Mary Oliver – Το Ταξίδι: Ένα ποιητικό μανιφέστο αυτογνωσίας

Μια μέρα ήξερες επιτέλους

τι έπρεπε να κάνεις, και ξεκίνησες,

αν και οι φωνές γύρω σου

φώναζαν συνεχώς τις

κακές συμβουλές τους 

αν και το όλο το σπίτι

άρχισε να τρέμει

και αισθάνθηκες το παλιό δυνατό τράβηγμα

στους αστραγάλους σου.

«Βελτίωσε τη ζωή μου!»

κάθε φωνή φώναζε.

Μα δεν σταμάτησες.

Ήξερες τι έπρεπε να κάνεις,

αν και ο άνεμος εξέταζε

με τα σκληρά του δάχτυλα 

τα ίδια αυτά θεμέλια

αν και η μελαγχολία τους

ήταν τρομερή. Ήταν ήδη αρκετά

αργά, και ήταν μια άγρια νύχτα,

και ο δρόμος γεμάτος πεσμένα

κλαδιά και πέτρες.

Μα, σιγά-σιγά,

καθώς άφηνες τις φωνές τους πίσω,

τα αστέρια άρχισαν να καίνε

μέσα από τα φύλλα των νεφών,

και υπήρχε μια νέα φωνή,

την οποία σιγά-σιγά

αναγνώρισες ως δική σου,

που σε κράτησε συντροφιά

καθώς βημάτιζες όλο και βαθύτερα

στον κόσμο,

αποφασισμένος να κάνεις

το μόνο πράγμα που μπορούσες να κάνεις

– αποφασισμένος να σώσεις

τη μόνη ζωή που μπορούσες να σώσεις.

Mary Oliver

Μετάφραση Μαρία Κατσοπούλου

Το ποίημα «Το Ταξίδι» (The Journey) της Mary Oliver είναι ένα από τα πιο εμβληματικά έργα της σύγχρονης αμερικανικής ποίησης. Με απλή γλώσσα και βαθιά πνευματικότητα, η Oliver περιγράφει τη στιγμή που ο άνθρωπος αποφασίζει να ακούσει τη δική του εσωτερική φωνή και να απομακρυνθεί από τις απαιτήσεις και τις φωνές των άλλων.

Το Ταξίδι έχει αγαπηθεί ιδιαίτερα γιατί λειτουργεί ως ποιητικό μανιφέστο αυτογνωσίας και θάρρους, εμπνέοντας αναγνώστες να ακολουθήσουν τον δικό τους δρόμο, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να αφήσουν πίσω γνώριμα πρόσωπα και καταστάσεις.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#MaryOliver #ΤοΤαξίδι #TheJourney #Poetry #SelfDiscovery #AmericanPoetry #TravellersWebRadio #PoeticJourney

Read More

Η καλοκαιρινή μέρα – της Μαίρη Όλιβερ

Ποιος έφτιαξε τον κόσμο;
Ποιος έφτιαξε τον κύκνο και τη μαύρη αρκούδα;
Ποιος έφτιαξε την ακρίδα;
Αυτήν την ακρίδα, εννοώ
—αυτήν που πετάχτηκε απ’ τη χλόη,
αυτήν που τρώει ζάχαρη απ’ το χέρι μου,
που κουνά τα σαγόνια της μπρος πίσω αντί για πάνω κάτω—
που κοιτά τριγύρω με τα τεράστια περίπλοκα μάτια της.
Τώρα σηκώνει τους χλομούς πήχεις της και πλένει το πρόσωπό της.
Τώρα χτυπά τα φτερά της και πετά μακριά.
Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι μια προσευχή.
Δεν ξέρω πώς να δίνω βάση, πώς να πέφτω στη χλόη,
πώς να είμαι ανενεργή κι ευλογημένη, πώς να κάνω βόλτες στα λιβάδια,
που είναι αυτό που κάνω όλη μέρα.
Πες μου, τι άλλο θα μπορούσα να κάνω;
Δεν πεθαίνουν τα πάντα στο τέλος και μάλιστα γρήγορα;
Πες μου, τι σχεδιάζεις να κάνεις
με τη μία και άγρια και πολύτιμη ζωή σου;

Mary Oliver
[Από την ανθολογία του του Ντίνου Σιώτη, 69 Αμερικανοί Ποιητές, εκδόσεις Κοινωνία των δε_κάτων.]

