Βραδιά Πανσελήνου απόψε. Την μεγαλύτερη νύχτα του έτους, μια και βρισκόμαστε στον... Χορό του Χειμερινού Ηλιοστασίου! Κάθετα σχεδόν από πάνω σου, διαμορφώνει ένα μαγικό νυχτερινό τοπίο... Αδύνατον να μην αφιερώσω ένα τραγούδι γι αυτήν την συγκυρία. Θέλω, όμως, να είναι κάποιο που υποδηλώνει τη θλίψη για την Σελήνη... Cry For The Moon!... Μια συγκλονιστική ερμηνεία της Simone Simmons στην εγγραφή του κομματιού των Epica!... Έπος! Πραγματικά. Αφήνεσαι στον "Θρήνο" για τη Σελήνη, κλείνεις τα μάτια σου και με το εσώτερο, το βλέμμα της ψυχής σου, φτάνεις ξαφνικά από τις οκτάβες του "Θρήνου" στον κυματισμό μιας απερίγραπτης Ευδαιμονίας!... Υπήρχε μέσα σου. Από παλιά.., από τα πρώτα παιδικά βλέμματα που άφησες σ' αυτή τη φωτεινή σφαίρα... που άπλωνες τα χέρια σου για να την πιάσεις!... Ίσως να δάκρυζες τότε... αλλά κάθε σου δάκρυ ύφανε έναν γνωστικό μανδύα, τα άνθη του οποίου γίνονται "ορατά" μέσα από μυστικές οδούς!... Cry For The Moon... For Ever and Ever!...
Ναι!... Υπάρχουν Αυτοί που θρηνούν για τη Σελήνη!
Όταν αυτή ορφανεύει από τα βλέμματα και τη λατρεία την ημερών της Πανσελήνου, τότε ανθίζει ο μίσχος των Μυστικών... Αλλά δεν υπάρχουν δέκτες μηνυμάτων!... Ίσως έτσι πρέπει... Κοινωνοί να γίνουν οι υπάρξεις που πήραν δρόμους τις νύχτες για την υποδεχθούν με της μοναξιάς τα λάφυρα... Για να μεταλάβουν τους χυμούς των Αποκαλύψεών Της, δίχως τα φίλτρα μιας πολυπληθούς και κάλπικης λατρείας!... Σας δείχνω την περιοχή που θα τους εντοπίσετε μέσα από το τραγούδι... Ανάμεσα στην παρέλαση των στίχων υπάρχουν οι Πύλες για τα σχετικά μονοπάτια!... Αν τα ίχνη τους παραμείνουν αόρατα, δοκιμάστε κάποιαν άλλη φορά!... Πείτε Καληνύχτα στη Φύση γύρω σας κι ευχηθείτε Καλήν Ανατολή!
Γιάννης Ρήγας

Σκέφτηκα, απόψε, να κολυμπήσω στα γάργαρα νερά αυτού του τραγουδιού δίνοντας ευκαιρία στην ψυχή μου, να κρατήσει το φύλλο πάνω στο δέντρο, πριν παρασυρθεί από τον άνεμο. 
...................
Είδα τον εαυτό μου δίπλα σε ένα ρεύμα κενής σκέψης,
Όπως ένα φύλλο που έχει πέσει στο έδαφος,
Και μέσα απ' την υδάτινη ροή, χάθηκα στα όνειρά μου
Εκεί που μόνο ο δικός σου ήχος θα με ξυπνούσε...
Πολλά τα χρόνια που περπάτησα μόνος σ' αυτό το μονοπάτι
Ακούγοντας τ' όνομά μου μόνο από ριπές ανέμων
Ανάμεσα σε παμπάλαια πλατάνια ριζωμένα στη θλίψη
Προσμένοντας μιαν ανάσα σου όπως την Άνοιξη...
Πολύ πιο μακριά από τους λόφους 
Εκεί που Γη κι Ουρανός, μοιραία, θα συναντηθούν 
Υπάρχουν κάποιες σκιές που μοιάζουν μ' ανοιχτό χέρι
Ελέγχοντας τον κόσμο των Μυστικών
Κι αναρωτιέμαι, ποιο είναι αυτό το Φως που τις στηρίζει !... 
.....................
Ανήκει στα τραγούδια, που κυλάνε δίπλα σου σαν τα νερά ενός ήσυχου ποταμού, στον οποίο σπάνια δίνεις σημασία.Ξαφνικά, έρχεται μια μέρα που το ποτάμι στερεύει και τότε αισθάνεσαι ότι έχει στερέψει όλη σου η Ύπαρξη... κι ανακαλύπτεις ότι κάποιες καταστάσεις τρέχουν σ' έναν παράλληλο κόσμο δίπλα σου, περιέχοντας όμως και τον ίδιο σου τον εαυτό. Αυτόν μιας άλλης εποχής!... που δεν θέλει και πολύ να γίνει κριτής ή παράδειγμα προς αποφυγήν!... και τότε δεν υπάρχει κανένα λιμάνι που θα το αισθανθείς σαν καταφύγιο, όλα σε διώχνουν, επειδή δεν ανήκουν ούτε σ' αυτόν, ούτε στον παράλληλο κόσμο!... Είναι ανάμεσα, είναι παλιά, είναι αφιλόξενα!... και μένεις με τον απόηχο του τραγουδιού, που σε κάνει -επιπλέον- να βλέπεις ανάγλυφα την αισθητική χροιά της έκπτωσης των αξιών!... Η ανάρτηση σε ώρα περασμένη, στο μεταίχμιο Καληνύχτας και Καλημέρας, αλλά ένα ποτήρι κόκκινο κρασί, σαν διόδια ανάμεσα στο χτες και το αύριο, ποτέ δεν ξέρεις που θα σ' οδηγήσει, Ίδωμεν!.... 
Γιάννης Ρήγας

