Το «Unbound and Dangerous» είναι το ολοκαίνουργιο, επίσημο live άλμπουμ των θρυλικών The Doors, το οποίο κυκλοφόρησε επίσημα χθες, την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, από τη Rhino Entertainment. 

Το άλμπουμ αποτελεί μια ζωντανή συλλογή 16 κομματιών που προέρχονται κυρίως από τη θρυλική Roadhouse Blues περιοδεία του 1970 (η οποία πραγματοποιήθηκε αμέσως μετά την κυκλοφορία του δίσκου Morrison Hotel). Οι ηχογραφήσεις προέρχονται από συναυλίες σε πόλεις όπως η Νέα Υόρκη, η Φιλαδέλφεια, το Πίτσμπουργκ και το Ντιτρόιτ.

Η μόνη εξαίρεση στο tracklist είναι η εκτέλεση του "Soul Kitchen", η οποία προέρχεται από τις ιστορικές εμφανίσεις της μπάντας στο Aquarius Theatre του Χόλιγουντ το 1969. Όπως δήλωσε ο ντράμερ John Densmore με αφορμή την κυκλοφορία: «Ήξερα ότι ο Jim ήταν "επικίνδυνος" από την αρχή. Ταλαντούχος και επικίνδυνος. Έμοιαζε να θέλει να προκαλέσει τα πάντα».
Την επιλογή και τη σειρά των κομματιών (sequencing) επιμελήθηκαν τα εναπομείναντα μέλη της μπάντας, Robby Krieger και John Densmore
 Όλο το υλικό έχει δεχθεί ολοκαίνουργιο 2026 Mix σε stereo, Dolby Atmos και Quadraphonic ήχο από τον σπουδαίο Bruce Botnick, ο οποίος ήταν ο αυθεντικός μηχανικός ήχου της μπάντας σε εκείνες τις περιοδείες.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#TheDoors #JimMorrison #ClassicRock #TravellersRadio #Rockanizontas

 
Στις 9 Φεβρουαρίου 1970, οι Doors κυκλοφόρησαν το Morrison Hotel, ένα άλμπουμ που σηματοδότησε την επιστροφή τους σε πιο  blues‑rock κατεύθυνση μετά τις ψυχεδελικές αναζητήσεις των προηγούμενων ετών.

Το Morrison Hotel, που κυκλοφόρησε στις 9 Φεβρουαρίου 1970, αποτελεί μία από τις πιο καθαρές και συγκροτημένες στιγμές των Doors στη δισκογραφία τους. Μετά το πιο πειραματικό The Soft Parade (1969), το συγκρότημα επέστρεψε σε έναν ήχο που βασίζεται στο blues, στο rock και στη ζωντανή ενέργεια που χαρακτήριζε τις πρώτες τους εμφανίσεις στο Los Angeles.

Το άλμπουμ χωρίζεται σε δύο πλευρές με διακριτή ταυτότητα: το “Hard Rock Café” και το “Morrison Hotel”. Στην εποχή του βινυλίου, πολλά άλμπουμ είχαν θεματική διάκριση ανάμεσα στην Πλευρά Α και την Πλευρά Β. Οι Doors αποφάσισαν να δώσουν ονόματα στις δύο πλευρές του Morrison Hotel: Πλευρά Α – “Hard Rock Café”περιλαμβάνει κομμάτια με πιο blues‑rock ύφος Πλευρά Β – “Morrison Hotel” έχει πιο σκοτεινό, αφηγηματικό χαρακτήρα

Η παραγωγή του Paul A. Rothchild είναι πιο συγκρατημένη σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές, επιτρέποντας στα βασικά στοιχεία του ήχου των Doors να αναδειχθούν: το χαρακτηριστικό Fender Rhodes και τα bass lines του Ray Manzarek, η κιθάρα του Robby Krieger που κινείται ανάμεσα στο blues και στο rock, και τα στιβαρά, καθαρά τύμπανα του John Densmore.

Το άλμπουμ ανοίγει με το “Roadhouse Blues”, ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια της μπάντας, με τον Jim Morrison να αποδίδει μια από τις πιο ώριμες και ελεγχόμενες ερμηνείες του. Η συμμετοχή του Lonnie Mack στο μπάσο και του John Sebastian (ως “G. Puglese”) στην φυσαρμόνικα προσθέτει αυθεντικότητα στο blues ύφος του κομματιού.

