Την καληνύχτα μας σήμερα θα την πούμε rOCK..ανίζοντας με τον Eric Clapton και το τραγούδι του "Wonderful Tonight". Ευχαριστούμε όσους πέρασαν και σήμερα από εδώ. 

Ο Eric Clapton έγραψε το "Wonderful Tonight" το 1976, περιμένοντας την τότε φίλη του (και τη μελλοντική σύζυγό του) Pattie Boyd να προετοιμαστεί για μια βραδινή έξοδο.

Στις 28 Μαρτίου 1979, μετά την ημέρα που παντρεύτηκαν, ο Clapton έφερε την Pattie στη σκηνή και τις το τραγούδησε στη συναυλία του στο Tucson της Αριζόνα.

It's late in the evening; she's wondering what clothes to wear

She puts on her make-up and brushes her long blonde hair

And then she asks me, "Do I look all right?"

And I say, "Yes, you look wonderful tonight"

We go to a party and everyone turns to see

This beautiful lady that's walking around with me

And then she asks me, "Do you feel all right?"

And I say, "Yes, I feel wonderful tonight"

I feel wonderful because I see

The love light in your eyes

And the wonder of it all

Is that you just don't realize how much I love you

It's time to go home now and I've got an aching head

So I give her the car keys and she helps me to bed

And then I tell her, as I turn out the light

I say, "My darling, you were wonderful tonight

Oh my darling, you were wonderful tonight"

Αναρωτιέμαι πόσοι από εσάς ξέρουν ότι οι Αμερικάνοι Riot υπάρχουν από το 1976. Και αν αυτό φαίνεται μακρινό, αναρωτιέμαι πόσοι έχουν ακούσει το Thundersteel, κυκλοφορίας 1988. Ποιό είναι το υπονοούμενο; Απλά ότι αυτό το συγκρότημα δεν έτυχε της αναγνώρησης που άξιζε.

Aιματοβαμμένοι Δρόμοι

Γεννήθηκα σ' αυτούς τους δρόμους χρόνια πριν
Ήμουν ο βασιλιάς της γειτονιάς
Έτρεχα γρήγορα, ήμουν η αφρόκρεμα
Ήμουν ο σταρ του προγράμματος

Αυτή η δουλειά πρέπει να γίνει - δεν θα τρέξω
Δεν θα κάτσω να πεθάνω
Αυτόν τον πόλεμο πρέπει να τον νικήσω, ας αρχίσει λοιπόν

Βαθιά μέσα μου καίει μια φωτιά...
Δεν μπορώ να το αφήσω έτσι
Μόνος μες τη νύχτα ξέρω
Ότι πρέπει να πολεμήσω για το σπίτι μου

Ο καιρός άλλαξε τις εποχές
Και θα συνεχίσω χωρίς λόγο
Νιώθω την ζωή μου να ξεγλιστράει μακριά
Αυτοί οι δρόμοι όλο και παγώνουν
Και εγώ μεγαλώνω
Το "αύριο" μοιάζει τόσο μακρινό

Τι απογίναμε, φίλε μου;
ήμασταν "ένα" ως το τέλος
Τώρα είμαι μόνος μου στην λάμψη από τα φώτα του δρόμου
Αυτή η πόλη ήξερε να ονόματά μας,
αλλά τίποτα δεν είναι το ίδιο

Τα μέρη που έπαιζα
έχουν ξεχάσει το όνειρο
Δεν μπορώ να το αφήσω έτσι
Μόνος μες τη νύχτα ξέρω
Ότι πρέπει να πολεμήσω για το σπίτι μου

Ο καιρός άλλαξε τις εποχές
Και θα συνεχίσω χωρίς λόγο
Νιώθω την ζωή μου να ξεγλιστράει μακριά
Αυτοί οι δρόμοι όλο και παγώνουν
Και εγώ μεγαλώνω
Το "αύριο" μοιάζει τόσο μακρινό

To χειμερινό ηλιοστάσιο έχει παρέλθει και μαζί της παρήλθαν η σκοτεινότερη μέρα και η μακρύτερη νύχτα. Καθώς ο ήλιος έχει φτάσει στο χαμηλότερο σημείο της πορείας του κι αρχίζει πάλι να σκαρφαλώνει στον ουρανό, γιορτάζουμε την αναγέννηση και τη ζωή, διακοσμώντας συμβολικά τα σπίτια μας με αειθαλή φυτά και φωτάκια.

