Στις 17 Δεκεμβρίου 1983, το Westfalenhalle στο Dortmund φιλοξένησε ένα από τα σημαντικότερα live events στην ιστορία του heavy metal, με συμμετοχές που σήμερα θεωρούνται θρυλικές.
Η Heavy Metal Night της 17ης Δεκεμβρίου 1983 στο Dortmund αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της χρυσής εποχής του heavy metal. Το event συγκέντρωσε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του είδους, σε μια περίοδο όπου το metal γνώριζε εκρηκτική άνοδο στην Ευρώπη και διαμόρφωνε την ταυτότητά του μέσα από live εμφανίσεις υψηλής έντασης. Το φεστιβάλ καταγράφηκε τηλεοπτικά και μεταδόθηκε σε πολλές χώρες, συμβάλλοντας στη διάδοση του ευρωπαϊκού και αμερικανικού metal σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το line‑up της βραδιάς αποτελεί σήμερα ιστορικό ντοκουμέντο:
Iron Maiden, Scorpions, Judas Priest, Def Leppard, Ozzy Osbourne, Quiet Riot, Krokus και οι Michael Schenker Group εμφανίστηκαν διαδοχικά, παρουσιάζοντας υλικό από τις πιο δημιουργικές περιόδους τους. Οι Iron Maiden άνοιξαν το πρόγραμμα με την ενέργεια της “Piece of Mind” εποχής, ενώ οι Scorpions και οι Judas Priest επιβεβαίωσαν την κυριαρχία τους στη γερμανική και βρετανική σκηνή αντίστοιχα. Οι Def Leppard βρίσκονταν στο μεταίχμιο της διεθνούς εκτόξευσης, ενώ ο Ozzy Osbourne, ήδη σε πλήρη solo πορεία, πρόσφερε μία από τις πιο χαρακτηριστικές εμφανίσεις της δεκαετίας.
Η παραγωγή της βραδιάς ήταν εντυπωσιακή για τα δεδομένα της εποχής: πολυκάμερη τηλεοπτική κάλυψη, άρτιος ήχος και σκηνικά που αντανακλούσαν την αισθητική του early‑’80s metal. Η διοργάνωση στο Westfalenhalle ανέδειξε τη Γερμανία ως έναν από τους σημαντικότερους κόμβους της ευρωπαϊκής metal κουλτούρας, ενώ η καταγραφή του event συνέβαλε στη δημιουργία ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα live αρχειακά υλικά του είδους.
Η ιστορική σημασία της Heavy Metal Night έγκειται στο ότι αποτυπώνει το metal στο απόγειο της πρώτης μεγάλης ακμής του: πριν την εμπορική υπερβολή των late ’80s, αλλά μετά την καθιέρωση των θεμελιωτών του. Το 1983 ήταν χρονιά καμπής, και το Dortmund αποτέλεσε το σημείο όπου οι μεγαλύτερες μπάντες της εποχής βρέθηκαν στην ίδια σκηνή, προσφέροντας μια βραδιά που σήμερα θεωρείται μνημείο της metal ιστορίας.
Το event πραγματοποιήθηκε στο Westfalenhalle του Dortmund και μεταδόθηκε τηλεοπτικά, συμβάλλοντας στη διεθνή αναγνωρισιμότητα των συγκροτημάτων. Το πρόγραμμα ξεκινούσε με τους Iron Maiden (0:00:00), ακολουθούσαν οι Scorpions (0:35:36), οι Judas Priest (1:15:25), οι Def Leppard (1:53:15), ο Ozzy Osbourne (2:21:09), οι Quiet Riot (2:50:34), οι Krokus (3:15:02) και οι Michael Schenker Group (3:32:25) . Η Heavy Metal Night θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά τηλεοπτικά metal events της δεκαετίας του ’80, καθώς κατέγραψε συγκροτήματα σε κομβικές στιγμές της καριέρας τους και λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για τη μετέπειτα εξέλιξη του είδους.
🎙️ Ακούς το
Travellers Radio
– ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις.
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το “War Pigs (Charity Version)” κυκλοφόρησε επίσημα στις 26 Σεπτεμβρίου 2025 και αποτελεί μια νέα ηχογράφηση του ιστορικού κομματιού των Black Sabbath, με τις φωνές των Ozzy Osbourne και Rob Halford των Judas Priest να συνυπάρχουν
Η κυκλοφορία συνοδεύεται από φιλανθρωπική πρωτοβουλία, με τα έσοδα να διατίθενται σε οργανώσεις που στηρίζουν βετεράνους πολέμου, θύματα συγκρούσεων και προγράμματα ψυχικής υγείας. Το κομμάτι είναι διαθέσιμο σε όλες τις ψηφιακές πλατφόρμες, ενώ το επίσημο audio ανέβηκε στο κανάλι των Judas Priest στο YouTube.
