Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Santana. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Από τους Santana και τους Return to Forever μέχρι τον Al Di Meola, ο Mingo Lewis υπήρξε ένας από τους πιο επιδραστικούς κρουστούς της σύγχρονης μουσικής.

Ο Mingo Lewis υπήρξε μια από τις πιο ξεχωριστές μορφές της αμερικανικής jazz‑rock και fusion σκηνής. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη το 1953, μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον όπου η jazz, η latin και η soul συνυπήρχαν καθημερινά. Η φυσική του κλίση στα κρουστά τον οδήγησε από πολύ μικρή ηλικία σε επαγγελματικές συνεργασίες, ενώ στα 17 του χρόνια βρέθηκε να παίζει δίπλα στον Carlos Santana, συμβάλλοντας καθοριστικά στη μετάβαση του συγκροτήματος σε έναν πιο πνευματικό, πολυρυθμικό ήχο.

Η συμμετοχή του στα άλμπουμ Caravanserai (1972) και Welcome (1973) θεωρείται κομβική, καθώς ο Lewis έφερε afro‑cuban στοιχεία, περίπλοκα patterns και μια ενέργεια που άλλαξε τον χαρακτήρα των Santana. Λίγο αργότερα, ο Chick Corea τον ενέταξε στους Return to Forever, όπου συμμετείχε στο ιστορικό άλμπουμ Hymn of the Seventh Galaxy (1973), ένα από τα θεμέλια του fusion.

Η συνεργασία του με τον Al Di Meola υπήρξε εξίσου σημαντική. Ο Lewis συμμετείχε στα πρώτα πέντε άλμπουμ του κιθαρίστα, συνεισφέροντας όχι μόνο ως percussionist αλλά και ως συνθέτης, με κομμάτια όπως “The Wizard”, “Flight Over Rio” και “Chasin’ the Voodoo” να θεωρούνται πλέον κλασικά του είδους.

Παράλληλα, ο Lewis συνεργάστηκε με καλλιτέχνες όπως οι The Tubes και οι Third World. Στη διάρκεια της πορείας του, ο Mingo Lewis βρέθηκε σε στούντιο και live περιβάλλοντα δίπλα σε καλλιτέχνες όπως οι Miles Davis, Todd Rundgren και Billy Joel, μέσα από ανεπίσημα sessions και συνεργασίες της εποχής, χωρίς όμως να υπάρχουν επίσημες δισκογραφικές κυκλοφορίες που να τεκμηριώνουν αυτές τις συναντήσεις. Το προσωπικό του άλμπουμ Flight Never Ending (1976) αποτελεί μια από τις πιο ολοκληρωμένες εκφράσεις της μουσικής του ταυτότητας.

Ο Mingo Lewis έφυγε από τη ζωή στις 31 Ιανουαρίου 2026, αφήνοντας πίσω του μια τεράστια κληρονομιά. Η συμβολή του στο fusion, η τεχνική του αρτιότητα και η ικανότητά του να γεφυρώνει μουσικούς κόσμους τον καθιστούν μια από τις πιο υποτιμημένες αλλά ουσιαστικές μορφές της σύγχρονης μουσικής.

Ο Mingo Lewis γεννήθηκε σε μια οικογένεια μουσικών στη Νέα Υόρκη και από μικρή ηλικία βρέθηκε σε περιβάλλον όπου σύχναζαν σημαντικές μορφές της jazz, γεγονός που επηρέασε βαθιά την καλλιτεχνική του πορεία. Η συνεργασία του με τους Santana τον καθιέρωσε ως έναν από τους πιο καινοτόμους percussionists της εποχής, ενώ η συμμετοχή του στους Return to Forever τον έφερε στο επίκεντρο της fusion επανάστασης των ’70s. Με τον Al Di Meola ανέπτυξε μια δημιουργική σχέση που οδήγησε σε μερικές από τις πιο τεχνικά απαιτητικές και μουσικά πλούσιες ηχογραφήσεις του κιθαρίστα. Παράλληλα, η προσωπική του δουλειά στο Flight Never Ending ανέδειξε την ικανότητά του να συνδυάζει latin, jazz και progressive στοιχεία σε ένα ενιαίο ύφος. Η καριέρα του περιλαμβάνει πάνω από εκατό συμμετοχές σε άλμπουμ και live ηχογραφήσεις, ενώ η επιρροή του παραμένει εμφανής σε percussionists και fusion μουσικούς που συνεχίζουν να μελετούν το έργο του.