Όσοι επιλέξετε να δείτε το σχετικό video, θα "ταξιδέψετε" κυριολεκτικά σ' έναν προορισμό θανάτου!... 18, μόλις, λεπτά κρατά η μουσική εκδοχή της τραγωδίας, αλλά τα συμπεράσματα που αποδίδει θα σας συνοδεύουν για μια ζωή... Ελπίζω μόνο, να μην σας κυριεύσει η ματαιοδοξία των "αρχιτεκτόνων" (πολιτικών και μη) εκείνου του εγχειρήματος αλλά να εστιάσετε στο μήνυμα επιμονής κι ελπίδας που αφήνει στο τέλος ο Bruce Dickinson, έστω κι αν η φωνή του πάλλεται ανάμεσα στον θρήνο και το όραμα... Αναφέρεται στο δραματικό ατύχημα ενός Αγγλικού αερόπλοιου του R101, που συνετρίβη -στο παρθενικό του ταξίδι- στη Γαλλία με 48 θύματα... Είχε προηγηθεί η τραγωδία του Hindenburg (φωτό στο εξώφυλλο του Led Zeppelin 1), ακολούθησε αυτό κι άλλα δύο ατυχήματα. [περισσότερες σχετικές πληροφορίες στον σύνδεσμο: https://en.wikipedia.org/wiki/R101] Ο Bruce Dickinson (συνθέτης και στιχουργός του τραγουδιού, ερμηνευτής, πιανίστας εδώ!... και έμπειρος πιλότος πλέον) εξωτερικεύει μια από τις ψυχικές του πληγές. Η Πτήση είναι γι αυτόν ένα Βήμα της Ανθρώπινης Οντολογικής Υποχρέωσης!... είτε συνοδεύεται από θρίαμβο είτε από τραγωδία... Άλλωστε, ένα Έπος τρέφεται, εκφράζεται και ολοκληρώνεται κι από τα δύο... Έρωτας, Δέος, Όνειρο, Τόλμη κι Ανατριχίλα... Ένας Τιτανικός των Αιθέρων!(for all you unbelievers the Titanic fits inside!... αναφέρει σαφέστατα στους στίχους). Η Νέμεσις της βιαστικής και απροετοίμαστης πτήσης επέρχεται, η τραγωδία έχει ολοκληρωθεί κι έρχονται οι συγκλονιστικοί στίχοι... "Σκοπεύουμε την Σελήνη και τ' Άστρα / Αλλά τι έχουμε καταφέρει σήμερα;... / Ω!... Οι Ονειρευτές μπορεί να πεθάνουν... / Αλλά τα Όνειρα συνεχίζουν να Ζουν!... Τα Όνειρα Συνεχίζονται... Συνεχίζονται!... Ω! Ναι!... / Μια Σκιά καλύπτει τον λόφο κι ο Άγγελος της Ανατολής... / Η "Αυτοκρατορία των Νεφών" ας Αναπαυθεί εν Ειρήνη!... / Και σ' ένα επαρχιακό νεκροταφείο, στα φέρετρα μπροστά στο νεκρό σκάφος / σαρανταοκτώ άνθρωποι που ήρθαν να πεθάνουν στη Γαλλία!... μαι μοιραία μέρα κάποιου Οκτώβρη... " Έχοντας "ταξιδέψει" πολλές φορές πια μ' αυτό το τραγούδι, έπαψα ν' αναρωτιέμαι για το αν μπορεί να σου εμπνεύσει τη Λατρεία κάποια τραγωδία... Αν την "κοινωνήσεις" από την Σιδηρά Παρθένο αναμφίβολα Ναι...
Γιάννης Ρήγας