Το War Pigs παραμένει ένα από τα πιο ισχυρά αντιπολεμικά μηνύματα στην ιστορία της ροκ. Η νέα εκδοχή διατηρεί την σκοτεινή ατμόσφαιρα και την δύναμη του πρωτότυπου.
“Generals gathered in their masses / Just like witches at black masses…”
Η φιλανθρωπική διάσταση της κυκλοφορίας ενισχύει το ηθικό βάρος του τραγουδιού, μετατρέποντάς το από μουσική διαμαρτυρία σε πράξη αλληλεγγύης.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
“Heavy metal is the passion of my life. It’s the music that gives me strength, and I know it gives the same strength to our fans.”
— Rob Halford, Judas Priest
🎧 Όταν οι λέξεις έχουν φωνή, γίνονται τραγούδια σαν το “Nightcrawler” από το κλασικό άλμπουμ Painkiller (1990). Ένα κομμάτι που συμπυκνώνει αυτή τη δύναμη που αναφέρει ο Halford—με riffs που τσακίζουν, φωνητικά που θεριεύουν και στίχους που μιλάνε για σκοτάδι, πάλη και αντίσταση.
🎸 Το “Nightcrawler” δεν είναι απλώς μουσική· είναι μια metal εμπειρία που σε κάνει να νιώθεις ακαταμάχητος.
Τι σημαίνει για σένα η “δύναμη του metal”; Έχεις κάποιο τραγούδι των Judas Priest που σου δίνει δύναμη; Μοιράσου τη σκέψη σου στα σχόλια – γιατί στο Travellers Radio, κάθε φωνή έχει σημασία
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Οι Judas Priest παρουσίασαν πρόσφατα μια δυναμική διασκευή του κλασικού τραγουδιού "War Pigs" των Black Sabbath, ως φόρο τιμής προς τον Ozzy Osbourne και τη μυθική πορεία του συγκροτήματος, λίγο πριν την αποχαιρετιστήρια συναυλία των Sabbath.
Η διασκευή παρουσιάστηκε για πρώτη φορά από το NME, ενόψει της τελευταίας συναυλίας των Black Sabbath που θα πραγματοποιηθεί στις 5 Ιουλίου 2025.
Οι Judas Priest χρησιμοποιούν το "War Pigs" ως εισαγωγικό κομμάτι (intro) στις ζωντανές εμφανίσεις τους από το 2011, καθιστώντας το βασικό μέρος του setlist τους.
Με αυτή την εκδοχή, προσφέρουν μια νέα σκοτεινή, μεταλλική προσέγγιση, με τη χαρακτηριστική φωνή του Rob Halford που τους κάνει μοναδικούς.
Είναι κάτι παραπάνω από διασκευή—είναι μια τελετουργική αναβίωση ενός θρυλικού κομματιού, με σεβασμό στη μουσική κληρονομιά των Sabbath αλλά και τη στάμπα των Priest.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’70 ο Binks είχε παίξει με τον Eric Burdon των Animals, τον Roger Glover των Deep Purple στο άλμπουμ του The Butterfly Ball and the Grasshopper’s Feast.
Μέσω του Glover, έγινε η γνωριμία του με τους Judas Priest λίγο μετά την κυκλοφορία του Sin After Sin και έγινε μέλος τους τον Μάρτιο του 1977, αντικαθιστώντας τον Simon Philips. Μαζί τους ηχογράφησε τα Stained Class και Killing Machine αλλά και το θρυλικό live άλμπουμ, Unleashed in the East.
To 2022 έδωσε το παρών στην τελετή ένταξης του συγκροτήματος στο Rock and Roll Hall of Fame και ανέβηκε μαζί τους στη σκηνή για πρώτη φορά μετά από 43 χρόνια.
Το “Point of Entry” είναι το έβδομο στούντιο άλμπουμ των heavy metal θρύλων του Birmingham, Judas Priest, και κυκλοφόρησε στις 26 Φεβρουαρίου 1981 από την Columbia Records. Μετά την εμπορική επιτυχία του προηγούμενου άλμπουμ τους “British Steel” (1980), οι Priest ακολούθησαν μια πιο φιλική προς το ραδιόφωνο κατεύθυνση. Μετά την ολοκλήρωση του British Steel Tour, το συγκρότημα άρχισε να δουλεύει για το επόμενο βήμα του. Εκείνη τη στιγμή, διέθετε το αναγκαίο κεφάλαιο να μεταφέρει όλο τον εξοπλισμό του στα υπερσύγχρονα στούντιο Ibiza στην Ισπανία. Αυτό έδωσε στο Point of Entry έναν πιο μεγάλο, δυνατό, πιο “ζωντανό” ήχο από τα προηγούμενα άλμπουμ των Judas Priest.