Salsa De Berkeley feat. Mingo Lewis – Live at the Record Plant (1974)

Λίγα λόγια για την ηχογράφηση

Η συγκεκριμένη ηχογράφηση προέρχεται από το ιστορικό ραδιοφωνικό πρόγραμμα KSAN – “Live at the Record Plant”, ένα από τα σημαντικότερα live sessions της δεκαετίας του ’70 στη Βόρεια Καλιφόρνια. Στις 26 Σεπτεμβρίου 1974, οι Salsa De Berkeley, μια ανερχόμενη τότε latin‑fusion μπάντα της Bay Area, κατέγραψαν ένα από τα πιο δυναμικά και αντιπροσωπευτικά live τους.

Η σκηνή του Σαν Φρανσίσκο εκείνη την εποχή ήταν ήδη γεμάτη από latin, funk και afro‑cuban επιρροές, με συγκροτήματα όπως οι Santana, Azteca και Malo να έχουν ανοίξει τον δρόμο. Οι Salsa De Berkeley ανήκαν στη νεότερη γενιά μουσικών που συνέδεαν την παραδοσιακή salsa με rock, jazz και street‑percussion κουλτούρα.

Σε αυτό το live συμμετέχει ως special guest ο Mingo Lewis, ο οποίος εκείνη την περίοδο είχε ήδη παίξει με Santana και Return to Forever. Η παρουσία του δίνει στο σετ μια επιπλέον ένταση: congas, bongos και πολυρυθμικά breaks που ανεβάζουν την μπάντα σε άλλο επίπεδο. Το session χαρακτηρίζεται από υψηλή ενέργεια και αδιάκοπη ροή, με το πρώτο μισό να λειτουργεί σαν μουσικό ταξίδι στη Νότια Αμερική και το δεύτερο να στρέφεται σε πιο σύγχρονα στοιχεία, όπως η διασκευή στο “Bird of Beauty” του Stevie Wonder.

Η ηχογράφηση θεωρείται από τις καλύτερες που υπάρχουν για τους Salsa De Berkeley, με έντονη αυτοσχεδιαστική διάθεση και εξαιρετική χημεία ανάμεσα στους μουσικούς. Η συμμετοχή του Mingo Lewis προσθέτει ιστορική αξία, καθώς τον ακούμε σε μια περίοδο όπου διαμόρφωνε το προσωπικό του fusion ύφος.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Μια σπάνια συνεργασία του 1997, όπου Gregg Rolie και Neal Schon ξαναβρίσκουν τη χημεία της εποχής του Abraxas .

Το Abraxas Pool είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα και υποτιμημένα projects της δεκαετίας του ’90. Κυκλοφόρησε το 1997 και έφερε ξανά μαζί βασικά μέλη της κλασικής περιόδου των Santana, ανάμεσά τους τον Gregg Rolie (φωνή, πλήκτρα) και τον Neal Schon (κιθάρα), οι οποίοι είχαν ήδη γράψει ιστορία με τα άλμπουμ Santana (1969), Abraxas (1970) και Santana III (1971).

Το συγκρότημα δημιουργήθηκε από πρώην μέλη των Santana με στόχο να αναβιώσουν τον ήχο που συνδύαζε latin rock, jazz fusion και ψυχεδελικό blues. Το ομώνυμο άλμπουμ ηχογραφήθηκε με καθαρή live‑band αισθητική, δίνοντας έμφαση στη ρυθμική ενέργεια και στις κιθαριστικές γραμμές του Schon, ενώ ο Rolie επανέφερε το χαρακτηριστικό Hammond B3 που σημάδεψε την πρώιμη δισκογραφία των Santana.

