🎙️ Travellers Radio Feed
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα The River. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα The River. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 21 Οκτωβρίου 2022

Bruce Springsteen - The River (Travellers Stories)

 
Η "Mary" σε αυτό το τραγούδι δεν είναι μια φανταστική δημιουργία, αλλά η ίδια η αδελφή του Bruce Springsteen, η Ginny. Αφηγείται το τραγούδι από την οπτική γωνία του συζύγου της Ginny, ο οποίος αφού την άφησε έγκυο όταν ήταν μόλις 18 ετών, την παντρεύτηκε βιαστικά και αμέσως μετά αναγκάστηκε να πιάσει δουλειά σε οικοδομή για να καταφέρει να συντηρήσει την οικογένεια του.

Κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας, ο Bruce Springsteen, πριν τραγουδήσει το "The River", έκανε μία εξομολόγηση για τον πατέρα του. «Όσο μεγάλωνα, εγώ και ο πατέρας μου μαλώναμε συνέχεια, σχεδόν για οτιδήποτε. Είχα πολύ μακριά μαλλιά, πολύ κάτω από τους ώμους μου. Ήμουν δεκαεπτά ή δεκαοκτώ χρονών. Ω φίλε, το μισούσε! Έμενα πολύ χρόνο έξω από το σπίτι μέχρι να μου περάσουν τα νεύρα μου και να επιστρέψω κι όταν γύριζα, με περίμενε στην κουζίνα, και έκρυβα τα μαλλιά μου μέσα στο γιακά μου. Έμπαινα μέσα και με φώναζε να καθίσω μαζί του και το πρώτο πράγμα που με ρωτούσε πάντα, ήταν τι νόμιζα ότι έκανα με τον εαυτό μου και το χειρότερο ήταν ότι δεν μπορούσα να το εξηγήσω ποτέ σε αυτόν. Θυμάμαι μια φορά, όταν είχα ένα ατύχημα με μοτοσικλέτα, με ξάπλωσαν στο κρεβάτι και έβαλε έναν κουρέα και μου έκοψε τα μαλλιά και θυμάμαι ότι του είπα ότι τον μισούσα και ότι δεν θα το ξεχάσω ποτέ. Και μου έλεγε: "Φίλε, ανυπομονώ να πας στον στρατό. Όταν πας στον στρατό, θα βγάλουν έναν άντρα από εσένα. Θα σου κόψουν όλα αυτά τα μαλλιά και θα γίνεις άνδρας". Και αυτό ήταν, υποθέτω, το '68, και υπήρχαν πολλοί τύποι από τη γειτονιά που πήγαιναν στο Βιετνάμ… Θυμάμαι εκείνη τη μέρα όταν έλαβα την ειδοποίηση για να παρουσιαστώ και το έκρυψα από τους δικούς μου. Τελικά μετά από τρείς μέρες παρουσιάστηκα, και κόπηκα. Αφού γύρισα στο σπίτι ο πατέρας μου ρώτησε, "Τι έγινε;" Είπα, "Δεν με πήραν". Και απάντησε, "Αυτό είναι καλό"».

Για χρόνια, ο Springsteen και ο πατέρας του δεν τα πήγαιναν ποτέ καλά. Ο πατέρας του νόμιζε ότι χαράμιζε τη ζωή του προσπαθώντας να γίνει μουσικός. Ίσως, ο Douglas Springsteen, ένας σκληρά εργαζόμενος, ζήλευε που ο γιος του κυνηγούσε τα όνειρά του, κάτι που πάντα ήθελε να κάνει ο ίδιος, αλλά δεν μπορούσε γιατί έπρεπε να συντηρήσει μια οικογένεια. Ήθελε να επανδρώσει τον Bruce, αλλά δεν ήταν διατεθειμένος να χάσει τον γιο του σε έναν πόλεμο για αυτό.

Στο "The River", ο Bruce Springsteen δεν μιλούσε μόνο για την αδερφή του και τον κουνιάδο του. Στους στίχους, μίλησε για όλους τους ανθρώπους που πρέπει να εγκαταλείψουν τα όνειρά τους για να στηρίξουν μια οικογένεια, συμπεριλαμβανομένων ανθρώπων όπως ο πατέρας του.

Βασίλης Τερζόπουλος

Share:

Παρασκευή 17 Οκτωβρίου 2014

Tim Buckley - The River Η πιο ατμοσφαιρική στιγμή του Blue Afternoon


Από το άλμπουμ Blue Afternoon (1969) η μουσική πρόταση για σήμερα είναι από τον Tim Buckley με το τραγούδι The River. Ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια του Buckley, όπου jazz, folk και avant‑soul ενώνονται σε έναν ενιαίο, υπνωτικό ήχο.
Το “The River” αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του άλμπουμ Blue Afternoon” (1969), του πρώτου δίσκου που ο Tim Buckley κυκλοφόρησε εκτός Elektra, εγκαινιάζοντας την πιο ελεύθερη, αυτοσχεδιαστική και ατμοσφαιρική φάση της καριέρας του. Το κομμάτι συνοψίζει τη μετάβασή του από το structured folk των πρώτων χρόνων σε μια πιο ανοιχτή φόρμα, όπου η jazz αισθητική και η φωνητική του εκφραστικότητα λειτουργούν ως κεντρικά στοιχεία.
Στο κομμάτι συμμετέχουν βασικοί συνεργάτες της εποχής, όπως ο Lee Underwood στην κιθάρα, ο John Balkin στο μπάσο και ο David Friedman στο vibraphone, οι οποίοι διαμόρφωσαν τον ιδιαίτερο ήχο της περιόδου. Το “The River” θεωρείται σήμερα ένα από τα κομμάτια που καθόρισαν την avant‑folk/jazz ταυτότητα του Buckley, προετοιμάζοντας το έδαφος για τα πιο τολμηρά έργα που θα ακολουθούσαν, όπως το Lorca και το Starsailor.


Ο Tim Buckley (1947–1975) υπήρξε μία από τις πιο πολυσχιδείς μορφές της αμερικανικής folk και avant‑jazz σκηνής. Ξεκίνησε με folk‑rock ύφος, αλλά από το 1968 και μετά στράφηκε σε πιο ελεύθερες φόρμες, ενσωματώνοντας jazz, soul, improvisation και φωνητικές τεχνικές που ξεπερνούσαν τα όρια της εποχής. Το Blue Afternoon (1969) ήταν το πρώτο άλμπουμ που ηχογράφησε με πλήρη καλλιτεχνικό έλεγχο, και το “The River” αποτελεί κεντρικό σημείο αυτής της δημιουργικής μετάβασης. Παρά τη σύντομη ζωή του, η επιρροή του Buckley παραμένει ισχυρή, επηρεάζοντας καλλιτέχνες από την alternative folk μέχρι την experimental σκηνή.

if you come to love me,                    
you'll stay forever Inside my heart, inside my dreams 
And time will fade, in time we'll love

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#TimBuckley #TheRiver #BlueAfternoon #1969 #FolkJazz #Folk #TravellersWebRadio #Rockanizontas
Share:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική. Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα. Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.

Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα

Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.

— Σταύρος Σταυρόπουλος

Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.

Η Ροκ Είναι Τούτο

Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.

Henry David Thoreau

«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»

Alexis Korner

«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»

Robert Fripp

«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»

Alan Watts

“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”

Always Somewhere ॐ
Travelling through sound & silence