Αυτό το υπέροχο κομμάτι από αυτούς τους δύο θρύλους της τζαζ γράφτηκε αρχικά από τον Vernon Duke για το μιούζικαλ του broadway "Thumbs Up!" που έκανε το ντεμπούτο του το 1934. Αν και αυτό το τραγούδι είναι σίγουρα παλιό, είναι σίγουρα διαχρονικό. 

Με γραμμές όπως «Dreamers with empty hands They sigh for exotic lands It's autumn in New York It's good to live it again» 

Mπορείς να νιώσεις αυτό που μοιάζει με το τέλος των ονείρων αλλά σου το θυμίζουν στη Νέα Υόρκη, όπως κάποια όνειρα καταστρέφονται άλλα δημιουργούνται για να πάρουν τη θέση τους!

Στίχος που μας δίνει τα φθινοπωρινά συναισθήματα: «Yes, lovers that bless the dark On the benches in Central Park Greet autumn in New York It's good to live it again»

 Ελληνικό συγκρότημα που δημιουργήθηκε τον χειμώνα του 1984 στην Αθήνα

Ποίηση Ναπολέοντα Λαπαθιώτη

Μουσική: Θοδωρής Δημητρίου 

Ενορχήστρωση: Λευκή Συμφωνία

Η μπάντα αποτελείται από τους:

Θοδωρής Δημητρίου (φωνή)

Κώστας Μιχαλός (κιθάρα)

Κώστας Έξαρχος  (κιθάρα

Διογένης Χατζηστεφανίδης (μπάσο)

Βαγγέλης Τσιμπλάκης (ντραμς)

Φθινόπωρο σ’ αγάπησα

την ώρα που τα φύλλα

πέφτουν κι αφήνουν τα κλαριά

γυμνά για το χειμώνα

Που βιάζονται τα δειλινά

κι είναι τα ρόδα μήλα

Που βιάζονται τα δειλινά

κι είναι τα βράδια μόνα

Και τώρα στέκω και ρωτώ:

Ποια μοίρα και ποια μπόρα

καθώς τραβούσα μοναχός

το δρόμο της αβύσσου

παράξενα κι ανέλπιστα

να μ’ έχει φέρει τώρα

παράξενα κι ανέλπιστα

ζητιάνο στην αυλή σου;

Κι όταν το γιόμα χάνεται

κι η νύχτα κατεβαίνει

και σιωπηλά σαν τα βιβλία

το φως της μέρας κλείνει

Να ‘ρχομαι πάλι να ζητώ

μιαν ησυχία χαμένη

Να ‘ρχομαι πάλι να ζητώ

σαν μιαν ελεημοσύνη!

Σ’ αγάπησα φθινόπωρο

την ώρα που τα φύλλα

πέφτουν κι αφήνουν τα κλαριά

κι είναι τα βράδια μόνα

Μ’ αλήθεια να σ’ αγάπησα

ή μην είν’ η ανατριχίλα

του ερχόμενου χειμώνα