Η Meiko Kaji είναι μία από τις πιο ξεχωριστές μορφές που αναδείχθηκαν από τον ιαπωνικό κινηματογράφο των early ’70s. Γνωστή για τους πρωταγωνιστικούς της ρόλους στις σειρές Female Prisoner Scorpion και Stray Cat Rock, και διεθνώς αθάνατη χάρη στη χρήση της εικόνας και της μουσικής της από τον Quentin Tarantino στα Kill Bill, η Kaji ήταν κάτι πολύ περισσότερο από κινηματογραφικό είδωλο. Οι κινηματογραφικές εταιρείες τής ζήτησαν να ερμηνεύσει τα theme songs των ταινιών της, κι έτσι ανέπτυξε μια παράλληλη δισκογραφική πορεία αξιοσημείωτου βάθους, ηχογραφώντας πέντε άλμπουμ για την Teichiku Records μεταξύ 1972 και 1974, που σήμερα θεωρούνται από τα πιο περιζήτητα της εποχής.

Το Yadokari («ερημίτης κάβουρας»), που κυκλοφόρησε το 1973, ήταν το τρίτο άλμπουμ της Meiko Kaji για την Teichiku και αποτελεί ένα πλούσιο δείγμα της φωνητικής της γκάμας. Συνδυάζει kayōkyoku (ιαπωνική ποπ), παραδοσιακή enka, ψυχεδελικό rock και κινηματογραφικό funk των ’70s, μεταβαίνοντας από το ατμοσφαιρικό Yadokari στο groove‑heavy Hagure Bushi και το Morricone‑style Ah, με φυσαρμόνικα και πλούσιες ενορχηστρώσεις εγχόρδων. Δύο κομμάτια — Hagure Bushi και Kiba No Ballad — συντέθηκαν από τον Yuji Ohno (γνωστό για τα soundtracks του Lupin the III) για την cult τηλεοπτική σειρά Sengoku Rock Hagure Kiba του 1973, στην οποία πρωταγωνιστούσε η Kaji.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#MeikoKaji #Yadokari #JapaneseMusic #Enka #FolkKayo #Rockanizontas #TravellersWebRadio

 
Το δεύτερο και τελευταίο στούντιο άλμπουμ της αρχικής σύνθεσης, ένα έργο που όρισε το fusion

Το Birds of Fire κυκλοφόρησε στις 19 Ιανουαρίου 1973 από την Columbia Records και αποτελεί το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Mahavishnu Orchestra, αλλά και το τελευταίο της αρχικής σύνθεσης πριν τη διάλυσή της λόγω εσωτερικών συγκρούσεων . Ηχογραφήθηκε τον Αύγουστο του 1972 στα CBS Studios (New York) και στα Trident Studios (London) .

Το άλμπουμ αποτελείται εξ ολοκλήρου από συνθέσεις του John McLaughlin, συμπεριλαμβανομένου του “Miles Beyond (Miles Davis)”, αφιερωμένου στον πρώην bandleader του . Η μουσική κατεύθυνση είναι σαφής: jazz‑fusion υψηλής ταχύτητας, με rock ενέργεια, πολυρυθμίες και αυστηρή ομαδική πειθαρχία.

Η κριτική τοποθέτηση του άλμπουμ υπήρξε σταθερά υψηλή. Το AllMusic το χαρακτηρίζει «ακόμη πιο οργανωμένο και μουσικά ουσιαστικό» από το ντεμπούτο τους, με το “One Word” να αποτελεί υπόδειγμα συγχρονισμένης, υψηλής ταχύτητας ανταλλαγής σόλο μεταξύ McLaughlin, Goodman και Hammer, στηριγμένο από το “machine‑gun drumming” του Billy Cobham και το “dancing bass” του Rick Laird . Το ομώνυμο κομμάτι περιγράφεται ως «στιγμή σχεδόν ατονικής μανίας»

Στο επίπεδο παραγωγής, το άλμπουμ ηχογραφήθηκε από τους Jim Green και Ken Scott , ενώ η παραγωγή πιστώνεται στο ίδιο το συγκρότημα.

