Status Quo - Forty Five Hundred Times, Milton Keynes Bowl | 21st July 1984

Το “Forty Five Hundred Times” των Status Quo είναι ένα τραγούδι που προσφέρει μια ακατέργαστη, αυθεντική ροκ εμπειρία. Στην στούντιο εκδοχή του διαρκεί σχεδόν δέκα λεπτά, ενώ στις ζωντανές εμφανίσεις συχνά ξεπερνούσε τα δεκαπέντε, αναδεικνύοντας την ικανότητα του συγκροτήματος να συνδυάζει στοιχεία hard rock, blues και progressive σε ένα αρμονικό σύνολο. Παρόλο που δεν κυκλοφόρησε ως single, το χαρακτηριστικό riff και η εκτεταμένη τζαμαριστή εκδοχή του το έκαναν αγαπημένο των θαυμαστών, κερδίζοντας την πρώτη θέση σε ψηφοφορίες, παρά την απουσία του από τα mainstream charts.

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε για το άλμπουμ Hello! του 1973 και προέκυψε από μια συνεργατική (και κάποιες φορές δύσκολη) διαδικασία σύνθεσης μεταξύ του Francis Rossi και του Rick Parfitt, οι οποίοι πειραματίστηκαν με συγχορδίες μέχρι να βρουν τη σωστή χημεία. Ο Rick Parfitt αποφάσισε να χαμηλώσει τις πάνω και κάτω χορδές της κιθάρας του από Ε σε Β, δημιουργώντας έναν βαθύ, αντηχητικό τόνο που δίνει στο κομμάτι τη χαρακτηριστική του ατμόσφαιρα. Καθώς το τραγούδι εξελίσσεται σε μια εκτεταμένη τζαμαριστή εκδοχή, μπορεί κανείς σχεδόν να νιώσει τους μουσικούς να αλληλεπιδρούν, ανταλλάσσοντας ριφ και αντλώντας ενέργεια ο ένας από τον άλλον. Η συμμετοχή του τζαζ πιανίστα John Mealing προσθέτει μια απρόσμενη διάσταση, δείχνοντας την προθυμία του συγκροτήματος να πειραματιστεί με διαφορετικά μουσικά είδη.

Στις 21 Ιουλίου 1984, στο Milton Keynes Bowl, οι Status Quo ανέβηκαν στη σκηνή για μία από τις τελευταίες μεγαλειώδεις εκτελέσεις του Forty Five Hundred Times πριν περιορίσουν τις ζωντανές εμφανίσεις του τραγουδιού. Καθώς οι πρώτες νότες αντήχησαν, το πλήθος των 50.000 θεατών κράτησε την ανάσα του, γνωρίζοντας ότι παρακολουθούσε ένα κομμάτι της ροκ ιστορίας. Η Gibson SG του Rick Parfitt, κουρδισμένη σε B, παρήγαγε βαθιούς, αντηχητικούς τόνους που γέμισαν το Bowl, ενώ η φωνή του Rossi μετέφερε μια τραχιά ειλικρίνεια που τόνιζε τις μπλουζ ρίζες του κομματιού. Το τζαμαριστό μέρος έμοιαζε με μια μουσική συζήτηση—μια ανταλλαγή μεταξύ των οργάνων που κορυφωνόταν σε ένα εκστατικό φινάλε. Για τους παλιούς θαυμαστές, αυτή η εμφάνιση ήταν ένα γεγονός που έπρεπε να δουν· για τους νεότερους, ήταν μια εισαγωγή στο γιατί οι Status Quo κυριάρχησαν στα στάδια για δεκαετίες.

Ακόμα και σήμερα, το Forty Five Hundred Times παραμένει σημείο αναφοράς για όσους αγαπούν την ανεπιτήδευτη πλευρά της ροκ. Το βίντεο από το Milton Keynes Bowl αποτυπώνει μια στιγμή όπου το συγκρότημα ήταν στην κορυφή του—δεμένο αλλά ελεύθερο, επαγγελματικό αλλά ριψοκίνδυνο με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Οι σύγχρονοι ακροατές, συνηθισμένοι σε τρίλεπτα singles, μπορούν να βρουν παρηγοριά στην άρνηση του τραγουδιού να συμμορφωθεί με τις συμβάσεις, υπενθυμίζοντάς μας ότι η μουσική είναι συχνά περισσότερο εξερεύνηση παρά ραδιοφωνική επιτυχία. Είτε ανακαλύπτεις το κομμάτι για πρώτη φορά είτε το ξανακούς ως διαχρονικός θαυμαστής, η εκτέλεση του 1984 προσφέρει μια ζωντανή υπενθύμιση της δύναμης της ροκ να ενώνει, να προκαλεί και να ανυψώνει.

πηγή