Τρία singles κυκλοφόρησαν από το άλμπουμ: “Heading Out to the Highway”, “Don’t Go” και “Hot Rockin'”, τα οποία είχαν όλα και αντίστοιχα μουσικά βίντεο. Το τραγούδι “Heading Out to the Highway” ήταν βασικό σε πολλές ζωντανές εμφανίσεις από την κυκλοφορία του άλμπουμ, το “Desert Plains” παιζόταν τακτικά στη δεκαετία του 1980 και το 2002 και το “Hot Rockin'” επέστρεψε στο setlist το 2005, στην Reunited Tour, όπου οι Priest έπαιξαν επίσης το “Solar Angels” σε κάποιες εμφανίσεις. Στην “World Wide Blitz Tour” του 1981, για την προώθηση του Point of Entry, το “Solar Angels” ήταν το εναρκτήριο τραγούδι κάθε εμφάνισης, ενώ το “Troubleshooter” παίχτηκε αρκετές φορές. Αντίθετα, πέντε τραγούδια από το άλμπουμ –”Don’t Go”, “Turning Circles”, “You Say Yes”, “All the Way” and “On the Run”– δεν έχουν παιχτεί ποτέ ζωντανά.
Η ευρωπαϊκή έκδοση του δίσκου περιείχε “ένα ενδιαφέρον και πολύχρωμο είδος φουτουριστικού μεταλλικού φτερού πάνω από έναν ορίζοντα” σχεδιασμένο από τον Roslav Szaybo, ο οποίος είχε κάνει όλα τα άλμπουμ των Priest για τη CBS μέχρι τότε.Το εξώφυλλο που εμφανίστηκε στις αγορές του Καναδά, των ΗΠΑ, της Αυστραλασίας, της Βραζιλίας, του Χονγκ Κονγκ και της Ιαπωνίας, , σχεδιάστηκε από τον John Berg της Columbia Record και ήταν διαφορετικό. “Το αποτέλεσμα ήταν απαίσιο”, είπε ο κιθαρίστας Glen Tipton για τα εξώφυλλα, “και είναι καθαρά θέμα της εταιρείας που δεν επέλεξε ένα πιο κατάλληλο. Η αμερικανική εκδοχή ήταν διαφορετική, και αυτό έκανε τα πράγματα ακόμα χειρότερα.
Οι απόψεις για το άλμπουμ από το συγκρότημα ήταν μοιρασμένες. Ο Ian Hill έχει δηλώσει, ” οι άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι απλώς ένα εμπορικό άλμπουμ και δεν είναι, υπάρχουν μερικά καλά τραγούδια εκεί μέσα. Και νομίζω ότι υποτιμάται.”. Σε δημοσίευμα του Louder ο Halford είχε παραδεχτεί πως απογοητεύτηκε από τις αντιδράσεις γι’ αυτό. Στο ίδιο άρθρο του Louder ο Κ.Κ. Ο Downing ακολούθησε μια πιο μοιρασμένη άποψη, λέγοντας πως, “ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πόσο μας πίεζε η ετικέτα, είτε για να κάνουμε διασκευές είτε να κάνουμε επιτυχίες, και με εκείνο το άλμπουμ, τους δώσαμε αυτό που ήθελαν”.
Το «Breaking The Law» περιλαμβάνεται στον δίσκο των Judas Priest «British Steel», που κυκλοφόρησε το 1980.
Αυτό το τραγούδι, με το εξαιρετικά απλό αλλά διάσημο riff και ρεφρέν, είναι μία από τις μεγαλύτερες επιτυχίες των Judas Priest και ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια της Hard Rock/heavy Metal μουσικής. Δημιουργοί του τραγουδιού είναι οι Rob Halford, K.K. Downing και Glenn Tipton, όλοι τους μέλη του συγκροτήματος.
Ο κιθαρίστας Glenn Tipton σε μία συνέντευξή του στο περιοδικό Billboard είπε για το τραγούδι:
- Μαζευόμασταν σε διάφορα σπίτια για να γράψουμε τραγούδια και μία μέρα βγάλαμε αυτό το riff κι από κει και πέρα το τραγούδι γράφτηκε μόνο του. Νομίζω ότι το γράψαμε μέσα σε μία ώρα. Ο Rob Halford άρχισε απλά να τραγουδάει «Breaking the law, breaking the law» και πριν ακόμα το καταλάβουμε είχαμε ήδη ένα κλασικό τραγούδι των Judas Priest.