Στα υπόλοιπα τραγούδια, όπως τα “Peace Frog”, “Blue Sunday”, “Ship of Fools” και “Land Ho!”, οι Doors παρουσιάζουν μια μπάντα που έχει βρει ξανά τον προσανατολισμό της. Οι συνθέσεις είναι πιο άμεσες, με καθαρή δομή και λιγότερη ενορχηστρωτική υπερφόρτωση. Το Morrison Hotel δεν επιδιώκει να πειραματιστεί· αντίθετα, λειτουργεί ως μια επιστροφή στις ρίζες, με έμφαση στη χημεία των τεσσάρων μελών.

Η ιστορική σημασία του άλμπουμ έγκειται στο ότι αποτέλεσε το πρώτο βήμα προς την πιο ώριμη περίοδο των Doors, λίγο πριν την κυκλοφορία του L.A. Woman (1971). Παράλληλα, αποτύπωσε τον Morrison σε μια φάση όπου η φωνή του είχε αποκτήσει βάθος και βαρύτητα, παρά τις προσωπικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε.

Το Morrison Hotel ηχογραφήθηκε στα Elektra Sound Recorders στο Λος Άντζελες, με παραγωγό τον Paul A. Rothchild και μηχανικό ήχου τον Bruce Botnick. Το εξώφυλλο, φωτογραφημένο από τον Henry Diltz, τραβήχτηκε στο πραγματικό Morrison Hotel στο L.A., χωρίς επίσημη άδεια, λίγα λεπτά πριν εμφανιστεί ο ιδιοκτήτης. Το άλμπουμ έφτασε στο Νο. 4 του Billboard 200 και θεωρείται σήμερα μία από τις πιο συνεκτικές δουλειές των Doors. Η περιοδεία που ακολούθησε περιλάμβανε εμφανίσεις σε ΗΠΑ και Ευρώπη, με το συγκρότημα να παρουσιάζει ένα πιο σφιχτό, blues‑rock setlist. Το Morrison Hotel συχνά αναφέρεται ως το άλμπουμ που επανέφερε τους Doors σε δημιουργική ισορροπία μετά τις εντάσεις και τις ηχογραφήσεις του The Soft Parade.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#TheDoors #MorrisonHotel #JimMorrison #ClassicRock #BluesRock #1970 #RockHistory #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Μια συνεργασία με τους John Densmore και Robby Krieger τιμά τα 60 χρόνια των Doors, επαναφέροντας το κλασικό “Riders on the Storm” μέσα από το project Song Around The World.

Το Playing For Change παρουσιάζει μια νέα, παγκόσμια εκδοχή του “Riders on the Storm”, με αφορμή τη συμπλήρωση 60 χρόνων από τη δημιουργία των Doors. Σύμφωνα με το Noise11 και το Manila Times, οι δύο επιζώντες μουσικοί του συγκροτήματος, John Densmore και Robby Krieger, συμμετέχουν ενεργά στην ηχογράφηση και στο video, ενώ η παραγωγή τιμά τη μνήμη των Jim Morrison και Ray Manzarek.

Η νέα εκτέλεση εντάσσεται στη σειρά Song Around The World, ένα project του Playing For Change που ενώνει μουσικούς από διαφορετικές χώρες σε κοινές ηχογραφήσεις. Για το “Riders on the Storm”, συμμετείχαν πάνω από 20 μουσικοί και χορευτές από οκτώ χώρες, μεταξύ των οποίων οι Lukas & Micah Nelson, η Sierra Ferrell, ο Rami Jaffee των Foo Fighters και ο Don Was

Το τραγούδι, που πρωτοκυκλοφόρησε το 1971 στο άλμπουμ L.A. Woman, παραμένει ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά και επιδραστικά έργα των Doors. Η νέα εκδοχή διατηρεί τον πυρήνα της αρχικής ηχογράφησης, αξιοποιώντας τις αυθεντικές φωνές του Jim Morrison, ενώ παράλληλα ενσωματώνει παραδοσιακά όργανα, σύγχρονες ερμηνείες και παγκόσμιες μουσικές επιρροές. Το αποτέλεσμα, όπως αναφέρει το Rolling Stone, λειτουργεί ως φόρος τιμής αλλά και ως υπενθύμιση της διαχρονικής δύναμης του τραγουδιού.

Η παραγωγή του Playing For Change, υπό τη διεύθυνση του Mark Johnson, αναδεικνύει τον διαπολιτισμικό χαρακτήρα του project. Από το πρώτο χτύπημα του Lakota Drum Group μέχρι τις κιθάρες των Krieger και Nelson, η νέα εκτέλεση συνδέει διαφορετικές μουσικές παραδόσεις σε ένα ενιαίο αποτέλεσμα που τιμά την κληρονομιά των Doors και την παγκόσμια γλώσσα της μουσικής

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 

#TheDoors #RidersOnTheStorm #PlayingForChange #SongAroundTheWorld #JimMorrison #RobbyKrieger #JohnDensmore #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Η δεκαετία του ’60 υπήρξε μια εποχή ανατροπών, ψυχεδελικής έκφρασης και μουσικής επανάστασης. Στην καρδιά αυτής της εποχής, οι The Doors ξεχώρισαν ως ένα συγκρότημα που δεν ακολούθησε απλώς το ρεύμα – το δημιούργησε. Ο Jim Morrison, ποιητής, τραγουδιστής και σύμβολο της αντισυμβατικότητας, έγινε η προσωποποίηση της ελευθερίας και της αυτοκαταστροφής.

Η ταινία The Doors του Oliver Stone είναι μια βιογραφική απεικόνιση της θρυλικής ροκ μπάντας και του αινιγματικού frontman της, Jim Morrison. Με πρωταγωνιστή τον Val Kilmer, που ενσαρκώνει τον Morrison με εντυπωσιακή ακρίβεια, η ταινία εξερευνά την άνοδο, την πτώση και την καλλιτεχνική ψυχή ενός από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς της δεκαετίας του ’60.

Val Kilmer	Jim Morrison (τραγουδιστής)
Meg Ryan	Pamela Courson (σύντροφος του Morrison)
Kyle MacLachlan	Ray Manzarek (πληκτράς των Doors)
Frank Whaley	Robby Krieger (κιθαρίστας)
Kevin Dillon	John Densmore (ντράμερ)
Michael Wincott	Paul Rothchild (παραγωγός)
Michael Madsen	Tom Baker (δισκογραφικός παράγοντας)
Billy Idol	Cat (φίλος του Morrison)
Kathleen Quinlan	Patricia Kennealy (δημοσιογράφος/ερωμένη)

Crispin Glover ως Andy Warhol
Jennifer Rubin, Debi Mazar, Mimi Rogers σε μικρούς αλλά χαρακτηριστικούς ρόλους
John Densmore (ο πραγματικός ντράμερ των Doors) εμφανίζεται ως ηχολήπτης στη «τελευταία συνεδρία»
Oliver Stone (σκηνοθέτης) κάνει cameo ως καθηγητής κινηματογράφου στο UCLA

Απόσπασμα από τον Val Kilmer για τον ρόλο του Jim Morrison

«Δεν υποδύθηκα απλώς τον Jim Morrison. Τον έζησα. Για μήνες διάβαζα τα ποιήματά του, άκουγα τη μουσική του, μιλούσα όπως αυτός, περπατούσα όπως αυτός. Ήθελα να καταλάβω τι τον έκανε να φλέγεται τόσο έντονα από μέσα του. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν φοβόταν να κοιτάξει το σκοτάδι κατάματα – και να το τραγουδήσει.»

Αυτό το απόσπασμα αποτυπώνει την αφοσίωση του Kilmer στον ρόλο και εξηγεί γιατί η ερμηνεία του θεωρείται από τις πιο καθηλωτικές βιογραφικές απεικονίσεις στην ιστορία του κινηματογράφου.

Απόσπασμα από τον Oliver Stone για την ταινία

«Δεν ήθελα να κάνω μια απλή βιογραφία. Ήθελα να δημιουργήσω μια εμπειρία – ένα ταξίδι μέσα στο μυαλό και την ψυχή του Jim Morrison. Η ταινία είναι σαν ένα όνειρο, ένα παραλήρημα, μια ψυχεδελική πύλη προς την εποχή εκείνη. Ο Morrison δεν ήταν μόνο μουσικός· ήταν ένας σύγχρονος σαμάνος.»

Αυτό το απόσπασμα αποτυπώνει την πρόθεση του Stone να ξεφύγει από τα συμβατικά όρια της βιογραφικής αφήγησης και να δημιουργήσει κάτι πιο ποιητικό, πιο έντονο και πιο αληθινό ως προς την εσωτερική ζωή του Morrison.

