Jiddu Krishnamurti - Γράμματα σε μια νεαρή φίλη
Laeta
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jiddu Krishnamurti. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jiddu Krishnamurti. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Παρασκευή 2 Αυγούστου 2019
Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη Jiddu Krishnamurti
Jiddu Krishnamurti - Γράμματα σε μια νεαρή φίλη
Laeta
Τετάρτη 23 Ιανουαρίου 2019
Σάββατο 1 Δεκεμβρίου 2018
Για τον θάνατο και την αγάπη - Jiddu Krishnamurti
Τι σημαίνει να πεθαίνουμε κάθε μέρα, κάθε στιγμή; Η (ψυχολογική) αυτή αίσθηση του «θανάτου» πώς μπορεί να βοηθήσει κάποιον στην καθημερνή του ζωή, με τα προβλήματα που αυτή η ζωή φέρει και τις αντιξοότητες που συναντά; Ο θάνατος δίνει ένα τέλος, εκεί όπου κάτι άλλο γεννιέται... μια νέα αίσθηση συνειδητότητας.
΄Jiddu Krishnamurti
Δευτέρα 14 Μαΐου 2018
Η λύση είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε. Jiddu Krishnamurti
Ένα λουλούδι ανθίζει δίχως να ενδιαφέρεται αν είμαστε εκεί για να το κοιτάξουμε, η δική μας όμως δίψα για αγάπη δεν λειτουργεί έτσι.
Αυτή όμως η ανάγκη μας για αγάπη είναι ο καθοριστικός παράγοντας που τελικά εμποδίζει την αγάπη να έρθει στη ζωή μας: όταν είμαστε τόσο απασχολημένοι με την ανάγκη μας να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, η αγάπη δεν χωρά. Η ανάγκη έχει πάρει τη θέση της. Δεν μπορούμε να γίνουμε ένα με έναν άνθρωπο, τον οποίο έχουμε στο μυαλό μας πλημμυρήσει με τους φόβους, τις ελπίδες, τις προσδοκίες μας.
Το ίδιο συμβαίνει και με την άλλη μας μεγάλη ανάγκη, την ανάγκη για ασφάλεια. Ο νους μας απαιτεί ασφάλεια για να μπορέσει να δουλέψει. Την αναζητά στα χρήματα, σε μια ιδέα ή στους άλλους ανθρώπους. Αν δεν έχει αυτά τα πράγματα, η αντίδραση του είναι ο φόβος. Μια και τα πράγματα στα οποία βασιζόμαστε μας απογοητεύουν, ο φόβος γίνεται μόνιμος σύντροφός μας.
Πολύ συχνά, προκειμένου να βρούμε ασφάλεια και αγάπη, στρεφόμαστε στην πνευματική αναζήτηση ή στη θρησκεία. Τόσο η λέξη θρησκεία όσο και η λέξη γιόγκα σημαίνουν ενώνω, συνδέω. Αυτό που επιχειρούν είναι να συνδέσουν το λογικό με το πνευματικό (την αγάπη, την συμπόνια) και το σωματικό.
Αυτή η αντιμετώπιση, όμως υπονοεί πρώτα απ’ όλα πως αυτά τα τρία είναι ξεχωριστά και πως πρέπει να ασκήσουμε κάποιου είδους έλεγχο για να τα φέρουμε μαζί. Και η διάσπαση συνεχίζεται: υπάρχουμε εμείς που ελέγχουμε κι αυτό που πρέπει να ελέγξουμε.
Αν, όμως, η απάντηση δεν βρίσκεται εκεί, τότε που βρίσκεται; Ας σταθούμε ξανά στην άκρη του φουσκωμένου ποταμού.
Η λύση είναι να σταματήσουμε να προσπαθούμε. Όσο αγωνιζόμαστε να μην είμαστε μόνοι ή όσο προσπαθούμε να αγαπηθούμε, τόσο απομακρύνεται από μας η πιθανότητα της ευτυχίας: όσο προσπαθούμε δεν μπορούμε απλά να είμαστε – η μόνη κατάσταση στην οποία η αγάπη είναι δυνατή.
Ταυτόχρονα, όσο αγωνιζόμαστε να βρούμε ασφάλεια, τόσο βάζουμε στη ζωή μας τη σύγχυση, και η σύγχυση προκαλεί το φόβο που καταστρέφει τη δυνατότητά μας να νιώσουμε ασφαλείς.
Αντίστοιχα με την ευχαρίστηση: όταν παρεμβαίνει η σκέψη, η ευχαρίστηση παύει να είναι αγνή, γιατί αμέσως επιθυμούμε να την επαναλάβουμε.
Ο άνθρωπος για να γίνει ευτυχισμένος πρέπει να αφεθεί σε αυτά τα τρία συναισθήματα – την αγάπη, την ασφάλεια και την ευχαρίστηση – χωρίς να προσπαθεί να τα προσελκύσει και χωρίς να φοβάται ποτέ ότι θα τα χάσει.
Τζίντου Κρισναμούρτι
Τρίτη 24 Απριλίου 2018
Jiddu Krishnamurti Στοχασμοί πάνω στη διδασκαλία του
Κρισναμούρτι. 1η Δημόσια Ομιλία, Νέο Δελχί, 1966
http://www.klibrary.gr/
Παρασκευή 3 Νοεμβρίου 2017
Για τον άνθρωπο που γνωρίζει το αιώνιο δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος.
Η αλήθεια είναι μια χώρα δίχως μoνoπάτι. O άνθρωπoς δεν μπoρεί να τη φτάσει μέσα από oργανώσεις, μέσα από κάπoια πίστη, μέσα από δόγματα, ιερωμένoυς ή τελετoυργίες, oύτε και μέσα από κάπoια φιλoσoφική γνώση ή ψυχoλoγική τεχνική. Πρέπει να τη βρει μέσα από τoν καθρέφτη των σχέσεων, μέσα από την κατανόηση τoυ περιεχoμένoυ τoυ νoυ τoυ, με την παρατήρηση και όχι με διανoητική ψυχανάλυση ή ενδoσκοπική αυτοανάλυση. O άνθρωπoς έχει φτιάξει μέσα τoυ σαν φράχτη προστασίας διάφορες εικόνες -θρησκευτικές, πoλιτικές, πρoσωπικές. Αυτές εκδηλώνoνται σαν σύμβoλα, ιδέες, πίστεις. Τo βάρoς αυτών των εικόνων κυριαρχεί πάνω στη σκέψη τoυ ανθρώπoυ, στις σχέσεις τoυ και στην καθημερινή τoυ ζωή. Αυτές oι εικόνες είναι oι αιτίες των πρoβλημάτων μας επειδή χωρίζoυν τoν έναν άνθρωπo από τoν άλλoν.