Το «Breaking The Law» αποδείχθηκε ένα από τα πιο ευχάριστα και συνάμα απείθαρχα και προκλητικά τραγούδια στη Μεγάλη Βρετανία της Θάτσερ. Οι στίχοι μιλάνε για κάποιον άνεργο αλλά και ποταπό τύπο, που έχει βαρεθεί όλα όσα συνάδουν με μία συνηθισμένη ζωή και αποφασίζει, ως πράξη διαμαρτυρίας, να γίνει εγκληματίας και να σπάσει το νόμο ξεκινώντας μία ζωή με κινδύνους. Ο τραγουδιστής των Judas Priest, Rob Halford, είπε σχετικά:
- Ήταν μια εποχή στη Μεγάλη Βρετανία με έντονες πολιτικές διαμάχες και κυβερνητικούς αλληλοσπαραγμούς. Οι ανθρακωρύχοι και οι ενώσεις αυτοκινητιστών ήταν σε απεργία και στους δρόμους γινόντουσαν ταραχές. Ήταν μια απαίσια εποχή. Αυτό ήταν το κίνητρο για μένα να γράψω ένα στίχο που να συνδέεται μ’ αυτό που ένιωθα για όσα συνέβαιναν έξω. Ποτέ δεν μπήκαμε σ’ ένα δωμάτιο και είπαμε ότι πρέπει να βάλουμε αυτή την αναρχική συμπεριφορά στη μουσική μας. Αλλά φάνηκε βεβαίως ότι συλλάβαμε στη μουσική μας λίγη από την αναρχία.
Η ηχογράφηση του «Breaking The Law» έγινε τον Ιανουάριο-Φεβρουάριο του 1980 στα Startling Studios, στο Ascot της Αγγλίας, με παραγωγό τον Tom Allom (γνωστός από τις συνεργασίες του με τους Black Sabbath, Def Leppard κ.α.). Στο τραγούδι έπαιξαν οι Rob Halford (φωνητικά), K. K. Downing (βασική κιθάρα), Glenn Tipton (ρυθμική κιθάρα), Ian Hill (μπάσο) και Dave Holland (drums).
Πριν την κυκλοφορία του δίσκου «British Steel», οι Judas Priest είχαν κάνει κάποιες κινήσεις προς τον εξορθολογισμό της μουσικής τους σ' έναν απλούστερο και λιγότερο επεξεργασμένο ήχο. Αυτή η προσέγγιση ήρθε σε πλήρη ευόδωση με το δίσκο «British Steel». Το «Breaking The Law» συνδυάζει ένα αναγνωρίσιμο εναρκτήριο riff κι ένα ρυθμικό ρεφρέν ως τα κύρια χαρακτηριστικά του.
Το διάσημο riff του «Breaking The Law» αποτελεί τυπικό παράδειγμα Αιολικής κλίμακας. Το τραγούδι περιλαμβάνει και κάποια ηχητικά εφέ, όπως ο ήχος ενός γυαλιού που σπάει και μίας σειρήνας της αστυνομίας. Επειδή εκείνη την εποχή δεν υπήρχε η τεχνολογία του sampling, για το σπασμένο γυαλί το συγκρότημα χρησιμοποίησε μπουκάλια μπύρας, αλλά και τα μπουκάλια με το γάλα που τους έφερνε κάθε πρωί ο γαλατάς (τα οποία έσπασε ο Tom Allom), ενώ τον ήχο της σειρήνας τον έκανε ο K.K. Downing με την Stratocaster κιθάρα του. Υπάρχει μία αλλαγή στην κυρίως ορχηστρική γέφυρα, με μία νέα πρόοδο συγχορδιών να εμφανίζεται ενώ ο Halford φωνάζει “You don't know what it's like!”, πριν το ηχητικό εφέ της σειρήνας ενός αστυνομικού περιπολικού οδηγήσει πίσω στο κύριο riff. Στο φινάλε του τραγουδιού ακούγεται επανειλημμένα το βασικό riff με τον Halford να τραγουδάει το ρεφρέν και τον Downing να παίζει τις δυναμικές συγχορδίες.
Μπορεί οι στίχοι να έχουν μία πλανερή λογική, όμως η μουσική υποστήριξη των ακατάβλητων Judas Priest δίνει μία αληθοφανή προοπτική στο τραγούδι. Το ρεφρέν τραγουδιέται χαμηλά σε σχέση με τη φωνητική γκάμα του Halford κι έτσι δεν έχουμε εκείνες τις στριγκλιές που τον έκαναν διάσημο. Αυτό μπορεί για κάποιους να είναι και το μόνο απογοητευτικό στοιχείο του τραγουδιού. Σίγουρα, όμως, θα τους αποζημίωσε το φανταστικό video clip!
