A Priori - A Priori Ένα από τα πιο σπάνια και αυθεντικά ελληνικά jazz‑rock άλμπουμ των ’80s.

 
Ένα σπάνιο δείγμα ελληνικού jazz‑rock των ’80s, ηχογραφημένο από τέσσερις μουσικούς με ξεκάθαρη αισθητική κατεύθυνση και διαχρονική αξία.

Οι A Priori με το ομώνυμο άλμπουμ A Priori αποτελεί ένα από τα πιο ιδιαίτερα και σπάνια δείγματα της ελληνικής jazz‑rock σκηνής. Η αρχική κυκλοφορία έγινε το 1986 σε LP από την Ano Kato Records (ANO KATO 004), ενώ το άλμπουμ επανεκδόθηκε σε CD το 2002 με δύο bonus tracks, διατηρώντας τον ίδιο κωδικό καταλόγου.

Το συγκρότημα A Priori αποτελούνταν από τέσσερις μουσικούς:

Γιώργος Κωνσταντινίδης – κιθάρα Δημήτρης Γουμπερίτσης – μπάσο Ντάνης Τραγόπουλος – πλήκτρα Σωτήρης Αναδόλης – τύμπανα

Ηχογραφήθηκε στο Αγροτικόν Studio, με ηχολήπτη τον Νίκο Παπάζογλου, παραγωγή του Γιώργου Τσακαλίδη, και artwork/σχέδια του Ντάνη Τραγόπουλου.

Στα μέσα της δεκαετίας του ’80, η ελληνική σκηνή βρισκόταν ανάμεσα στο new wave, το έντεχνο και το αναδυόμενο rock. Οι A Priori κινήθηκαν εκτός ρεύματος, επιλέγοντας μια καθαρά jazz‑rock κατεύθυνση, με επιρροές από ευρωπαϊκό fusion. Αυτό το έκανε να ξεχωρίσει — αλλά και να παραμείνει underground.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει εννέα συνθέσεις (επτά στην αρχική έκδοση + δύο bonus tracks στην επανέκδοση του 2002). Οι συνθέτες μοιράζονται ανάμεσα στους Κωνσταντινίδη, Γουμπερίτση και Τραγόπουλο.

Tracklist :

Η Ηδονή Του Πλαφ
Σε Μια Θάλασσα Λαστιχένια
Και Την Πανσέληνο Να Λειώνει
Στο Βάθος Των Κοριτσίστικων Ντεκολτέ
Το Μυστήριο Του Πλανόδιου Βιολιτζή
Με Ροζ Αλεξίπτωτα, Μεταξωτά
Και Φλαουτένιες Ναπολέζες Στους Μικρούς Δρόμους Των Αστεροειδών

 Bonus (2002 CD):

Σανίνα
Μαλής

Το A Priori θεωρείται σήμερα cult ελληνικό jazz‑rock άλμπουμ, με μικρή αρχική κυκλοφορία και αυξανόμενο ενδιαφέρον από συλλέκτες.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε μια περίοδο όπου η ελληνική jazz‑rock σκηνή είχε ελάχιστες επίσημες δισκογραφικές καταγραφές. Οι A Priori συνδέονται με το ευρύτερο κύμα ανεξάρτητων κυκλοφοριών της δεκαετίας του ’80, με την Ano Kato Records να λειτουργεί ως σημαντικός φορέας για εναλλακτικά ελληνικά σχήματα. Η ύπαρξη bonus tracks στην έκδοση του 2002 δείχνει ότι υπήρχε επιπλέον υλικό που δεν είχε χωρέσει στο αρχικό LP.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#APriori #GreekJazzRock #Fusion #JazzRock #AnoKatoRecords #Rockanizontas #TravellersWebRadio

Read More

Nucleus – Elastic Rock: Η απαρχή του βρετανικού jazz‑rock με ένα κομμάτι που όρισε ολόκληρο είδος

 
Το ομώνυμο κομμάτι από το Elastic Rock (1970) παρουσιάζει το πρωτοποριακό fusion ύφος των Nucleus, συνδυάζοντας jazz αυτοσχεδιασμό και rock δυναμική σε μια νέα για την εποχή, ριζοσπαστική φόρμα

