θα θαύμαζα τη βαθιά του σοβαρότητα, τα άχρονα μάτια του.
Θα ήξερα ότι δεν αστειεύεσαι.
Θα υπήρχε μια μεγαλοπρέπεια τότε, θα ήταν πραγματικά γενέθλια.
Και το μαχαίρι δεν θα λάξευε, αλλά θα εισχωρούσε
αγνό κι αμόλυντο σαν το κλάμα του μωρού,
και το σύμπαν θα ξεγλιστρούσε από δίπλα μου
«Το παρακάτω αποτελεί μέρος του ποιήματος Birthday Present (1962).»
Η Sylvia Plath (1932–1963) ήταν Αμερικανίδα ποιήτρια και συγγραφέας, από τις σημαντικότερες εκπροσώπους της εξομολογητικής ποίησης. Σπούδασε στο Smith College και στο Cambridge, ενώ το έργο της χαρακτηρίζεται από έντονη συναισθηματική φόρτιση, συμβολισμό και προσωπική θεματολογία. Έγινε γνωστή για τη συλλογή Arielκαι το μυθιστόρημα The Bell Jar. Μετά τον θάνατό της, τιμήθηκε με Πούλιτζερ για ταCollected Poems.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σε έναν μικρό και μοναχικό πλανήτη,
που ταξιδεύουμε μέσα από ένα τυχαίο σύμπαν,
πέρα από απόμακρα άστρα, κατά μήκος αδιάφορων ήλιων,
προς έναν προορισμό όπου όλα τα σημάδια μάς λένε
πως είναι δυνατό και επιτακτικό να μάθουμε
μια γενναία και συγκλονιστική αλήθεια.
Και όταν φτάσουμε σε αυτήν,
στη μέρα της ειρηνοποίησης,
όταν αφήσουμε τα δάχτυλά μας
να λυθούν από γροθιές εχθρότητας
και επιτρέψουμε στον καθαρό αέρα να δροσίσει τις παλάμες μας.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
όταν πέσει η αυλαία στη μιμητική παράσταση του μίσους
και πρόσωπα μουτζουρωμένα από περιφρόνηση καθαριστούν,
όταν τα πεδία των μαχών και τα αμφιθέατρα
δεν μαζεύουν πια τους ξεχωριστούς γιους και κόρες μας
μαζί με το μελανιασμένο και ματωμένο χορτάρι
για να ταφούν σε όμοιους τάφους σε ξένη γη.
Όταν η αρπακτική θύελλα που σαρώνει τις εκκλησίες
και ο ουρλιαχτός θόρυβος στους ναούς σιγήσουν,
όταν τα λάβαρα κυματίζουν χαρούμενα,
όταν οι σημαίες του κόσμου τρέμουν
σταθερά μέσα στο καθαρό, καλό αεράκι.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
όταν αφήσουμε τα τουφέκια να πέσουν από τους ώμους μας
και τα παιδιά ντύσουν τις κούκλες τους με σημαίες ανακωχής,
όταν οι νάρκες θανάτου έχουν αφαιρεθεί
και οι ηλικιωμένοι μπορούν να περπατούν σε βραδιές ειρήνης,
όταν οι θρησκευτικές τελετές δεν αρωματίζονται
με το λιβάνι της καμένης σάρκας
και τα παιδικά όνειρα δεν τινάζονται απότομα
από εφιάλτες κακοποίησης.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
τότε θα ομολογήσουμε πως ούτε οι Πυραμίδες,
με τις πέτρες τους τοποθετημένες σε μυστηριακή τελειότητα,
ούτε οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας,
που αιωρούνται ως αιώνια ομορφιά
στη συλλογική μας μνήμη,
ούτε το Γκραν Κάνυον,
που ανάβει σε υπέροχα χρώματα
από τα δυτικά ηλιοβασιλέματα,
ούτε ο Δούναβης, που χύνει την μπλε ψυχή του στην Ευρώπη,
ούτε η ιερή κορυφή του Φούτζι
που τεντώνεται προς τον Ανατέλλοντα Ήλιο,
ούτε ο Πατέρας Αμαζόνιος ούτε η Μητέρα Μισισιπής, που χωρίς διάκριση
τρέφουν όλα τα πλάσματα στα βάθη και στις όχθες τους —
δεν είναι αυτά τα μόνα θαύματα του κόσμου.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτή τη μικροσκοπική και άκληρη σφαίρα,
που καθημερινά απλώνουμε το χέρι για τη βόμβα, το μαχαίρι, το στιλέτο,
κι όμως προσευχόμαστε στο σκοτάδι για σημάδια ειρήνης,
εμείς, αυτοί οι άνθρωποι πάνω σ’ αυτό το σωματίδιο ύλης,
στα στόματα των οποίων κατοικούν διαβρωτικές λέξεις
που απειλούν την ίδια μας την ύπαρξη,
κι όμως από τα ίδια στόματα
βγαίνουν τραγούδια τόσο εκλεπτυσμένης γλυκύτητας
που η καρδιά παραπατά στο έργο της
και το σώμα σιωπά από δέος.
Εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτόν τον μικρό και παρασυρμένο πλανήτη,
των οποίων τα χέρια μπορούν να χτυπήσουν με τέτοια εγκατάλειψη
που σε μια στιγμή η ζωή να στραγγίξει από τους ζωντανούς,
κι όμως τα ίδια χέρια μπορούν να αγγίξουν με τέτοια θεραπευτική, ακαταμάχητη τρυφερότητα
που ο υπερήφανος αυχένας χαίρεται να λυγίσει
και η περήφανη πλάτη ευχαρίστως να καμπυλώσει.
Μέσα από τέτοιο χάος, από τέτοια αντίφαση,
μαθαίνουμε πως δεν είμαστε ούτε δαίμονες ούτε θεοί.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
εμείς, αυτοί οι άνθρωποι, πάνω σ’ αυτό το άτακτο, πλανώμενο σώμα,
πλασμένοι από αυτή τη γη, της γης,
έχουμε τη δύναμη να δημιουργήσουμε γι’ αυτή τη γη
ένα κλίμα όπου κάθε άντρας και κάθε γυναίκα
μπορεί να ζει ελεύθερα, χωρίς υποκριτική ευσέβεια,
χωρίς παραλυτικό φόβο.
Όταν φτάσουμε σε αυτήν,
πρέπει να ομολογήσουμε πως εμείς είμαστε το δυνατό,
εμείς είμαστε το θαυμαστό, το αληθινό θαύμα αυτού του κόσμου.
Αυτό είναι το όταν —και μόνο τότε—
όταν φτάσουμε σε αυτήν.
Maya Angelou
Ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο της Marguerite Ann Johnson. Γεννήθηκε το 1928 και ήταν ενεργό μέλος του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των Αφροαμερικανών τις δεκαετίες του '50 και του '60. Το 1971 η Angelou δημοσίευσε την ποιητική συλλογή της η οποία υποψήφια για βραβείο Pulitzer. Η Maya Angelou έχει λάβει πολλές τιμητικές διακρίσεις, σε όλη τη σταδιοδρομία της. Έχει γράψει 7 αυτοβιογραφίες και υπήρξε προσωπική φίλη του Malcolm X και του Martin Luther King. Ο πρώτος από τους πολλούς γάμους της ήταν με Έλληνα ηλεκτρολόγο και πρώην ναυτικό, με το όνομα (Αναστάσιος) Tosh Angelos, εξ ου και το ελληνικό όνομα που επέλεξε να κρατήσει, για καλλιτεχνικούς λόγους. Το 2000 τιμήθηκε με το Εθνικό Μετάλλιο Τεχνών του αμερικανικού National Endowment for the Arts και τo 2011 ο πρόεδρος Obama της απένειμε το Presidential Medal of Freedom.
