Το πρωί της 16ης Αυγούστου 1819, περίπου 60.000–80.000 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο St. Peter’s Field στο Μάντσεστερ για μια ειρηνική διαδήλωση υπέρ:

καλύτερων συνθηκών ζωής και εργασίας κοινοβουλευτικής μεταρρύθμισης δικαιώματος ψήφου για όλους τους άνδρες κατά της φτώχειας και των υψηλών τιμών τροφίμων (λόγω των Corn Laws)

Οι περισσότεροι ήταν εργάτες, πολλοί με τις οικογένειές τους, ντυμένοι με τα “καλά” τους για να δείξουν ότι η συγκέντρωση ήταν αξιοπρεπής και ειρηνική.

Οι τοπικοί μαγιστράτοι, φοβισμένοι από το μέγεθος της συγκέντρωσης και επηρεασμένοι από τον φόβο επανάστασης μετά τους Ναπολεόντειους πολέμους, διέταξαν:

τη σύλληψη του ομιλητή Henry Hunt, γνωστού ριζοσπάστη

την επέμβαση της Manchester and Salford Yeomanry (έφιπποι ένοπλοι πολίτες) και στη συνέχεια των 15th Hussars, τακτικού στρατού

Οι Yeomanry όρμησαν στο πλήθος με σπαθιά και άλογα, χτυπώντας αδιακρίτως.

Οι εκτιμήσεις διαφέρουν, αλλά οι πιο αξιόπιστες πηγές αναφέρουν:
18 νεκρούς (ανάμεσά τους γυναίκες και ένα παιδί) 400–700 τραυματίες

Το όνομα “Peterloo” δόθηκε ειρωνικά, παραπέμποντας στη μάχη του Waterloo, για να τονιστεί η βαρβαρότητα της επίθεσης εναντίον άοπλων πολιτών.

Το "Overture / Peterloo" είναι ένα μνημειώδες, πολύπτυχο μουσικό κομμάτι του βρετανικού progressive/psychedelic rock συγκροτήματος Tractor. Το έργο είναι αφιερωμένο στη διαβόητη  ⁠Σφαγή του Πίτερλου (Peterloo Massacre) που έλαβε χώρα στο Μάντσεστερ το 1819.

Η υποστήριξη του John Peel: Το συγκρότημα από το Rochdale είχε την τύχη να υποστηριχθεί από τον θρυλικό DJ του BBC, John Peel. Ο Peel χρηματοδότησε τις ηχογραφήσεις τους και τους παρότρυνε να γράψουν μια σουίτα τραγουδιών για το ιστορικό αυτό γεγονός.

Διάρκεια και Δομή: Στην ολοκληρωμένη του μορφή, το "Peterloo" εκτείνεται σε μια επική διάρκεια περίπου 21 λεπτών. Είναι χωρισμένο σε πέντε διακριτά μέρη (Part A έως Part E), ξεκινώντας με μια εισαγωγή (Overture), περνώντας μέσα από το κυρίως κομμάτι (Song) και την αναπαράσταση της σφαγής (Massacre), πριν καταλήξει σε θριαμβευτικά progressive περάσματα.

Κυκλοφορία: Παρόλο που τα θεμέλια του κομματιού μπήκαν στις αρχές της δεκαετίας του '70, η πλήρης σουίτα κυκλοφόρησε επίσημα το 1991 μέσα από τη συλλογή σπάνιων και ακυκλοφόρητων ηχογραφήσεων του γκρουπ με τίτλο "Worst Enemies"
Το κομμάτι περιλαμβάνει τα εξής μέρη

Part A: Peterloo (περιλαμβάνει τα Overture, Song και Massacre)

Part B: With Hunt We'll Go (αναφορά στον Henry Hunt, τον ριζοσπάστη πολιτικό που επρόκειτο να μιλήσει στη συγκέντρωση του 1819)

Part C: We Three Country Gentlemen

Part D: The Very Same Men

Part E: Reprise 

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Tractor #Peterloo #ProgRock #PsychProg #JohnPeel #UKRock #Rockanizontas #TravellersWebRadio

Το δεύτερο single από το ντεμπούτο άλμπουμ των The Storm, με τη φωνή του Kevin Chalfant και την υπογραφή των Gregg Rolie & Ross Valory.

