«Ο χρόνος είναι μόνο μια πλάνη που δημιουργείται από τη διαδοχή των καταστάσεων της συνείδησης καθώς ταξιδεύουμε μέσα στην αιώνια διάρκεια• και εκεί όπου δεν υπάρχει συνείδηση πάνω στην οποία να δημιουργηθεί αυτή η πλάνη, δεν υφίσταται, αλλά “κοιμάται”. Το παρόν είναι μόνο μια μαθηματική γραμμή η οποία χωρίζει εκείνο το τμήμα της αιώνιας διάρκειας που ονομάζουμε μέλλον, από κείνο το τμήμα το οποίο ονομάζουμε παρελθόν. Τίποτα πάνω στη γη δεν έχει πραγματική διάρκεια, γιατί τίποτα δεν παραμένει αμετάβλητο —ή το ίδιο— ούτε για ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου. Και η αίσθηση που έχουμε για την πραγματικότητα της διαίρεσης του “χρόνου” που είναι γνωστή, σαν παρόν, προέρχεται από το θάμπωμα εκείνων των στιγμιαίων συλλήψεων, ή τη διαδοχή συλλήψεων, των πραγμάτων που μας δίνουν οι αισθήσεις μας, καθώς τα πράγματα περνούν από την περιοχή των ιδεών την οποία ονομάζουμε μέλλον, στην περιοχή των αναμνήσεων την οποία ονομάζουμε παρελθόν. Κατά τον ίδιο τρόπο δοκιμάζουμε μια αίσθηση διάρκειας στην περίπτωση του στιγμιαίου ηλεκτρικού σπινθήρα, εξαιτίας της θολής και συνεχούς εντύπωσης πάνω στον αμφιβληστροειδή.

Το αληθινό πρόσωπο ή πράγμα δεν αποτελείται απ' αυτό που φαίνεται σε κάποια ιδιαίτερη στιγμή, αλλά συντίθεται από το σύνολο όλων των ποικίλων και μεταβαλλόμενων καταστάσεών του από τότε που εμφανίστηκε σε υλική μορφή, μέχρι την εξαφάνισή του από τη γη. Αυτά ακριβώς τα “ολικά – σύνολα” υπάρχουν από την αιωνιότητα στο “μέλλον” και περνούν βαθμιαία μέσω της ύλης σε αιώνια ύπαρξη στο “παρελθόν”. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι μια μεταλλική ράβδος που ρίχνεται στη θάλασσα ήρθε σε ύπαρξη τη στιγμή που άφησε τον αέρα και ότι έπαψε να υπάρχει μόλις μπήκε στο νερό. Ούτε ότι η ίδια η ράβδος αποτελείτο μόνο από εκείνη την τομή, η οποία σε μια δοσμένη στιγμή συνέπεσε με το μαθηματικό πεδίο που χωρίζει και ταυτόχρονα ενώνει την ατμόσφαιρα με τον ωκεανό. Το ίδιο ισχύει για τα άτομα και τα πράγματα τα οποία καθώς πέφτουν από το “θα είναι” στο “ήταν”, από το μέλλον στο παρελθόν, παρουσιάζουν στιγμιαία στις αισθήσεις μας μια τομή, κατά κάποιο τρόπο του συνολικού εαυτού τους, καθώς περνούν μέσα από το χρόνο και το χώρο (σαν ύλη) στο δρόμο τους από τη μια αιωνιότητα στην άλλη: και αυτά τα δυο αποτελούν εκείνη τη “διάρκεια” στην οποία και μόνο το καθετί έχει πραγματική ύπαρξη, αν μπορούσαν οι αισθήσεις μας να το συλλάβουν εκεί.
Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, «Η Μυστική Δοξασία»