▶ Now Playing: Brian Eno An Ending ( Ascent)
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Η ψυχή μου μού μίλησε και μου -δίδαξε - ν’ αγαπώ εκείνους πού οι άνθρωποι μισούν και να είμαι φίλος μ’ εκείνους πού οι άνθρωποι περιφρονούν.
Η ψυχή μου μού φανέρωσε ότι η αγάπη εκδηλώνεται όχι μονάχα στο πρόσωπο πού αγαπά, αλλά και στο πρόσωπο πού αγαπιέται.
Πριν η ψυχή μου μού μιλήσει, ή αγάπη ήταν στην καρδιά μου σα μια λεπτή κλωστή πιασμένη από δυο πασσάλους.
Άλλα τώρα ή αγάπη έγινε ένας φωτεινός κύκλος πού αρχή του είναι το τέλος του, και το τέλος του η αρχή του. Περιβάλλει καθετί πού υπάρχει κι απλώνεται σιγά σιγά για ν’ αγκαλιάσει όλα όσα θα υπάρξουν.
Η ψυχή μου με συμβούλεψε και μ’ έμαθε να διακρίνω την κρυμμένη ομορφιά του δέρματος, του παραστήματος, και του χρώματος. Με δίδαξε να στοχάζομαι εκείνο που οι άνθρωποι ονομάζουν άσχημο, μέχρι ν’ ανακαλύψω την αληθινή του γοητεία κι ομορφιά.
Πριν ή ψυχή μου με διδάξει, έβλεπα την ομορφιά σαν ένα τρεμάμενο πυρσό ανάμεσα σε στήλες καπνού. Τώρα που ο καπνός έχει διαλυθεί, δε βλέπω τίποτε’ άλλο από τη φλόγα.
Η ψυχή μου μού μίλησε και μου δίδαξε ν’ ακούω τις φωνές πού ή γλώσσα, ό λάρυγγας και τα χείλη δεν μπορούν να προφέρουν.
Πριν ή ψυχή μου μού μιλήσει, δεν άκουγα παρά θόρυβο και θρήνους. Αλλά τώρα πρόθυμα παραστέκομαι στη Σιωπή κι αφουγκράζομαι τις χορωδίες της, που τραγουδούν τους ύμνους των εποχών και τα τραγούδια του σύμπαντος που αναγγέλλουν τα μυστικά του ’Αόρατου.
Η ψυχή μου μου μίλησε και μ’ έμαθε να πίνω το κρασί που δεν μπορεί να βγει από το πατήρι και δεν μπορεί να χυθεί από κούπες πού τα χέρια μπορούν να σηκώσουν ή τα χείλη ν’ αγγίξουν.
Πριν η ψυχή μου μού μιλήσει, η δίψα μου ήταν σα μια σβησμένη σπίθα κρυμμένη κάτω από τη στάχτη πού μπορεί να σβήσει με μια γουλιά νερό.
Αλλά τώρα η λαχτάρα μου έγινε η κούπα μου, το αίσθημα της αγάπης το κρασί μου, κι η μοναξιά μου η μέθη μου κι ωστόσο σ' αυτή την άσβεστη δίψα υπάρχει αιώνια χαρά.
Η ψυχή μου μού μίλησε και με δίδαξε ν’ αγγίζω εκείνο πού δεν έχει ακόμα ενσαρκωθεί’ η ψυχή μου μού αποκάλυψε πώς ό,τι αγγίζουμε, είναι μέρος της επιθυμίας μας.
Αλλά τώρα τα δάχτυλά μου απλώθηκαν μέσα στην καταχνιά πού διαπέρνα αυτό που είναι ορατό μέσα στο σύμπαν κι ανακατεύεται με το Αόρατο.
Η ψυχή μου μ’ έμαθε να εισπνέω το άρωμα που δε βγαίνει από τη μυρτιά ή το θυμίαμα. Πριν η ψυχή μου μού μιλήσει, λαχταρούσα την ευωδιά του αρώματος στους κήπους, στα δοχεία ή στα θυμιατήρια.