Μουσικά, το Abraxas Pool κινείται ανάμεσα σε latin grooves, fusion αυτοσχεδιασμούς και rock δομές. Η παραγωγή είναι ζεστή και οργανική, με έμφαση στα κρουστά και στα πολυεπίπεδα ρυθμικά στρώματα που θυμίζουν την εποχή του Abraxas. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε μέσω της Miramar Records και ηχογραφήθηκε σε στούντιο της Καλιφόρνιας, με τη μπάντα να επιδιώκει έναν ήχο που να θυμίζει live performance.

Η ιστορική σημασία του project βρίσκεται στο ότι αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική επανένωση των Rolie και Schon μετά την αποχώρησή τους από τους Santana στις αρχές της δεκαετίας του ’70. Παρότι το άλμπουμ δεν έτυχε μεγάλης εμπορικής προώθησης, θεωρείται σήμερα συλλεκτικό και αγαπημένο από τους fans της κλασικής Santana περιόδου.

Το project Abraxas Pool σχηματίστηκε από τους Gregg Rolie, Neal Schon, Michael Carabello, José “Chepito” Areas και Michael Shrieve, δηλαδή σχεδόν ολόκληρο τον πυρήνα της κλασικής Santana μπάντας. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε σε περιορισμένη διανομή και δεν υποστηρίχθηκε από μεγάλη περιοδεία, γεγονός που συνέβαλε στο να παραμείνει σχετικά άγνωστο στο ευρύ κοινό. Παρ’ όλα αυτά, οι fans των Santana το θεωρούν πνευματικό διάδοχο της πρώιμης τριλογίας της μπάντας. Η συνεργασία Rolie–Schon υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική, καθώς οι δύο μουσικοί είχαν ήδη χαράξει ξεχωριστές πορείες — ο Rolie ως ιδρυτικό μέλος των Journey και ο Schon ως ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους κιθαρίστες του αμερικανικού rock. Το Abraxas Pool αποτελεί σήμερα ένα σπάνιο δείγμα της χημείας που χαρακτήρισε την εποχή του Abraxas και παραμένει σημείο αναφοράς για όσους αναζητούν τον αυθεντικό latin‑rock ήχο των αρχών του ’70

. <a href="https://michaelshrieve.bandcamp.com/album/abraxas-pool-with-bonus-material">Abraxas Pool with Bonus Material by Michael Shrieve</a>

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#AbraxasPool #GreggRolie #NealSchon #SantanaLegacy #LatinRock #FusionRock #1997Albums #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Carlos Santana – Daughter of the Night

“Daughter of the Night” είναι ένα κομμάτι του Carlos Santana από το άλμπουμ Havana Moon, που κυκλοφόρησε το 1983. Αν και δεν είναι από τα πιο γνωστά του τραγούδια, έχει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που συνδυάζει ροκ, μπλουζ και λάτιν στοιχεία — χαρακτηριστικά της μουσικής ταυτότητας του Santana.Ερμηνεύεται από τον Greg Walker, με έντονη συναισθηματική χροιά.

Στίχοι: Μιλούν για μια μυστηριώδη γυναίκα — την “κόρη της νύχτας” — που συμβολίζει την ελευθερία, την πρόκληση και την ακαταμάχητη έλξη.

Το κομμάτι είναι διασκευή του τραγουδιού από τον Mikael Rickfors, με στίχους από τον ίδιο και τον Hasse Huss

Παραγωγή: Barry Beckett & Jerry Wexler, με συμμετοχή μουσικών όπως ο Booker T. Jones στα πλήκτρα και ο David Hood στο μπάσο

Το “Daughter of the Night” δεν είναι απλώς ένα τραγούδι — είναι μια νυχτερινή περιπλάνηση, γεμάτη πάθος, μυστήριο και μουσική μαγεία. Αν αγαπάς τις μπαλάντες με χαρακτήρα, αυτό το κομμάτι αξίζει να το ακούσεις ξανά και ξανά. Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερες μουσικές αναδρομές και ιστορίες πίσω από τα τραγούδια που άφησαν εποχή.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Σε μια ζεστή νύχτα του Ιουνίου, ενώ το Λονδίνο έλιωνε στους 32 βαθμούς, το O2 Arena μετατράπηκε σε καταφύγιο φωτός και ψυχής. Ο Carlos Santana — ο μετρ της κιθάρας, επιζών του Woodstock και προφήτης του ρυθμού — επέστρεψε με την περιοδεία του Oneness Tour, για να αποδείξει πως η μουσική, όταν παίζεται με καρδιά, είναι φάρμακο.