Το Κάρμα θεωρείται και είναι ελεήμον, όταν αναγνωρίζονται οι αρμονικοί του τρόποι μέσω των οποίων καταστέλλεται κάθε υπερβολή, απελευθερώνεται κάθε εμπόδιο για την εφαρμογή της αρετής και περιορίζεται κάθε τάση περιπλάνησης πολύ μακριά από το μονοπάτι της δικαιοσύνης. Παρόλα αυτά, αυτή η ευγενική τάση μπορεί να φαίνεται σκληρή και σοβαρή κατά περιόδους στους παραβάτες, οι οποίοι πρέπει να αφυπνιστούν από τη νάρκη τους, την ανοησία, την αδιαφορία ή την άγνοια, για να προχωρήσουν στην πνευματική τους πρόοδο.
«Μερικοί Θεόσοφοι, προκειμένου να κάνουν το Κάρμα πιο κατανοητό για τον Δυτικό νου, ο οποίος είναι περισσότερο εξοικειωμένος με την Ελληνική παρά με την Άρια φιλοσοφία, έκαναν μια προσπάθεια να το μεταφράσουν ως Νέμεσις. Κι αν ο αμύητος της αρχαιότητας την γνώριζε όπως και ο Μυημένος τότε δεν θα υπήρχε αντίρρηση για τη μετάφραση του όρου. Αλλά όπως έχουν τα πράγματα, η Νέμεση έχει πολύ ανθρωπομορφοποιηθεί από τη φαντασία των Ελλήνων, ώστε να μας επιτραπεί να χρησιμοποιήσουμε τον όρο χωρίς μια λεπτομερή εξήγηση. Για τους πρώτους Έλληνες, «από τον Όμηρο μέχρι τον Ηρόδοτο, αυτή δεν ήταν θεά, αλλά μάλλον μια αίσθηση ηθικής» λέει ο Ντεσάρμ. Το φράγμα προς το κακό και την ανηθικότητα.
Αυτός που το περνάει διαπράττει ιεροσυλία στα μάτια των θεών και καταδιώκεται από τη Νέμεση. Αλλά με τον καιρό αυτή η «αίσθηση» θεοποιήθηκε και η προσωποποίησή της έγινε μια μοιραία και τιμωρός θεά. Επομένως δεν θα πρέπει να συνδέσουμε το Κάρμα με τη Νέμεση, Αδράστεια και Θέμιδα. Γιατί ενώ η τελευταία είναι η θεά της Παγκόσμιας Τάξης και Αρμονίας, η οποία – όπως η Νέμεση – έχει σαν αποστολή να καταπιέζει κάθε υπερβολή και να κρατάει τον άνθρωπο μέσα στα όρια της Φύσης και της δικαιοσύνης κάτω από την απειλή μεγάλης τιμωρίας. Η Αδράστεια - το αναπόφευκτο – αντιπροσωπεύει τη Νέμεση σαν το αμετάβλητο αποτέλεσμα αιτιών που δημιουργήθηκαν από τον ίδιο τον άνθρωπο. Η Νέμεση, σαν θυγατέρα της Δίκης, είναι η δίκαιη θεά που κρατάει την οργή της μόνο για εκείνους που τρελαίνονται από υπερηφάνεια, εγωισμό και ασέβεια. Με λίγα λόγια, ενώ η Νέμεση είναι μια μυθολογική, εξωτερική θεά ή Δύναμη, προσωποποιημένη και ανθρωπομορφοποιημένη στις διάφορες όψεις της, το Κάρμα είναι μια ανώτερη φιλοσοφική αλήθεια, η πιο θεία ευγενική έκφραση της πρωταρχικής ενόρασης του ανθρώπου σχετικά με τη Θεότητα. Είναι μια δοξασία η οποία εξηγεί την προέλευση του Κακού και εξευγενίζει τις αντιλήψεις μας σχετικά με το τί όφειλε να είναι η θεία αμετάβλητη Δικαιοσύνη, αντί να υποβιβάζει την άγνωστη και αδιάγνωστη Θεότητα κάνοντάς την έναν ιδιότροπο, βίαιο τύραννο, τον οποίο αποκαλούμε Πρόνοια.»
Μυστική Δοξασία, Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, ΙΙ 306, υπος. 77, εκδόσεις Πνευματικός Ήλιος, Αθήνα 200

Θεοσοφία

Feel the Music Deep Inside

«Ναι, “το πεπρωμένο μας είναι γραμμένο στα άστρα”! Μόνο που όσο πιο στενή είναι η ένωση ανάμεσα στη θνητή αντανάκλαση, τον ΑΝΘΡΩΠΟ, και στο ουράνιο ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ του, τόσο λιγότερο επικίνδυνες είναι οι εξωτερικές συνθήκες και οι επακόλουθες επανενσαρκώσεις: από τις οποίες ούτε οι Βούδδες ούτε οι Χριστοί δεν μπορούν να ξεφύγουν. Αυτό δεν είναι δεισιδαιμονία και πολύ λιγότερο δεν είναι Μοιρολατρία. Αυτή η τελευταία προϋποθέτει την τυφλή πορεία κάποιας ακόμα πιο τυφλής δύναμης και ο άνθρωπος είναι ένας ελεύθερος πράκτορας κατά τη διάρκεια της παραμονής του πάνω στη γη. Δεν μπορεί να ξεφύγει από το κυρίαρχο Πεπρωμένο του, αλλά ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ 2 ΔΡΟΜΩΝ που τον οδηγούν σ' αυτή την κατεύθυνση και μπορεί να φτάσει στο τέρμα της αθλιότητας —αν αυτό του έχει οριστεί— είτε με τα κατάλευκα ρούχα του Μάρτυρα, είτε με τα λερωμένα ενδύματα ενός εθελοντή στην άδικη πορεία. Γιατί υπάρχουν εξωτερικές και εσωτερικές συνθήκες που επηρεάζουν την αποφασιστικότητα της θέλησής μας πάνω στις πράξεις μας και εναπόκειται στη δική μας δύναμη το αν θα ακολουθήσουμε το ένα ή το άλλο.
Εκείνοι που πιστεύουν στο Κάρμα, πρέπει να πιστεύουν στο πεπρωμένο, το οποίο κάθε άνθρωπος —από τη γέννηση μέχρι το θάνατο— πλέκει νήμα με νήμα γύρω του, όπως μια αράχνη πλέκει τον ιστό της. Και αυτό το πεπρωμένο καθοδηγείται είτε από την ουράνια φωνή του αόρατου πρωτοτύπου έξω από μας, είτε από τον πιο οικείο μας αστρικό, ή εσωτερικό άνθρωπο, που πολύ συχνά δεν είναι παρά το κακό πνεύμα της ενσαρκωμένης οντότητας που ονομάζεται άνθρωπος. Και τα δυο οδηγούν τον εξωτερικό άνθρωπο, αλλά ένα από τα δυο πρέπει να κυριαρχήσει. Και από την πρώτη στιγμή της αόρατης σύγκρουσης, εμφανίζεται ο αυστηρός και αμείλικτος νόμος της ανταπόδοσης και αρχίζει την πορεία του, ακολουθώντας πιστά τις διακυμάνσεις. Όταν υφανθεί και το τελευταίο νήμα και ο άνθρωπος είναι φαινομενικά τυλιγμένος μέσα στο δίκτυ των ίδιων των πράξεών του, τότε βρίσκεται εντελώς κάτω από την κυριαρχία του αυτοδημιούργητου πεπρωμένου του. Τότε αυτό, ή τον σταθεροποιεί σαν ένα νεκρό κέλυφος πάνω σε ακίνητο βράχο, ή τον μεταφέρει σαν φτερό στον άνεμο που παρασύρεται από τις ίδιες τις πράξεις του• και αυτό είναι το ΚΑΡΜΑ».
— Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, «Η Μυστική Δοξασία», Τόμος Ι, σελ.639.

Θεοσοφία

Μερικές Εσωτερικές Αλήθειες ξεπερνούν τα όρια του στοχασμού και πρέπει επομένως να μένουν κρυμμένες από το βλέμμα του πλήθους, γιατί η απόδειξη πραγμάτων που δεν βλέπονται, ούτε καταλαβαίνονται, ούτε γίνονται αισθητά δεν αποτελεί απόδειξη παρά για εκείνους που μπορούν να τα βλέπουν, να τα καταλαβαίνουν και να τα νιώθουν. Μια ακτίνα της απόλυτης Αλήθειας δεν θα μπορούσε να αντικατοπτριστεί παρά σ’ ένα καθαρό καθρέφτη, φτιαγμένο από την ίδια φλόγα και αυτή η φλόγα μέσα μας είναι η υψηλότερη Πνευματική μας Συνειδητότητα.