Οι The Storm σχηματίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του ’90 από τρία πρώην μέλη των Journey: τον Gregg Rolie, τον Ross Valory και τον Steve Smith. Το συγκρότημα αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά AOR projects της εποχής, συνδυάζοντας μελωδικό rock, δυνατές φωνές και παραγωγή υψηλών προδιαγραφών.

Το “Show Me The Way” κυκλοφόρησε το 1991 ως το δεύτερο single από το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ The Storm. Το τραγούδι γράφτηκε από τον Gregg Rolie και τον Kevin Chalfant, ο οποίος ανέλαβε και τα φωνητικά, προσφέροντας μια από τις πιο χαρακτηριστικές ερμηνείες του στο AOR.

Η ηχογράφηση του άλμπουμ έγινε με τον Steve Smith στα ντραμς, ωστόσο λίγο μετά την ολοκλήρωση του δίσκου ο Smith αποχώρησε και αντικαταστάθηκε από τον Ron Wikso, ο οποίος εμφανίζεται στο επίσημο music video. Η παραγωγή έγινε από τον Beau Hill, γνωστό από τη δουλειά του με Ratt, Gary Moore, Alice Cooper και Twisted Sister.

                                               Κάντε κλικ για να φορτώσετε το βίντεο

Το “Show Me The Way” αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα early‑90s AOR: στιβαρή μελωδία, δυναμικά keyboards του Rolie, κιθαριστική δουλειά του Josh Ramos και μια ερμηνεία του Chalfant που θυμίζει τις μεγάλες στιγμές των Journey. Το τραγούδι συνέβαλε στην επιτυχία του άλμπουμ, το οποίο έφτασε στο No. 133 του Billboard 200 και απέκτησε cult status στους φίλους του μελωδικού rock.

Kevin Chalfant – Φωνητικά, ακουστική κιθάρα Josh Ramos – Ηλεκτρική κιθάρα  Ross Valory – Μπάσο  Gregg Rolie – Keyboards  

Steve Smith – Drums (Album) Ron Wikso – Drums (Music Video)

Οι The Storm δημιουργήθηκαν μετά την προσωρινή διάλυση των Journey στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Το συγκρότημα γνώρισε επιτυχία με το single “I’ve Got a Lot to Learn About Love”, ενώ το “Show Me The Way” ενίσχυσε την παρουσία τους στο αμερικανικό ραδιόφωνο. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε σε μια περίοδο όπου το AOR βρισκόταν σε μετάβαση, λίγο πριν την άνοδο του grunge. Παρά τις καλές κριτικές, το δεύτερο άλμπουμ τους (Eye of the Storm) καθυστέρησε να κυκλοφορήσει λόγω αλλαγών στη δισκογραφική, με αποτέλεσμα το συγκρότημα να διαλυθεί στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Σήμερα, οι The Storm θεωρούνται ένα από τα πιο ποιοτικά και αδικημένα AOR projects της εποχής.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#TheStorm #ShowMeTheWay #AOR #MelodicRock #GreggRolie #KevinChalfant #Journey #TravellersWebRadio #Rockanizontas

 Στις 25 Δεκεμβρίου 1991 προβλήθηκε το ντοκιμαντέρ που ακολούθησε τους Status Quo στην προσπάθειά τους να σπάσουν το ρεκόρ με τέσσερις συναυλίες σε μία ημέρα.

Το “Rock ’til You Drop Documentary”, που μεταδόθηκε από το Channel 4 στις 25 Δεκεμβρίου 1991, αποτελεί το οπτικοακουστικό χρονικό μιας από τις πιο φιλόδοξες και παράτολμες στιγμές στην ιστορία των Status Quo. Το ντοκιμαντέρ καταγράφει την προσπάθεια της μπάντας να μπει στο Guinness World Records, πραγματοποιώντας τέσσερις συναυλίες σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις μέσα σε μία ημέρα, στις 21 Σεπτεμβρίου 1991.

Το εγχείρημα, γνωστό ως “Rock ’til You Drop”, συνδέθηκε άμεσα με την κυκλοφορία του ομώνυμου άλμπουμ της μπάντας, που είχε κυκλοφορήσει δύο ημέρες νωρίτερα, στις 23 Σεπτεμβρίου 1991. Το documentary παρουσιάζει όχι μόνο τις ζωντανές εμφανίσεις, αλλά και το παρασκήνιο: την πίεση χρόνου, την οργάνωση, τις μετακινήσεις και την ένταση που επικρατούσε σε κάθε στάση.