Το “Elastic Rock” αποτελεί το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ Elastic Rock, που κυκλοφόρησε τον Μάρτιο του 1970 από την Vertigo Records, την ίδια εταιρεία που ανέδειξε ονόματα όπως Black Sabbath και Gentle Giant. Οι Nucleus, υπό την καθοδήγηση του Ian Carr, υπήρξαν από τα πρώτα βρετανικά σχήματα που ένωσαν οργανικά τη jazz με το rock, δημιουργώντας ένα υβρίδιο που θα επηρέαζε βαθιά την ευρωπαϊκή fusion σκηνή.

 Η μπάντα ηχογράφησε το άλμπουμ στα Trident Studios του Λονδίνου, με παραγωγό τον Jon Hiseman (Colosseum), ο οποίος έδωσε στο υλικό καθαρότητα και δυναμική που ξεχώριζε από τις jazz παραγωγές της εποχής.

Το 1970 ήταν χρονιά καμπής για τη jazz. Στις ΗΠΑ, ο Miles Davis είχε μόλις κυκλοφορήσει το Bitches Brew, ενώ στην Ευρώπη αναπτυσσόταν μια πιο “ψυχρή”, δομημένη εκδοχή του fusion. Οι Nucleus υπήρξαν από τους πρώτους που έδωσαν βρετανική ταυτότητα στο είδος, συνδυάζοντας jazz phrasing με rock ρυθμική ένταση και progressive λογική.

Το “Elastic Rock” και το ομώνυμο άλμπουμ θεωρούνται θεμέλια της βρετανικής jazz‑rock σκηνής. Οι Nucleus κέρδισαν το Montreux Jazz Festival Award (1970) και εκπροσώπησαν το Ηνωμένο Βασίλειο στο Newport Jazz Festival, γεγονός που τους έφερε διεθνή αναγνώριση. Το κομμάτι παραμένει σημείο αναφοράς για μουσικούς που εξερευνούν τη σύνδεση jazz και progressive rock.

Συμμετέχοντες μουσικοί

Ian Carr – flugelhorn, trumpet

Brian Smith – tenor & soprano sax, flute

Karl Jenkins – oboe, baritone sax, piano

Chris Spedding – guitar

Jeff Clyne – bass

John Marshall – drums

Το Elastic Rock ήταν το πρώτο από τα πολλά άλμπουμ των Nucleus για τη Vertigo, ανοίγοντας τον δρόμο για κυκλοφορίες όπως We’ll Talk About It Later (1971) και Solar Plexus (1971). Το κομμάτι “Elastic Rock” έχει επανεκδοθεί σε remastered μορφές και περιλαμβάνεται σε συλλογές που εξερευνούν την ευρωπαϊκή fusion σκηνή των ’70s. Η επιρροή του άλμπουμ είναι εμφανής σε μεταγενέστερα σχήματα όπως οι Soft Machine (με τους οποίους μοιράστηκαν μέλη), οι Isotope και οι Brand X.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Nucleus #ElasticRock #IanCarr #JazzRock #Fusion #VertigoRecords #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Read More

Mingo Lewis – Ο percussionist που ένωσε τη latin παράδοση με το jazz‑rock και το fusion

Από τους Santana και τους Return to Forever μέχρι τον Al Di Meola, ο Mingo Lewis υπήρξε ένας από τους πιο επιδραστικούς κρουστούς της σύγχρονης μουσικής.

Ο Mingo Lewis υπήρξε μια από τις πιο ξεχωριστές μορφές της αμερικανικής jazz‑rock και fusion σκηνής. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη το 1953, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η jazz, η latin και η soul συνυπήρχαν καθημερινά. Η φυσική του κλίση στα κρουστά τον οδήγησε από πολύ μικρή ηλικία σε επαγγελματικές συνεργασίες, ενώ στα 17 του χρόνια βρέθηκε να παίζει δίπλα στον Carlos Santana, συμβάλλοντας καθοριστικά στη μετάβαση του συγκροτήματος σε έναν πιο πνευματικό, πολυρυθμικό ήχο.