Ένα μουσικό δημιούργημα (πόσο φτωχή φαντάζει μερικές φορές η λέξη τραγούδι...) που -ιδιαίτερα αυτές τις μέρες, αυτές τις εποχές- αξίζει να το αφήσετε να σας ταξιδέψει. Δεν είναι όμως ταξιδάκι αναψυχής, παρά το απλό οπλοστάσιο των στίχων του (κάθε λέξη μου είναι προσεκτικά υπολογισμένη)... Κι είναι μαζί, αυτός ο φαινομενικά μονότονα επαναλαμβανόμενος ρυθμός, που κάποια στιγμή συνειδητοποιείς ότι η συνδυασμένη "επίθεση ανύψωσης" στίχων και μουσικής σ' έχει κάνει κομμάτια!... Δεν λυπάσαι όμως, ούτε πονάς!.Επειδή έχεις συνειδητοποιήσει με μιαν απρόσμενη καθαρότητα, ότι μπορείς να πάρεις τα κομμάτια, ένα ένα και να ξαναστήσεις το Είναι σου, πιο Ανθρώπινα!
Καληνύχτα, Καλό Ξημέρωμα, Καλημέρα... 
Αυτή την περίεργη ώρα, ισχύουν όλα τους!
Να είστε καλά, Να προσέχετε!... Να χαμογελάτε!... 
Μη λησμονείτε το πιο δυνατό σας χαρτί, σ' αυτό το παιχνίδι που έχει ακόμη δρόμο!.
Γιάννης Ρήγας

Όταν, ο μουσικός μου περίπατος, με φέρνει σ' εκείνα τα χωράφια που ανθίζουν οι Μεγάλες Κυρίες... Ιέρειες, είναι η σωστότερη έκφραση... της Ευρύτερης Metal Σκηνής, ξέρω ότι πρέπει να είμαι ψυχικά προετοιμασμένος, επειδή... μη νομίζετε!... Δεν είναι εύκολα αντιμετωπίσιμη η Ομορφιά!... το Χάρισμα... η Λάμψη!... Αντίθετα, μπορεί να σε παραλύσει κυριολεκτικά, κάνοντάς σε ν' αρνείσαι ενσυνείδητα, τη συμμετοχή σε λιγότερο σημαντικά, που όμως αφθονούν γύρω σου και μέσα σου... και τότε τι κάνεις; Υπαρξιακό και Θεμελιώδες το ερώτημα... Δεν απαντιέται σε λίγες αράδες γραφής!... Mε την Sharon den Adel (από τους Within Temptation) και την -σε εξ' ίσου ισόθεο επίπεδο- Anneke van Giersbergen (από τους The Gathering) τη συνοδεία Ορχήστρας και Χορωδίας, αφήνεσαι στα Μαγικά Κύματα των στίχων και της μουσικής του Somewhere αλλά μέσα σου λες... 
"Όχι Κάπου... αλλά Εδώ!... και για Πάντα!"... 
Σας αποχαιρετώ... Καθώς οι νύχτες θα μεγαλώνουν σιγά σιγά, όλο και θα ξαναβρεθούμε κάποια βραδιά... Να περνάτε όμορφα.
Γιάννης Ρήγας 

Μια και σήμερα άνοιξα παρτίδες με τον υπολογιστή από τις 6 το πρωί... με "παίρνει" να σας αφήσω έναν "δυναμίτη", πριν ξεχυθώ στους δρόμους... και τι εκρηκτικό!... Από αυτά που εκρήγνυνται δις... Μια στο ακουστικό πεδίο και τη δεύτερη στο ψυχικό!... Κι εκεί δεν αφήνουν τίποτε όρθιο!... Ότι Γουστάρεις το Μπορείς!... Αυτό το μήνυμα... Αρκεί... Να το Θέλεις ή Να Μην Το Θέλεις!... Μη σας αιφνιδιάζει το δισυπόστατο!... Ξέρετε πόσο δύσκολο είναι να ξεμπλέξεις από ψυχοφθόρες και επιζήμιες συνήθειες;... Μην αρχίσω τώρα την απαρίθμηση!... Από την άλλη πλευρά, εξ' ίσου δύσκολο να πεις... "Βρε, δεν πάνε όλα στο διάβολο!... Εγώ αυτό θέλω και θα το κάνω!..." This Is The Hard 'N' Heavy Magic!... και γι αυτό ποτέ δεν την είδαν με τόσο ένθερμο μάτι οι όποιες εξουσίες, όλων των δογμάτων και τάσεων, επειδή με τον Δαιμονικό Της Ρυθμό (κυριολεκτώ κι ας μην αρέσει...) ανατινάζει εκ βαθέων στερεότυπα, τσιτάτα και πλάκες εντολών... ;-) ... Απλά την ανέχονται, αλλά να την χειραγωγήσουν ποτέ δεν θα τα καταφέρουν. Πιάνεται από το χεράκι ο Δαίμων;... Ποτέ!... Ψάξτε τη λέξη! 
Γεια και Χαρά σας! Θα πούμε περισσότερα απόψε το βράδυ!...
Γιάννης Ρήγας
PS. Rick... Greetings to Εveryone Up There