Το κοινό, πολυσυλλεκτικό και γεμάτο ενέργεια, δεν ήρθε απλώς για ένα live. Ήρθε για μια εμπειρία σχεδόν μυστικιστική. Ο Santana μπήκε με το “Soul Sacrifice”, και αμέσως οι παλμοί εκτοξεύτηκαν. Οι τρεις κρουστοί — Mejías, Perazzo και η δυναμική Cindy Blackman Santana — έστησαν ένα ιερό ρυθμικό τελετουργικό, ενώ η κιθάρα του Carlos ερχόταν σαν ηλεκτρική προσευχή.

Το σετ ταξίδεψε σε τόπους και εποχές: από το αφρικανικό “Jin-go-lo-ba” μέχρι τις latin rock αναμνήσεις του “Oye Cómo Va” και την ψυχαγωγική ενέργεια του “Maria Maria”. Οι Andy Vargas και Ray Greene έδωσαν φωνή στο πάθος, αλλά πάντα με σεβασμό στον αληθινό μαέστρο της βραδιάς.

Σε στιγμές ανάπαυλας, ο Santana δεν μιλούσε — κήρυττε. Με μάτια κλειστά και χέρι στην καρδιά, δήλωσε πως “ενότητα και αρμονία είναι το φάρμακο” και κάλεσε τους 20.000 θεατές να ενωθούν πνευματικά. Το στάδιο βουβάθηκε. Ήταν σαν εκκλησία — αλλά με κιθάρα αντί για εκκλησιαστικό όργανο.

Στο δεύτερο μέρος, το set πήρε νέα φωτιά. Από τα παλιά διαμάντια “Batuka” και “No One to Depend On” μέχρι την ανατρεπτική διασκευή του “She’s Not There”, τίποτα δεν φάνηκε φθαρμένο. Ο Santana, στα 77 του, άφησε τη σκηνή για λίγο ώστε να λάμψει ο μπασίστας του, Benny Rietveld, με ένα σόλο που περνούσε από funk σε dub σαν υγρό φως.

Όταν επέστρεψε, έκανε το πλήθος να γελάσει, να στοχαστεί, να φωτιστεί: “Είσαι φως. Είσαι θεϊκός. Αν μπορείς να καταλάβεις την αξία σου με ένα ποτό τεκίλα και λίγο μαριχουάνα, τότε σίγουρα μπορείς να κάνεις θαύματα.”

Φυσικά, το αποκορύφωμα ήρθε με το “Smooth” — τον απόλυτο καλοκαιρινό ύμνο. Ο κόσμος χόρευε, τραγουδούσε, γελούσε — και η ενέργεια πλημμύριζε το O2. Δεν ήταν απλώς συναυλία. Ήταν ευλογία.

Ο Santana απέδειξε ξανά πως δεν είναι απλώς ένας μουσικός. Είναι ένας θεραπευτής με νότες. Ένας αγγελιοφόρος ενότητας μέσα από τον ήχο. Και εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο, δεν μας διασκέδασε — μας άγγιξε.

Eίναι αδύνατο να μην αναγνωρίσεις αυτό το τραγούδι μόνο ακούγοντας τις πέντε πρώτες νότες. Παρά το γεγονός ότι είναι ορχηστρικό, είναι τόσο γνωστό έτσι οποιοσδήποτε με ελάχιστη μουσική κουλτούρα θα μπορούσε να το αναγνωρίσει από τις αρχικές νότες.

Και όποιος έχει ελάχιστη ευαισθησία θα παρατηρήσει επίσης πώς σηκώνονται τα μαλλιά του. Είναι μια μελωδία που φτάνει στην ψυχή, θλιμμένη και μελαγχολική, μια κιθάρα που μιλάει και κλαίει, που μας λέει μια ιστορία και, χωρίς να χρειάζονται λόγια, μόνο με τις νότες της κιθάρας γίνεται εύκολα κατανοητή.