Τώρα όμως μπορώ να οσφρανθώ το θυμίαμα πού δε βγαίνει για προσφορά ή για Θυσία. Και γεμίζω την καρδιά μου με την ευωδιά εκείνη πού δεν πέτα με τα φτερά της παιχνιδιάρας αύρας μέσα στο διάστημα.
Η ψυχή μου μού μίλησε και μ’ έμαθε να λέω, «είμαι έτοιμος» όταν με πλησιάζουν το Άγνωστο κι ο Κίνδυνος.
Πριν η ψυχή μου μού μιλήσει, δεν απαντούσα σ’ άλλη φωνή έκτος από τη φωνή τη γνωστή που με καλούσε, και δεν περπατούσα παρά το εύκολο και ίσιο 'μονοπάτι.
Τώρα το Άγνωστο έγινε άλογο που μπορώ ν’ ανεβώ για να φτάσω στο ’Άγνωστο' κι ό καμπίσιος δρόμος έγινε σκάλα πού την ανεβαίνω για να φτάσω στην κορυφή.
Η ψυχή μου μού μίλησε και μου είπε, «Μη μετράς το Χρόνο λέγοντας, Υπήρξε το χθες και θα υπάρξει το αύριο !»
Μα πριν ή ψυχή μου μού μιλήσει, φανταζόμουν το Παρελθόν σα μια εποχή πού ποτέ δεν ξαναγύριζε και το Μέλλον σα μια εποχή πού ποτέ δεν μπορούσα να τη φτάσω.
Τώρα καταλαβαίνω ότι ή τωρινή στιγμή περιέχει όλο τον χρόνο, και μέσα σ’ αυτήν υπάρχουν όλα όσα μπορεί να ελπίζει κανένας, να κάνει και ν’ αντιληφθεί.
Η ψυχή μου μού μίλησε και με προέτρεψε να μην περιορίζω το διάστημα λέγοντας, «Εδώ, εκεί και πέρα».
Πριν ή ψυχή μου μού μιλήσει, ένιωθα ότι όπου κι αν βρισκόμουν' ήμουν μακριά από κάθε άλλο μέρος.
Τώρα καταλαβαίνω ότι όπου κι αν βρίσκομαι, το μέρος αυτό περιέχει όλα τα μέρη' κι η απόσταση πού περπατώ αγκαλιάζει όλες τις αποστάσεις.
Η ψυχή μου με δίδαξε και με συμβούλεψε να μένω ξύπνιος όταν οι άλλοι κοιμούνται. Και να παραδίνομαι στον ύπνο όταν οι άλλοι βρίσκονται σε δράση.
Πριν ή ψυχή μου μού μιλήσει, δεν έβλεπα τα όνειρα τους στον ύπνο μου, ούτε κείνοι παρατηρούσαν τ’ όραμά μου.
Τώρα ποτέ δεν ταξιδεύω μέσα στο καράβι των ονείρων μου έκτος αν με παρατηρούν, κι εκείνοι ποτέ δεν πετούν στον ουρανό του δράματός τους, εκτός αν εγώ χαίρομαι την Ελευθερία τους.
Η ψυχή μου μού μίλησε και μου είπε, «Να μη χαίρεσαι. με τον έπαινο και να μη θλίβεσαι με την κατηγορία».
Πριν η ψυχή μου μού μιλήσει, αμφέβαλα για την αξία του έργου μου.
Τώρα καταλαβαίνω ότι τα δέντρα ανθίζουν την άνοιξη και καρπίζουν το καλοκαίρι χωρίς ν’ αναζητούν τον έπαινο' και ρίχνουν τα φύλλα τους το φθινόπωρο και γυμνώνονται το χειμώνα χωρίς να φοβούνται την κατηγορία.
Η ψυχή μου μου μίλησε και μου έδειξε ότι δεν είμαι μεγαλύτερος από έναν πυγμαίο, ούτε μικρότερος από ένα γίγαντα.