Συχνά, αυτή είναι η στιγμή μέσα στο χρόνο όπου αυτοδεσμευόμαστε σε μια διαδικασία αναστοχασμού της χρονιάς που πέρασε, ενώ μέσα μας αναδύονται δειλά ελπίδες κι όνειρα για το χρόνο που ακολουθεί. Μπορούμε να κατανοήσουμε τις εσωτερικές μας διεργασίες καθώς παρατηρούμε το φυσικό κόσμο γύρω μας, καθώς η ίδια μας η ενέργεια ακολουθεί μια πορεία εσωστρέφειας αναμένοντας ν’ αφυπνηθεί ξανά με την άνοιξη.

Έτσι, συχνά κάποιες πλευρές της συνειδητότητάς μας καθρεφτίζονται στη φύση, και κάποιες φορές σχεδόν νιώθω να ζούμε εντός μιας ζωντανής αλληγορίας, μίας ιστορίας που καθιστά προφανή η ίδια η υφή του κόσμου που κατοικούμε. Και πίσω από όλα αυτά, αντιλαμβανόμαστε ότι η φύση αυτής της θαυμαστής Μητέρας Γης δεν διαφέρει από τη φύση της συνειδητότητάς μας.

Η Γη μας παρέχει όλα όσα γνωρίζουμε ή αποτελούν τη φυσική διάσταση της πραγματικότητάς μας. Ακόμα κι όσα μας φαίνονται αφύσικα, όπως τα πλαστικά ή οι κάθε λογής ρυπαντές που σκεπάζουν τη γη και τα νερά, αποτελούνται από ύλες γήινης προέλευσης, με μόνη διαφορά ότι η διεργασία κατασκευής τους τις καθιστά επικίνδυνες για εμάς, αλλά και για άλλες μορφές ζωής. Το ίδιο συμβαίνει και με τις σκέψεις μας. Ακόμα και οι φρικτότερες σκέψεις μας αναφύονται στη συνείδησή μας, κι ας περιορίζονται από άλλες όψεις του νου, τις τρέχουσες καταστάσεις και τα συλλογικά πρότυπα.

Η ίδια η Γη, όπως και η συνείδηση, απλά είναι. Όλα όσα ονομάζουμε καλό ή κακό, θεραπεία ή δηλητήριο, έπαινο ή τιμωρία υπάρχουν στη Γη, αλλά δεν είναι η Γη. Τόσο η Γη, όσο και η συνείδηση υπάρχουν πέρα από έννοιες όπως το καλό ή το κακό.

Τόσο σε ατομικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο μπορούμε και χαρακτηρίζουμε με ιδιαίτερη ευκολία άλλους ανθρώπους ως εγγενώς καλούς αν και παραπλανημένους ή εγγενώς εγωιστές και κακούς, οι οποίοι όμως είναι σε θέση να ελέγξουν τις παρορμήσεις τους εφόσον τεθούν οι κατάλληλοι περιορισμοί. Το πεδίο της συνειδητότητας παρόλα αυτά δεν είναι παρά ένα πεδίο δυνατοτήτων, εκ του οποίου μπορεί να προκύψει (και προκύπτει) οτιδήποτε, ανάλογα με το τι επιλέγουμε να καλλιεργήσουμε, αλλά και τον τρόπο που καλλιεργούμε: η πιο μεγάλη πράξη καλωσύνης, αλλά και η χειρότερη μορφή βίας – ένα ανυπέρβλητο τοπίο, αλλά και εκείνη η ήπειρος από πλαστικές σακούλες που επιπλέει στους ωκεανούς μας.

Κατά τη γνώμη μου, όσο κι αν κάποιες φορές απογοητεύομαι, πάντα θα υπάρχει ελπίδα για την ανθρωπότητα εφόσον υφίσταται κι αυτό το πεδίο δυνατοτήτων. Εντός μίας εικόνας ευρύτερης από τις ίδιες τις ατομικές ζωές μας, ακόμα και στις χειρότερες συνθήκες, η νέα ζωή εν τέλει πάντοτε θα ξεφυτρώνει ξανά.
Εμείς οι άνθρωποι αγωνιζόμαστε να αντιληφθούμε τους εαυτούς μας ως μέρος της φύσης, ενώ τα ατομικά μας βιώματα στη ζωή μας δημιουργούν μιαν αίσθηση αποξένωσης. Οι βουδιστές περιγράφουν την ανθρώπινη ζωή ως μία «πολύτιμη ανθρώπινη μετενσάρκωση», όχι επειδή οι άνθρωποι γίνονται αντιληπτοί ως κάτι ξέχωρο από τα άλλα όντα – η αλληλοσύνδεση αποτελεί μία από τις θεμέλιες λίθους μεγάλου τμήματος της βουδιστικής σκέψης – αλλά επειδή οι άνθρωποι διαθέτουν ίσως μία παραπάνω δεξιότητα να αναγνωρίζουν την αληθινή τους φύση. Η αντίθετη πλευρά αυτής της αντίληψης, σχετίζεται φυσικά με το νου και την απίστευτη δύναμή του να μας οδηγεί σε κάθε είδους λανθασμένη κατεύθυνση. Όμως ακόμα κι όταν ο νους μας φαίνεται να βρίσκεται εκτός ελέγχου σε κάθε επίπεδο, η συνειδητότητα είναι αυτή που φέρνει το φως επιτρέποντάς του να υπάρχει, ακριβώς όπως η Γη επιτρέπει να υπάρχουν όλα όσα βλέπουμε κι αγγίζουμε.

ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ ΚΙ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Καλημέρα και καλή Κυριακή σε όλους σας 🙂

"Highwayman" (1976)

Είναι μια σύνθεση του Jimmy Webb από τον δίσκο του "El Mirage" του 1977. Μιλάει για μια ψυχή που ενσαρκώνεται σε τέσσερα διαφορετικά μέρη και σε ισάριθμες διαφορετικές εποχές.

Το τραγούδι έχει επηρεαστεί από τη ζωή του διαβόητου Άγγλου εγκληματία - ληστή Jonathan Wild (1683-1725), γνωστός για τις δραστηριότητες του και στις δύο πλευρές του Νόμου. Ανήκε σε μια κατηγορία εγκληματιών
που είχαν πάρει το όνομα "Thief-Taker General". Χωρίζετε σε τέσσερα μέρη (ενσαρκώσεις). Στη πρώτη περιγράφεται η ζωή του ως ληστή των δρόμων, στη δεύτερη ως ναύτη, στη τρίτη ως εργάτη στη κατασκευή του φράγματος Hoover, κοντά στη Boulder City της Νεβάδα, που στοίχισε τη ζωή σε πάνω από εκατό εργάτες κατά τη διάρκεια της κατασκευής του και στη τέταρτη ως πιλότου διαστημοπλοίου