Feel the Music Deep Inside

ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΤΟΥ.... (14/6/1995)
Είναι, λοιπόν, ένας ελικοειδής μοναχικός δρόμος που λες και δεν έχει τέλος... Που πρέπει όλοι μας να τον περάσουμε αν και ξέρουμε πως αυτό θα γίνει μόνο μια φορά!... Αν είναι να 'ρθεις κι εσύ μαζί μου, δεν θα πρέπει να μου δώσεις το χέρι σου;... Ξέρεις, αυτό που ακούγεται σαν απλό μπουμπουνητό, ίσως να 'ναι τυφώνας!... κι αυτό που φαίνεται σαν αστραπή, είναι απλά ένα blues από την κιθάρα μου, που δεν είναι ίσως τόσο ελκυστικό όταν μαζεύονται τα σύννεφα της βροχής... Ναι... Ναι.. Θα ήθελα να ήταν πρωινό, επειδή η νύχτα είναι πάντα τόσο μακριά και μ' έναν ουρανό ανεμοδαρμένο δεν είναι καθόλου όμορφη... Ίσως, όμως, αύριο να είναιi η δική μου μέρα, επειδή κανείς δεν γνωρίζει το γύρισμα του τροχού............. / ... Rory Gallagher! Καθώς τραγουδά και παίζει αγγίζει συνειδητό κι ασυνείδητο μ' ένα περίεργο χάδι που κάνει μέσα σου ν' ανασαλεύουν άγνωστα υπαρξιακά στρώματα, φτιάχνοντας ένα τοπίο σαν αυτό του μοναχικού δρόμου. Αυτόν που ενώ σ' ελκύει να τον ταξιδέψεις, τραβώντας σε σαν Σειρήνα, σε κάνει να καλείς, ενδόμυχα, τον φύλακα άγγελό σου!... επειδή αυτό το τοπίο, τόσο μοναχικό και τόσο μυστηριώδες ταυτόχρονα, είναι η πιο απλή, συμβολική, απεικόνιση της ίδιας σου της ζωής!... Μαγικό τραγούδι το Lonesome Highway!... Αν τύχει ν' ακουστεί ξαφνικά ενώ οδηγείτε μόνοι σε τέτοιο δρόμο, καλύτερα να σταματήσετε!... Επειδή είναι παράτολμο να πείτε ότι γνωρίζετε... τι υπάρχει μετά τη στροφή στο βάθος!
Γιάννης Ρήγας

Όταν το Σύμπαν... δεν συνωμοτεί, αλλά συντονίζεται με τις αναγκαιότητες που προκύπτουν από τα... Δρώμενα των Πλανητών Του, σαν αρχική "προειδοποίηση", σαν "διπλωματική νότα" κατά κάποιο τρόπο, αναδύονται κάποιες πολυσήμαντες εμπνεύσεις, οι οποίες -σπάζοντας φράγματα χρόνου, τόπου, συνηθειών και συμβάσεων- βυθίζονται στα απώτατα συνειδησιακά πελάγη... Εκεί εκρήγνυνται... Το τσουνάμι γίνεται αντιληπτό πολύ αργότερα... Κι όποιος νομίζει ότι "καθάρισε" (μια κι από το '70 πέρασαν κι όλας 45 χρόνια) πλανάται οικτρά... Μπορεί οι συντελεστές του μουσικού έπους να άλλαξαν ρότα, μπορεί ο Μέγας Lord να έφυγε, αλλά η μεγαλύτερη απειλή για τους "κλειδοκράτορες" είναι πάντα Το Παιδί!... κι ένα Παιδί που καλπάζει στο Άτι του Χρόνου θα "χτυπήσει" στο Πλήρωμά του... Child in Time!... Ταξιδέψτε στις εικόνες του video με την παράθεση των στίχων... κι έπειτα -αφού έχετε πιει μια δυο γουλιές από καλό ποτό- κλείστε τα μάτια και ξανακούστε το!... Μπορεί τα μάτια να είναι είναι κλειστά, αλλά αυτό που Θα Φανεί... δεν το περιμένετε!... Εντάξει, αρκετά σας φανέρωσα... περισσότερα in Time!
Γιάννης Ρήγας