Το άλμπουμ ξεχωρίζει για το απίστευτο τεχνικό επίπεδο και τη δεξιοτεχνία των μελών του: [1]

• John McLaughlin – Κιθάρα
• Jerry Goodman – Ηλεκτρικό βιολί
• Jan Hammer – Πλήκτρα, Moog synthesizer
• Rick Laird – Μπάσο
• Billy Cobham – Τύμπανα, κρουστά 
  
  
  

Το Birds of Fire θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά έργα του fusion. Το κομμάτι “Birds of Fire” προτάθηκε για Grammy στην κατηγορία Best Pop Instrumental Performance το 1974 . Η επιρροή του άλμπουμ επεκτείνεται πέρα από τη jazz: επηρέασε progressive rock, metal κιθαρίστες και σύγχρονους fusion μουσικούς.

#MahavishnuOrchestra #BirdsOfFire #JazzFusion #JohnMcLaughlin #BillyCobham #JanHammer #JerryGoodman #RickLaird #Rockanizontas #TravellersWebRadio

 
Το συγκρότημα Vindication αποτελεί μία από τις πιο ιδιαίτερες, «κρυμμένες» και μυστηριώδεις ιστορίες του αμερικανικού underground progressive rock. Αν και δεν γνώρισαν ποτέ την εμπορική επιτυχία, ο μοναδικός τους δίσκος θεωρείται σήμερα «Άγιο Δισκοπότηρο» για τους συλλέκτες σπάνιων βινυλίων προοδευτικής μουσικής

Το σχήμα δημιουργήθηκε το καλοκαίρι του 1974 στο Columbus της Indiana από τρεις φίλους και συμμαθητές του Columbus North High School:

• Patrick Kennedy: Ηλεκτρική, ακουστική και 12-χορδη κιθάρα, μπάσο, φωνητικά.
• Brad Garton: Πιάνο, ηλεκτρικό πιάνο, εκκλησιαστικό όργανο, συνθεσάιζερ, γκλόκενσπιλ, φωνητικά.
• Geoff Pacheco: Ντραμς, κρουστά, φωνητικά. 

Οι νεαροί μουσικοί έπαιζαν μαζί σε μια μπάντα που διασκεύαζε κομμάτια της εποχής. Ωστόσο, επειδή ήταν φανατικοί οπαδοί της βρετανικής prog σκηνής και συγκροτημάτων όπως οι Yes, οι King Crimson, οι Gentle Giant και οι Emerson, Lake & Palmer (ELP), αποφάσισαν να δημιουργήσουν τη δική τους, πολύπλοκη μουσική. 

Το καλοκαίρι του 1974, ανάμεσα στην προτελευταία και την τελευταία τάξη του λυκείου, έπεισαν τους γονείς τους να χρηματοδοτήσουν μια εβδομάδα ηχογραφήσεων στα Gilfoy Sound Studios στο Bloomington. 

Εκεί ηχογράφησαν το ομώνυμο άλμπουμ τους, "Vindication", το οποίο κυκλοφόρησε σε ελάχιστα αντίτυπα (φήμες και αναφορές μιλούν για μόλις 100 κομμάτια).

Η Μουσική Ταυτότητα του Album

• Πολυπλοκότητα: Ο δίσκος χαρακτηρίζεται από συνεχείς αλλαγές ρυθμών, κλασικά περάσματα στα πλήκτρα από τον Brad Garton (στο στυλ του Keith Emerson) και επιθετικό παίξιμο μπάσου και κιθάρας.
• Στίχοι: Λόγω του έντονου ενδιαφέροντος του ντράμερ Geoff Pacheco για τον Χριστιανισμό εκείνη την περίοδο, οι στίχοι έχουν πνευματικό/θρησκευτικό χαρακτήρα, κατατάσσοντας το άλμπουμ στα πρώιμα δείγματα του Christian Progressive Rock.