Το βίντεο του «Breaking The Law» έχει γίνει ένα από τα κλασικά του είδους και απεικονίζει το συγκρότημα ως ληστές τράπεζας. Ο Rob Halford τραγουδάει το πρώτο κουπλέ καθισμένος στο πίσω μέρος μίας Cadillac, ενώ διασχίζει την Α406 (North Circular Road) στο Βόρειο Λονδίνο. Το αυτοκίνητο σταματάει έξω από μία απροσδιόριστη τράπεζα κοντά στην Oxford Street (πάντως το ντεκόρ θυμίζει υποκατάστημα της Barclays Bank). Εκεί ο Halford συναντά δύο ιερείς που κουβαλάνε θήκες κιθάρας, και όλοι μαζί μπαίνουν στην τράπεζα. Στο ρεφρέν του «Breaking The Law», οι δύο ιερείς βγάζουν τις μεταμφιέσεις τους και αποκαλύπτεται ότι είναι οι κιθαρίστες K.K. Downing και Glenn Tipton, ενώ εμφανίζονται και ο μπασίστας Ian Hill με τον drummer Dave Holland. Οι Judas Priest με τα μουσικά τους όργανα να είναι εξίσου αποτελεσματικά με τα πολυβόλα, κάνουν το προσωπικό της τράπεζας και τους πελάτες να πέσουν στα γόνατα κρατώντας τα αυτιά τους από την υπερβολική ένταση. Το συγκρότημα ροκάρει τόσο σκληρά ώστε σπάνε τα γυαλιά του διευθυντή της τράπεζας. Εν τω μεταξύ ο φύλακας, τον οποίο είχε πάρει ο ύπνος στο δωμάτιό του, ξυπνάει και αντί να αντιδράσει στέκεται με δέος μπροστά στην οθόνη του κλειστού κυκλώματος ασφαλείας. Το συγκρότημα παραβιάζει το χρηματοκιβώτιο (με τον Halford να... επιδεικνύει εκπληκτική δύναμη τραβώντας τις σιδερένιες μπάρες) και κλέβει ένα χρυσό δίσκο του «British Steel» (βέβαια, όσο σουρεαλιστική είναι η χρήση μουσικών οργάνων για τη ληστεία μίας τράπεζας άλλο τόσο σουρεαλιστικό είναι ότι στο χρηματοκιβώτιο δεν υπήρχαν χρήματα αλλά ένας χρυσός δίσκος, υπονοώντας προφανώς ότι ο δίσκος των Judas Priest είναι «όλα τα λεφτά»!). Αμέσως οι Judas Priest μπαίνουν γρήγορα στο αυτοκίνητο και φεύγουν, με τον Halford να δείχνει το μεσαίο του δάχτυλο, ενώ ο φύλακας παίρνει μία ψεύτικη κιθάρα κι αρχίζει να ροκάρει. Το βίντεο τελειώνει με την Cadillac να βρίσκεται και πάλι επί της A406 και το συγκρότημα να επαναλαμβάνει το ρεφρέν μέχρι να τελειώσει το τραγούδι.
Η σκηνοθεσία του βίντεο είναι του Julien Temple, ο οποίος έχει γυρίσει μερικά από τα πιο δημοφιλή video-clip: «I’m Your Baby Tonight» (Whitney Houston), «(Everything I Do) I Do It For You» (Bryan Adams), «Do You Really Want To Hurt Me» (Culture Club), «Absolute Beginners» (David Bowie), «See You» (Depeche Mode), «Come On Eileen» (Dexys Midnight Runners), «Come Undone» (Duran Duran), «Return To Innocence» (Enigma), «Alright» (Janet Jackson), «Magnetic Fields part 2» (Jean Michel Jarre), «Smooth Operator» (Sade), «Undercover Of The Night» (Rolling Stones), «Free Fallin’» (Tom Petty) καθώς και άλλα για τους ABC, Billy Idol, Gary Numan, Paul McCartney, Kinks κ.α.
Η χαρτονένια κιθάρα που χρησιμοποιεί ο φύλακας έχει γίνει πλέον από τις σταθερές αξίες των ζωντανών εμφανίσεων των Judas Priest. Πάντως, ο K.K. Downing ήταν απογοητευμένος από το σχέδιο της χαρτονένιας κιθάρας. Ο σχεδιαστής υποτίθεται ότι θα δημιουργούσε ένα χάρτινο αντίγραφο κιθάρας σε σχήμα Flying V αλλά τοποθέτησε το σώμα της κιθάρας ανάποδα. Αργότερα ο Downing ονόμασε το αντίγραφο «Flying W».
Το «Breaking The Law» έφτασε στο Νο 12 της Μεγάλης Βρετανίας και έγινε από τα πιο δημοφιλή κομμάτια των ζωντανών εμφανίσεων των Judas Priest.
Από το 1980 μέχρι σήμερα η ζωντανή απόδοση του τραγουδιού έχει εξελιχθεί. Στην αρχή το συγκρότημα το έπαιζε όπως είχε ηχογραφηθεί στο studio. Αργότερα, όπως για παράδειγμα κατά τη διάρκεια της περιοδείας Angel Of Retribution (2005), το συγκρότημα έπαιζε το εναρκτήριο riff με τον Halford να επιλέγει τον Downing, ο Downing τον Tipton, και ο Tipton τον Hill, με τους τέσσερις μουσικούς να παίρνουν τις αντίστοιχες συνηθισμένες θέσεις τους στη σκηνή για να ξεκινήσουν το κουπλέ. Με τον καιρό το τραγούδι έγινε λίγο πιο γρήγορο ενώ απέκτησε και ένα σόλο από τον Downing μεταξύ του δεύτερου ρεφρέν και του τελικού riff. Το τραγούδι ολοκληρώνεται συνήθως με τον Halford να φωνάζει “Breaking The Law”.