Το The Doors δεν είναι απλώς μια ταινία για ένα συγκρότημα – είναι μια κατάδυση στην ψυχή ενός ανθρώπου που έζησε στα άκρα και άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην μουσική και την ποίηση. Αν αγαπάς τη ροκ κουλτούρα και τις ταινίες που ξεπερνούν τα όρια της βιογραφίας, αυτή η ταινία είναι για σένα. Μοιράσου τις σκέψεις σου και πες μας ποιο τραγούδι των Doors σε αγγίζει περισσότερο.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 
8 Δεκεμβρίου 1943, γεννημένος αυτή την ημέρα, ο Jim Morrison τραγουδιστής και στιχουργός με τους Doors είχε το Νο.1 σινγκλ στις ΗΠΑ το 1967 «Light My Fire» και το σινγκλ του 1971 «Riders On The Storm». Λόγω των ερμηνειών του, θεωρείται από ορισμένους ως ένας από τους πιο εμβληματικούς, χαρισματικούς και πρωτοπόρους frontmen στην ιστορία της ροκ μουσικής. Ο Jim Morrison πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια σε μια μπανιέρα σε δωμάτιο ξενοδοχείου στο Παρίσι στις 3 Ιουλίου 1971. Τα γεγονότα γύρω από το θάνατό του συνεχίζουν να αποτελούν αντικείμενο διαμάχης, καθώς δεν πραγματοποιήθηκε νεκροψία στο σώμα του μετά θάνατον και η ακριβής αιτία του θανάτου του αμφισβητείται από πολλούς μέχρι σήμερα.

"People fear death even more than pain. It's strange that they fear death. 

Life hurts a lot more than death."

Jim Morrison

Κοίτα που προσκυνάμε.

 

Όλοι ζούμε στη πόλη.

 

Η πόλη σχηματίζει- συχνά φυσικά,αλλά αναπόφευκτα ψυχικά,ένα κύκλο.

Ένα παιχνίδι. Ένα κύκλο θανάτου με το σέξ στο κέντρο του. Πήγαινε με το αυτοκίνητο

στις άκρες των προαστείων της πόλης. Στην άκρη ανακάλυψε ζώνες εκλεπτησμένης

ακολασίας και ανίας, παιδική πορνεία. Αλλά στο λέρωμένο κύκλο που αμέσως περιβάλλει

με το φως της ημέρας τη βιομηχανική περιοχή, υπάρχει η μόνη πραγματική ζωή του πλήθους

στους πλανήτες μας, η μόνη ζωή του δρόμου, η ζωή της νύχτας. Άρρωστοι τύποι σε ξενοδοχεία

του ενός δολλαρίου, φτηνές πανσιόν, μπαρ, ενεχυροδανειστήρια, λαικά θεάματα και πορνεία,

σε ετοιμοθάνατες στοές που δεν πεθαίνουν ποτέ,σε δρόμους και δρόμους νυχτερινών σινεμά.

 

Όταν η διασκέδαση πεθαίνει, γίνεται Παιχνίδι.

Όταν το σέξ πεθαίνει γίνεται Οργασμός.

 

 

Όλα τα παιχνίδια περιέχουν την ιδέα του θανάτου.

 

Λουτρά, κάγκελα ή εσωτερική πισίνα. Ο πληγωμένος αρχηγός μας

στην ιδρωμένη πλάκα, χλωρίνη στην αναπνοή του και στα μακρυά μαλλιά.

Ευκίνητος, αν και ανάπηρος, σώμα παλαιστή μέσων βαρών, κοντά του ο

έμπιστος δημοσιογράφος, ο μυστικοσύμβουλος. Του άρεσε να έχει κοντά του

ανθρώπους με βαθεία αίσθηση ζωής. Αλλά  οι περισσότεροι του τύπου ήταν

γύπες που κατέβαιναν στη σκηνή  για περίεργη Αμερικάνικη αταξία.

Κάμερες μέσα μστο φέρετρο που παίρνουν συνέντευξη απο σκουλίκια.

 

Χρειάζεται μεγάλο φονικό για να γυρίσεις στα βράχια

στη σκιά και να ξεσκεπάσεις παράξενα σκουλήκια απο κάτω.Οι

ζωές των δυσαρεστημένων τρελλών μας αποκαλύπτονται.