Μια Μαγική φωνή πάνω σε μια Θεϊκή μελωδία, δίνουν ίσως την εντύπωση ότι πρόκειται για ένα
ξένοιαστο ταξιδάκι... δεν είν' έτσι όμως!... Η πρό(σ)κληση είναι για κάτι το απόλυτα απροσδιόριστο κι ο γλυκός τόνος της φωνής μ' ένα άρωμα παράπονου, δεν αργούν ν' αποκαλύψουν την αγωνία και ένα επίχρισμα φόβου... Αν αναρωτηθείτε για το αν εννοεί την επιστροφή στο σπίτι -όπως οι στίχοι τονίζουν- καλύτερα αφήστε το. Πολύ μεγάλο ανάγνωσμα " η επιστροφή στο σπίτι"... Μην αφήσετε το ερώτημα να πάει παραπέρα για καλό και για κακό... Το έχουμε ξαναπεί, η ομορφιά του προορισμού ωχριά μπροστά στο ταξίδι αυτό καθ' αυτό!... Λέτε να ήταν μικρόνους ο Οδυσσέας που άφησε να περάσουν 20 χρόνια για να φτάσει σε κάποια Ιθάκη;... Ή ο Όμηρος που του "έκλεισε" το ταξίδι;... κι αν κάποιοι λένε εκδικητικό τον Ποσειδώνα που "κλείδωσε" σ' αυτόν τον χρόνο τη διάρκεια, βλέπουν επιφανειακά... Δώρο Θεού ήταν!... Ξεκινήστε λοιπόν κι όπου βγει... και ποτέ μην υποτιμήσετε τις θύρες που ανοίγει ένα τραγούδι... Ας υπάρχει μια μικρούλα έγνοια που πετάει γύρω σας για να θυμίζει ότι... Δεν υπάρχει επιστροφή απ' το ταξίδι μέσα σ' ένα τραγούδι... κι όσες φορές και να το ξανακούσετε δεν είναι περίπατος σε γνωστό μονοπάτι, αλλά αναζήτηση εξόδου από λαβύρινθο!....
Γιάννης Ρήγας 

"Κύκνοι που πεθαίνουν με τα φτερά τους διπλωμένα... η Ομορφιά είναι πια περιττή... Η αγριότητα δεν προκαλεί πια καμιά αίσθηση... Αυτοί που γνωρίζουν δεν θα μιλήσουν... Μόνο κάποιες σιωπηλές κραυγές, σβήνουν πεθαίνοντας, προσπαθώντας να σας πουν την αλήθεια... (αποσπάσματα)
Όταν ένα κίνημα οικολόγων εναντιώθηκε, στην Ιαπωνία, στην απειλή να εξαφανιστεί ένα σπάνιο είδος κύκνου με πολύχρωμα φτερά που αγοράζονται για διακοσμητικό σε πανάκριβα καπέλα, πήραν την εξής απάντηση από "υπευθύνους"... "Δεν πειράζει κι αν χαθούν!... Έχουμε σώσει το είδος ψηφιακά!..." Αυτό ήταν το ερέθισμα για το συγκεκριμένο τραγούδι... Να, γιατί, αυτή την εποχή, μόνο σε σκληρές μπάντες, με μουσική που σε γδέρνει και με λόγια που πυρπολούν τις νέες ψυχές, όπως αυτές που φαίνονται στο video κι είναι οι ίδιες σ' όλη τη Γη, μπορώ να βρω ίχνη γαλήνης ακούγοντας μουσική...
Γιάννης Ρήγας

Θαυμάσιο τραγούδι των Stone Sour, αλλά όπως είχε συμβεί στην περίπτωση του Dream On με τους Dio/Malmsteen, έτσι κι εδώ... Λες και ο τελικός στόχος της έμπνευσης ήταν Αυτός. Το έχω ξαναγράψει, με πολλές αφορμές. Καμιά μορφή καλλιτεχνικής δημιουργίας δεν είναι ιδιοκτησία αυτού που την παρουσίασε. Ένα υπερκόσμιο συμπαντικό ρεύμα είναι όλα, που κατευθύνεται στον ψυχισμό του πιο προσιτού δέκτη κι εκείνος το μορφοποιεί ανάλογα και μας το παρουσιάζει... Ε... υπάρχουν κάποιες περιπτώσεις που φτάνει στον καταλληλότερο από σπόντα... Ξέρω, ότι πολλές/πολλοί θα διαφωνήσουν, αλλά δεν πειράζει... The Eternal Truth is hidden behind the Glass!... and Midnight presents it through... Καληνύχτα και Καλό Σας Ξημέρωμα
Γιάννης Ρήγας

Πολύ μεγάλη η σημερινή μέρα... χωρίς κεφαλαίο γράμμα στο επίθετο. Η ψυχή μου δεν μπορεί να
ηρεμήσει παρά μόνο με αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι.Οι εικόνες της σκηνοθετικής αναπαράστασης βελούδινες μπροστά σ' εκείνες που ήταν πραγματικές. Ναι, όσα δείχνει και σας φαίνονται φριχτά είναι χάδια μπροστά σ' αυτά της πραγματικότητας... Μόνο η μουσική και οι στίχοι δίνουν το κλειδί για τα ενδότερα... "και μας λες ότι το ακούς για να... ηρεμήσεις;..." θα ρωτήσει κάποιος. Ασφαλώς, δεν υπάρχει καταλληλότερο και οι πιο υποψιασμένοι θα έχουν αρχίσει να πιάνουν τον συνειρμό μου... Ασφαλώς!... Επειδή μπορεί και τότε να υπήρξε τεράστιο τίμημα, αλλά στο τέλος ΑΥΤΟΙ ΕΧΑΣΑΝ... ΟΠΩΣ ΘΑ ΧΑΣΟΥΝ ΚΑΙ ΤΩΡΑ... επειδή είναι γραμμένο στον γενετικό τους κώδικα, ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΝΤΟΤΕ ΤΑ ΙΔΙΑ (με διαφορετική σκηνοθεσία) ΚΑΙ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΝΑ ΧΑΝΟΥΝ... DNA είναι αυτό, δεν αλλάζει...
Γιάννης Ρήγας