Η συμμετοχή του στα άλμπουμ Caravanserai (1972) και Welcome (1973) θεωρείται κομβική, καθώς ο Lewis έφερε afro‑cuban στοιχεία, περίπλοκα patterns και μια ενέργεια που άλλαξε τον χαρακτήρα των Santana. Λίγο αργότερα, ο Chick Corea τον ενέταξε στους Return to Forever, όπου συμμετείχε στο ιστορικό άλμπουμ Hymn of the Seventh Galaxy (1973), ένα από τα θεμέλια του fusion.

Η συνεργασία του με τον Al Di Meola υπήρξε εξίσου σημαντική. Ο Lewis συμμετείχε στα πρώτα πέντε άλμπουμ του κιθαρίστα, συνεισφέροντας όχι μόνο ως percussionist αλλά και ως συνθέτης, με κομμάτια όπως “The Wizard”, “Flight Over Rio” και “Chasin’ the Voodoo” να θεωρούνται πλέον κλασικά του είδους.

Παράλληλα, ο Lewis συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι The Tubes και οι Third World. Στη διάρκεια της πορείας του, ο Mingo Lewis βρέθηκε σε στούντιο και live περιβάλλοντα δίπλα σε καλλιτέχνες όπως οι Miles Davis, Todd Rundgren και Billy Joel, μέσα από ανεπίσημα sessions και συνεργασίες της εποχής, χωρίς όμως να υπάρχουν επίσημες δισκογραφικές κυκλοφορίες που να τεκμηριώνουν αυτές τις συναντήσεις. Το προσωπικό του άλμπουμ Flight Never Ending (1976) αποτελεί μια από τις πιο ολοκληρωμένες εκφράσεις της μουσικής του ταυτότητας.

Ο Mingo Lewis έφυγε από τη ζωή στις 31 Ιανουαρίου 2026, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Η συμβολή του στο fusion, η τεχνική του αρτιότητα και η ικανότητά του να γεφυρώνει μουσικούς κόσμους τον καθιστούν μια από τις πιο υποτιμημένες αλλά ουσιαστικές μορφές της σύγχρονης μουσικής.

Ο Mingo Lewis γεννήθηκε σε μια οικογένεια μουσικών στη Νέα Υόρκη και από μικρή ηλικία βρέθηκε σε περιβάλλον όπου σύχναζαν σημαντικές μορφές της jazz, γεγονός που επηρέασε βαθιά την καλλιτεχνική του πορεία. Η συνεργασία του με τους Santana τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο καινοτόμους percussionists της εποχής, ενώ η συμμετοχή του στους Return to Forever τον έφερε στο επίκεντρο της fusion επανάστασης των ’70s. Με τον Al Di Meola ανέπτυξε μια δημιουργική σχέση που οδήγησε σε μερικές από τις πιο τεχνικά απαιτητικές και μουσικά πλούσιες ηχογραφήσεις του κιθαρίστα. Παράλληλα, η προσωπική του δουλειά στο Flight Never Ending ανέδειξε την ικανότητά του να συνδυάζει latin, jazz και progressive στοιχεία σε ένα ενιαίο ύφος. Η καριέρα του περιλαμβάνει πάνω από εκατό συμμετοχές σε άλμπουμ και live ηχογραφήσεις, ενώ η επιρροή του παραμένει εμφανής σε percussionists και fusion μουσικούς που συνεχίζουν να μελετούν το έργο του.

Salsa De Berkeley feat. Mingo Lewis – Live at the Record Plant (1974)

Λίγα λόγια για την ηχογράφηση

Η συγκεκριμένη ηχογράφηση προέρχεται από το ιστορικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα KSAN – “Live at the Record Plant”, ένα από τα σημαντικότερα live sessions της δεκαετίας του ’70 στη Βόρεια Καλιφόρνια. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1974, οι Salsa De Berkeley, μια ανερχόμενη τότε latin‑fusion μπάντα της Bay Area, κατέγραψαν ένα από τα πιο δυναμικά και αντιπροσωπευτικά live τους.