Ήταν το πρώτο σινγκλ από το άλμπουμ " Amigos " του 1976, ένα σχεδόν εξ ολοκλήρου οργανικό άλμπουμ. Το “ Europa ” είναι η μόνη σύνθεση του άλμπουμ που είναι πολύ πιο κοντά στο μπλουζ, με κρουστά, μπάσο και ρυθμική κιθάρα που συνοδεύουν την κύρια μελωδία, μερικές σπαραχτικές νότες που (λένε) την ενέπνευσε: το κακό ταξίδι που είχε ένας γνωστός του Κάρλος το 1967 με τα ναρκωτικά. Το συνέθεσε με τη βοήθεια ενός από τα μέλη της μπάντας του, του Tom Coster . Στην αρχή το ονόμασε « The Mushroom Lady's Coming to Town » και αυτές οι συγχορδίες κρατήθηκαν σε ένα συρτάρι μέχρι που μια μέρα του πέρασε από το μυαλό να τις παίξει ενώ βρισκόταν σε περιοδεία στην Ευρώπη, συγκεκριμένα στο Μάντσεστερ, το 1975 με τους Earth Wind & Fire. και τον έπεισαν να το ηχογραφήσει. Έτσι το ονόμασε « Europa» και στη συνέχεια πρόσθεσε τον ποιητικό και υποβλητικό υπότιτλο «Earth's Cry Heaven's Smile » .

Όπως και άλλα σπουδαία τραγούδια στην ιστορία της ροκ, το “ Europa ” δεν ήταν απαλλαγμένο από διαμάχες. Η εισαγωγή είναι πρακτικά πανομοιότυπη με ένα τραγούδι που ονομάζεται " Emporte Moi ", του Γάλλου τραγουδιστή Alain Barriere από το 1967, διασκευασμένο από το γκρουπ Ángeles Negros ως " And I will return ". Σαν να μην έφτανε αυτό, ο Arno Babajanian , ένας Αρμένιος συνθέτης, αναγνώρισε επίσης τα πρώτα οκτώ μπαρ ως δικά του, συγκεκριμένα από το τραγούδι του " Mosty ", του 1969.

SPOTIFY

Την καληνύχτα μας σήμερα θα την πούμε rOCK..ανίζοντας με τους Santana και το τραγούδι τους "Samba Pa Ti".Thanks for checking out the tunes! Μέχρι την επόμενη φορά να είστε καλοί και να μοιράζεστε ένα χαμόγελο! Ευχαριστούμε όσους πέρασαν και σήμερα από εδώ.

Μεταφρασμένο στα αγγλικά, ο τίτλος του τραγουδιού σημαίνει "Samba For You".

Ο Carlos Santana είπε στο περιοδικό Mojo τον Νοέμβριο του 2008 ότι ένιωσε ότι αυτή ήταν η πρώτη του ηχογράφηση όταν ήταν πραγματικά σε θέση να εκφραστεί. Εξήγησε: «Θυμάμαι ότι ήμουν μόνος ένα βράδυ- άκουγα τους δίσκους μου και ήταν σαν να έβλεπα τον εαυτό μου στον καθρέφτη και δεν ήμουν εγώ εκεί, παρά μόνο με πολλά πρόσωπα άλλων κιθαρίστων: BB, George Benson, Peter Green. Εκείνο το βράδυ άκουσα το Samba Pa Ti στο ραδιόφωνο και κοίταξα στον καθρέφτη και ήταν το πρόσωπό μου, ο τόνος μου, τα δακτυλικά μου αποτυπώματα, η ταυτότητά μου, η μοναδικότητά μου. Επειδή όταν το ηχογράφησα δεν σκεφτόμουν τίποτα, ήταν απλώς καθαρό συναίσθημα . Έχω μια υποψία ότι προήλθε από πράγματα που ήταν μέσα μου, ότι δεν ήξερα πώς να τα εκφράσω. Θυμώνω επειδή "Γιατί δεν μπορώ να πω αυτό που πραγματικά εννοώ;" Τότε βγαίνει από μέσα μου η Samba Pa Ti. Και όλοι το καταλαβαίνουν ».