Δεν είναι τραγούδι... Είναι Ταξίδι... Κυριολεκτώ!.... Παίρνουν τη σκυτάλη από τα Άγια των Αγίων

Μιας Φυγής, το Roadhouse Blues (με την απόλυτη ψυχική συγκατάβαση του Morrison από κει πάνω) και σου λένε... Πάμε!... Μ' ένα ρυθμό βγαλμένο από ρυθμικές μυσταγωγίες κλειδωμένες στα μύχια της ψυχής σου, ανοίγουν μια χαραμάδα που είναι αρκετή ν' ανατινάξει όλα τα φράγματα που σε περιτριγυρίζουν!... Η Πτήση περνάει από τους ενδιάμεσους σταθμούς των "The Wanderer", "Marguerita Time", "Living on an Island", "Break The Rules", "Something 'bout You Baby I Like" και "The Price of Love" για να καταλήξει και πάλι στο αρχικό Ιερό Θυμίαμα που ενεπνεύσθη ο James "Κατά Τον Δαίμονα Εαυτού" Douglas Morrison... Είκοσι Λεπτά Ηχητικού Οργασμού!... Αν δεν το πιεις "άσπρο πάτο" δεν μπορείς να το υποκαταστήσεις με κάτι άλλο... και το πιο παράξενο (για τους αμύητους) είναι ότι... Δεν υπάρχει κάτι πιο ηρεμιστικό σε ώρες όπως αυτή... Καλό σας ξημέρωμα και δοκιμάστε το...
Γιάννης Ρήγας

Κοιτάζοντας απ' το παράθυρο αναρωτιέμαι αν η Γαία επιβιώσει κι αν θα πάψουμε να καταχρώμεθα την ανοχή της!... Ένας φτηνός ονειροπόλος που βλέπει τη Δύση κι αναρωτιέται αν η Ανατολή φέρνει ελπίδα για όσους θ' ακολουθήσουν!... Δεν με νοιάζει αν και σε ποιο Θεό πιστεύετε ... Χωρίς συνειδητοποίηση του τι συμβαίνει γύρω ζητάτε Ελπίδα;... Εντάξει, συνεχίστε τα ίδια!... Εγώ απλά σαν ονειροπαρμένος περιορίζομαι στο να αγωνιώ για κάθε μορφής εκδήλωση Ζωής!... ψάχνοντας απεγνωσμένα μακριά από θυμό, μίσος και μισαλλοδοξία για ένα ταξίδι μακριά απ' την έπαρσή σας! ............... /............. Καληνύχτα, Καλό Ξημέρωμα!... Το υπέροχο τραγούδι του Ozzy προσφέρεται ιδιαίτερα για τον διάχυτο προβληματισμό των ημερών...
Γιάννης Ρήγας

Με πολύ ήρεμη διάθεση απόψε, σ' ένα σχετικά σύντομο πέρασμα, λόγω πολύ πρωινού εγερτηρίου, η
μουσική καλησπέρα-καληνύχτα και το συννεφιασμένο προς βροχερό σκηνικό, με οδηγούν σε μια επιλογή αρκετά ατμοσφαιρική... Δύο εξέχουσες παρουσίες στο πολύ αξιόλογο σύνολο και με τιμητική φιλική διασύνδεση στο facebook... Η Emily Alice Ovenden και η Melpomeni Kermanidou μαζί με τα άλλα εξαιρετικά κορίτσια, ας σας πάρουν από τα χεράκια της ψυχής σας κι ας σας οδηγήσουν σ' ένα όμορφο ξημέρωμα!... Καλή σας συνέχεια!
Γιάννης Ρήγας