To Tracklist του Δίσκου: 

1. Sonnet to Seagulls (Ορχηστρικό, δυναμικό ξεκίνημα)
2. Atop of the Mountains
3. Money Window
4. Satan's Song
5. Master Law (Το 11-λεπτο επικό κομμάτι που ανοίγει τη δεύτερη πλευρά)
6. Walk to the Sea
7. You and Me and God 
   
   
   

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 Το Inside (1973) είναι το δεύτερο στούντιο άλμπουμ των Eloy, κυκλοφορημένο από τη Brain Records, θυγατρική της Metronome/EMI Electrola, η οποία αποτέλεσε βασικό φορέα της γερμανικής krautrock και progressive σκηνής. Το άλμπουμ ηχογραφήθηκε στο Studio Windrose‑Dumont‑Time στο Αμβούργο, με παραγωγή του Frank Bornemann και του Wolfgang Thierbach.

Σε αντίθεση με το ντεμπούτο του 1971, το Inside παρουσιάζει μια πιο ώριμη και συγκροτημένη κατεύθυνση, με μακροσκελείς συνθέσεις, οργανικές μεταβάσεις και έντονη χρήση Hammond. Το άλμπουμ αποτελείται από τέσσερις συνθέσεις, με το κεντρικό κομμάτι “Land of No Body” να καταλαμβάνει ολόκληρη την πρώτη πλευρά του δίσκου.

Η θεματολογία του άλμπουμ περιστρέφεται γύρω από την εσωτερική αναζήτηση, την ψυχολογική απομόνωση και την υπαρξιακή ταυτότητα — στοιχεία που θα χαρακτηρίσουν όλη την περίοδο 1973–1979 των Eloy. Η μουσική δομή βασίζεται σε επαναλαμβανόμενα μοτίβα, οργανικά crescendos, με εμφανείς επιρροές από Pink Floyd, Hawkwind, αλλά και τη γερμανική σχολή των Jane, Birth Control και Grobschnitt.

Οι Eloy σχηματίστηκαν το 1969 στο Ανόβερο από τον Frank Bornemann. Μετά το πρώτο άλμπουμ, η μπάντα άλλαξε σύνθεση και υπέγραψε στη Brain Records, η οποία προώθησε ενεργά το γερμανικό progressive rock. Το Inside ηχογραφήθηκε σε μόλις λίγες εβδομάδες, με τον Bornemann να αναλαμβάνει για πρώτη φορά κεντρικό ρόλο στην παραγωγή. Το κομμάτι “Land of No Body” έγινε σημείο αναφοράς για τους fans λόγω της διάρκειας και της δομής του, ενώ το “Future City” αποτέλεσε staple των live εμφανίσεων της μπάντας στα μέσα των ’70s. Το άλμπουμ επανεκδόθηκε αρκετές φορές από EMI Electrola και Repertoire Records, με remastered εκδόσεις και bonus tracks από τις αρχικές ηχογραφήσεις.

 Το "Camel" είναι το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ του αγγλικού progressive rock συγκροτήματος Camel, το οποίο κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1973 από την MCA Records. Παρόλο που δεν σημείωσε άμεση εμπορική επιτυχία, έθεσε τις βάσεις για την ανάδειξη του γκρουπ σε έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του προοδευτικού ροκ.

 Η μπάντα είχε ήδη παίξει ζωντανά για δύο χρόνια πριν μπει στο στούντιο

Το lineup της εποχής:

Andrew Latimer – κιθάρα, φλάουτο, φωνητικά Peter Bardens – πλήκτρα, όργανο, synths

Doug Ferguson – μπάσο  Andy Ward – ντραμς, κρουστά

Το Camel (1973) είναι το πρώτο άλμπουμ των Camel και κυκλοφόρησε από την MCA Records τον Φεβρουάριο του 1973. Ηχογραφήθηκε στα Decca Studios του Λονδίνου, με παραγωγό τον David Hitchcock (γνωστό από τις δουλειές του με Caravan και Mellow Candle) και ηχολήπτη τον Howard Kilgour.

