Το «Tears In Time» είναι το ολοκαίνουριο σόλο άλμπουμ του Peter Hammill, του εμβληματικού ηγέτη των Van der Graaf Generator. Η κυκλοφορία του ανακοινώθηκε επίσημα για τις 25 Σεπτεμβρίου 2026 από την Esoteric Antenna Records.
Πρόκειται για την πρώτη δουλειά του Hammill με εντελώς νέο, δικό του υλικό μετά από σχεδόν μία δεκαετία (από το From The Trees του 2017), καθώς το άλμπουμ In Translation του 2021 περιλάμβανε αποκλειστικά διασκευές.
Τα 11 τραγούδια του άλμπουμ γράφτηκαν και ηχογραφήθηκαν σε διάφορες τοποθεσίες του προσωπικού του στούντιο (Terra Incognita) σε ένα εντυπωσιακό βάθος χρόνου, μεταξύ 1991 και 2026. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Hammill, παρόλο που τα κομμάτια καλύπτουν ένα ευρύ φάσμα μουσικών στυλ, δένουν αρμονικά μεταξύ τους ως ένα ενιαίο, αναστοχαστικό σύνολο.
Το άλμπουμ είναι ήδη διαθέσιμο για προπαραγγελία σε φυσικές μορφές CD και Βινυλίου (LP) μέσω της Cherry Red Records και του Burning Shed.
Το άλμπουμ αποτελείται από 11 κομμάτια:
For A Rainy Day
The Wheels
Heavy Weather
Angle Of The Curve
So Much Water
Tabula Rasa
Oh The End
Red Flags (In The Sunset)
You'll Never Know
The Half Of It
And When He Ran
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το “The Undercover Man” αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια των Van der Graaf Generator, καθώς σηματοδότησε την επιστροφή τους μετά από τρία χρόνια διάλυσης. Το τραγούδι ανοίγει το Godbluff (1975) με μια δραματική και ατμοσφαιρική εισαγωγή, που σταδιακά χτίζεται σε μια εκρηκτική κορύφωση, δείχνοντας αμέσως ότι η μπάντα γύρισε πιο ώριμη και αποφασισμένη.
Ο Peter Hammill, με τη χαρακτηριστική θεατρικότητα της ερμηνείας του, φέρνει στο προσκήνιο μια εσωτερική πάλη ανάμεσα στην ανάγκη για έκφραση και στην αποξένωση που βιώνει ο “άνθρωπος πίσω από τη μάσκα”. Οι στίχοι, γεμάτοι σκοτεινή ποιητικότητα, συνοδεύονται από τα έντονα πλήκτρα του Hugh Banton και το σαξόφωνο/φλάουτο του David Jackson, δημιουργώντας μια σχεδόν κλειστοφοβική αίσθηση που ξεσπά σε prog μεγαλοπρέπεια.
Even now we are not lost:
if you look out at the night
you'll see the colours and the lights
seem to say people are not far away,
at least in distance,
and it's only our own dumb resistance
that's making us stay.
Eίναι σαφές ότι ο Hammill εξερευνά τη συνηθισμένη του Δυαδικότητα του Ανθρώπου, συνειδητό-ασυνείδητο, εσωτερικό-εξωτερικό. ΟHammillκοιτάζει στον καθρέφτη "It's cracked; smashed and breaks over you... "), συνομιλώντας με τον εαυτό του επικρίνοντας και τιμωρώντας τον εαυτό του για τις δικές του αποφάσεις.
Το κομμάτι λειτουργεί ως μανιφέστο για τον ήχο της δεύτερης περιόδου του συγκροτήματος: λιγότερο χαοτικός από τις αρχικές δουλειές, αλλά πιο συμπαγής και φορτισμένος συναισθηματικά. Δεν είναι τυχαίο ότι παραμένει σταθερά αγαπημένο στις ζωντανές εμφανίσεις τους.