Πριν ή ψυχή μου μού μιλήσει, έβλεπα τους ανθρώπους σε δυο κατηγορίες' τον αδύνατο, που τον λυπόμουν, και τον δυνατό, που τον ακολουθούσα ή που του αντιστεκόμουν παλικαρίσια.
Αλλά τώρα έμαθα ότι είμαι όπως είναι κι οι δύο αυτοί, κι αποτελούμαι από τα ίδια στοιχεία. Η προέλευσή μου είναι ή δική τους προέλευση, ή συνείδησή μου είναι ή δική τους συνείδηση, η ευχαρίστησή μου είναι η δική τους ευχαρίστηση, και το προσκύνημά μου, το δικό τους προσκύνημα.
Αν αυτοί αμαρτάνουν, είμαι κι εγώ αμαρτωλός. Αν πράττουν καλά, καμαρώνω για την καλή τους πράξη. Αν ανυψώνονται, ανυψώνομαι κι εγώ μαζί, αν μένουν αδρανείς, συμμετέχω κι εγώ στην αδράνεια τους.
Η ψυχή μου μού μίλησε και μου είπε, «Το φανάρι που κουβαλάς δεν είναι δικό σου, και το τραγούδι πού τραγουδάς δε γεννήθηκε μέσα στην καρδιά σου, γιατί κι αν κουβαλάς το φως, δεν είσαι εσύ το φως, κι αν είσαι το λαγούτο με τις τεντωμένες χορδές, δεν είσαι εσύ ο παίχτης του οργάνου».
Η ψυχή μου μού μίλησε, σαν αδερφός μου, και μου έμαθε πολλά. Κι η ψυχή σου μίλησε σε σένα και σ’ έμαθε το ίδιο πολλά. Γιατί εσύ κι εγώ είμαστε ένα, και δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα μας, εκτός ότι. εγώ βιάζομαι να φανερώσω αυτά που είναι μέσα στον εσωτερικό μου κόσμο, ενώ εσύ φυλάς σα μυστικό αυτό που βρίσκεται εντός σου. Αλλά στη μυστικότητά σου αυτή υπάρχει αρετή.
Χαλίλ Γκιμπράν
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το κείμενο «Είμαι εκείνο που δεν έζησε» λειτουργεί σαν μια μικρή κοσμογονία σε ποιητική μορφή. Η φωνή που μιλά δεν ανήκει σε άνθρωπο, αλλά σε μια αρχέγονη οντότητα που προηγείται της γέννησης, της ύλης και του χρόνου. Η επανάληψη «Είμαι εκείνο που δεν έζησε / δεν υπήρξε» δηλώνει μια ύπαρξη που δεν περιορίζεται στη βιολογική εμπειρία, αλλά ανήκει σε μια προαιώνια διάσταση, εκεί όπου η μνήμη δεν είναι προσωπική αλλά συμπαντική.
Η αναφορά στα «Άχραντα Μυστήρια» παραπέμπει άμεσα στην ορφική παράδοση, όπου το αίμα δεν είναι απλώς φορέας ζωής, αλλά φορέας μύησης και ιερής γνώσης. Το αίμα εδώ γίνεται σύμβολο της συνέχειας ανάμεσα στο παρελθόν και το αιώνιο, ανάμεσα στο ανθρώπινο και το θείο.
Η επίκληση στον Δευκαλίωνα, τον επιζώντα του κατακλυσμού, ανοίγει την πόρτα της ελληνικής κοσμογονίας. Το «Ξέπλυνε Δευκαλίων να θυμηθούμε πάλι» είναι κάλεσμα για κάθαρση και επανεκκίνηση, όχι του κόσμου, αλλά της μνήμης. Η μνήμη εδώ δεν είναι ανάμνηση· είναι αναγνώριση της αρχικής ταυτότητας.
Η «ανάσα του Βράχμα» μεταφέρει το κείμενο στην ινδική φιλοσοφία, όπου ο κόσμος δημιουργείται και καταστρέφεται με τον ρυθμό της αναπνοής του θεού. Η στιγμή που «η Φύση εσίγησε» είναι η παύση ανάμεσα σε δύο σύμπαντα — η στιγμή πριν από τη δημιουργία ή μετά την καταστροφή.