Οι Camel είχαν ήδη σχηματιστεί το 1971 στο Guildford από τους Andrew Latimer, Doug Ferguson και Andy Ward, ενώ ο Peter Bardens προστέθηκε το 1972 — η κίνηση που ολοκλήρωσε τον “κλασικό” πυρήνα της μπάντας. Πριν μπουν στο στούντιο, είχαν ήδη περιοδεύσει εκτενώς στη Βρετανία, ανοίγοντας για Wishbone Ash, Barclay James Harvest και Stackridge. 

Πωλήσεις: Η έλλειψη εμπορικής επιτυχίας οδήγησε στην απομάκρυνση του συγκροτήματος από την MCA Records.

Συναυλίες: Οι Camel συνέχισαν να περιοδεύουν εντατικά σε Ηνωμένο Βασίλειο, Βέλγιο, Ολλανδία και Ελβετία, χτίζοντας ένα πιστό κοινό.

Κληρονομιά: Σήμερα θεωρείται μία απαραίτητη και κλασική κυκλοφορία για τους λάτρεις του progressive rock. Επανακυκλοφόρησε το 2002 σε remastered έκδοση με bonus υλικό, όπως το live κομμάτι "Homage to the God of Light"

#Camel #Camel1973 #ProgressiveRock #AndrewLatimer #PeterBardens #ProgRock #TravellersWebRadio #Rockanizontas #TravellersVinylMoments

 
Στο τρίτο κομμάτι του Future Legends, οι Ιρλανδοί Fruupp συνδυάζουν pastoral‑prog, θεατρική αφήγηση και συμφωνικές υφές, δημιουργώντας ένα από τα πιο ιδιαίτερα στιγμιότυπα της progressive σκηνής των early ’70s.

Το “As Day Breaks with Dawn” κυκλοφόρησε το 1973 ως το τρίτο κομμάτι του άλμπουμ Future Legends, του ντεμπούτου των Fruupp, μιας από τις πιο ιδιαίτερες και υποτιμημένες μπάντες της ιρλανδικής progressive rock σκηνής. Το κομμάτι, διάρκειας περίπου 5 λεπτών , αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα του ύφους που καθιέρωσε το συγκρότημα: λυρικό, μελωδικό prog με έντονη θεατρικότητα.

Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στα Escape Studios στο Kent τον Ιούλιο του 1973, με παραγωγό τον Dennis Taylor . Η σύνθεση ανήκει στον Vincent McCusker, ο οποίος υπογράφει και τις κιθάρες, ενώ το σύνολο ενισχύεται από την ιδιαίτερη χρήση oboé, keyboards και strings, ενορχηστρωμένα από τον Stephen Houston

Το 1973, η progressive σκηνή βρισκόταν στο απόγειό της. Οι Fruupp, αν και λιγότερο γνωστοί από τους μεγάλους της εποχής, πρόσφεραν μια πιο λυρική, folk‑προσανατολισμένη εκδοχή του prog, που τους ξεχώρισε από τα πιο τεχνικά ή πιο heavy συγκροτήματα. Το Future Legends θεωρείται σήμερα cult classic και επανεκδόθηκε σε box sets όπως το Wise as Wisdom: The Dawn Albums 1973–1975

Το άλμπουμ Future Legends κυκλοφόρησε από την Dawn Records και συνοδεύτηκε από ιδιαίτερο fold‑out εξώφυλλο, ζωγραφισμένο από τον Peter Farrelly

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 
Το εναρκτήριο κομμάτι του One Live Badger παρουσιάζει το συγκρότημα του Tony Kaye σε πλήρη δημιουργική φόρμα, συνδυάζοντας heavy prog και blues‑rock

Το “Wheel of Fortune” είναι το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ One Live Badger, που κυκλοφόρησε το 1973 από τη Warner Music Group . Το τραγούδι αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές των Badger, του progressive‑rock συγκροτήματος που σχημάτισε ο Tony Kaye μετά την αποχώρησή του από τους Yes.

Η ηχογράφηση προέρχεται από ζωντανή εμφάνιση, κάτι που δίνει στο κομμάτι την ενέργεια που το χαρακτηρίζει.