 

Η κάμερα , σαν θεός που βλέπει τα πάντα, ικανοποιεί τη

λαχτάρα μας μγια παντογνωσία. Να κατασκοπεύεις τους

άλλους απο αυτό το ύψος και τη γωνία : πεζοί μπαινοβγαίνουν

στο φακό μας σαν σπάνια υδρόβια έντομα.

 

 

Δυνάμεις της γιόγκα. Να γίνεται κανείς αόρατος ή μικρός.

Να γίνεται γιγάντιος και να φτάνει τα πιο μακρινά αντικείμενα.

Να αλλάζει μτη πορεία της φύσης. Ν τοποθετείται οπουδήποτε

στο χώρο ή χρονο. Να καλεί τους νεκρούς. Να εξυψώνει

τις αισθήσεις και να συλλαμβάνει απρόσιτες εικόνες γεγονότων

σε άλλους πλανήτες, στο βαθύτερο κομμάτι του μυαλού του,

ή του μυαλού των άλλων.

 

Το όπλο του ελεύθερου σκοπευτή είναι μία προέκταση του

ματιού του. Σκοτώνει με επιζήμια όραση.

 

Ο δολοφόνος ( ; ), βάζοντάς το στα πόδια, οδηγημένος με

ασυνήδειτη, ενστικτώδη άνεση εντόμου, σαν σκώρος, προς

μία ζώνη ασφαλείας, καταφύγιο απο τους πολυσύχναστους

δρόμους. Γρήγορα, καταβροχθήστηκε το ζεστό,σκοτεινό,

αθόρυβο στομάχι του φυσικού θεάτρου.

 

 ***

 

Σύγχρονοι κύκλoι της Κόλασης: ο Όσβλαντ (;) σκοτώνει τον

Πρόεδρο.

Ο Όσβλαντ μπαίνει σε ταξί. Ο Όσβλαντ σκοτώνει τον

Αξιωματικό Τίππιτ.

Ο Όσβλαντ βγάζει το σακάκι. Ο Όσβλαντ συλλαμβάνεται.

 

Το έσκασε σ’ένα σινεμά.

Μέσα στη μήτρα είμαστε τυφλά ψάρια των σπηλαίων.

 

Όλα είναι ακαθόριστα και συγκεχυμένα. Το δέρμα πρήζεται

και δεν υπάρχει πια διάκριση ανάμεσα στα μέλη τιου σώματος.

Ένας  ορμητικός ήχος από απειλητικές, κοροιδευτικές,μονότονες

φωνές. Αυτός είναι ο φόβος και η γοητεία να σε καταπίνουν.

 

Μέσα στο όνειρο, κούμπωσε τον ύπνο γύρω απο το σώμα

σαν γάντι. Ελεύθερος τώρα απο χώρο και απο χρόνο. Ελεύθερος να

διαλυθείς στο καλοκαίρι που κυλάει.

Ο ύπνος είναι ένας υπόγειος ωκεανός βυθισμένος σε κάθε

νύχτα. Την ημέρα, ξύπνιος στάζοντας, λαχανιάζοντας, μάτια

που τσούζουν.

 

Το μάτι μοιάζει χυδαίο

Μέσα στο άσχημο τσόφλι σου.

Βγές έξω στ’ανοιχτά

Σε όλη σου τη Λαμπρότητα.

 

Τ’ίποτα. Ο αέρας έξω

μου καίει τα μάτια

θα τα βγάλω

και θα απαλλαγώ απο το κάψιμο.

 

 ***

 

Τραγανή ζεστή λευκότητα

Απόγευμα της Πόλης

Ένοικοι της ζώνης της πανούκλας

καταβροχθίζονται.

(Η Σάντα Άννα είναι έρημοι χωρίς ανέμους)

 

Ξέσκισε την ενόχληση και ρίξε λάσπες.

Η αναζήτηση νερού, υγρασίας,

<<βρεξίματος>> του ηθοποιού, εραστή.

 

<<Παίχτης>>- το παιδί, ο ηθοποιός, και ο χαρτοπαίχτης.

Η ιδέα της τύχης απουσιάζει απο τον κόσμο του παιδιού και

υπηρετεί μία ξένη δύναμη. Η τύχη είναι η επιβίωση της

θρησκείας στη σύγχρονη πόλη, όπως το θέατρο, και πιο

\συχνά το σινεμά, η θρησκεία της κατοχής.

