🎙️ Travellers Radio Feed
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jose Feliciano. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Jose Feliciano. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 15 Μαΐου 2021

Jose Feliciano - Rain


 Στις 10 Σεπτεμβρίου 1945, ο José Montserrate Feliciano García γεννήθηκε τυφλός και πέρασε τα πρώτα πέντε χρόνια στην πόλη Lares του Πουέρτο Ρίκο. Ήταν το τέταρτο παιδί ανάμεσα σε 11 γιους. Είχε την πρώτη του επαφή με την μουσική στα 3 του χρόνια, όταν συνόδευε τον θείο του που έπαιζε cuatro, χτυπώντας ένα κονσερβοκούτι. Το 1950, όταν ήταν 5 ετών, η οικογένειά του μετακόμισε στο Ισπανικό Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Στην ηλικία των 7 ετών έμαθε να παίζει ακορντεόν. Στα 9 του χρόνια, ο πατέρας του, του έκανε δώρο μία κιθάρα. Είχε τόσο μεγάλη θέληση να μάθει, που κλεινόταν μόνος του στο δωμάτιό του έως και 14 ώρες την ημέρα, και ακούγοντας δίσκους rock’n’roll και τζαζ προσπαθούσε να παίξει τα τραγούδια με την κιθάρα του. Αργότερα, σαν έφηβος, ο José έκανε μαθήματα κλασικής κιθάρας με τον Harold Morris, καθηγητή μουσικής στο The Light House School for the Blind στη Νέα Υόρκη.

Όταν ήταν 17 ετών, ο πατέρας του José έμεινε άνεργος. Έτσι ο νεαρός José, προκειμένου να βοηθήσει στην οικονομική στήριξη της οικογένειάς του, εγκατέλειψε το γυμνάσιο και άρχισε να κερδίζει χρήματα παίζοντας κιθάρα σε καφενεία του Greenwich Village. Μετά το τέλος της παράστασης οι θαμώνες του άφηναν χρήματα σε ένα αναποδογυρισμένο καπέλο. Η μία παράσταση έφερνε την άλλη και τελικά έφτασε να παίζει σε καφενεία, κλαμπ και καφετέριες από τη Βοστώνη, στο Κλίβελαντ έως το Ντιτρόιτ, το Σικάγο και το Ντένβερ. Ένα χρόνο αργότερα και ενώ είχε κερδίσει την αναγνώριση σε παμπ, καφετέριες και κλαμπ σε όλες τις ΗΠΑ και τον Καναδά, έπαιξε στο Gerdes Folk City, μία μπουάτ στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης.

Εκεί τον άκουσε ένα στέλεχος της δισκογραφικής εταιρείας RCA Victor και του πρότεινε ένα συμβόλαιο ηχογράφησης, το οποίο υπογράφηκε αμέσως.

Έτσι ξεκίνησε η μουσική σταδιοδρομία ενός τυφλού παιδιού, του José, στα 18 του χρόνια.

Την Άνοιξη του 1969, ενώ ο José Feliciano ήταν ακόμη 23 ετών, είχε πέντε

υποψηφιότητες και κέρδισε δύο βραβεία Grammy για το άλμπουμ του Feliciano, ενώ μέχρι σήμερα έχει ηχογραφήσει 70 άλμπουμ τα οποία είχαν σχεδόν όλα τεράστια επιτυχία και έχει κερδίσει οκτώ βραβεία Grammy, ενώ έχει προταθεί 17 φορές.

Δηλώνει ότι γι’ αυτόν κάθε μέρα είναι μια καινούργια αρχή και είναι έτοιμος να μοιραστεί το ταλέντο του με όλο τον κόσμο, προσθέτοντας: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ από πού προέρχομαι, δεν θα ξεχάσω ποτέ τους ανθρώπους που βοήθησαν την οικογένεια μου ή εμένα στις δύσκολες στιγμές».

Από το άλμπουμ του Alive Alive-O! που κυκλοφόρησε το 1969, ακούμε το τραγούδι "Rain".

Βασίλης Τερζόπουλος



Share:

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Χαμηλώστε την ένταση του player αν δεν θέλετε να ακούγεται η μουσική. Ο player θα συνεχίσει να παίζει χωρίς ήχο κάθε φορά που θα μπαίνετε στη σελίδα. Αν θέλετε να ακούσετε, απλώς ανεβάστε την ένταση.

Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα

Η ακινησία είναι θάνατος. Στάση ζωής.
Το τέλος μπορεί να περιμένει λίγο ακόμα.
Πριν χαθούμε. Λίγο ροκ ακόμα πριν μας αγκαλιάσει οριστικά το φως.
Η μουσική είναι μονάδα μέτρησης για μας.
Ο πόνος περικλείει ελευθερία.
Όνειρα που καίγονται σαν κεριά, αφήνοντας σημάδια στα χέρια.
Χαρίζει σιωπές. Μας κάνει πιο δυνατούς.
Στο φόβο του ταξιδιού κρύβεται η συνέχεια.
Η συλλογή των κομματιών μας.
Αυτό το ροκ δεν θα τελειώσει ποτέ.
Όλα είναι δρόμος.

— Σταύρος Σταυρόπουλος

Η μουσική είναι δική μας.
Είναι εμείς.
Και όπως εμείς, είναι πάντα εδώ.
Μας περιβάλλει σαν τα άπειρα σωματίδια της ζωής.
Δεν φαίνεται.
Μόνο νιώθεται.
Όπως η ζωή.

Η Ροκ Είναι Τούτο

Πέτρα που κυλάει,
ανατρέπει, αμφισβητεί,
δεν πείθεται και δε σταματάει,
κόντρα στα κρατούντα,
κόντρα σε όσα οι άλλοι θεωρούν δεδομένα.

Henry David Thoreau

«Όταν ακούω μουσική,
Δεν νιώθω κανέναν κίνδυνο.
Είμαι άτρωτος.
Δεν βλέπω εχθρό.
Είμαι συγγενής με τους παλαιότερους χρόνους και με τους νεότερους.»

Alexis Korner

«Σε όλη μου τη ζωή πρέπει να υπέφερα από βαριά σχιζοφρένεια.
Ο ένας μου εαυτός, αυτός που ακούει ό,τι δεν μπορεί να παίξει ο άλλος,
είναι αυτός που κυριαρχεί...»

Robert Fripp

«Η μουσική είναι το κρασί
που γεμίζει το φλιτζάνι της σιωπής.»

Alan Watts

“When we dance, the journey itself is the point,
as when we play music the playing itself is the point.
And exactly the same thing is true in meditation.
Meditation is the discovery that the point of life
is always arrived at in the immediate moment.”

Always Somewhere ॐ
Travelling through sound & silence