Η αντίληψη πoυ έχει o άνθρωπoς για τη ζωή διαμoρφώνεται από τις έννoιες πoυ ήδη ενυπάρχoυν στo νoυ τoυ. Τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ είναι όλη τoυ η ύπαρξη. Αυτό τo περιεχόμενo είναι κoινό σε όλη την ανθρωπότητα. Η ατoμικότητα είναι τo όνoμα, η μoρφή και η επιφανειακή παιδεία πoυ απoκτά από την παράδoση και τo περιβάλλoν τoυ. Η μoναδικότητα τoυ ανθρώπoυ δε βρίσκεται στην επιφάνεια, αλλά στην πλήρη ελευθερία από τo περιεχόμενo της συνείδησής τoυ, πoυ είναι κoινή για όλη την ανθρωπότητα. ‘Ετσι, o άνθρωπoς δεν είναι ξεχωριστό άτoμo.
Η ελευθερία δεν είναι αντίδραση· η ελευθερία δεν είναι επιλoγή. Είναι ψεύτικoς o ισχυρισμός τoυ ανθρώπoυ ότι είναι ελεύθερoς, επειδή μπoρεί να διαλέξει. Ελευθερία είναι η καθαρή παρατήρηση, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς φόβo τιμωρίας ή ελπίδα ανταμoιβής. Η ελευθερία δεν έχει κίνητρo· η ελευθερία δε βρίσκεται στo τέλoς της εξέλιξης τoυ ανθρώπoυ, αλλά υπάρχει στo πρώτo βήμα της ύπαρξής τoυ. Με την παρατήρηση αρχίζει κανείς να ανακαλύπτει την έλλειψη ελευθερίας. Η ελευθερία βρίσκεται στη χωρίς εκλoγή επίγνωση της καθημερινής μας ζωής και δραστηριότητας.
Η σκέψη είναι χρόνoς. Η σκέψη γεννιέται από την εμπειρία και τη γνώση, πoυ είναι αξεχώριστα δεμένες με τo χρόνo και τo παρελθόν. O ψυχολογικός χρόνoς είναι εχθρός τoυ ανθρώπoυ. Η δράση μας βασίζεται στη γνώση, άρα στo χρόνo, κι έτσι o άνθρωπoς είναι πάντα σκλάβoς στo παρελθόν. Η σκέψη είναι πάντα περιoρισμένη κι έτσι ζoύμε σε συνεχή σύγκρoυση και αγώνα. Δεν υπάρχει ψυχoλoγική εξέλιξη.’Oταν o άνθρωπoς απoκτήσει επίγνωση της κίνησης των σκέψεών τoυ, θα δει τη διαίρεση ανάμεσα στoν σκεπτόμενo και τη σκέψη, στoν παρατηρητή και τo παρατηρoύμενo, στoν εμπειρώμενo και την εμπειρία. Θα ανακαλύψει ότι αυτή η διαίρεση είναι ψευδαίσθηση. Μόνo τότε υπάρχει καθαρή παρατήρηση, πoυ είναι άμεση αντίληψη χωρίς σκιά από τo παρελθόν ή από τo χρόνo. Αυτή η άχρoνη αντίληψη φέρνει μια βαθιά ριζική αλλαγή στo νoυ.
Η ολοκληρωτική άρνηση είναι η oυσία τoυ θετικoύ. ‘Oταν υπάρχει άρνηση όλων εκείνων των πραγμάτων πoυ έχει γενήσει ψυχολογικά η σκέψη, μόνο τότε υπάρχει αγάπη, πoυ είναι συμπόνια, πάθoς και νoημoσύνη Για τον άνθρωπο που γνωρίζει το αιώνιο δεν υπάρχει ούτε χρόνος ούτε χώρος. Ο χώρος κι ο χρόνος είναι πραγματικότητα για τον άνθρωπο που είναι ακόμα ανολοκλήρωτος και γι’ αυτόν ο χώρος είναι διαιρεμένος σε διαστάσεις κι ο χρόνος σε παρελθόν, παρόν και μέλλον. Κοιτάζει πίσω του και βλέπει τη γέννησή του, τα αποκτήματά του και όλα όσα έχει απορρίψει. Το μέλλον τροποποιεί συνέχεια το παρελθόν και πάντα προστίθεται σ’ αυτό. Ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα του από το παρελθόν στο μέλλον όπου τον περιμένουν ο θάνατος, το άγνωστο, το σκοτάδι, το μυστήριο. Γοητευμένος απ’ αυτά δεν μπορεί πια να ξεκολήσει από πάνω τους.
Το μυστήριο του μέλλοντος κρύβει γι’ αυτόν την εκπλήρωση όλων των πόθων του που του έχει αρνηθεί το παρελθόν και στα όνειρά του πετάει σε εκείνον τον λαμπερό ορίζοντα όπου πρέπει να υπάρχει η ευτυχία, εκεί όπου πρέπει να την αναζητήσει. Ολέθριο λάθος! Ποτέ κανείς δε θα διεισδύσει στο απέραντο μυστήριο του μέλλοντος -αδιαπέραστου μέσα στο εφήμερο της ίδιας του της ψευδαίσθησης- ούτε προφήτης ούτε μάγος ούτε Θεός! Αλλά αντιθέτως θα είναι το μυστήριο που θα καταβροχθίσει τον άνθρωπο, που δε θα τον αφήσει να ξεφύγει, που θα του κομματιάσει τον πρωταρχικό λόγο της ζωής του. Η ζωή δεν μπορεί να πλησιαστεί μέσα από το παρελθόν ούτε από τους αντικατοπτρισμούς του μέλλοντος.