Travellers TV Video Panel

ON AIR

Travellers Web Radio – Travellers TV – Status Quo - Rock 'til You Drop Documentary, 25th December 1991

Οι Status Quo εμφανίστηκαν διαδοχικά στα: Sheffield Arena Glasgow SECC  Birmingham NEC   Wembley Arena

Το συνολικό ταξίδι ξεπέρασε τα 850 μίλια, με την μπάντα να παίζει τέσσερα πλήρη σετ μέσα σε λιγότερο από δέκα ώρες. Το ντοκιμαντέρ αποτυπώνει την αντοχή, την αποφασιστικότητα και το cult status των Status Quo στη βρετανική rock σκηνή των early ’90s.

Η τηλεοπτική μετάδοση της 25ης Δεκεμβρίου 1991 αποτέλεσε την πρώτη ολοκληρωμένη παρουσίαση του εγχειρήματος στο ευρύ κοινό

Το “Rock ’til You Drop” παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά rock documentaries της εποχής, όχι μόνο για το ρεκόρ που κατέγραψε, αλλά και για τον τρόπο που παρουσιάζει μια μπάντα σε απόλυτη δημιουργική φόρα, έτοιμη να δοκιμάσει τα όριά της.

Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε στις 25 Δεκεμβρίου 1991 από το Channel 4 και καταγράφει το εγχείρημα των Status Quo στις 21 Σεπτεμβρίου 1991, όταν η μπάντα πραγματοποίησε τέσσερις συναυλίες σε μία ημέρα σε Sheffield, Glasgow, Birmingham και Λονδίνο, με στόχο την καταχώρηση στο Guinness World Records. Το project συνδέθηκε άμεσα με την κυκλοφορία του άλμπουμ Rock ’til You Drop, που είχε κυκλοφορήσει δύο ημέρες νωρίτερα. Η τηλεοπτική μετάδοση παρουσιάζει το παρασκήνιο, τις μετακινήσεις, την πίεση χρόνου και την ενέργεια της μπάντας, αποτυπώνοντας μια από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της βρετανικής rock σκηνής των early ’90s.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 

#StatusQuo #RockTilYouDrop #RockDocumentary #1991 #GuinnessRecord #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Η δεκαετία του ’60 υπήρξε μια εποχή ανατροπών, ψυχεδελικής έκφρασης και μουσικής επανάστασης. Στην καρδιά αυτής της εποχής, οι The Doors ξεχώρισαν ως ένα συγκρότημα που δεν ακολούθησε απλώς το ρεύμα – το δημιούργησε. Ο Jim Morrison, ποιητής, τραγουδιστής και σύμβολο της αντισυμβατικότητας, έγινε η προσωποποίηση της ελευθερίας και της αυτοκαταστροφής.

Η ταινία The Doors του Oliver Stone είναι μια βιογραφική απεικόνιση της θρυλικής ροκ μπάντας και του αινιγματικού frontman της, Jim Morrison. Με πρωταγωνιστή τον Val Kilmer, που ενσαρκώνει τον Morrison με εντυπωσιακή ακρίβεια, η ταινία εξερευνά την άνοδο, την πτώση και την καλλιτεχνική ψυχή ενός από τους πιο επιδραστικούς μουσικούς της δεκαετίας του ’60.

Val Kilmer	Jim Morrison (τραγουδιστής)
Meg Ryan	Pamela Courson (σύντροφος του Morrison)
Kyle MacLachlan	Ray Manzarek (πληκτράς των Doors)
Frank Whaley	Robby Krieger (κιθαρίστας)
Kevin Dillon	John Densmore (ντράμερ)
Michael Wincott	Paul Rothchild (παραγωγός)
Michael Madsen	Tom Baker (δισκογραφικός παράγοντας)
Billy Idol	Cat (φίλος του Morrison)
Kathleen Quinlan	Patricia Kennealy (δημοσιογράφος/ερωμένη)

Crispin Glover ως Andy Warhol
Jennifer Rubin, Debi Mazar, Mimi Rogers σε μικρούς αλλά χαρακτηριστικούς ρόλους
John Densmore (ο πραγματικός ντράμερ των Doors) εμφανίζεται ως ηχολήπτης στη «τελευταία συνεδρία»
Oliver Stone (σκηνοθέτης) κάνει cameo ως καθηγητής κινηματογράφου στο UCLA

Απόσπασμα από τον Val Kilmer για τον ρόλο του Jim Morrison

«Δεν υποδύθηκα απλώς τον Jim Morrison. Τον έζησα. Για μήνες διάβαζα τα ποιήματά του, άκουγα τη μουσική του, μιλούσα όπως αυτός, περπατούσα όπως αυτός. Ήθελα να καταλάβω τι τον έκανε να φλέγεται τόσο έντονα από μέσα του. Ήταν ένας άνθρωπος που δεν φοβόταν να κοιτάξει το σκοτάδι κατάματα – και να το τραγουδήσει.»