Το 1979 το ηχογραφεί ο Glen Campbell στο ομώνυμο lp του, παρ' ότι οι παραγωγοί της Capitol ήθελαν να δώσουν το τραγούδι στο πρωτοεμφανιζόμενο συγκρότημα του new wave τους "Knack", με αποτέλεσμα ο Campbell να ψυχρανθεί με τους ιθύνοντες της Εταιρείας και μετά από λίγο καιρό να αποχωρήσει ύστερα από δύο δεκαετίες συνεργασίας μαζί της και 30 δίσκους.
Αργότερα ο Jimmy Webb πήγε το τραγούδι στον Waylon Jennings, ο οποίος έχοντας ακούσει την Glen Campbell έκδοση αδιαφόρησε και αργότερα του είπε απλά "....i just couldn't see it then..."
Λίγα χρόνια αργότερα (1984) ο Campbell το έπαιξε στον Johnny Cash, που εκείνη την εποχή έπαιζε επί σκηνής κουαρτέτο με τους Jennings, Willie Nelson και Kris Kristofferson. Τότε κατόπιν προτροπής των Marty Stuart και Campbell συμφώνησαν και οι τέσσερεις να το ηχογραφήσουν ως πρώτο τραγούδι στο πρώτο τους δίσκο και με αφορμή τη σύνθεση, παίρνουν την τελική τους μορφή και ονομάζονται "The Highwaymen".
Ο καθένας πήρε το δικό του κομμάτι. Ο Nelson τον παράνομο, ο Kristofferson τον ναυτικό, ο Jennings τον εργάτη και ο Cash τον πιλότο.

Αργότερα ο Webb είπε "....Δεν ξέρω πως αποφάσισαν ποιος να πάρει ποιον στίχο, αλλά έχοντας τον τελευταίο ο Cash, ήταν σαν να σας τραγουδάει ο Θεός και να σας χαμογελάει. Η Rosanne Cash είχε πει ότι ο πατέρας της, δεν είχε συνειδητοποιήσει από την αρχή ότι το τραγούδι μιλούσε για ενσάρκωση μέχρι που του το εξήγησαν.

Εκτός από την μεγάλη απήχηση που είχε η εκτέλεση των Highwayman, ήλθε και η δικαίωση του Jimmy Webb που κέρδισε το 1985 ένα βραβείο Grammy, για το καλύτερο country τραγούδι.

Την καληνύχτα μας σήμερα θα την πούμε rOCK..ανίζοντας με τους Steve Miller Band και το τραγούδι τους "Winter Time". Ευχαριστούμε όσους πέρασαν και σήμερα από εδώ. 

In the winter time
When all the leaves are brown
And the wind blows so chill
And the birds have all flown for the summer
I'm callin', hear me callin', hear me callin'

In the winter time
When all the leaves are brown
And the wind blows so chill
And the birds have all flown for the summer
I'm callin', hear me callin', hear me callin'
I'm callin', hear me callin', hear me callin'
In the winter time

In the winter time
When all the leaves are brown
And the wind blows so chill
And the birds have all flown for the summer

I'm callin', hear me callin, hear me callin'

To Hey You είναι ένα τραγούδι του αγγλικού συγκροτήματος Pink Floyd, που συμπεριλήφθηκε στον διπλό δίσκο The Wall, το 1979. Η μουσική και οι στίχοι γράφτηκαν από τον Ρότζερ Γουότερς, ενώ τα κύρια φωνητικά τα ανέλαβε αυτός και ο Ντέιβιντ Γκίλμουρ. Το The Wall έχει επίκεντρο έναν νεαρό ροκ σταρ καλλιτέχνη, ο οποίος ενδίδει στην απομόνωση από την κοινωνία και ζει αλλοτριωμένος. Στο κομμάτι Hey You, ο Πινκ (ο νεαρός ροκ σταρ) αντιλαμβάνεται ότι έκανε λάθος στο να είναι απομονωμένος από την κοινωνία και προσπαθεί να αποκτήσει επαφή με τον κόσμο ξανά. Ωστόσο, σταδιακά αντιλαμβάνεται ότι δεν μπορεί ούτε να ακούσει ούτε να δει τι γίνεται πέρα από τον Τοίχο, Ο Πινκ γίνεται όλο και πιο απελπισμένος, έως ότου συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει διαφυγή.

Hey, you!

Out there in the cold

Getting lonely, getting old.

Can you feel me?

Hey, you!

Standing in the aisles

With itchy feet and fading smiles.