Μία από τις πιο αξιοσημείωτες ζωντανές αποδόσεις του τραγουδιού έλαβε χώρα το Μάιο του 2006 στο πλαίσιο του VH1 Rock Honors. Οι Judas Priest έπαιξαν το «Breaking The Law» και στις συναυλίες που έδωσαν στην Ελλάδα, τον Ιούλιο του 2001 στο βοηθητικό γήπεδο του Ο.Α.Κ.Α. και τον Ιούλιο του 2008 στο Terra Vibe (Μαλακάσα), βάζοντας φωτιά τόσο πάνω στη σκηνή όσο και κάτω από αυτήν, σε έναν κόσμο που εκδήλωνε το φλεγόμενο πάθος του τραγουδώντας από την αρχή μέχρι το τέλος. Το 2011, μετά την αποχώρηση του Downing από τους Judas Priest, ο αντικαταστάτης του, Richie Faulkner, συνέθεσε ένα νέο σόλο για τις ζωντανές εμφανίσεις του συγκροτήματος.
Το «Breaking The Law» κυκλοφόρησε σε τέσσερις ζωντανές ηχογραφήσεις. Η πρώτη ηχογραφήθηκε στο Σικάγο το 1981 και περιλαμβάνεται στο ανεπίσημο bootleg «Breaking The Law». Η δεύτερη ηχογραφήθηκε τον Ιούνιο του 1986 και περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Priest… Live!» (1987) καθώς και στο «The Best Of Judas Priest: Living After Midnight» (1997). Η τρίτη ηχογραφήθηκε το 1998 με τραγουδιστή τον Tim “Ripper” Owens και περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «’98 Live Meltdown». Η τέταρτη, και πάλι με τον Tim “Ripper” Owens, ηχογραφήθηκε το Δεκέμβριο του 2001 και περιλαμβάνεται στο άλμπουμ «Live In London» (2003).
Το 1970, η υγεία του Peter Green επιδεινώθηκε, αφού η χρήση LSD τον οδήγησε στην σχιζοφρένεια. Η τελευταία του επιτυχία με τους Fleetwood Mac ήταν το σινγκλ "The Green Manalishi (With the Two-Prong Crown)", αφού μετά την κυκλοφορία του ο Peter Green ήθελε να δωρίσει όλα τα κέρδη του συγκροτήματος σε φιλανθρωπικούς σκοπούς, ενώ τα υπόλοιπα μέλη δεν συμφωνούσαν, με αποτέλεσμα να αποφασίσει να αποχωρήσει από το σχήμα. Έπαιξε για τελευταία φορά μαζί τους στις 20 Μαΐου 1970, πριν ξεκινήσει τελικά την προσωπική του καριέρα
Οι Judas Priest διασκεύασαν το τραγούδι στο άλμπουμ του 1979 Hell Bent for Leather (η αμερικανική έκδοση του Killing Machine )
Φωτιά να μας κάψει θα έπεφτε αν δεν το βάζαμε πρώτο στη λίστα μας. Είναι ο ύμνος του οδηγού μηχανής. Το κομμάτι που όταν ακούς "Harley" σου έρχεται πρώτο στο μυαλό. Τo τραγούδι το οποίο ακούγοντάς το, σίγουρα έχεις κάνει τουλάχιστον μία φορά zoom out στη ζωή σου, για να σε φανταστείς να οδηγείς μίια μηχανάρα στη μέση του πουθενά και ο αέρας να φυσάει τα ανέμελα μαλλιά σου (κι ας είσαι φαλακρός, η φαντασία δεν βάζεις φραγμούς). Ανήκει στα "500 καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών" και το πρωτοακούσαμε στη θρυλική ταινία "Easy Rider" με τον Peter τον Fonda που έκανε ντίλια καβαλώντας τη μηχανή.