Αυτό το απόσπασμα αποτυπώνει την αφοσίωση του Kilmer στον ρόλο και εξηγεί γιατί η ερμηνεία του θεωρείται από τις πιο καθηλωτικές βιογραφικές απεικονίσεις στην ιστορία του κινηματογράφου.

Απόσπασμα από τον Oliver Stone για την ταινία

«Δεν ήθελα να κάνω μια απλή βιογραφία. Ήθελα να δημιουργήσω μια εμπειρία – ένα ταξίδι μέσα στο μυαλό και την ψυχή του Jim Morrison. Η ταινία είναι σαν ένα όνειρο, ένα παραλήρημα, μια ψυχεδελική πύλη προς την εποχή εκείνη. Ο Morrison δεν ήταν μόνο μουσικός· ήταν ένας σύγχρονος σαμάνος.»

Αυτό το απόσπασμα αποτυπώνει την πρόθεση του Stone να ξεφύγει από τα συμβατικά όρια της βιογραφικής αφήγησης και να δημιουργήσει κάτι πιο ποιητικό, πιο έντονο και πιο αληθινό ως προς την εσωτερική ζωή του Morrison.

Το The Doors δεν είναι απλώς μια ταινία για ένα συγκρότημα – είναι μια κατάδυση στην ψυχή ενός ανθρώπου που έζησε στα άκρα και άφησε ανεξίτηλο σημάδι στην μουσική και την ποίηση. Αν αγαπάς τη ροκ κουλτούρα και τις ταινίες που ξεπερνούν τα όρια της βιογραφίας, αυτή η ταινία είναι για σένα. Μοιράσου τις σκέψεις σου και πες μας ποιο τραγούδι των Doors σε αγγίζει περισσότερο.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Προς τιμήν του John Trudell

πέθανε πριν από 9 χρόνια στις 8 Δεκεμβρίου 2015

 (15 Φεβρουαρίου 1946 – 8 Δεκεμβρίου 2015)

ήταν ιθαγενής Αμερικανός συγγραφέας, ποιητής, ηθοποιός, μουσικός και πολιτικός ακτιβιστής.

Ο John Trudell (15 Φεβρουαρίου 1946 – 8 Δεκεμβρίου 2015) ήταν Αμερικανός συγγραφέας, ποιητής, ηθοποιός, μουσικός και πολιτικός ακτιβιστής. Ήταν ο εκπρόσωπος των Ινδιάνων όλων των φυλών . Κατά το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1970, υπηρέτησε ως πρόεδρος του Αμερικανικού Κινήματος Ινδιάνων , με έδρα τη Μινεάπολη της Μινεσότα .

Αφού η έγκυος σύζυγός του, τα τρία παιδιά και η πεθερά του σκοτώθηκαν το 1979 σε μια ύποπτη φωτιά στο σπίτι των πεθερών του στο Shoshone-Paiute Tribes Duck Valley Indian Reservation στη Νεβάδα , ο Τρούντελ στράφηκε στη συγγραφή και τη μουσική. και τον κινηματογράφο ως δεύτερη καριέρα. Έπαιξε σε ταινίες τη δεκαετία του 1990. Το ντοκιμαντέρ Trudell (2005) έγινε για αυτόν και τη ζωή του ως ακτιβιστή και καλλιτέχνη.

