να μην είχε καν

 την υποχρέωση να το κάνει. Μπορεί να είχε κερδίσει ήδη

 την απελευθέρωση από το Κάρμα, είχε κερδίσει την Αθανασία…

Είναι πολύ μεγάλη η Ψυχή που ενώ δεν έχει υποχρέωση

 ενσάρκωσης έρχεται και πάλι για να βοηθήσει

όχι μόνο τον αγαπημένο αλλά τις ανθρωποψυχές γενικά.

Κάθε Ψυχή που τελειοποιείται έχει περάσει πρώτα από τεράστιες

 δοκιμασίες- μέσα από τις ενσαρκώσεις - και θυσίες,

 ώστε να κερδίσει μία θέση στην Αγκαλιά

 του Θεού πλάι στην Καρδιά του, που είναι το Κέντρο των Πάντων.

Χαιρετίζω εκείνες τις Μεγάλες ΠνευματοΨυχές που ήρθαν εδώ

για να βοηθήσουν τις άλλες Ψυχές να προβιβαστούν,

θυσιαζόμενες με κάθε τρόπο,

καθώς ήταν τέτοιες που και το περιβάλλον τους

 δεν τις αναγνώριζε λόγω της «διαφορετικής» Ενέργειάς τους.

Μπορεί στο σπίτι σας να ζει ένας Άγγελος.

Σας φαίνεται τόσο διαφορετικός από εσάς, δεν ταιριάζετε.

 Η οικογένεια δεν τον αποδέχεται.

Αυτή η Ενέργεια που φέρει και που σας φαίνεται εχθρική

 δεν είναι παρά η Ατόφια Υλοποιημένη Αγάπη του Θεού

 που είναι ο μεγάλος καθρέφτης του σκοταδιού σας…

Χρησιμοποιήστε αυτό το μεγεθυντικό καθρέφτη

 για να Μετουσιωθείτε, όχι για να Πολωθείτε περισσότερο

 στο σκοτάδι σας και τελικά να τον μισήσετε…

Δηλαδή θα μισήσετε τον Εαυτό σας

 μέσα στον οποίο δεν αναγνωρίσατε το Θείο Κλάσμα.

Για εσάς ήρθε σε αυτό τον κόσμο, για να σας βοηθήσει.

Τέτοια είναι η Αγάπη του για εσάς που θυσιάζεται

 από εσάς τους ίδιους για να σας βοηθήσει

να ανακτήσετε την Αγάπη [Θεό] μέσα στην Καρδιά σας.

Φώτιση χωρίς Αγάπη δεν υπάρχει…

Ένας Άγγελος αγαπά το Δήμιό του. Τον Θύτη του.

 Το Δολοφόνο του. [;!]

Και ο λόγος είναι ότι από αυτή την αυτεπίλεκτη θυσία

 μπορεί αυτός που έκανε τον «κακό» Θύτη, να πάρει μία μεγάλη

προαγωγή στα Ουράνια Πεδία κι έτσι να σωθεί άλλη μία Ψυχή…

Ο Άγγελος τους αγαπά, ακριβώς γιατί αναγνωρίζει

 και τη δική τους Θυσία στο ρόλο τους,

 καθώς αντί να εξελιχθούν, κινδυνεύουν να περιπλεχτούν

 χειρότερα στον ιστό του Κάρμα

 [των αναγκαστικών ενσαρκώσεων].

Ο Σύντροφος που σε πλήγωσε πάρα πολύ

 μπορεί να είναι αυτός

...που σε αγαπά πάρα πολύ στους Ουρανούς.

Ο Σύντροφος που θυσιάζεται από εσένα

 σε αυτή τη Ζωή, μπορεί να είναι αυτός

...που σε αγαπά πάρα πολύ στους Ουρανούς.

Άρα…

Τα πάντα ξεκινούν και αφικνούνται στην Αγάπη.

Γιατί από το ποιόν της Αγάπης ποιήθηκαν

 τα πάντα στο Σύμπαν. 

Μπορεί να μην είναι εδώ ο μόνιμος παράδεισός μας.

Αλλά καλούμαστε να είμαστε Καρτερικοί

 μέχρι να ολοκληρώσουμε αυτή τη Θητεία.

Μία Ζωή στη Γη είναι μία Μέρα στους Ουρανούς.

Οι Αγαπημένοι μας εκεί θα μας έχουν χάσει μόνο για μία ημέρα.

Ας κάνουμε αυτή την "Ημέρα" να έχει νόημα.

 Να μετράει το γεγονός ότι ζήσαμε κι ότι τη ζήσαμε.

 Να συγχωρέσουμε κάθε ηθοποιό – όπως και τον Εαυτό μας –

για κάθε άχαρο [ρομποτικό] ρόλο μας.

Ο μόνος τρόπος για να εξελιχθούμε και να απελευθερωθούμε

 είναι να μεταστοιχειώσουμε τις εμπειρίες μας:

Εμπειρίες [Σίδηρος] σε Σοφία [Χρυσό]…

Και αυτή η προαγωγή πραγματοποιείται

 μόνο δια

της Αγάπης και της Συγχώρεσης.

Ο Δήμιός μου είναι ο [μελλοντικό]ς Λυτρωτής Άγγελός μου.

Τα πάντα συμβαίνουν μόνο για καλό.

Οι Μεγάλες Αγάπες είναι μεγάλες παντού.

 Και είναι ζωντανές στους Αιώνες.

 Δεν έχουν σπίτι στη Γη, δεν μπορούν να υλοποιηθούν,

 να χωρέσουν στην Ύλη.

Όταν χωρέσουν θα είναι για να γιορτάσουν

 την τελειοποιημένη συγχώνευσή τους.

Αλλά δεν είναι υποχρεωμένοι να τη γιορτάσουν στη Γη.

Άρα…

Μπορεί να έχουν τελειοποιηθεί στη Γη μέσα από τη Θυσία τους

και να γιορτάσουν την επιτυχία τους ενωμένοι στους Ουρανούς.

Τίποτα δε συμβαίνει άδικα ή αχρήστως.

Η απάντηση δίνεται πάντα μετά από την ολοκλήρωση

 σε αυτό το θέατρο της 3^ης διάστασης.

Αλλά κάποιοι έχουν ήδη τις απαντήσεις

και έχουν ήδη Λυτρωθεί…

Αγάπη & Συγχώρεση.

Ο μόνος Δρόμος για την Ευτυχία κι Ολοκλήρωση

 της Πνευνμτοψυχής που ενσαρκώνεται

 σε ένα από τα σκληρότερα σχολεία της Δημιουργίας - τη Γη.

Εδώ είναι η μεγάλη ευκαιρία για μία «Προαγωγή – Εκτίναξη».

Αγάπησε τον Αγαπημένο που έφυγε.

Ευλόγησε τον Αγαπημένο που πρόδωσες.

Και όλα θα πάνε καλά…

Καρτερικότητα…

Μία Ζωή στη Γη = Μία Ημέρα στους Ουρανούς…

Με Αγάπη,

Φίλις Χρυσού

[ Ι-ΡΕΣ / Andromeda Galactica ]

https://www.facebook.com/Andromeda.Galactica 

http://andromed-book.blogspot.gr/

https://www.youtube.com/user/AndromedanWarrior

Read More