Η σκηνή του Σαν Φρανσίσκο εκείνη την εποχή ήταν ήδη γεμάτη από latin, funk και afro‑cuban επιρροές, με συγκροτήματα όπως οι Santana, Azteca και Malo να έχουν ανοίξει τον δρόμο. Οι Salsa De Berkeley ανήκαν στη νεότερη γενιά μουσικών που συνέδεαν την παραδοσιακή salsa με rock, jazz και street‑percussion κουλτούρα.

Σε αυτό το live συμμετέχει ως special guest ο Mingo Lewis, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε ήδη παίξει με Santana και Return to Forever. Η παρουσία του δίνει στο σετ μια επιπλέον ένταση: congas, bongos και πολυρυθμικά breaks που ανεβάζουν την μπάντα σε άλλο επίπεδο. Το session χαρακτηρίζεται από υψηλή ενέργεια και αδιάκοπη ροή, με το πρώτο μισό να λειτουργεί σαν μουσικό ταξίδι στη Νότια Αμερική και το δεύτερο να στρέφεται σε πιο σύγχρονα στοιχεία, όπως η διασκευή στο “Bird of Beauty” του Stevie Wonder.

Η ηχογράφηση θεωρείται από τις καλύτερες που υπάρχουν για τους Salsa De Berkeley, με έντονη αυτοσχεδιαστική διάθεση και εξαιρετική χημεία ανάμεσα στους μουσικούς. Η συμμετοχή του Mingo Lewis προσθέτει ιστορική αξία, καθώς τον ακούμε σε μια περίοδο όπου διαμόρφωνε το προσωπικό του fusion ύφος.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More

Abraxas Pool – Το project που επανένωσε τα ιδρυτικά μέλη των Santana

Μια σπάνια συνεργασία του 1997, όπου Gregg Rolie και Neal Schon ξαναβρίσκουν τη χημεία της εποχής του Abraxas .

Το Abraxas Pool είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα και υποτιμημένα projects της δεκαετίας του ’90. Κυκλοφόρησε το 1997 και έφερε ξανά μαζί βασικά μέλη της κλασικής περιόδου των Santana, ανάμεσά τους τον Gregg Rolie (φωνή, πλήκτρα) και τον Neal Schon (κιθάρα), οι οποίοι είχαν ήδη γράψει ιστορία με τα άλμπουμ Santana (1969), Abraxas (1970) και Santana III (1971).

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε από πρώην μέλη των Santana με στόχο να αναβιώσουν τον ήχο που συνδύαζε latin rock, jazz fusion και ψυχεδελικό blues. Το ομώνυμο άλμπουμ ηχογραφήθηκε με καθαρή live‑band αισθητική, δίνοντας έμφαση στη ρυθμική ενέργεια και στις κιθαριστικές γραμμές του Schon, ενώ ο Rolie επανέφερε το χαρακτηριστικό Hammond B3 που σημάδεψε την πρώιμη δισκογραφία των Santana.

Μουσικά, το Abraxas Pool κινείται ανάμεσα σε latin grooves, fusion αυτοσχεδιασμούς και rock δομές. Η παραγωγή είναι ζεστή και οργανική, με έμφαση στα κρουστά και στα πολυεπίπεδα ρυθμικά στρώματα που θυμίζουν την εποχή του Abraxas. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της Miramar Records και ηχογραφήθηκε σε στούντιο της Καλιφόρνιας, με τη μπάντα να επιδιώκει έναν ήχο που να θυμίζει live performance.

Η ιστορική σημασία του project βρίσκεται στο ότι αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική επανένωση των Rolie και Schon μετά την αποχώρησή τους από τους Santana στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Παρότι το άλμπουμ δεν έτυχε μεγάλης εμπορικής προώθησης, θεωρείται σήμερα συλλεκτικό και αγαπημένο από τους fans της κλασικής Santana περιόδου.