Με κάθε ερμηνεία, ο Clapton εμβαθύνει στην ψυχή της μουσικής, προσφέροντας παθιασμένα σόλο και εγκάρδια φωνητικά που αφήνουν το κοινό μαγεμένο. Το 24 Nights είναι απόδειξη της κληρονομιάς του Clapton ως ενός από τους μεγαλύτερους blues rock κιθαρίστες όλων των εποχών. Η παράσταση περιελάμβανε εμβληματικές εκδοχές των επιτυχιών του Clapton, συμπεριλαμβανομένου της «Layla»

 1991– Κυκλοφορεί το “Hooked”, που είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ από το αμερικανικό hard rock γκρουπ Great White. Αν και δεν είχε κάποιο σπουδαίο single τόσο εμπορικά επιτυχημένο όσο το “…Twice Shy”, κατάφερε να φτάσει στο Νο. 18 στο chart abum του  Billboard 200. Το άλμπουμ έγινε χρυσό τον Απρίλιο του 1991, και ήταν το τελευταίο του συγκροτήματος με τον μπασίστα Tony Montana.

Στο Q Magazine, ο Jeff Clark-Meads περιέγραψε το άλμπουμ ως “χαλαρό, ήρεμο και συμπαθητικό – και πιθανώς απογοητευτικό για όσους θεωρούσαν μέχρι τότε τους Great White μια metal μπάντα”.

Το τραγούδι “Desert Moon” έκανε μια μικρή επιτυχία και στις 20 Φεβρουαρίου 2003, ήταν το ζωντανό εναρκτήριο τραγούδι των Great White όταν πυροτεχνουργοί άναψαν τη φωτιά στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης The Station, σκοτώνοντας 100 άτομα, και τον κορυφαίο κιθαρίστα του συγκροτήματος Ty Longley. Το συγκρότημα δεν έπαιξε ζωντανά το “Desert Moon” για έξι χρόνια μετά την πυρκαγιά, αλλά από το 2009, άρχισαν να ξαναπαίζουν το τραγούδι.

soundchecknetwork

 
Το «You Love Us»  των Manic Street Preachers, που κυκλοφόρησε αρχικά ως single στις 7 Μαΐου 1991 από τη δισκογραφική Heavenly

 
Σαν σήμερα το 1991, οι Temple of the Dog κυκλοφόρησαν το μοναδικό τους άλμπουμ, το ομότιτλο Temple of the Dog.

 
Τον Ιούνιο του 1991 κυκλοφόρησε ο φερώνυμος δίσκος των Lynyrd Skynyrd. Επιστροφή στη δισκογραφία μετά το τραγικό αεροπορικό δυστύχημα του 1977 που στοίχισε τη ζωή σε 3 μέλη του γκρουπ. Στη φωνή ο αδερφός του αποθανόντος στο δυστύχημα Ronnie Van Zant, Johnny.

Καμία σχέση με το ομότιτλο τραγούδι του Howlin' Wolf...

Αναφέρεται σε μια νύχτα κραιπάλης και διασκέδασης.

"Smokestack Lightning"

Πάντα το συγκρότημα καμαρώνει για την καταγωγή του. Εδώ επαινεί τις γυναίκες της περιοχής του.

"Southern Women"

Για την καθημερινή τρομοκρατία από τα ΜΜΕ σε καθημερινή βάση.

Βέβαια δεν είναι αυτό λόγια να πάρεις το νόμο στα χέρια σου...

"I've Seen Enough"

Εμπνευσμένο από τα σκηνικά παρανομίας στις μεγαλουπόλεις των ΗΠΑ.

"It's A Killer"

Αφιερωμένο στη μνήμη της μητέρας των αδερφών Van Zant.

"Mama (Afraid To Say Goodbye)"

Η μνήμες του τραγικού αεροπορικού δυστυχήματος δεν θα σβήσουν ποτέ για το συγκρότημα.

"End Of The Road"

Mitsozz Grammozzys

Lynyrd Skynyrd 1991 είναι ο τίτλος του έκτου στούντιο δίσκου του αμερικανικού ροκ συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, ο οποίος κυκλοφόρησε στις 11 Ιουνίου του 1991 μέσω της δισκογραφικής εταιρείας "Atlantic".

Το άλμπουμ ήταν το πρώτο του επανενωμένου συγκροτήματος, το οποίο αναδημιουργήθηκε μετά την επιτυχία της επετειακής περιοδείας του 1987. Επίσης, υπήρξε το πρώτο για τον τραγουδιστή Τζόνι Βαν Ζαντ και τον κιθαρίστα Ράνταλ Χολ, αλλά και το τελευταίο του ντράμερ Άρτιμους Πάιλ.

Το άλμπουμ έφθασε μόλις ως το # 64 του Billboard στις Ηνωμένες Πολιτείες και μπήκε στο Top-40 στους καταλόγους επιτυχιών του Καναδά.