 

 Το κομμάτι υπογράφεται από τους: Brian Parrish, Tony Kaye, Dave Foster (UK) και Roy Dyke . Την παραγωγή συνυπογράφουν οι Badger, ο Geoffrey Haslam και ο Jon Anderson των Yes

Το 1973 ήταν χρονιά έκρηξης για το βρετανικό progressive rock. Συγκροτήματα όπως οι Yes, Genesis και ELP κυκλοφορούσαν τα πιο φιλόδοξα έργα τους. Οι Badger, αν και λιγότερο εμπορικοί, κινήθηκαν στο ίδιο περιβάλλον, παρουσιάζοντας έναν πιο blues ήχο.

Ιστορική σημασία

Το “Wheel of Fortune” παραμένει το πιο αναγνωρίσιμο κομμάτι των Badger και συχνά αναφέρεται ως highlight του άλμπουμ. Η ζωντανή ηχογράφηση, το lineup με τον Tony Kaye και η παραγωγή του Jon Anderson το καθιστούν σημαντικό τεκμήριο της πορείας του Kaye.

 Το One Live Badger περιλαμβάνει συνολικά έξι κομμάτια, με το “Wheel of Fortune” να ανοίγει το άλμπουμ και να θέτει τον τόνο για το υπόλοιπο setlist. Το εξώφυλλο σχεδιάστηκε από τον Roger Dean, γνωστό για τα εμβληματικά εξώφυλλα των Yes και Uriah Heep.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Badger #WheelOfFortune #OneLiveBadger #TonyKaye #ProgRock #70sRock #JonAnderson #Rockanizontas #TravellersWebRadio

 
Το “Pioggia Nera” των Big Band κυκλοφόρησε το 1973, σε μια περίοδο όπου η ιταλική progressive σκηνή βρισκόταν στο δημιουργικό της απόγειο, με συγκροτήματα όπως PFM, Banco del Mutuo Soccorso, Le Orme και Osanna να διαμορφώνουν έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους ευρωπαϊκούς prog ήχους. Σε αντίθεση όμως με τα μεγάλα ονόματα της εποχής, οι Big Band παρέμειναν στη σφαίρα του underground, με το “Pioggia Nera” να εξελίσσεται σε συλλεκτικό αντικείμενο για τους λάτρεις του obscure Italian prog.

Το “Pioggia Nera” προέρχεται από τη σπάνια ιταλική συλλογή “Zurigo Festival ’73”, η οποία κυκλοφόρησε το 1974 από την εταιρεία Merate Canta (κατάλογος 1001) . Η συλλογή καταγράφει συμμετοχές από το φεστιβάλ της Ζυρίχης, όπου εμφανίστηκαν μικρά, τοπικά ιταλικά σχήματα της εποχής, πολλά από τα οποία δεν άφησαν άλλη δισκογραφική παρουσία.

Οι Big‑Band, υπό τη διεύθυνση του Tony Spada, συμμετέχουν στη συλλογή με δύο κομμάτια: το “Pioggia Nera” και το “Natura”. Το υλικό τους κινείται στο ύφος του πρώιμου ιταλικού prog‑rock και psychedelic rock, με χαρακτηριστική ενορχήστρωση από την ορχήστρα L’Orchestra Big Band di Tony Spada. Η παραγωγή είναι τυπική για μικρές ιταλικές εταιρείες των early ’70s

Η ιταλική prog σκηνή του 1973 χαρακτηριζόταν από έντονη δημιουργικότητα, αλλά και από οικονομικούς περιορισμούς που οδήγησαν πολλά συγκροτήματα σε μία και μοναδική κυκλοφορία. 

Η παρουσία των Big‑Band στη σπάνια συλλογή Zurigo Festival ’73 δεν είναι τυχαία. Πίσω από το όνομα βρίσκεται ο Ιταλός τρομπονίστας και bandleader Tony Spada, ο οποίος ηγείται της ορχήστρας που εμφανίζεται στο LP “Tony Spada e la Sua Big Band” της Gemini Records . Η ορχήστρα του Spada λειτουργούσε ως επαγγελματικό σύνολο big‑band jazz της εποχής, με σταθερούς μουσικούς όπως οι Luigi Cavalieri, Romano Sciò, Paolo Tomelleri και Pino Sacchetti, οι οποίοι αναφέρονται αναλυτικά στα credits του άλμπουμ.