Το κείμενο συνολικά λειτουργεί σαν μια μυσταγωγική δήλωση ύπαρξης. Μια υπενθύμιση ότι ο Εαυτός δεν περιορίζεται στη ζωή που ζούμε, αλλά εκτείνεται σε μύθο, μνήμη και κοσμική προέλευση. Το «AnimA» στο τέλος λειτουργεί ως υπογραφή αλλά και ως σύμβολο: η ψυχή, η πνοή, το θηλυκό αρχέτυπο της δημιουργίας.
Το κείμενο αντλεί στοιχεία από τρεις μεγάλες παραδόσεις: την ελληνική μυθολογία, την ορφική μυσταγωγία και την ινδική κοσμογονία. Ο Δευκαλίων, ως σύμβολο κάθαρσης και επανεκκίνησης, συνδέεται με την ιδέα της αναγέννησης της μνήμης. Τα «Άχραντα Μυστήρια» παραπέμπουν σε τελετουργίες που στόχευαν στην αποκάλυψη της αληθινής φύσης της ψυχής. Η αναφορά στον Βράχμα ενώνει την ελληνική και την ανατολική παράδοση, υποδηλώνοντας ότι η δημιουργία και η καταστροφή είναι κύκλοι που επαναλαμβάνονται αιώνια. Το κείμενο λειτουργεί ως ποιητική σύνοψη αυτών των παραδόσεων, προτείνοντας ότι ο Εαυτός είναι αρχέγονος, άχρονος και συνδεδεμένος με μια βαθύτερη κοσμική μνήμη.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
«Πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζουμε κάτι και ταυτόχρονα να το αρνούμαστε;»
«Είναι ο νόμος της ζωής, καλή μου κυρία. Το σώμα ζει γιατί αποσυντίθεται, όχι όμως εντελώς. Αν δεν αποσυντίθετο ανά πάσα στιγμή, θα ήταν ορυκτό. Η ψυχή ζει γιατί βρίσκεται συνεχώς υπό το κράτος του πειρασμού, παρότι ανθίσταται. Οτιδήποτε ζει εναντιώνεται σε κάτι. Και εγώ είμαι αυτός προς τον οποίο εναντιώνονται τα πάντα. Αλλά, αν δεν υπήρχα, τίποτα δεν θα υπήρχε, γιατί δεν θα υπήρχε κάτι στο οποίο να εναντιωθεί κανείς, όπως το περιστέρι του μαθητή μου του Καντ, το οποίο επειδή πετάει εύκολα στον ελαφρύ αέρα, θεωρεί ότι θα μπορούσε να πετάξει καλύτερα στο κενό».
«Η μουσική, το σεληνόφως και τα όνειρα είναι τα μαγικά όπλα. Ωστόσο ως μουσική δεν πρέπει να νοείται μόνον η μουσική που παίζεται, αλλά κι εκείνη που δεν θα παιχθεί ποτέ. Ούτε και ως σεληνόφως πρέπει να νοείται αυτό που προέρχεται από τη σελήνη και κάνει τα δέντρα να φαίνονται μεγαλύτερα. Υπάρχει κι άλλο σεληνόφως, που δεν το εξουδετερώνει ούτε και ο ίδιος ο ήλιος, και σκοτεινιάζει καταμεσήμερο αυτό που τα πράγματα παριστάνουν ότι είναι. Μόνο τα όνειρα είναι πάντοτε αυτό που είναι. Είναι εκείνο το μέρος του εαυτού μας όπου γεννηθήκαμε και όπου είμαστε πάντοτε εμείς, ο εαυτός μας».
