🎙️ Travellers Radio Feed
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Back on the Streets. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Back on the Streets. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 10 Ιουνίου 2026

Gary Moore – Back on the Streets (1978): Η αρχή του θρύλου (Travellers Vinyl Moments)


Το "Back on the Streets" είναι το πρώτο ουσιαστικό προσωπικό άλμπουμ του θρυλικού Βορειοϊρλανδού κιθαρίστα ⁠Gary Moore, το οποίο κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 1978. Το άλμπουμ, καθώς και το ομώνυμο lead single, αποτελούν ορόσημο για την καριέρα του, καθώς σηματοδότησαν τη μετάβασή του σε έναν πιο σκληρό rock ήχο.

Η Συνεργασία με τον Phil Lynott
Το άλμπουμ είναι ιδιαίτερα γνωστό για τη στενή συνεργασία του Moore με τον ηγέτη των Thin Lizzy, Phil Lynott. Οι δυο τους είχαν μια μακρά κοινή πορεία, και η δημιουργία του δίσκου συνέπεσε χρονικά με την περίοδο που ο Moore δούλευε με το συγκρότημα για το άλμπουμ τους Black Rose
Ο Lynott συμμετέχει σε τέσσερα κομμάτια του δίσκου, παίζοντας μπάσο και κάνοντας φωνητικά. 
Το "Back on the Streets" χαρακτηρίζεται από μεγάλη μουσική ποικιλία, συνδυάζοντας hard rock, jazz fusion και blues στοιχεία. 
Η αρχική έκδοση του δίσκου περιλαμβάνει 8 κομμάτια:
  1. Back on the Streets: Το ομώνυμο, δυναμικό power-rock κομμάτι που ανοίγει τον δίσκο. 
  2. Don't Believe a Word: Μια διαφορετική, πιο αργή και ατμοσφαιρική εκτέλεση του κλασικού τραγουδιού των Thin Lizzy, γραμμένο από τον Lynott. 
  3. Fanatical Fascists: Ένα γρήγορο punk-rock/pub-rock κομμάτι. 
  4. Flight of the Snow Moose: Ένα εκτενές οργανικό (instrumental) κομμάτι με έντονα στοιχεία προοδευτικού jazz-rock fusion. 
  5. Hurricane: Instrumental κομμάτι που αναδεικνύει την απίστευτη ταχύτητα και τεχνική του Moore στην κιθάρα. 
  6. Song for Donna: Μια μελωδική rock μπαλάντα. 
  7. What Would You Rather Bee or a Wasp: Ακόμη ένα fusion instrumental κομμάτι. 
  8. Parisienne Walkways: Το απόλυτο highlight του δίσκου. Πρόκειται για τη διασημότερη ίσως σύνθεση του Gary Moore, με τα εμβληματικά "τραβηγμένα" riffs του, στην οποία ο Phil Lynott αναλαμβάνει τα lead φωνητικά. Το κομμάτι έγινε τεράστια επιτυχία στα charts.
     

    Συντελεστές
    Εκτός από τον Gary Moore (κιθάρες, φωνητικά) και τον Phil Lynott (μπάσο, φωνητικά), στο άλμπουμ συμμετείχαν σπουδαίοι μουσικοί της εποχής:Don Airey: Πλήκτρα (γνωστός από τη μετέπειτα πορεία του σε Rainbow, Ozzy Osbourne και Deep Purple).Brian Downey: Τύμπανα (από τους Thin Lizzy).Simon Phillips: Τύμπανα (σπουδαίος session μουσικός, αργότερα στους Toto).John Mole: Μπάσο.
#GaryMoore #BackOnTheStreets #PhilLynott #ThinLizzy #ParisienneWalkways #TravellersWebRadio #Rockanizontas
Share:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική. Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα. Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.

Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα

Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.

— Σταύρος Σταυρόπουλος

Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.

Η Ροκ Είναι Τούτο

Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.

Henry David Thoreau

«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»

Alexis Korner

«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»

Robert Fripp

«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»

Alan Watts

“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”

Always Somewhere ॐ
Travelling through sound & silence