Get your motor runnin'
Head out on the highway
Lookin' for adventure
And whatever comes our way
2."Ezy Ryder" - Jimi Hendrix
Εμπνευσμένο από την παραπάνω, ομώνυμη ταινία που όπως φαίνεται επηρέασε άμεσα και έντονα τα πλήθη της γενιάς της, το τραγούδι αυτό εκδόθηκε πρώτη φορά μετά τον θάνατο του Jimmy Hendrix στη συλλογή "Cry of Love" (1971). Η εποχή των χίπιδων, της ελεύθερης και κοινής ζωής μεταξύ των νέων, των πειραματισμών και της ανάγκης για αλλαγή εκφράζεται αβίαστα από τους παρακάτω στίχους που ξετυλίγονται στους φανκ - ροκ ρυθμούς του τραγουδιού:
Ridin down the highway of desire
He says the free wind
takes him higher
Tryin to find his heaven above
but he's dyin to be love
Cool Rider
3. Little Honda - The Beach Boys
Οι φωνές των Beach Boys μας θυμίζουν συχνά καλοκαίρι, ήλιο, πλατιές αμμόλουστες παραλίες της Καλιφόρνια και τους ηλιοκαμμένους σέρφερς. Πέρα από τις σανίδες του σερφ όμως, μία άλλη αγάπη των Beach Boys αλλά και των Καλιφορνέζων γενικά, είναι οι μηχανές. Η "μικρή Honda" (ναι, καλά μάντεψες την 50αρα εννοεί) είναι ένα τραγούδι αφιερωμένο στην ομώνυμη μηχανή. Γιατί, τι ήθελε ένας νεαρός Καλιφορνέζος ένα γλυκό καλοκαιρινό πρωινό των 70s; Να πάρει το κορίτσι του και να το πάει μία βόλτα με το μηχανάκι να γουστάρουνε:
It's not a big motorcycle,
Just a groovy little motorbike.
It's more fun than a barrel of monkeys,
That two-wheeled bike.
We'll ride on out of the town
To anyplace I know you like.
4. Midnight Rider - Allman Brothers
Χαλαρός midwest ρυθμός, κιθάρα και ντραμς πρωταγωνιστούν και μιά φωνή που προσαρμόζει την country χροιά σε πιο blues μελωδίες. Το τραγούδι γράφτηκε την περίοδο που η μπάντα έμενε σε μία αγροικία που νοίκιαζε σε μια λίμνη έξω από το Macon της πολιτείας της Georgia. Εκεί ένιωθαν ελεύθεροι και κατανάλωναν ανενόχλητοι τις ουσίες που τους "έφτιαχναν". Ο πρωταγωνιστής του τραγουδιού ζει στην παρανομία και τον κυνηγάνε από παντού, αλλά αυτός το σκάει νύχτα με τη μηχανή κι ούτε γάτα ούτε ζημιά.
I don't own the clothes I'm wearing
And the road goes on forever
I've got one more silver dollar
But I'm not gon' let 'em catch me, no
Not gonna let 'em catch the midnight rider
5. Desert Plains - Judas Priest
Ε, Judas Priest είναι αυτοί, να μην εκθειάσουν τη δίτροχη θεά; Που τους δίνει τη δυνατότητα να μαρσάρουν στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα; Μία heavy metal μπαλάντα που εξιστορεί το ταξίδι ενός ερωτοχτυπημένου προς την αγαπημένη του. Περνάει βουνά, πλαγιές, λαγκάδια, ο άνεμος χτυπάει το πρόσωπό του αλλά αυτός, αγέρωχος οδηγεί τη μηχανή του προσηλωμένος στον στόχο του. Η γρατζουνισμένη φωνή του Rob Halford τονίζει την ένταση της διαδρομής αλλά και την επίτευξη του τελικού στόχου. Το συναντάει το κορίτσι τελικά ;)
The road is straight cast
wind’s in my eyes
The engine roars between my thigh
6. Bad Motor Scooter - Montrose
Ο "πειραγμένος" ηλεκτρικός ήχος στην εισαγωγή του τραγουδιού δεν είναι τυχαίος. Προσομοιάζει στον ήχο που κάνει μία μηχανή όταν ανάβει και όταν η μπάντα έπαιζε live το κομμάτι, παιζόταν σε κιθάρα φτιαγμένη από ατσάλι για καλύτερο αποτέλεσμα. O ήχος προέκυψε όταν το συγκρότημα προσπαθούσε να το ηχογραφήσει στο στούντιο και παρατήρησαν πως "κάτι, κάτι έλειπε", και αυτό το κάτι το ανακάλυψε ο κιθαρίστας τους Ronnie Montrose πειραματιζόμενος με τις χορδές της ηλεκτρικής του κιθάρας! Κατά τα άλλα το κομμάτι είναι ένα ερωτικό κάλεσμα:
So get on your bad motor scooter and ride!
Come over to my place and stay all night.
First thing in the morning we'll be feeling all right!
7. Motorhead - Iron Horse / Born To Lose
O μύθος λέει πως ο Lemy έγραψε αυτό το τραγούδι προς τιμήν του Tramp. Eνός "Hell's Angel" δηλαδή ενός μέλους της κλασικής "συμμορίας χαρλεάδων", των τύπων που οδηγούσαν τις Harleys τους ανά τις πολιτείες της Αμερικής, με τον οποίο είχε στενές φιλικές σχέσεις. Το τραγούδι πάνω κάτω απεικονίζει και τον τρόπο ζωής του ίδιου του τραγουδιστή ο οποίος ήταν λάτρης των μηχανών και της μποέμικης ζωής και ο ίδιος.