«Αλλά, αν ο κόσμος είναι δράση, πώς γίνεται και το όνειρο αποτελεί μέρος του κόσμου;»
«Είναι γιατί το όνειρο, καλή μου κυρία, είναι δράση που έγινε ιδέα, και γι’ αυτόν το λόγο διατηρεί τη δύναμη του κόσμου απορρίπτοντας την ύλη, δηλαδή το να υπάρχει κανείς μέσα στο χώρο. Μήπως δεν είναι αλήθεια ότι μέσα στο όνειρο είμαστε ελεύθεροι;»
«Ναι, και τι θλίψη να ξυπνάει κανείς…»
«Ο καλός ονειροπόλος δεν ξυπνά. Δεν ξύπνησα ποτέ. Ο ίδιος ο Θεός πιστεύω πως κοιμάται διαρκώς. Μου το είπε κάποτε…».
Εκείνη τον κοίταξε αναρριγώντας και ξαφνικά ένιωσε φόβο, ένα συναίσθημα από τα κατάβαθα της ψυχής της που ποτέ της δεν είχε δοκιμάσει.
«Μα επιτέλους, ποιος είστε; Γιατί είστε έτσι μεταμφιεσμένος;»
«Θα απαντήσω με μία μόνο απάντηση και στις δύο σας ερωτήσεις. Δεν είμαι μεταμφιεσμένος».
«Πώς;»
«Καλή μου κυρία, είμαι ο Διάβολος. Ναι, είμαι ο Διάβολος. Αλλά μη με φοβάστε, μην τρομάζετε».
Και με μια τρομαγμένη ματιά, στην οποία κρυφόκαιγε μια πρωτόγνωρη ηδονή, εκείνη αναγνώρισε ξαφνικά πως ήταν αλήθεια
«Είμαι πράγματι ο Διάβολος. Μην τρομάζετε, γιατί είμαι στ’ αλήθεια ο Διάβολος, και γι’ αυτό δεν κάνω κακό. Ορισμένοι μιμητές μου, στη γη και πάνω από τη γη, είναι επικίνδυνοι, όπως όλοι οι αντιγραφείς, γιατί δεν γνωρίζουν το μυστικό της ύπαρξής μου. Ο Σαίξπηρ, τον οποίο ενέπνευσα πολλές φορές, μου απένειμε δικαιοσύνη. Λέει ότι είμαι κύριος. Γι’ αυτό ησυχάστε. Είστε με καλή παρέα. Είμαι ανίκανος να προφέρω μια λέξη, να κάνω μια χειρονομία που θα πρόσβαλλε μια κυρία. Ακόμη κι αν δεν μου το υπαγόρευε η ίδια μου η φύση, θα μου το επέβαλλε ο Σαίξπηρ. Αλλά, πραγματικά, δεν είναι απαραίτητο.
»Υπάρχω από την αρχή του κόσμου και ήμουν ανέκαθεν είρων. Αλλά, όπως θα γνωρίζετε, όλοι οι είρωνες είναι ακίνδυνοι, εκτός κι αν θέλουν να χρησιμοποιήσουν την ειρωνεία για να υπαινιχθούν κάποια αλήθεια. Εγώ ποτέ μου δεν ισχυρίστηκα ότι θα πω την αλήθεια σε κανέναν – αφενός γιατί δεν χρησίμευε σε τίποτα, και αφετέρου γιατί δεν τη γνωρίζω. Κι ούτε ο μεγαλύτερος αδελφός μου, ο παντοδύναμος Θεός, πιστεύω πως τη γνωρίζει. Αλλά αυτά είναι οικογενειακές υποθέσεις.
»Ισως δεν ξέρετε γιατί σας έφερα εδώ, σ’ αυτό το ταξίδι που δεν έχει πραγματικό προορισμό ούτε συγκεκριμένο σκοπό. Δεν είναι, όπως ίσως νομίσατε, για να σας βιάσω ή να σας αποπλανήσω. Αυτά συμβαίνουν στη γη, μεταξύ των ζώων, συμπεριλαμβανομένων και των ανθρώπων, και φαίνεται ότι προσφέρουν ηδονή ακόμη και στα θύματα, απ’ ό,τι με πληροφορούν από εκεί κάτω.