Μετάφραση: Ντίνος Σιώτης
frear

Read More

ΥΠΝΟΣ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ Mary Oliver

Σκέφτηκα πως η γη με θυμήθηκε,
Ότι με ξαναδέχτηκε τόσο τρυφερά, τακτοποιώντας
τις σκούρες ποδιές της, τις τσέπες της
γεμάτες με λειχήνες και σπόρους. Κοιμήθηκα
όπως ποτέ πριν, μια πέτρα
στην κοίτη του ποταμού, τίποτα
ανάμεσα σε μένα και τη λευκή φωτιά των άστρων
εκτός απ’ τις σκέψεις μου, κι αυτές έπλεαν
ελαφριές σαν νυχτοπεταλούδες ανάμεσα στα κλαδιά
των τέλειων δέντρων. Όλη νύχτα
άκουγα τα μικρά βασίλεια ν’ ανασαίνουν
γύρω μου, τα έντομα, και τα πουλιά
που κάνουν τη δουλειά τους στο σκοτάδι. Όλη νύχτα
υψωνόμουν και βυθιζόμουν, σαν μέσα σε νερό,
παλεύοντας με μια φωτισμένη καταδίκη. Με την αυγή
είχα εξαφανιστεί το λιγότερο δώδεκα φορές
μέσα σε κάτι καλύτερο.

Mary Oliver

Read More

MARY OLIVER, ΑΓΡΙΟΧΗΝΕΣ

Δεν χρειάζεται να είσαι καλός.
Δεν χρειάζεται να διανύεις γονυπετής
εκατό μίλια μες στην έρημο, μετανοώντας.
Το μόνο που χρειάζεται είναι ν΄ αφήσεις το τρυφερό ζώο του κορμιού σου να αγαπά ό,τι αγαπά.
Πες μου για την απόγνωση, τη δική σου, και θα σου πω για τη δική μου.
Εν τω μεταξύ ο κόσμος προχωρεί.
Εν τω μεταξύ ο ήλιος και τα διάφανα βότσαλα της βροχής
διασχίζουν τα τοπία,
πάνω απ΄ τα λιβάδια και τα βαθύρριζα δέντρα,
τα όρη και τα ποτάμια.
Εν τω μεταξύ οι αγριόχηνες, ψηλά στον καθαρό καταγάλανο αιθέρα,
τραβούν και πάλι για το σπίτι.
Όποιος και να ΄σαι, όση και να ΄ναι η μοναξιά σου,
ο κόσμος προσφέρει εαυτόν στην φαντασία σου,
σαν τις αγριόχηνες σε καλεί, σκληρός και συναρπαστικός-
τη θέση σου αναγγέλλοντας ξανά και ξανά   
στην οικογένεια των πραγμάτων.

MARY OLIVER,ΑΓΡΙΟΧΗΝΕΣ- Μετάφραση: Νικολέττα Σίμωνος

Read More

Η Επανένωση του Ανθρώπου με τη Φύση

Ένιωσα τη γη
να με θυμάται,
με δέχτηκε πάλι τόσο τρυφερά τακτοποιώντας
γύρω μου τη σκούρα φούστα της, τα κοιλώματα
με τις λειχήνες και τους σπόρους. Κοιμήθηκα
όπως ποτέ πριν, σαν πέτρα
στην κοίτη του ποταμού, χωρίς τίποτα
ανάμεσα σε μένα και τη λευκή φωτιά των άστρων
εκτός από τις σκέψεις μου, κι αυτές πετούσαν
ανάλαφρα σαν πεταλούδες ανάμεσα στα κλαδιά
των τέλειων δέντρων. Όλη τη νύχτα
άκουγα τα μικρά βασίλεια ν' ανασαίνουν
γύρω μου, τα έντομα και τα πουλιά
που κάνουν τη δουλειά τους μέσα στο σκοτάδι. Όλη τη νύχτα
υψωνόμουν και κατέβαινα, σαν μέσα σε νερό, παλεύοντας
με μια φωτεινή καταδίκη. Μέχρι το πρωί
είχα εξαφανιστεί τουλάχιστον δέκα φορές
μέσα σε κάτι καλύτερο.

Μαίρη Όλιβερ, 

Από το βιβλίο: Ο Θεός και το εξελισσόμενο σύμπαν, Εκδόσεις Διόπτρα 

Τροφή για το Πνεύμα

Read More