Η ζωή δεν μπορεί να πλησιαστεί ούτε με μεσάζοντες ούτε να κατακτηθεί για χάρη κάποιου άλλου. Αυτή η ανακάλυψη μπορεί να γίνει μόνο στο άμεσο παρόν -από κάθε άνθρωπο ξεχωριστά και όχι για τους άλλους- από τον ανθρώπινο ον που έχει γίνει το αιώνιο “Εγώ”. Αυτό το αιώνιο “Εγώ” είναι δημιουργημένο από την τελειοποίηση της αυτοτελειοποίησης στην οποία περιέχονται τα πάντα, ακόμα και οι ανθρώπινες ατέλειες. Καθώς ο άνθρωπος δεν έχει φτάσει σ’ αυτή την κατάσταση, της ζωής στο παρόν, ζει στο παρελθόν για το οποίο λυπάται, ζει στο μέλλον όπου ελπίζει, αλλά δεν ζει ποτέ στο παρόν το οποίο αγνοεί. Αυτό είναι που συμβαίνει με όλους τους ανθρώπους.
Το “Εγώ” ζυγιάζεται ανάμεσα στο παρελθόν και στο μέλλον, σαν τίγρη που αιωρείται έτοιμη να πηδήξει, σαν αετός έτοιμος να πετάξει, σαν βέλος τη στιγμή που ελευθερώνεται από το τόξο. Αυτή η στιγμή της ισορροπίας, της μεγάλης έντασης, είναι “δημιουργία”. Είναι η πληρότητα όλης της ζωής, είναι αιωνιότητα. Ο άνεμος της ερήμου σβήνει κάθε αχνάρι του ταξιδιώτη. Το μοναδικό αποτύπωμα είναι από το πάτημα του παρόντος. Το παρελθόν, το μέλλον … άμμος που τη φύσηξε ο άνεμος.
Τζίντου Κρισναμούρτι
Πέμπτη 6 Απριλίου 2017
H ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΗ ΤΗΣ ΥΛΗΣ ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
Τζίντου Κρισναμούρτι
Ζούμε σε έναν κόσμο υλικό με συνέπεια τον ατομικισμό, τον εγωισμό, τον καταναλωτισμό, τον εγωκεντρισμό και όλα εκείνα τα σημάδια κατάπτωσης της συνείδησης των ανθρώπινων κοινωνιών. Ο σύγχρονος υλισμός αφαιρεί από τους ανθρώπους την ανάγκη να νιώσουν υπεύθυνοι για οτιδήποτε και πολύ συχνά, το ίδιο κάνει και η θρησκεία.
Είμαστε τόσο υπνωτισμένοι από αυτά που μας περιβάλλουν. Διαμέσου των μέσων μαζικής ενημέρωσης, διαμέσου της τηλεοράσεως, διαμέσου των ανθρώπινων προτύπων που ζούνε και δημιουργούνε ιδανικά που όλοι προσπαθούμε να γίνουμε που όμως κανείς δεν μπορεί να γίνει...Ιδανικά σε σχέση με την εξωτερική εμφάνισή μας και τους ορισμούς της ομορφιάς, της ανδρείας, της απόκτησης, της ιδιοκτησίας, του πλούτου κ.ο.κ. τα οποία είναι όλα αυταπάτες με αποτέλεσμα οι περισσότεροι άνθρωποι να ζούμε και να παραδίνουμε τη ζωή μας στη μετριότητα.
Για να αφυπνιστεί ο ανθρώπινους νους και να θεραπευτεί η άρρωστη ανθρώπινη κοινωνία θα πρέπει να αλλάξει ολόκληρος ο πολιτισμικός τρόπος σκέψης-η σκληρά δομημένη ανθρώπινη λογική- της δυτικής κοινωνίας. Όταν ένας άνθρωπος από τη στιγμή που γεννιέται, από τα πρώτα του βήματα μαθαίνει ότι πραγματικό είναι μόνο αυτό που αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις του τότε όταν γίνει 20 χρονών είναι πολύ δύσκολα έως ακατόρθωτο αυτή η νοοτροπία να αλλάξει.
Και δεν αλλάζει διότι αυτή η νοοτροπία της ανικανοποίητης μεγαλομανίας πηγάζει από την πιο βαθιά υστέρηση, συναισθηματικά οικοδομημένη από τη χρόνια απογοήτευση επαναλαμβανόμενων αυτοπεποιθησιοκτόνων εμπειριών λόγω της μη δυνατής πραγματοποίησης όλων των προτύπων υλισμού και αυτοϊκανοποίησης του εγώ που μας επιβάλλουν με κάθε τρόπο.
Έτσι ερχόμαστε πάλι στη σύγχρονη φυσική, την θεωρία της σχετικότητας, τα ανώτερα μαθηματικά και τη κβαντική θεωρία που αποδεικνύουν πως ύλη απλά δεν υπάρχει. Την αντιλαμβάνονται ως τέτοια οι προβληματικές ανθρώπινες αισθήσεις. Στο προηγούμενο άρθρο Οι νόθες αισθήσεις και ο αληθής νους είδαμε γιατί οι 5 ανθρώπινες αισθήσεις είναι ελαττωματικές και πως δημιουργούνε αυτό το τρισδιάστατο πλαίσιο που εμείς οι άνθρωποι αποκαλούμε πραγματικότητα. Στο παρόν κείμενο θα επεκταθούμε στο γιατί η ύλη είναι μια ψευδαίσθηση.
Πάλι όμως θα πρέπει πρώτα να αναφερθούμε σε αυτά που έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι χιλιάδες χρόνια πριν για το τι είναι ύλη.
Ο Αναξίμανδρος θεωρούσε ότι υπάρχει μια πρωταρχική αρχική ουσία κατασκευής των πάντων που ήταν περα από την εποπτεία των ανθρώπινων αισθήσεων-αθάνατη και αναλλοίωτη-η έννοια του απείρου.
Ο Πλάτωνας πίστευε ότι υπάρχει μία αγαθοποιός υλική ουσία από την οποία προέρχονται τα πάντα και δεν είναι αισθητή ούτε και αντιληπτή από τις ανθρώπινες αισθήσεις αλλά μόνο από τον νου και διαμορφωνόταν σε έναν νοητό μη αισθητό κόσμο των ιδεών..Από αυτήν την πρώτη ιδέα προέρχεται και δημιουργείται το παρατηρούμενο και το αισθητό σύμπαν και η εμπειρική και αντικειμενικά προσδιοριζόμενη αισθητή ύλη.
Ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι η ύλη δεν είναι το καθορισμένο και αισθητό όριο των αντικειμένων αλλά το ακαθόριστο και μη αισθητό όριο του κάθε αντικειμένου που ενυπάρχει εν δυνάμη μέσα του.
Σήμερα οι επιστήμονες με προηγμένες τεχνολογίες και ασύλληπτα μαθηματικά μας λένε ότι αυτό που θεωρούμε εμείς ως ύλη είναι ένα συνονθύλευμα στροβιλιζόμενων σωματιδίων που υπακούουν στους νόμους της κβαντικής και όλα τα αντικείμενα που πιστεύουμε ότι είναι υλικά στην πραγματικότητα είναι τρισδιάστατες απεικονίσεις που σχηματίζονται με ηλεκτρομαγνητικό τρόπο. Αυτή είναι η έννοια της ύλης στη σύγχρονη φυσική.
Ας εξηγήσουμε όμως απλά τι μας λέει ο παραπάνω ορισμός και γενικά για το τι μας λέει η κβαντική για την ύλη.
Όλα τα υλικά αντικείμενα αποτελούνται από το ίδιο πρωτόγνωρο υλικό είτε είναι άνθρωπος είτε π.χ πέτρα. Γιατί όλα τα άτομα τους αποτελούντα από τα στοιχειώδη σωμάτια τα οποία είναι μετρημένα αν και δεν έχουν ανακαλυφθεί μάλλον ακόμη όλα.
Δεν υπάρχει συμπαγές υλικό. Απλά επειδή τα μόρια, τα άτομα, τα ηλεκτρόνια και τα στοιχειώδη σωμάτια είναι πολύ κοντά μεταξύ τους εμείς τα βλέπουμε σαν ένα ενιαίο σύνολο. Όλα όμως αφού είναι από το ίδιο υλικό δηλαδή από τα στοιχειώδη σωμάτια άρα όλα αποτελούν ένα ενιαίο πρωταρχικό υλικό που αλλού είναι πυκνότερο και αλλού αραιότερο. Ένας χυλός στοιχειωδών σωματιδίων δηλαδή...Και πάλι όμως στο εσωτερικό των ατόμων και των μορίων, σε όλο το χώρο μέσα τους τα σωματίδια κατέχουν ένα αμελητέο μέρος του όγκου ενός ατόμου ή ενός μορίου.Το υπόλοιπο είναι κενό.
Αυτό που φαίνεται να συμβαίνει είναι ότι τα σωματίδια εμφανίζονται και εξαφανίζονται συνεχώς!
Είναι δηλαδή απλά ρεύματα ενέργειας αλλού πιο πυκνά και αλλού πιο αραιά και έτσι η αδυναμία των αισθήσεων μας τα βλέπει σαν ύλη και σαν κενό αντίστοιχα.
Δείτε ένα άτομο.Το σκεφτόμαστε ως ένα είδος σκληρής μπάλας.Μετά όμως οι επιστήμονες μας λένε, ''Εμ, λοιπόν, όχι πραγματικά...Είναι αυτό το πολύ μικροσκοπικό σημείο πυκνής ενέργειας ακριβώς στο κέντρο, περικυκλωμένο από ένα είδος αφράτου σύννεφου πιθανοτήτων των ηλεκτρονίων, τα οποία μεταπηδούν μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας δηλαδή βρίσκονται σε μια ιδιοτροχιά στροβιλισμού που οι αισθήσεις μας δεν μπορούν να αντιληφθούν και δε μπορούμε να προσδιορίσουμε ή να μετρήσουμε τη θέση και την ενέργεια του ταυτόχρονα λόγω αυτής της τετρασδιάστατης υπόστασής του..Και μετά διαπιστώνουμε ότι ακόμα και ο πυρήνας, τον οποίο θεωρούμε τόσο πυκνό μεταπηδά μεταξύ ύπαρξης και ανυπαρξίας, τόσο εύκολα όσο και τα ηλεκτρόνια.Το πιο σίγουρο πράγμα που μπορείτε να πείτε για όλη αυτή την άυλη ύλη είναι ότι μοιάζει περισσότερο σαν ένα αστραπιαίο ρεύμα, σαν μια καταιγίδα ενέργειας που φεύγει στο άπειρο και ξανάρχεται ακριβώς την ίδια στιγμή, σαν μία σκέψη...Είναι σαν ένα συμπυκνωμένο κομμάτι πληροφορίας . Αυτό από το οποίο συγκροτούνται τα αντικείμενα δεν είναι άλλα αντικείμενα αλλά αυτό από το οποίο συγκροτούνται είναι ενεργειακές έννοιες,ιδέες, πληροφορίες...
Τέλος θα πρέπει να αναφέρουμε πως το σύμπαν στην πραγματική (και μόνη) υπόσταση του είναι τετραδιάστατο και ως τέτοιο δηλαδή ως χωροχρονικό συνεχές είναι ενιαίο και αδιαίρετο.Οπότε και αυτό που εμείς θεωρούμε ως ύλη είναι πυκνώματα και αραιώματα του χώρου, είναι καμπύλωση του χωροχρόνου. Οι αισθήσεις μας το αντιλαμβάνονται ως ύλη και έχουν την αίσθηση της φθοράς της ύλης καθώς η καμπυλότητα του χώρο χρονικού συνεχούς μεταβάλλεται. Όμως ο χώρος δε χάνεται απλώς μεταβάλλει την καμπυλότητα του, όλο αυτό που αποτελεί το ενιαίο και αδιαίρετο χωροχρονικό συνεχές, όλη αυτή η ενέργεια δεν χάνεται, δεν υπάρχει η έννοια της φθοράς στην οποία εμείς νομίζουμε ότι υπακούουν όλα τα υλικά αντικείμενα ...
Ο Heisenberg, συν-εφευρέτης της κβαντικής φυσικής είπε ότι τα άτομα δεν είναι αντικείμενα, αλλά είναι μόνο τάσεις. Έτσι λοιπόν, αντί του να τα σκέφτεστε ως αντικείμενα πρέπει να τα σκέφτεστε ως πιθανότητες. Είναι όλα πιθανότητες της συνείδησης.