»Αλλωστε θα μου ήταν αδύνατο. Αυτά τα πράγματα συμβαίνουν στη γη γιατί οι άνθρωποι είναι ζώα. Είναι αδιανόητα για τη δική μου κοινωνική θέση στο σύμπαν – όχι γιατί η ηθική είναι καλύτερη, αλλά γιατί εμείς οι άγγελοι δεν έχουμε φύλο. Και αυτό αποτελεί, τουλάχιστον στην περίπτωσή μου, τη μεγαλύτερη εγγύηση. Μπορείτε συνεπώς να είστε ήσυχη, θα επιδείξω σεβασμό. Γνωρίζω ότι υπάρχουν δευτερεύουσες και ανώφελες ασέβειες, όπως αυτές των συγχρόνων μυθιστοριογράφων και των γηρατειών. Αλλά ακόμη κι αυτές δεν μπορώ να τις διαπράξω, γιατί η έλλειψη φύλου σ’ εμάς υπάρχει από απαρχής κόσμου και ποτέ δεν με απασχόλησαν αυτά τα θέματα. Λένε ότι πολλές μάγισσες είχαν πάρε-δώσε μαζί μου, αλλά είναι ψέματα. Ισως όμως και να μην είναι ψέματα. Ισως όμως και να μην είναι ψέματα γιατί αυτός με τον οποίο είχαν πάρε-δώσε ήταν η φαντασία τους, που, κατά κάποιον τρόπο, είμαι εγώ.
»Μείνετε το λοιπόν ήσυχη. Διαφθείρω, είναι βέβαιο, γιατί κάνω τους άλλους να φαντάζονται. Αλλά ο Θεός είναι χειρότερος, κατά μία έννοια τουλάχιστον, γιατί έπλασε το φθαρτό σώμα, το οποίο από αισθητική άποψη είναι πολύ κατώτερο. Τα όνειρα τουλάχιστον δεν σαπίζουν. Παρέρχονται. Δεν είναι καλύτερα έτσι;» *
~ Απόσπασμα από το βιβλίο: Φερνάντο Πεσσόα, Η ώρα του Διαβόλου, 2011
Το ποίημα «Το Ταξίδι» (The Journey) της Mary Oliver είναι ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της σύγχρονης αμερικανικής ποίησης. Με απλή γλώσσα και βαθιά πνευματικότητα, η Oliver περιγράφει τη στιγμή που ο άνθρωπος αποφασίζει να ακούσει τη δική του εσωτερική φωνή και να απομακρυνθεί από τις απαιτήσεις και τις φωνές των άλλων.
Το Ταξίδι έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα γιατί λειτουργεί ως ποιητικό μανιφέστο αυτογνωσίας και θάρρους, εμπνέοντας αναγνώστες να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να αφήσουν πίσω γνώριμα πρόσωπα και καταστάσεις.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το άλμπουμ Poetry for the Beat Generation κυκλοφόρησε το 1959 από την Hanover Records, και αποτελεί την πρώτη ηχογραφημένη προσπάθεια του Jack Kerouac να αποδώσει την ποίησή του με μουσική συνοδεία. Στο πιάνο τον συνοδεύει ο Steve Allen, γνωστός παρουσιαστής και μουσικός, ο οποίος προσφέρει ατμοσφαιρική jazz υπόκρουση που ενισχύει τον ρυθμό και την εσωτερικότητα των στίχων.
Η ερμηνεία του Kerouac είναι αυθόρμητη, ρυθμική και βαθιά προσωπική, ενώ η μουσική του Allen λειτουργεί σαν υπόγεια ροή συνείδησης, ενισχύοντας την beat αισθητική της εποχής.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική.
Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα.
Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.
Ξεκινάμε με νέες κυκλοφορίες, καθώς η 31η Ιουλίου φέρνει αρκετές ενδιαφέρουσες rock και metal αφίξεις. Οι Collective Soul επιστρέφουν ...
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
.jpg)