Στις 3.04' η Σελήνη εισέρχεται στην Πανσελήνια Φρενίτιδα! και σκέφτομαι... Τι παραπάνω να σχολιάσεις, σ' αυτό το τραγούδι, αυτή τη βραδιά απ' όσα οι στίχοι του ξεδιπλώνουν; Δεν νομίζω ότι διαφωνείτε...... /...... Ποτέ μου δεν επιδίωξα την συμπάθεια του συστήματος, γεμίζοντας ανησυχία βλέποντάς τους με χαμόγελα μπροστά στη δυστυχία... Μερικές προφυλάξεις θα έσωζαν κάτι από μένα, αν είχα και τη θέληση να περιμένω για λίγο!... Είσαι κι εσύ, όμως, που κόβεις σαν μαχαίρι τη σιωπή!... αν και γνωρίζεις πως η συγγνώμη δεν είναι μόνο δική μου!... Τo Φεγγαρόφωτο χύνεται πάνω μου καθώς ψάχνω τις σκιές μες την κρυψώνα τους... Το φεγγαρόφωτο σέρνεται στο κορμί μου, όπως εσύ, μη μπορώντας ν' αντέξεις την περηφάνια μου!... Και πώς να επανορθώσεις για μια ζωή γεμάτη παραπλάνηση κι απάτη, όταν φτάνοντας το πρωινό η καρδιά μα κι η ψυχή σου στάζουν από κενό!... Συνέχισε να κόβεις με μαχαίρι την σιωπή ακόμη και στο τελευταίο μου προπύργιο... Συνέχισε, όσο κι αν ξέρεις ότι δεν είμαι εγώ που θα φορτωθώ όλη την υπαιτιότητα!... Και το φεγγαρόφωτο συνεχίζει να με βρέχει καθώς αρμενίζω προς τα μυστικά σου και να με τυλίγει σύγκορμα, όπως εσύ τυλίγεσαι με το ψέμα σου!... Μπορείς όμως, ακόμη, ν' αστράψεις σαν ασημένιο φως μες το σκοτάδι, καθώς ο κόσμος έγινε θρύψαλα κι εγώ χρειάζομαι ακόμη το φως σου σαν οδηγό!... Και το φεγγαρόφωτο συνεχίζει να πέφτει πάνω μου και να μ' αγκαλιάζει, έτσι ακριβώς όπως εσύ, όταν υπέκυπτες απέναντι στην περηφάνια μου...
Γιάννης Ρήγας

Αγαπημένο το κομμάτι από το άλμπουμ Within The Realm Of A Dying Sun και με πλήρη τίτλο: Persephone (The Gathering Of Flowers). Ήταν το video, όμως, που με καθήλωσε... και οι ερμηνείες που άφησαν οι σχολιαστές στο YouTube, από τις οποίες κρατώ τις δύο που μου άρεσαν περισσότερο, χωρίς να σας περιορίζω στο ποια θα είναι η δική σας... 1. Mário Napolitano JAcob: Το video στηλιτεύει το απαίσιο έθιμο της ταυρομαχίας!... Βλέπετε κάποιους που φτάνουν σε μία κηδεία, επειδή είναι ο ταύρος που πρόκειται να δολοφονηθεί... όταν όμως τελικά ο "ταύρος" σκοτώσει τον "ταυρομάχο" το μόνο που τους νοιάζει είναι τα λεφτά που έχασαν και τον καιρό που χαλάει... 2. Tom LaSusa: Στο video βλέπουμε μια παραβολή της επήρειας του περιβάλλοντος σε μια σχέση. Το ζευγάρι ξεκινάει μια χαρά, όμως οι παρεμβάσεις τους καταστρέφουν τη σχέση, κι όταν το κακό έχει ολοκληρωθεί, αποσύρονται, χωρίς ν' αναλαμβάνουν κάποια ευθύνη... περιμένοντας απλά το επόμενο σκηνικό, όπου θα κινήσουν τα νήματα από τις μαριονέτες... Φυσικά υπάρχουν και οι ευρύτεροι συμβολισμοί με Δήμητρα, Άδη, Περσεφόνη... Δείτε το, είναι υπέροχο!... Μη διστάσετε να δώσετε τη δική σας ερμηνεία!... Μη φοβηθείτε ότι εισέρχεστε στα Άδυτα Μυστηρίων!... Όσο κι αν η σκόνη των Αιώνων τα έχει σκεπάσει ... Η Γραμμή Αίματος των Ευμολπιδών και των Κηρύκων Δεν Χάθηκε!... Σε κάποιες αφανείς πτυχές του Χρόνου, όπου το Παρελθόν και το Μέλλον πλέκονται όπως ο Όφις στο Κηρύκειο του Ερμή... Τα Πάντα Ρει, αλλά και Τα Πάντα Είναι!... Καλό Ξημέρωμα να έχετε... κι αν στα όνειρά σας ακούσετε να σας καλούν Φωνές... που νομίσατε ότι έσβησαν... Μη Ξυπνήσετε!... Δεν τους επιτρέπoυν άλλο τρόπο επικοινωνίας!...
Γιάννης Ρήγας

Enuma ilu awiluma /Ardu Shamash apkallu baru /Nergal ina ramanisu /Annu ki-utu-kam ilu - Parak simati /Muballit mitte /Nergal allatu mellamu mesaru /La tapallah Annuaki - Kettu Puluthu qillatu - Erset la tari eimmu /Ina ramanisu melammu /Baru dinau /Allatu Nergal /Sar kissati - Nergal allatua /Allatu Adapa /Ina ramaniusue
(Αρχαία Ακκαδική διάλεκτος. Κάπου στη Μεσοποταμία, στη Βαβυλώνα!) ...................................