Πρέπει πραγματικά να καταλάβετε ότι ακόμα και ο υλικός κόσμος γύρω μας--οι καρέκλες,τα τραπέζια, τα δωμάτια, τα ρούχα και κατ’επέκταση όλα τα αντικείμενα- δεν είναι παρά πιθανές κινήσεις της συνείδησης.
Σε επόμενο άρθρο θα εξηγήσουμε το πως ο σημερινός προκαθορισμένος ανθρώπινος τρόπος σκέψης καθορίζει τις δικές μας πιθανότητες των κινήσεων της συνείδησης δημιουργώντας αυτό που εμείς αποκαλούμε σύγχρονο υλικό κόσμο.
Η σημερινή κοινωνία θέλει τον άνθρωπο μόνο με υλικές ανάγκες, να φάει, να αναπαραχθεί και να διασκεδάσει. Το πρόβλημα δεν είναι αν καταγόμαστε από τον πίθηκο αλλά αν θα καταλήξουμε σαν και αυτόν..Όσο το μόνο που επιζητούμε είναι να φάμε, να αναπαραχθούμε ή να διασκεδάσουμε,όσο δε καταλαβαίνουμε αυτήν την συμπαντική ενότητα των πάντων, αυτή την πρωταρχική ουσία από την οποία αποτελούμαστε όλοι και για την οποία μας μίλησαν πρώτοι οι αρχαίοι, όσο δε νιώθουμε ότι όλα είναι ένα και πως και εμείς οι άνθρωποι είμαστε αδιάσπαστο τμήμα αυτού του αέναου χυλού ενέργειας και πως συμμετέχουμε μέσω του νου και των σκέψεών μας και όχι μέσω των λαθεμένων αισθήσεών μας σε αυτό το αιώνιο ενεργειακό ρεύμα, τόσο θα ζούμε στον ατομικισμό και στον υλισμό με αποτέλεσμα να μη γνωρίζουμε ούτε να ζητάμε πράγματα που ο νους μπορεί να μας δώσει. Ενώ όσο καταλαβαίνουμε αυτήν την ολότητα τόσο θα γνωρίζουμε όλο και περισσότερο βιωματικά τι πα να πει αγάπη...
Αυτό ακριβώς νομίζω πως εννοούσε ο μεγάλος δάσκαλος Κρισναμούρτι όταν είπε πως η κρίση είναι μια κρίση συνείδησης.....
O ΚΛΟΙΟΣ
Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2016
Χαρούμενοι έρωτες δεν υπάρχουν
Κρίμα!
Μάλιστα, όσο πιο βαθιά είναι αληθινοί
τόσο είναι και πιο οδυνηροί,
γιατί έχουνε μια γεύση από τον ίδιο τους το θάνατο
και την πάλη να ξεφύγεις απ’ αυτόν.
Κι ακόμα,
ζωντανεύουν μια απέραντη νοσταλγία για κάτι άλλο,
κάτι που ζητάς απελπισμένα και δεν βρίσκεις
και λες «ο έρωτας πρέπει να’ ναι» και βουλιάζεις.
Κι ύστερα φοβάσαι τον πόνο που θα φέρει καθώς φεύγει,
που ‘ναι άγριος και βαθύς,
είναι απίστευτα δυνατός και τα κατακαίει όλα.
Κι ύστερα τίποτα. Κενό.
Ένα κενό από φως· ένα κενό μνήμης.
Αυτός ακριβώς ο φόβος του άγιου πόνου και του τίποτα
είναι που τα στοιχειώνει όλα·
κι αν δεν τον σβήσεις θα ερωτευτείς ξανά.
Μέσα από τις σχέσεις, το αίσθημα του ανικανοποίητου είναι που γεννά την αβεβαιότητα, όχι η αγάπη· κι αυτή η αβεβαιότητα θρέφει την κτητικότητα, τη ζήλια, το φόβο. Σ’ αυτή την κτητικότητα, σ’ αυτή την εξάρτηση υπάρχει μια ψεύτικη αίσθηση ενότητας που συντηρεί και θρέφει την προσωρινή αίσθηση ότι όλα πάνε καλά· αλλά αυτό δεν είναι αγάπη, γιατί μέσα της υπάρχει εσωτερικός φόβος και καχυποψία…
Κρισναμούρτι,Έκτη Ομιλία, Οχάι, 1944
Από το βιβλίο του Νίκου Πιλάβιου «Το χαμένο κλειδί του έρωτα»
«Το χαμένο κλειδί του έρωτα», είναι ο τίτλος του βιβλίου και είναι μια συλλογή από ποιήματα που μιλούν για τον έρωτα και για την αγάπη.
Αυτό το βιβλίο όμως έχει και ένα άλλο εξαιρετικό ενδιαφέρον, αντικριστά με κάθε ποίημα, ο αναγνώστης μπορεί να διαβάσει αποσπάσματα, του τι έχει πει ο Κρισναμούρτι για τον έρωτα, όπως και για την αγάπη.
insight
Κυριακή 29 Μαΐου 2016
από την συλλογή: The Song of Life - Krishnamurti
Θα σου πω για το μυστικό άρωμα της Ζωής.
Η Ζωή δεν έχει φιλοσοφία,
Δεν έχει πονηρά συστήματα σκέψης.
Η Ζωή δεν έχει καμία θρησκεία,
Δεν έχει λατρεία στα βαθιά ιερά.
Η Ζωή δεν έχει θεό,
Ούτε το βάρος ενός φοβερού μυστηρίου.
Η Ζωή δεν έχει οίκο,
Ούτε την πονεμένη θλίψη της τελικής αποσύνθεσης.
Η Ζωή δεν έχει καμία ευχαρίστηση, ούτε πόνο,
Ούτε την διαφθορά της επιδιωκόμενης αγάπης.
Η Ζωή δεν είναι ούτε καλή ούτε κακή,
Ούτε η σκοτεινή τιμωρία της απρόσεκτης αμαρτίας.
Η Ζωή δεν παρέχει άνεση,
Ούτε ξεκουράζεται στο ιερό της λήθης.
Η Ζωή δεν είναι ούτε πνεύμα ούτε ύλη,
Ούτε υπάρχει η βάναυση διαίρεση της δράσης και της αδράνειας.
Η ζωή δεν έχει κανένα θάνατο,
Ούτε έχει αυτό το κενό της μοναξιάς στη σκιά του Χρόνου.