Can you feel me?

Hey, you!

Don't help them to bury the light.

Don't give in without a fight.

Hey, you!

Out there on your own

Sitting naked by the phone.

Would you touch me?

Hey, you!

With your ear against the wall

Waiting for someone to call out.

Would you touch me?

Hey, you!

Would you help me to carry the stone?

Open your heart, I'm coming home

But it was only fantasy.

The wall was too high as you can see.

No matter how he tried he could not break free.

And the worms ate into his brain.

Hey, you!

Out there on the road,

Always doing what you're told.

Can you help me?

Hey, you!

Out there beyond the wall,

Breaking bottles in the hall.

Can you help me?

Hey, you!

Don't tell me there's no hope at all.

Together we stand,

Divided we fall.

Merry Christmas From The Sonics

Το κομμάτι είναι από το ντεμπούτο άλμπουμ τους των Sonics με τον τίτλο Here Are The Sonics, το οποίο κυκλοφόρησε το 1965!

Το “Santa Claus” των The Sonics κυκλοφόρησε το 1965 μέσα στο θρυλικό ντεμπούτο άλμπουμ τους, Here Are The Sonics . Σε μια εποχή όπου τα περισσότερα χριστουγεννιάτικα τραγούδια κινούνταν ανάμεσα σε γλυκές μελωδίες και εύκολη νοσταλγία, οι Sonics έκαναν το ακριβώς αντίθετο: πήραν το θέμα των γιορτών και το μετέτρεψαν σε ωμή, βρώμικη, garage‑punk ενέργεια.

Με την χαρακτηριστική, παραμορφωμένη φωνή του Gerry Roslie, τα επιθετικά drums του Bob Bennett και τις κιθάρες που ακούγονται σαν να γράφτηκαν μέσα σε υπόγειο, το “Santa Claus” είναι περισσότερο μια κραυγή παρά ένα κάλεσμα για γιορτές. Το κομμάτι παίζει με το χιούμορ και την απογοήτευση: ο αφηγητής ζητά δώρα, αλλά ο Άγιος Βασίλης απαντάει μόνο με ένα ξερό “Nothing”. Η ειρωνεία και η punk διάθεση κάνουν το τραγούδι να ξεχωρίζει ακόμη και σήμερα.

Οι Sonics σχηματίστηκαν στο Tacoma της Ουάσινγκτον στις αρχές των ’60s και έγιναν γνωστοί για τον ωμό, παραμορφωμένο ήχο τους, που ξεπερνούσε κατά πολύ τα όρια της εποχής. Το Here Are The Sonics (1965) θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά garage rock άλμπουμ όλων των εποχών, με παραγωγή που άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη μετέπειτα punk σκηνή. Το “Santa Claus” αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της ικανότητάς τους να μετατρέπουν ακόμη και ένα γιορτινό θέμα σε κάτι άγριο, αστείο και απόλυτα δικό τους.

Yeah, Santa Claus, where have you been?

I've been waiting here just to let you in

Yeah, Santa Claus, what you got on your back?

Is there something for me inside that sack?

I want a brand new car, a twangy guitar

A cute little honey and lots of money

Santa Claus, won't you tell me please?

Whatcha gonna put under my Christmas tree?

And he just said:

"Nothing, nothing, nothing, nothing

Nothing, nothing, nothing, nothing

Yeah, Santa Claus, I've been waiting oh so long

Now don't you, don't you do me wrong

I want a brand new car, a twangy guitar

A cute little honey and lots of money

Santa Claus, won't you tell me please?

Whatcha gonna put under my Christmas tree?

And he just said:

"Nothing, nothing, nothing, nothing

Nothing, nothing, nothing, nothing"

Ah no

I'm gonna get nothing for Christmas

Santa Claus, won't you tell me?

Oh do I get something

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#TheSonics #SantaClaus #GarageRock #ProtoPunk #1965 #ChristmasRock #TravellersWebRadio #Rockanizontas