"Όταν η ανθρώπινη Ύπαρξη είδε τον Nergal μέσα της, να διασχίζει τα σύνορα Ζωής-Θανάτου, χωρίς να στέκεται σε φράγματα άλλων Θεοτήτων, μέσα από ένα τραγούδι που άπλωνε Φόβο... ο Nergal, O Άρχων της Κάτω Χώρας ήρθε στο Φως!... Η Σειρήνα των Δασών, απευθύνεται στις ψυχές που χορεύουν μέσα στο πέλαγος της θλίψης και τις Καλεί... "Ελάτε!... Έφθασε το Πλήρωμα του Χρόνου για να ξεπλυθείτε από την συκοφαντία αιώνων και να δείξετε στο Όλο Συν-Παν... Ποιο είναι το Αληθινό Φως!... ................ / ........... Μουσικό Θέμα που σε αιχμαλωτίζει... Εικόνες που σε παραλύουν... Ένα σύνολο που, ιδιαίτερα τις νυχτερινές ώρες, Ανοίγει Πύλες με κλειδί το Αιώνιο Ερώτημα... Which Is The Real Therion?
Γιάννης Ρήγας

'Οταν η Μουσική τελειώσει... σβήστε τα φώτα!... για να δείτε αυτά που, τα κάλπικα φώτα, σας εμποδίζουν να δείτε!... κι είδαμε, πραγματικά, ένα σωρό απ' αυτά όταν η "μουσική" τους τελείωσε... αυτά που δεν τα φανερώνεις και δεν τα συζητάς σε πολυσύχναστες συντροφιές... απλά, τυλίγεις την ψυχούλα σου και παίρνεις εκείνους τους απόμερους δρόμους, σιγοτραγουδώντας... κι όταν δεις κάποιους να σκύβουν και ν΄αφουγκράζονται τη Γη... δέχεσαι το σύνθημα και περνάς απέναντι... Σ' αυτούς που Θέλουν τον Κόσμο και τον Θέλουν Τώρα!... Ξέρεις, βέβαια, ότι το Τώρα... το δικό Σου, το δικό Μου, το δικό Μας... έχει ξεφύγει από τα χρονικά δόκανα των "αρχόντων"!... (ας τους να χασκογελάνε εφησυχασμένοι στην τρισδιάστατη παγίδα της δήθεν παντοδυναμίας τους!... ) Όταν ανακαλύψουν αυτό που έχει ξεκινήσει να έρχεται, θ' απορούν λέγοντας... "Μα, αυτοί έσβησαν τα φώτα, όταν σίγησε η μουσική τους!... Πώς μπόρεσε αυτό το πλήθος να βρει το δρόμο;..." Θα είναι όμως αργά για κείνους, επειδή ούτε το όνομα (Doors) ήταν τυχαίο... ούτε οι Δαίμονες Εαυτών Μας!
Γιάννης Ρήγας

Ενώ αναδύονται οι σκιές και τα κοράκια πετούν προς το σιωπηλό δάσος του Χέρντ… Εμφανίζεσαι!... Ίπτασαι σε μνήμες σιωπηλών οραμάτων ενώ οι ορίζοντες ολισθαίνουν σε μια καφετιά απόχρωση και τα ξωτικά της νύχτας διασχίζουν το δρόμο μου προς την επελαύνουσα Αυγή… Η καρδιά σου αντιστέκεται στον σφυγμό του απώτατου σκότους… Εγώ είμαι παρών!... Περιμένω την Ψυχή Σου!... Πολύτιμο γέννημα θαυμάτων, Εσύ!... Φώτισε τον δρόμο μου προς τον κρυστάλλινο Αγγελικό Θρόνο! Πριγκίπισσα της Αυγής, Υπέροχο Όραμα, Μάγισσα των Ουρανών του Βορρά… Κράτησε τρόπαιο την καρδιά μου, ενώ εγώ θα πετώ μακριά… Δέσμιος αυτής της Αιώνιας Αγάπης!............../..............Όσο κι αν τα τοπία της Αυγής, στις μέρες μας, υποχρεώθηκαν σε κακοπροαίρετο επίχρισμα σκίασης από τις Σκοτεινές Ταξιαρχίες, η κατάδυση σ' αυτό το υπέροχο πέλαγος συμφωνικού metal, υποβάλλει την ύπαρξη σ΄έναν απρόσμενο καταιωνισμό κάθαρσης!... Χρειάζονται αυτές οι ανάσες, για να μπορέσουμε να διαβούμε την Έρημο, με την οποία σκέπασαν τη ζωή των περισσότερων από μας, μέχρι να φτάσει η αναπότρεπτη Απόδοση Ευθυνών.... 
Γιάννης Ρήγας