Ελεύθερος είναι ο άνθρωπος που ζει στο Αιώνιο,
Γιατί η Ζωή είναι.
Μεταφ.: Ιπτάμενος Ολλανδός
το τέλος της θλίψης υπάρχει στη μοναχικότητα
σημαίνει σύγκρουση. Στην επιλογή υπάρχουν αναπόφευκτα αντιθέσεις. Αυτές οι αντιθέσεις, εσωτερικές και εξωτερικές, γεννάνε σύγχυση και δυστυχία. Για να ξεφύγει κανείς από αυτή τη δυστυχία, κάνει να μοιάζουν οι θεοί, τα πιστεύω, ο εθνικισμός και η αφοσίωση σε διάφορα μοντέλα δραστηριότητας, σαν πραγματικές ανάγκες.
Ξεφεύγοντας με αυτές τις κάνεις να αποκτήσουν πολύ μεγάλη σημασία, αλλά η φυγή είναι ο δρόμος της ψευδαίσθησης και τότε εμφανίζονται ο φόβος κι η ανησυχία. Ο δρόμος της επιλογής είναι ο δρόμος της θλίψης όπου ο πόνος δεν έχει τέλος. Η επιλογή, η εκλογή, θα υπάρχει πάντα όσο υπάρχει εκείνος που επιλέγει -που είναι η συσσωρευμένη μνήμη πόνου και ευχαρίστησης- και κάθε εμπειρία επιλογής, το μόνο που κάνει είναι να δυναμώνει τη μνήμη, που η αντίδρασή της γίνεται σκέψη και συναίσθημα.
Η μνήμη έχει μόνο μερική σημασία, καθώς είναι φτιαγμένη για να αντιδρά μηχανικά κι αυτή η αντίδραση είναι η επιλογή.
Δεν υπάρχει ελευθερία στην επιλογή. Διαλέγεις σύμφωνα με τον τρόπο που έχεις ανατραφεί, σύμφωνα με την κοινωνική, οικονομική και θρησκευτική διαμόρφωσή σου. Η επιλογή δυναμώνει, χωρίς εξαίρεση, αυτή τη διαμόρφωση. Δεν υπάρχει φυγή από αυτή τη διαμόρφωση που μόνο γεννάει όλο και περισσότερα βάσανα.
Η επιλογή γεννάει πάντα δυστυχία. Παρακολούθησε την και θα δεις να καραδοκεί, να απαιτεί, να επιμένει, να εκλιπαρεί και πριν το καταλάβεις, θα βρίσκεσαι πιασμένος στο δίχτυ των αναπόφευκτων υποχρεώσεων, ευθυνών και απογνώσεων που φέρνει.
Παρακολούθησε την και θα έχεις επίγνωση αυτού που πραγματικά συμβαίνει. Έχε επίγνωση αυτού που συμβαίνει, δε μπορείς να αλλάξεις αυτό που συμβαίνει, μπορείς να το κουκουλώσεις, να το βάλεις στα πόδια, αλλά δε μπορείς να το αλλάξεις. Είναι εκεί. Αν το αφήσεις ήσυχο χωρίς να παρεμβαίνεις με τις απόψεις σου και τις ελπίδες σου, τους φόβους σου και τις απελπισίες σου, με τις υστερόβουλες και πανούργες κρίσεις σου, θα ανθίσει και θα φανερώσει όλη τη δαιδαλώδη μορφή του, όλες τις λεπτές κινήσεις του -και υπάρχουν πολλές- τη φαινομενική σημασία και ηθική του, τα κρυμμένα του κίνητρα και τις κρυμμένες φαντασιώσεις του.
Αν αφήσεις εκείνο που πραγματικά συμβαίνει ήσυχο, θα σου δείξει όλα αυτά και περισσότερα. Αλλά πρέπει να έχεις μια χωρίς επιλογές επίγνωση του, περπατώντας ήσυχα. Τότε θα δεις ότι η επιλογή, έχοντας ανθίσει, πεθαίνει και μένει η ελευθερία, όχι ότι είσαι ελεύθερος, αλλά υπάρχει ελευθερία.
Εσύ είσαι εκείνος που κάνει τις επιλογές, εσύ είσαι εκείνος που σταμάτησε να τις κάνει. Δεν υπάρχει τίποτα να επιλέξεις. Μέσα από αυτήν την χωρίς επιλογές κατάσταση ανθίζει η μοναχικότητα. Ο θάνατος της επιλογής δεν είναι ποτέ το τέλος της. Πάντοτε ανθίζει και πάντοτε είναι καινούρια. Το να πεθαίνεις για το γνωστό σημαίνει να είσαι μόνος. Κάθε επιλογή βρίσκεται στο πεδίο του γνωστού. Η δράση σε αυτό το πεδίο φέρνει πάντα θλίψη.
Τέλος της θλίψης υπάρχει στη μοναχικότητα.
Jiddu Krishnamurti
πηγη
Σάββατο 28 Μαΐου 2016
Τρίτη 10 Μαΐου 2016
"ΔΙΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΔΕΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΝΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΟ ΤΟΥ " ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
Το αποκορύφωμα των δυνατών αισθημάτων και της αληθινής ευαισθησίας είναι το ζήσιμο της ουσίας. Σ' αυτή βρίσκεται ομορφιά πέρα από τις λέξεις και τα συναισθήματα. Οι σωστές αναλογίες και το βάθος, το φως και οι σκιές σ' ένα πίνακα είναι περιορισμένα από τον χώρο και τον χρόνο, είναι παγιδευμένα στο όμορφο-άσχημο. Αλλά εκείνο που βρίσκεται πέρα από τις γραμμές και τα σχήματα, πέρα από την μάθηση και τη γνώση, είναι η ομορφιά της ουσίας.
Krishnamurti's Notebook
Τετάρτη 13 Απριλίου 2016
Ο Μέγας Υμνωδός της Ζωής
 |
| J. Krishnamurti (1895-1986) |
Υπήρχε ένα χωριό γεμάτο ανθρώπους , μα από ζωή αδειανό.
Ω, τι θλιβερό.