Με ποιά θυσία, σε ποιά τιμή μπορεί να γεννηθεί μία πόλη;

 

Δεν υπαρχουν πια <<χορευτές>>, οι δαιμονισμένοι.Ο διαχωρισμός

των ανθρώπων σε ηθοποιό και θεατές είναι το κεντρικό γεγονός

του καιρού μας. Είμαστε κυριευμένοι απο ήρωες που ζουν

για μάς και που τους τιμωρούμε. Άν όλα τα ραδιόφωνα και οι

τηλεοράσεις έχαναν την πηγή της ενέργειας τους, όλα

τα βιβλία και οι πίνακες καίγονταν αύριο, όλα τα θέατρα και τα

σινεμά έκλειναν, όλες οι τέχνες που αναπαριστάνουν…

 

Είμαστε ικανοποιημένοι με αυτό <<που δόθηκε>> στην

αναζήτηση της αίσθησης. Μεταμορφωθήκαμε απο ένα τρελλό κορμί

που χόρευε στις πλαγιές των λόφων σ’ένα ζευγάρι μάτια

καρφωμένα στο σκοτάδι.

 

***

 

Κανένας απο τους φυλακισμένους δεν ξαναβρήκε την σεξουαλική

του ισσοροπία. Μελαγχολίες,ανικανότητα,αυπνία..ερωτικό

διασκόρπισμα σε γλώσσες, διάβασμα, παιχνίδια, μουσική και

γυμναστική.

 

Οι φυλακισμένοι έχτισαν δικό τους θέατρο, που μαρτυρούσε

την απίστευτη απραξία τους. Ένας νεαρός ναύτης που αναγκάστηκε

να παίζει γυναικείους ρόλους,σύντομα έγινε η αγαπημένη της

<<πόλης>>, γιατί στο μεταξύ ονομάστηκαν <<πόλη>> και

έβγαζαν δήμαρχο,αστυνομία και δημοτικούς συμβούλους.

 

Στην παλιά Ρωσία ο Τσάρος παραχωρούσε, απο τη δική του

πονηριά ή κάποιου απτους συμβούλους του, μια εβδομάδα

ελευθερίας σ’έναν κατάδικο απο κάθε φυλακή του. Την

εκλογή την άφηναν στους ίδιους τους φυλακισμένους και

γινόταν με διάφορους τρόπους.Μερικές φορές με ψηφοφορία,

μερικές με κλήρο, συχνά με τη βία. Είναι φανερό πως ο εκλεγμένος

έπρεπε να είναι άντρας με μαγεία, αρρενωπότητα, πείρα,

ίσως με το χάρισμα του λόγου, ένας άντρας με δυνατότητες.

Αδύνατη κατάσταση τη στιγμή της ελευτθερίας,αδύνατη

εκλογή, καθορίζοντας τον κόσμο μας στις συγκρούσεις του.

 

 

 

από το βιβλίο “Σημειώσεις για την όραση”.

εκδόσεις ΕΡΑΤΩ

 

[μετάφραση: Αντώνης Εμμανουήλ]

 

πηγη

«Οι άνθρωποι φοβούνται τον εαυτό τους, την αλήθεια τους. Τα αισθήματά τους πάνω από όλα. Οι άνθρωποι μιλούν για το πόσο σπουδαία είναι η αγάπη, αλλά λένε μαλακίες. Η αγάπη πονάει. Τα συναισθήματα είναι ενοχλητικά. 

Οι άνθρωποι έχουν μάθει ότι ο πόνος είναι κακός και επικίνδυνος. Πώς τα βγάζουν πέρα με την αγάπη αν φοβούνται να νιώσουν; Ο πόνος υπάρχει για να μας ξυπνά. Οι άνθρωποι προσπαθούν να κρύψουν τον πόνο. Αλλά κάνουν λάθος. 

Ο πόνος είναι κάτι που κουβαλάς, σα ραδιόφωνο. Νιώθεις τις δυνάμεις σου βιώνοντας πόνο. Τα πάντα έχουν να κάνουν με το πώς τον κουβαλάς. Αυτό είναι που μετράει. Ο πόνος είναι ένα συναίσθημα. 

Τα συναισθήματα είναι μέρος του εαυτού σου. Της πραγματικότητάς σου. Αν ντρέπεσαι γι'αυτά και τα κρύβεις αφήνεις την κοινωνία να σου καταστρέψει την πραγματικότητα. Πρέπει να υποστηρίζεις το δικαίωμά σου να νιώθεις τον πόνο σου».

Jim Morrison 

Πηγή