Στο Zurigo Festival ’73, η ίδια ορχήστρα εμφανίζεται απλώς με το συντομευμένο όνομα Big‑Band, παρουσιάζοντας τα κομμάτια “Pioggia Nera” και “Natura”. Η επιλογή διαφορετικής ονομασίας ήταν συνηθισμένη πρακτική σε μικρές ιταλικές εταιρείες των early ’70s, όπου τα σύνολα συχνά πιστώνονταν με γενικούς τίτλους σε φεστιβαλικές συλλογές. Παρ’ όλα αυτά, η ενορχήστρωση, το ύφος και η χρονική περίοδος ταυτίζονται πλήρως με το έργο του Tony Spada, επιβεβαιώνοντας ότι πρόκειται για το ίδιο μουσικό σύνολο.

Η Big‑Band του Spada αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ιταλικής jazz‑oriented σκηνής της εποχής: επαγγελματίες μουσικοί, studio‑based ηχογραφήσεις και συμμετοχή σε φεστιβάλ και συλλογές που σήμερα θεωρούνται συλλεκτικές. Το “Pioggia Nera” είναι μία από τις ελάχιστες ηχογραφήσεις τους εκτός του επίσημου LP, γεγονός που ενισχύει τη σημασία του για όσους μελετούν την ιταλική big‑band και easy‑listening παραγωγή των ’70s.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#BigBand #PioggiaNera #ZurigoFestival73 #ItalianProg #RareRecords #TonySpada #Rockanizontas #TravellersWebRadio

 
Ηχογραφημένο στα Hérouville Studios το 1973, το “The Planet Vavoura” παρουσιάζει τους Axis στο πιο ώριμο heavy‑psych στάδιό τους.

Οι Axis υπήρξαν ένα από τα πιο ιδιαίτερα ελληνικά σχήματα της πρώιμης ’70s rock σκηνής, με δραστηριότητα κυρίως στο εξωτερικό και ήχο που συνδύαζε heavy‑psych και progressive στοιχεία.

Το “The Planet Vavoura”, ηχογραφημένο τον Απρίλιο του 1973 στα Hérouville Studios στο Παρίσι, αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της διεθνούς κατεύθυνσης της μπάντας, μακριά από τα ελληνικά δεδομένα της εποχής.

Το κομμάτι βασίζεται στο δυναμικό παίξιμο, με τον Ντέμη Βισβίκη στο Hammond organ να οδηγεί τον ήχο, τον Αλέκο Καρακαντά στην κιθάρα να προσθέτει σκληρό, ψυχεδελικό ήχο, και τον Γιώργο Χατζηαθανασίου στα drums να δίνει στιβαρό, σχεδόν proto‑hard‑rock ρυθμό. Το μπάσο του Αλέξανδρου Φάντη συμπληρώνει το σύνολο με καθαρή, μελωδική γραμμή.

Η παραγωγή του κομματιού αντικατοπτρίζει την αισθητική των ευρωπαϊκών progressive και heavy‑psych κυκλοφοριών της εποχής

Το άλμπουμ Axis κυκλοφόρησε το 1973 από τη Riviera και αποτελεί μία από τις πιο συλλεκτικές ελληνικές κυκλοφορίες της περιόδου. Η μπάντα είχε ήδη δραστηριοποιηθεί στη Γαλλία, αποκτώντας πρόσβαση σε στούντιο και παραγωγές υψηλού επιπέδου. Το Hérouville Studios φιλοξένησε σημαντικά ονόματα της εποχής, γεγονός που εξηγεί την ποιότητα της ηχογράφησης. Το “The Planet Vavoura” παραμένει ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια του δίσκου, συνδυάζοντας heavy‑psych και progressive rock.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Axis #ThePlanetVavoura #GreekRock #HeavyPsych #ProgRock #1973 #HammondOrgan #TravellersWebRadio #Rockanizontas