Είχε πολλούς ναούς ψηλούς, με εικόνες σκαλιστές,
Θεοί πλασμένοι απ' τον ανθρώπινο νου,
Περήφανοι ιερείς με απαλές φωνές, στους ψαλμούς δυνατές,
Σοβαροί ομιλητές φιλοσοφίας , κάτω από δέντρων σκιές δροσερές
Κραυγές από βάρη, ο φόβος της θλίψης
Περίπλοκοι κανόνες θρησκευτικοί
Ηθική για τους άλλους φτιαγμένη,
Ο ισχυρός συντηρείται από τον φτωχό.
Ο κουρελής και ο ντυμένος περπατούσαν στο ίδιο στενό δρομάκι,
Όλοι σε σύγκρουση μεταξύ τους,
Οι Θεοί τους, οι νόμοι και η αγάπη τους.
Το χωριό ονομαζόταν ο κόσμος.
Μια όμορφη μέρα, σε ένα σταυροδρόμι,
κάποιος φώναξε δυνατά:
"Ακούστε με, άνθρωποι,
Υπάρχει διαφθορά και διαμάχη·
Το τραγούδι της ζωής σας είναι αισχρό.
Ο Μέγας Υμνωδός της Ζωής
Φτάνει σε αυτό το πανάρχαιο χωριό·
Αφουγκραστείτε την αρμονία του ύμνου του."
Το γιασεμί ανοίγει την καρδιά του στο σκοτάδι της νύχτας.
"Είμαι ο Μέγας Υμνωδός της Ζωής,
Υπέφερα για πολύ καιρό, και ξέρω.
Κρατήστε αγνό τον ύμνο στην καρδιά σας,
Απλός είναι ο δρόμος.
Απαλλαγείτε από την πολυπλοκότητα των Θεών, των θρησκειών και των δογμάτων τους.
Μην δεσμεύεται την ζωή σας με τελετουργίες, με την επιθυμία της άνεσης.
Να είστε εσείς το φως στον εαυτό σας. Έτσι δεν θα ρίξετε ούτε μια σκιά στο πρόσωπο των άλλων.
Η ζωή δεν μπορεί να κρατηθεί με δεσμά φόβου.
Να είστε ελεύθεροι και τότε θα υπάρξει το θαύμα της τάξης.
Να αγαπάτε τη ζωή και τότε δεν υπάρχει μοναξιά.
Αχ, ακούστε τη φωνή της αγάπης μου.
Υπέφερα για πολύ καιρό, και ξέρω.
Είμαι ελεύθερος, αιώνια ευτυχισμένος·
Είμαι ο Μέγας Υμνωδός της Ζωής."
Αργά έρχεται η βροχή στην καμμένη γη.
Λίγοι άκουσαν και πολύ χαρήκαν.
Αφήνοντας στην άκρη όλα τα πράγματα
Ελευθέρωσαν την ζωή απ' όλα τα δεσμά.
"Ναι", φώναξαν οι άνθρωποι,
"Αλλά πως θα συμφιλιώσουμε την ομορφιά των Θεών μας με τον ύμνο σου;
Με ποιο τρόπο να ταιριάξουμε τα λόγια σου στο ναό της δημιουργίας μας;
Είσαι ο φορέας της σύγχυσης,
Δε θέλουμε κανένα σαν και του λόγου σου,
Λες πράγματα που δεν γνωρίζουμε,
Αυτά που λες είναι λόγια του Διαβόλου,
Μακριά, μακριά."
Ο Μέγας Υμνωδός της Ζωής πήρε το δρόμο του,
και οι άνθρωποι αγωνίστηκαν με το πρόβλημα της συμφιλίωσης.
ΤHE MASTER SINGER OF LIFE
On the banks of a soft running river
There was a village full with people but empty of life.
Oh, the sorrow of it!
Many were the tall temples with graven images,
Gods moulded after the thought of man,
Proud priests, soft of voice, loud in chants,
Grave talkers of philosophy, under the cool trees,
The cry of burden, the fear of sorrow,
Complicated laws of religion,
Morality made for others,
The strong maintained by the weak.
The naked and the clothed walked on the same narrow street,
All in strife one against another,
Their Gods, their laws and their love.
They called the village the world.
On a fair day, at the meeting of four roads,
A man cried,
"Listen, O people,
There is a corruption, and a strife;
The song of your life is impure.
The Master Singer of Life
Comes to this ancient village;
Hearken to the harmony of his song."
The jasmine opens its heart to the dark night.
"I am the Master Singer of Life,
I have suffered long, I know.
Keep pure the song in thy heart,
Simple is the way.
Be rid of the complexities of Gods, of religions and of beliefs therein.
Bind not thy life with rites, with the desire after comfort.
Be a lamp unto thyself. Thou shalt not then cast a shadow across the face of another.
Life cannot be held in the bondage of fear.
Be free, then there shall be the miracle of order.
Love life, then there shall be no loneliness.
Ah, listen to the voice of my love.
I have suffered long, I know.
I am free, eternally happy;
I am the Master Singer of Life."
Softly comes the rain on the burning land.
A few listened and greatly rejoiced.
Putting aside all things
They freed life of all bondage.
"Yea", cried the people,
"But how shall we reconcile the beauty of our Gods with thy song?
In what manner shall we fit thy sayings into the temple of our creation?
Thou art the bringer of confusion,
We shall have none of thee,
Thou sayest things that we know not,
What thou sayest is of the Devil,
Away, away."
The Master Singer of Life went on his way,
And the people struggled with the problem of reconciliation.
Μετάφραση: Ιπτάμενος Ολλανδός
Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2015
J. Krishnamurti I walked on a path
Περπάτησα σε ένα μονοπάτι μέσα στη ζούγκλα
Το οποίο ένας ελέφαντας είχε φτιάξει,
Και γύρω μου απλώνονταν μια μπλεγμένη άγρια φύση.
Η φωνή της ερήμωσης γεμίζει την μακρινή πεδιάδα.
Και η πόλη είναι θορυβώδης με τις καμπάνες ενός ψηλού ναού.
Πέρα από την ζούγκλα είναι τα μεγάλα όρη,
Ήρεμα και καθαρά.
Στο φόβο της Ζωής
Δημιουργείται ο πειρασμός της θλίψης.
Περιόρισε την ζούγκλα-όχι απλά ένα δέντρο,
Γιατί η Αλήθεια επιτυγχάνεται
Παραμερίζοντας όλα αυτά που έχεις σπείρει.
Και τώρα περπατώ με τον ελέφαντα.
I walked on a path through the jungle
Which an elephant had made,
And about me lay a tangle of wilderness.
The voice of desolation fills the distant plain.
And the city is noisy with the bells of a tall temple.
Beyond the jungle are the great mountains,
Calm and clear.
In the fear of Life
The temptation of sorrow is created.
Cut down the jungle-not one mere tree,
For Truth is attained
By putting aside all that you have sown.
And now I walk with the elephant.
Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2015
Krishnamurti: Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη, γιατί διαλύονται μέσα σ’ αυτήν τα πάντα!
αλλά στο να είναι ευλύγιστος. Το ευλύγιστο δέντρο αντέχει στη θύελλα. Μάζεψε όλη τη δύναμη που δίνει ένας γρήγορος νους. Η ζωή είναι παράξενη· συμβαίνουν τόσα πράγματα εκεί που δεν τα περιμένει κανείς, ώστε απλώς με το ν’ αντιστέκεται σ’ αυτά δεν πρόκειται να λύσεις κανένα πρόβλημα. Χρειάζεται να έχει κανείς τεράστια ευλυγισία και σταθερή καρδιά. Η ζωή είναι σαν μια κόψη ξυραφιού και πρέπει να περπατήσει κανείς πάνω σ’ αυτό το μονοπάτι με εξαιρετική προσοχή και ευέλικτη σοφία. Η ζωή είναι πολύ πλούσια, έχει τόσους πολλούς θησαυρούς κι εμείς την πλησιάζουμε με άδειες καρδιές· δεν ξέρουμε πώς να γεμίσουμε τις καρδιές μας με την αφθονία της ζωής. Ενώ είμαστε φτωχοί μέσα μας, όταν μας προσφέρονται τα πλούτη της τ’ αρνιόμαστε. Πάμε στο πηγάδι για νερό κρατώντας δαχτυλήθρα κι έτσι η ζωή καταντάει μια κακόγουστη υπόθεση, ασήμαντη και μικρή. Η αγάπη είναι επικίνδυνο πράγμα· φέρνει τη μόνη επανάσταση που δίνει απόλυτη ευτυχία. Είναι τόσο λίγοι εκείνοι από μας που μπορούν ν’ αγαπούν· τόσο λίγοι εκείνοι που θέλουν ν’ αγαπούν. Αγαπάμε βάζοντας όρους, κάνοντας την αγάπη ένα εμπορεύσιμο πράγμα. Έχουμε νοοτροπία παζαριού, αλλά η αγάπη δεν είναι εμπορεύσιμη, δεν είναι ένα απλό «πάρε-δώσε». Είναι μια κατάσταση ύπαρξης όπου όλα τα ανθρώπινα προβλήματα είναι λυμένα. Τι υπέροχο μέρος που θα μπορούσε να είναι η γη με τόση πολλή ομορφιά που υπάρχει, τόσο μεγαλείο, τόση άφθαρτη ομορφιά! Είμαστε παγιδευμένοι στον πόνο και δεν νοιαζόμαστε να ξεφύγουμε απ’ αυτόν ακόμα κι όταν κάποιος μας δείχνει το δρόμο. Δεν ξέρω, αλλά νιώθει κανείς να φλέγεται από αγάπη· υπάρχει μια άσβηστη φλόγα· νιώθει ότι έχει τόση πολλή απ’ αυτήν μέσα του, που θέλει να τη δώσει σε όλους· και το κάνει. Είναι σαν ένα ποτάμι που κυλάει με ορμή, που ποτίζει και δίνει ζωή σε κάθε πόλη και χωριό· μολύνεται από τις ανθρώπινες βρωμιές που πέφτουν σ’ αυτό, αλλά σύντομα τα νερά καθαρίζονται από μόνα τους και συνεχίζουν να τρέχουν. Τίποτα δεν μπορεί να καταστρέψει την αγάπη γιατί διαλύονται μέσα σ’ αυτήν τα πάντα: το καλό και το κακό· το άσχημο και το όμορφο. Είναι το μοναδικό πράγμα που είναι αυτό το ίδιο αιωνιότητα
Krishnamurti
Φιλόσοφοι του Δρόμου
Δευτέρα 17 Αυγούστου 2015
Κάθε γκουρού είναι μια παγίδα
Κάθε ηγέτης είναι ένας τύραννος!
Κάθε δάσκαλος...μπερδεύει!
Η αρρώστια του αιώνα ονομάζεται "εξάρτηση"!
Η επαφή με την ψυχή μας κατάντησε μια πενιχρή φλόγα.
Εάν ήμασταν σε επαφή με την καρδιά μας, δηλαδή την πραγματική πηγή, την πραγματική εστία του πνεύματος, δεν θα δεχόμασταν κανένα ηγέτη, κανένα δάσκαλο, κανένα γκουρού. Θα ήμασταν ανεξάρτητοι!
Ο Δάσκαλος είσαι εσύ!
Και μέσα σου υπάρχει ότι σου χρησιμεύει!
Jiddu Krishnamurti
Ιαθειην
Σάββατο 13 Ιουνίου 2015
ΤΟ ΚΥΝΗΓΙ ΤΗΣ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
μαγικο περασμα (nagual)
Τρίτη 7 Απριλίου 2015
Καθώς είναι άδεια η ζωή
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
Εκείνο που προσπαθώ να πω
Νέα Υόρκη, Τρίτη Ομιλία, 1935
ΚΡΙΣΝΑΜΟΥΡΤΙ
.. η ζωή σου βρίσκεται στην στγμή που ζεις ...
.. η ζωή σου βρίσκεται στην στγμή που ζεις ...
" Ο άνθρωπος στρέφει το βλέμμα του από το παρελθόν στο μέλλον όπου τον περιμένουν ο θάνατος, το άγνωστο, το σκοτάδι, το μυστήριο.
Γοητευμένος απ' αυτά δεν μπορεί πια να ξεκολήσει από πάνω τους.
Το μυστήριο του μέλλοντος κρύβει γι' αυτόν την εκπλήρωση όλων των πόθων του που του έχει αρνηθεί το παρελθόν και στα όνειρά του πετάει σε εκείνον τον λαμπερό ορίζοντα όπου πρέπει να υπάρχει η ευτυχία, εκεί όπου πρέπει να την αναζητήσει.
Ολέθριο λάθος ! "
Κρισναμούρτι
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