Το “The Undercover Man” είναι η αποκάλυψη ενός εσωτερικού κόσμου που παλεύει ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, κερδίζοντας επάξια τη θέση του ως ένα από τα κορυφαία δείγματα του progressive rock.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Η αρχική και χρυσή εποχή του progressive rock ξεκίνησε το 1969 και τελείωσε το 1981, και αυτά είναι τα 25 καλύτερα prog rock άλμπουμ εκείνης της εποχής.
Εγγύηση: δεν πρόκειται να συμφωνήσετε με αυτήν τη λίστα. Ούτε εγώ είμαι, και αυτό είναι το θέμα με τις λίστες, ειδικά τις λίστες για τη μουσική: είναι εύπλαστες.
Το H to He, Who Am the Only One είναι το τρίτο άλμπουμ του βρετανικού progressive rock συγκροτήματος Van der Graaf Generator . Κυκλοφόρησε το 1970 από την Charisma Records .
Το συγκρότημα ηχογράφησε το άλμπουμ στα μέσα του 1970 στα Trident Studios με παραγωγό τον John Anthony .Το άλμπουμ δεν μπήκε στο chart στο Ηνωμένο Βασίλειο αλλά έκτοτε θεωρείται καλό άλμπουμ progressive rock από τους κριτικούς. Το "Killer" έχει ξεχωρίσει ως το αγαπημένο των θαυμαστών.
Οι Van Der Graaf Generator κυκλοφόρησαν το σινγκλ "Refugees" στις 24 Απριλίου 1970 μέσω της δισκογραφικής Charisma. Το B-side του σινγκλ ήταν "The Boat Of A Million Years"
Tο άλμπουμ "Still Life" από το progressive rock συγκρότημα Van der Graaf Generator, κυκλοφόρησε αρχικά στο Ηνωμένο Βασίλειο στις 16 Απριλίου 1976. Ήταν το δεύτερο άλμπουμ τους μετά την αναμόρφωση το 1975, με το πρώτο να είναι το "Godbluff". Ένα ζωντανό μπόνους κομμάτι προστέθηκε για την επανέκδοση του 2005.
Αυτό το άλμπουμ ήταν πιο πιθανό να είχε κυκλοφορήσει στις 6 Φεβρουαρίου 1970. Άλλοι ιστότοποι προτείνουν την 1η που ήταν Κυριακή και επομένως δεν είναι πιθανή αυτή ημερομηνία . Το μόνο που είναι σίγουρα γνωστό είναι ότι το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 1970 από την Charisma και ήταν παραγωγός ο John Anthony.
Line-up / Musicians
- Peter Hammill / lead vocals, acoustic guitar, piano (2)
Ο Nic Potter γεννήθηκε στο Wiltshire της Αγγλίας, ήταν μπασίστας, συνθέτης και ζωγράφος, ο οποίος ήταν περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του με το συγκρότημα Van der Graaf Generator τη δεκαετία του 1970.
To αριστουργηματικό "Cat's Eye/Yellow Fever (Running)" ανήκει στο experimental/prog συγκρότημα των Van Der Graaf Generator, που δημιουργήθηκε το 1967 από τους Peter Hammill (κιθάρα και φωνητικά), Nick Pearne (όργανο) και Chris Judge Smith (ντραμς και πνευστά), ενώ φοιτούσαν στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ. Η ομάδα πήρε το όνομά της από ένα ηλεκτρικό όργανο που έχει σχεδιαστεί για την παραγωγή στατικού ηλεκτρισμού, τη γεννήτρια Van de Graaff. Δεν είχαν μεγάλη εμπορική επιτυχία στο Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά έγιναν σημαντικά δημοφιλείς στην Ιταλία κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970. Το καλοκαίρι του 1978, το συγκρότημα διαλύθηκε λόγω των οικονομικών δυσκολιών και της έλλειψης υποστήριξης δισκογραφικής εταιρείας στις Ηνωμένες Πολιτείες. Το 2005 ξεκίνησαν μια επανένωση, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα.
To κομμάτι "Cat's Eye/Yellow Fever (Running)" περιέχεται στον 8ο δίσκο του σχήματος "The Quiet Zone/The Pleasure Dome", που κυκλοφόρησε το 1977.