On iron horse he flies
On iron horse he gladly dies
Iron horse's his wife, iron horse's his life
8. Saxon - Wheels Of Steel
Γενικά οι Saxon τις αγαπάνε τις μηχανές. Το καταλαβαίνεις και από το "Motorcycle Man" αλλά και το "Stallions of the Highway". Και το συγκεκριμένο τραγούδι είναι εμπνευσμένο από την ταινία Easy Rider, (όταν λέμε επηρέασε πλήθη, το εννοούμε). Σε μια συνέντευξη του το 1981 ο τραγουδιστής της μπάντας B. Byfford μιλώντας για ένα άλλο τραγούδι είπε: "Ναι, η αγάπη για την ταχύτητα είναι μια εμμονή για εμάς. Η καλή μουσική θα πρέπει να σε ενθουσιάζει, όπως μια βόλτα στο πίσω μέρος μιας μηχανής. Και τα τραγούδια μας είναι αρκετά καλά για να το κάνετε αυτό, πάρτε για παράδειγμα το "Wheels Of Steel":
I'm burnin' aviation fuel my foot's to the floor
Ya know she's crusin' one- forty she'd do even more
9. Χαμηλή πτήση - Λουκιανός Κηλαηδόνης
Αμέ, και οι Έλληνες καλλιτέχνες αγαπάνε τις μοτοσυκλέτες και τους αφιερώνουν και τραγούδια. Ο Κηλαηδόνης έγραψε τη "Χαμηλή πτήση" το 1982 αλλά τα λόγια του εμπνέουν ακόμη τους Έλληνες μοτοσυκλετιστές. Δεν χρειάζεται να πούμε πολλά, τα λένε όλα οι στίχοι :
Sin After Sin είναι ο τίτλος του τρίτου δίσκου του χέβι μέταλ συγκροτήματος Judas Priest, ο οποίος κυκλοφόρησε μέσω της "CBS Records" τoν Απρίλιο του 1977. Το "Sin After Sin" ηχογραφήθηκε στα "Ramport Studios" του Λονδίνου, τους δύο πρώτους μήνες του 1977 σε παραγωγή του πρώην μπασίστα των Deep Purple, Roger Glover. Ο δίσκος παρουσιάζει ένα ηχητικό σύνολο που συγκλίνει προς το χέβι μέταλ σε σύγκριση με τις έντονες χαρντ ροκ επιρροές των πρώτων δύο άλμπουμ του συγκροτήματος. Στο άλμπουμ περιλαμβάνεται και η διασκευή στο "Diamonds & Rust" της Joan Baez, το οποίο έγινε μέρος των ζωντανών εμφανίσεων του συγκροτήματος για αρκετά χρόνια. Τη θέση του ντράμερ ανέλαβε προσωρινά και μόνο για τις ηχογραφήσεις του συγκεκριμένου δίσκου, ο Simon Phillips, αφού οι Judas Priest είχαν απολύσει λίγο καιρό νωρίτερα τον Alan Moore Το άλμπουμ ανέβηκε στο # 23 των βρετανικών τσαρτ και παρ' όλο που αρχικά δεν μπήκε στους καταλόγους του Billboard, του απονεμήθηκε το βραβείο του χρυσού δίσκου στις 10 Νοεμβρίου 1989. Για την προώθηση του δίσκου, οι Judas Priest περιόδευσαν μαζί με τους REO Speedwagon και τους Foreigner, ενώ στις 23 και 24 Ιουλίου του 1977 εμφανίστηκαν στο Όουκλαντ της Καλιφόρνια για το φεστιβάλ "Day on the Green", στο οποίο πρώτο όνομα ήταν οι Led Zeppelin. Επίσης, έπαιξαν στο "Superjam" στο Σεντ Λούις ανοίγοντας για τους REO Speedwagon και τον Ted Nugent μπροστά σε 45.000 θεατές.
I carry with me all the love that you give
You bought me serenity - a reason to live
Our life is a journey
That we took from the start
We made all these memories together
I can remember
The first time that we met
The feelings you gave to me - I'll never forget
I knew from that moment
When our love first began
We'd last till the end of time forever
And though there were bad times
We stood by each other
And did what we had to get through
You live in my heart - when you're far away
I see you in dreams - where I hear you say
I'm with your forever in true love
By light of the day - and stars above
And when there were bad times
We held on each other
To face what we had to get through
You live in my heart - when you're far away
I see you in dreams - where I hear you say
Look up to heaven - and I'll be there
Still guiding my heart
Still saying our prayer
Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική.
Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα.
Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.
Οι Eagles ήταν ένα από τα βασικά γκρουπ που καθόρισαν τον ήχο της δεκαετίας του '70. Οι αρμονίες και ο ήχος της country rock αιχμαλώτισ...
Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα
Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.
— Σταύρος Σταυρόπουλος
Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.
Η Ροκ Είναι Τούτο
Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.
Henry David Thoreau
«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»
Alexis Korner
«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»
Robert Fripp
«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»
Alan Watts
“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”
Always Somewhere ॐ Travelling through sound & silence
.jpg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