Το project Abraxas Pool σχηματίστηκε από τους Gregg Rolie, Neal Schon, Michael Carabello, José “Chepito” Areas και Michael Shrieve, δηλαδή σχεδόν ολόκληρο τον πυρήνα της κλασικής Santana μπάντας. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε περιορισμένη διανομή και δεν υποστηρίχθηκε από μεγάλη περιοδεία, γεγονός που συνέβαλε στο να παραμείνει σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό. Παρ’ όλα αυτά, οι fans των Santana το θεωρούν πνευματικό διάδοχο της πρώιμης τριλογίας της μπάντας. Η συνεργασία Rolie–Schon υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική, καθώς οι δύο μουσικοί είχαν ήδη χαράξει ξεχωριστές πορείες — ο Rolie ως ιδρυτικό μέλος των Journey και ο Schon ως ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους κιθαρίστες του αμερικανικού rock. Το Abraxas Pool αποτελεί σήμερα ένα σπάνιο δείγμα της χημείας που χαρακτήρισε την εποχή του Abraxas και παραμένει σημείο αναφοράς για όσους αναζητούν τον αυθεντικό latin‑rock ήχο των αρχών του ’70

.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 

#AbraxasPool #GreggRolie #NealSchon #SantanaLegacy #LatinRock #FusionRock #1997Albums #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Read More

Jim Hall – Concierto: Ένα άλμπουμ-σταθμός στη δισκογραφία της CTI

Εξώφυλλο: Jim Hall - Concierto (1975)

Το Concierto θεωρείται δικαίως ένα από τα κορυφαία άλμπουμ της δισκογραφίας του Jim Hall και γενικότερα της jazz-fusion σκηνής των ’70s. Ηχογραφήθηκε το 1975 για την CTI Records, με μια πραγματική all-star σύνθεση:

Jim Hall (κιθάρα) Paul Desmond (σαξόφωνο) Chet Baker (τρομπέτα, φωνή) Ron Carter (κοντραμπάσο) Steve Gadd (ντραμς) Roland Hanna (πιάνο)

Κεντρικό σημείο του δίσκου είναι το ομώνυμο κομμάτι "Concierto de Aranjuez" του Joaquín Rodrigo, σε μια αριστουργηματική διασκευή που συνδυάζει κλασική μουσική, cool jazz και αυτοσχεδιασμό. Δίπλα του βρίσκουμε κομμάτια όπως τα "You’d Be So Nice to Come Home To", "Two’s Blues" και "Rock Skippin’", που αναδεικνύουν τη λεπτότητα και το λυρικό ύφος του Hall.

Το Concierto δεν είναι απλώς ένα άλμπουμ, αλλά μια συνάντηση κορυφαίων μουσικών που κατέγραψαν μια στιγμή δημιουργικής μαγείας. Παραμένει μέχρι σήμερα σημείο αναφοράς για όσους αγαπούν την τζαζ κιθάρα, αλλά και τη fusion αισθητική της εποχής.

Το Concierto δεν είναι άλμπουμ για βιαστικές ακροάσεις. Είναι ένας δίσκος που απαιτεί χρόνο, προσοχή και διάθεση για ταξίδι. Ο Jim Hall καταφέρνει να παντρέψει την τζαζ με την κλασική μουσική χωρίς ίχνος επιτήδευσης, δημιουργώντας ένα έργο που παραμένει ζωντανό σχεδόν πέντε δεκαετίες μετά.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More

John Scofield – Blue Matter

 
Το Blue Matter είναι ένα στούντιο άλμπουμ του κιθαρίστα της τζαζ John Scofield , που κυκλοφόρησε το 1986. Είναι η πρώτη από τις τρεις ηχογραφήσεις με τον Gary Grainger στο μπάσο και τον Dennis Chambers στα ντραμς. Τα πλήκτρα παίζει ο Mitchel Forman με τον Don Alias ​​στα κρουστά. Ο Hiram Bullock εμφανίζεται ως δεύτερος κιθαρίστας σε τρία κομμάτια.

Η AllMusic βράβευσε το άλμπουμ με 4 αστέρια και η κριτική του από τον Scott Yanow αναφέρει: «Ένας από τους κορυφαίους κιθαρίστες της τζαζ από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 και μετά, ο John Scofield είχε πάντα έναν πολύ αναγνωρίσιμο ήχο και την ικανότητα να συνδυάζει το R&B/funk με την προηγμένη τζαζ "

John Scofield – guitar

Mitchel Forman – keyboards

Hiram Bullock – rhythm guitar (1, 5, 6)

Gary Grainger – bass guitar

Dennis Chambers – drums

Don Alias – percussion

Read More