Όταν οι σκιές μεγαλώνουν στούς τοίχους τότε έχουμε ιστορίες να σας πούμε .. i. Eyewitness Still waiting for my saviour, storms tear me limb from limb; my fingers feel like seaweed... I'm so far out I'm too far in. I am a lonely man...my solitude is true my eyes have borne stark witness and now my knights are numbered too. I've seen the smiles on dead hands-- the stars shine, but they're not for me.
I prophesy disaster and then I count the cost.... I shine but, shining, dying, I know that I am almost lost. On the table lies blank paper/my tower is built on stone/ I only have blunt scissors/I only have the bluntest home.... I've been the witness, and the seal of death lingers in the molten wax that is my head. When you see the skeletons of sailing-ship spars sinking low You'll begin to wonder if the points of all the ancient myths are solemnly directed straight at you... ii. Pictures/Lighthouse (Eddies/rocks/ships/collision/remorse.) iii. Eyewitness No time now for contrition: the time for that's long past. The walls are thin as tissue and if I talk I'll crack the glass. So I only think on how it might have been, locked in silent monologue, in silent scream Anyway, I'm much too tired to speak and, as the waves crash on the bleak stones of the tower, I start to freak.... ...and find that I am overcome... iv. S.H.M. 'Unreal, unreal!' ghost helmsmen scream and fall in through the sky, not breaking through my seagull shrieks... no breaks until I die: the spectres scratch on window-slits-- hollowed faces, mindless grins only intent on destroying what they've lost. I craw the wall till steepness ends in the vertical fall; my pail has sailed into the sea: no joking hopes at dawn. White bone shine in the iron-jaw mask lost mastheads pierce the freezing dark and parallel my isolated tower.... no paraffin for the flame no harbour left to gain v. The Presence of the Night/Kosmos Tours 'Alone, alone, ' the ghosts all call, pinpoint me in the light. The only life I feel at all is the presence of the night. Would you cry if I died? Would you cry if I died? Would you catch the final words of mine? Would you catch my words? I know that there's no time I know that there's no rhyme... false signs find me I don't want to hate, I just want to grow; why can't I let me live and be free?..but I die very slowly alone. I know no more ways, I am so afraid, myself won't let me just be myself and so I am completely alone.... The maelstrom of my memory is a vampire and it feeds on me now, staggering madly, over the brink I fall. vi. (Custard's) Last Stand Lighthouses might house the key but can I reach the door? I want to walk on the sea so that I may better find ashore... but how can I ever keep my feet dry? I scan the horizon I must keep my eyes on all parts of me. Looking back on the years it seems that I have lost the way: Like a dog in the night, I have run to a manger ...now I am the stranger I stay in. All of the grief I have seen leaves me chasing solitary peace; but I hold experience in my head.... I'm too close to the light I don't think I see right, for I blind me.... vii. The Clot Thickens WHERE is the God that guides my hand? HOW can the hands of others reach me? WHEN will I find what I grope for? WHO is going to teach me? I am me/me are we/we can't see any way out of here. Crashing sea/atrophied history: Chance has lost my Guinevere.... I don't want to be one wave in the water But sea will drag me deep One more haggard DROWNED MAN... I can see the Lemmings coming, but I know I'm just a man; Do I join or do I founder? Which can is the best I may? viii. Land's End (Sineline)/We Go Now Oceans drifting sideways, I am pulled into the spell; I feel you around me...I know you well. Stars slice horizons where the lines stand much too stark; I feel I am drowning...hands stretch in the dark. Camps of panoply and majesty, what is Freedom of Choice? Where do I stand in the pageantry...whose is my voice? It doesn't feel so very bad now: I think the end is the start. Begin to feel very glad now: ALL THINGS ARE A PART
Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική.
Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα.
Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.
Οι Eagles ήταν ένα από τα βασικά γκρουπ που καθόρισαν τον ήχο της δεκαετίας του '70. Οι αρμονίες και ο ήχος της country rock αιχμαλώτισ...
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence