🎙️ Travellers Radio Feed
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα UK prog. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα UK prog. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 13 Μαΐου 2026

IO EARTH – Waterfall: Η συμφωνική prog αφήγηση που άνοιξε τον δρόμο για το ντεμπούτο τους


 Οι IO Earth, το βρετανικό prog σχήμα των Dave Cureton και Adam Gough, εμφανίστηκαν στη σκηνή το 2009 με το ομώνυμο διπλό άλμπουμ IO Earth, ένα έργο που χωρίζεται σε τρία movements: Water, Earth, Air. Το “Waterfall” ανήκει στο πρώτο movement και αποτελεί μέρος της ενιαίας μουσικής αφήγησης που χαρακτηρίζει το άλμπουμ. Η μπάντα, σύμφωνα με το ProgArchives, ιδρύθηκε στο Μπέρμιγχαμ το 2007 και βασίζεται στη μίξη prog rock, symphonic rock, jazz, ambient και κινηματογραφικών στοιχείων .

Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε με τη συμμετοχή πολλών μουσικών, μεταξύ των οποίων οι Louise Brabbins, Claire Malin και Steve Balsamo στα φωνητικά, ο Richard Cureton στα drums και ο Steve Trigg σε τρομπέτα/flugelhorn

     Εξαιρετική προσθήκη σε οποιοδήποτε συλλογή μουσικής prog rock.

Το IO Earth (2009) είναι διπλό άλμπουμ διάρκειας 94 λεπτών, χωρισμένο σε τρία movements με θεματική γύρω από τα στοιχεία της φύσης. Η μπάντα ιδρύθηκε από τους Dave Cureton και Adam Gough, οι οποίοι γνωρίζονται από την ηλικία των 12 ετών και συνθέτουν μαζί από τα 15 τους. Το άλμπουμ περιλαμβάνει συμμετοχές από πολλούς μουσικούς, με ιδιαίτερη μνεία στον Steve Balsamo (γνωστό από το Jesus Christ Superstar). Το Background Magazine το χαρακτήρισε ως ένα από τα πιο εντυπωσιακά prog ντεμπούτα του 2009, ενώ η χρήση πνευστών (τρομπέτα, flugelhorn) δίνει στο έργο jazz‑fusion χροιά.  

Dave Cureton / guitars, vocals
- Rosanna Lefevre / vocals
- Adam Gough / keyboards, vocals
- Luke Shingler / soprano saxophone, flute
- Jez King / violin
- Christian Nokes / bass
- Tim Wilson / drums, percussion

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Share:

Κυριακή 28 Σεπτεμβρίου 2025

Home – Lady of the Birds: Η μυσταγωγία του progressive


Το “Lady of the Birds” είναι το τελευταίο  κομμάτι του άλμπουμ “The Alchemist” των Home, ενός βρετανικού progressive rock συγκροτήματος που δραστηριοποιήθηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε το 1972 και θεωρείται concept album, με θεματική που περιστρέφεται γύρω από την μεταφυσική αναζήτηση
Το “Lady of the Birds” ξεχωρίζει για την ατμοσφαιρική του ενορχήστρωση, την ποιητική του δομή και την συναισθηματική κορύφωση που προσφέρει ως φινάλε
Το “The Alchemist” δεν γνώρισε εμπορική επιτυχία, αλλά έχει αποκτήσει καλλιτεχνική αναγνώριση από συλλέκτες και λάτρεις του progressive rock. Το “Lady of the Birds” παραμένει ένα από τα πιο σπάνια και αγαπημένα κομμάτια της εποχής

                                                     Λίγα λόγια για τους Home

Οι Home ήταν ένα σχετικά άγνωστο βρετανικό συγκρότημα, στενά συνδεδεμένο με το progressive rock κίνημα των αρχών της δεκαετίας του 1970. Ωστόσο, η διαχρονική τους κληρονομιά σχετίζεται λιγότερο με τη μουσική τους και περισσότερο με το γεγονός ότι αποτέλεσαν πλατφόρμα ανάδειξης για μουσικούς που αργότερα γνώρισαν μεγαλύτερη επιτυχία σε άλλα συγκροτήματα.

Οι Home ιδρύθηκαν στο Λονδίνο το 1970 από τον τραγουδιστή/κιθαρίστα Mick Stubbs, τον κιθαρίστα Laurie Wisefield, τον μπασίστα Cliff Williams και τον ντράμερ Mick Cook. Υπέγραψαν συμβόλαιο με την CBS Records και κυκλοφόρησαν τρία άλμπουμ μέσα σε τρία χρόνια.

Το πρώτο άλμπουμ, Pause for a Hoarse Horse (1971), με τον Clive John στα πλήκτρα, παρουσίασε έναν ήπιο progressive ήχο με επιρροές από την California rock της εποχής, βασισμένο κυρίως στην κιθάρα του Wisefield. Αν και δεν είχε singles, οδήγησε σε σημαντικές συναυλίες ως support σε Led Zeppelin, Argent και Jeff Beck Group.

Το δεύτερο άλμπουμ, Home (1972), έλαβε εξαιρετικές κριτικές (το Melody Maker το κατέταξε στα καλύτερα της χρονιάς) και περιλάμβανε το single “Dreamer”, που έφτασε στο νούμερο 41 των βρετανικών charts. Ακολούθησε περιοδεία με τους Mott the Hoople, κερδίζοντας νέους fans και την υποστήριξη του NME.

Το τρίτο άλμπουμ, The Alchemist (1973), ήταν ένα φιλόδοξο concept album εμπνευσμένο από το βιβλίο Dawn of Magic του Louis Pauwels, με συμμετοχή του Jimmy Anderson στα πλήκτρα. Αν και εντυπωσίασε τους φανατικούς του prog, δεν βρήκε απήχηση στο ευρύ κοινό.

Μέχρι το 1974, οι συναυλίες είχαν μειωθεί και ο Stubbs αποχώρησε. Οι υπόλοιποι περιόδευσαν στις ΗΠΑ ως συνοδευτική μπάντα του Al Stewart, αλλά μετά τη λήξη της συνεργασίας, η CBS διέκοψε τη σχέση με το συγκρότημα.

Από εκεί και πέρα, τα μέλη ακολούθησαν σημαντικές πορείες:

Ο Laurie Wisefield εντάχθηκε στους Wishbone Ash.

Ο Mick Cook συνεργάστηκε με τους Groundhogs.

Ο Cliff Williams έγινε μπασίστας των AC/DC το 1977

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Share:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική. Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα. Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.

Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα

Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.

— Σταύρος Σταυρόπουλος

Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.

Η Ροκ Είναι Τούτο

Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.

Henry David Thoreau

«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»

Alexis Korner

«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»

Robert Fripp

«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»

Alan Watts

“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”

Always Somewhere ॐ
Travelling through sound & silence