Ελενας Π. Μπλαβάτσκυ

Ένα απόσπασμα από το άρθρο "Ο Νέος Κύκλος" της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ.
Καμία άλλη γνώμη δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ανώτερη από τη φωνή της δικής μας συνείδησης. Ας αναπτύξουμε, λοιπόν, τη συνείδηση στον ύψιστο βαθμό της και ας μας οδηγεί αυτή σε όλες τις πράξεις της καθημερινότητας.

Όσον αφορά την εσωτερική ζωή μας, ας συγκεντρώσουμε όλη την προσοχή στο ιδεώδες που έχουμε θεσπίσει για τον  εαυτό μας και ας κοιτάζουμε ψηλά δίχως να δίνουμε την παραμικρή προσοχή στη λάσπη που είναι στα πόδια μας. Όσοι είναι ικανοί να το πράξουν αυτό, είναι οι αληθινοί Θεόσοφοι. Όλοι οι άλλοι δεν είναι παρά μέλη, λίγο ή πολύ αδιάφορα, και πολύ συχνά δίχως ικανότητες.

Όσοι θα έκαναν αυτή την προσπάθεια, γρήγορα θα διαπίστωναν ότι η «ορθή πύλη» και το «ακανθώδες μονοπάτι» οδηγούν σε πλατιές κοιλάδες ενός ορίζοντα δίχως όρια, σε εκείνο το στάδιο όπου δεν υπάρχει πλέον θάνατος, γιατί αισθάνεται κανείς  ότι ξαναγίνεται ένας θεός! Είναι αλήθεια ότι για να φτάσει κάποιος σε τέτοιο σημείο απαιτείται απόλυτη απόσπαση, δίχως όρια αφοσίωση στο καλό των άλλων και μια πλήρης απαξίωση της γνώμης των πολλών.
Για να κάνει κανείς το πρώτο βήμα πάνω στο ιδεατό μονοπάτι, το κίνητρο πρέπει να είναι απόλυτα αγνό. Καμία ανάξια σκέψη να μην αποσπά την προσοχή από τον τελικό σκοπό, καμία αμφιβολία ή δισταγμός να αλυσοδένει τα πόδια. Υπάρχουν άνδρες και γυναίκες με τέτοια προσόντα, που ο σκοπός τους είναι να υπάρξουν κάτω από την αιγίδα της θείας Φύσης τους….

 Ε.Π.Μπλαβάτσκυ, Collected Writings-Άπαντα, τομ.ΧΙ, σ.135
πηγή

Θεοσοφία είναι ένας γενικός όρος που περιλαμβάνει τη μεταφυσική γνώση που δίνεται στην ανθρωπότητα για να της υπενθυμίζει την πνευματική της καταγωγή, τη σχέση της με τον απόκρυφο κόσμο και τον σκοπό της ζωής. Η μυστική αυτή γνώση εμφανίζεται μέσω μεγάλων θρησκειών, εσωτερικών διδασκαλιών και μυήσεων των οποίων τα μηνύματα διαπερνώντας την κοινωνία διαμορφώνουν τον πολιτισμό, τις τέχνες, τα γράμματα, τις επιστήμες, την απόκρυφη παράδοση και την ανθρώπινη ηθική. Τα επιστημονικά επιτεύγματα που προώθησαν τον γήινο πολιτισμό μας, έχουν τη ρίζα τους στον ίδιο πυρήνα.

Η Θεοσοφία είναι η πηγή της Αλήθειας, η συσσωρευμένη σοφία όλων των εποχών και είναι επίσης γνωστή ως Άχρονη Σοφία, Σοφία-Θρησκεία, Αποκρυφισμός, Εσωτερισμός και Μεταφυσική. Ως όρος ερμηνεύεται ως η Σοφία των Θείων Όντων. Εμφανίζεται στην ανθρωπότητα μέσω των Διδασκάλων της Σοφίας, οι οποίοι είναι και οι θεματοφύλακές της.
Είναι η Μητέρα των αναρίθμητων Σχολών του Αποκρυφισμού, που υπήρχαν στο παρελθόν, στο παρόν και το μέλλον. Στην Ανατολή, αυτή η Εσωτερική Αλήθεια, ονομάζεται Γκούπτα-Βίντυα, που θεωρείται η πηγή των θρησκειών και των φιλοσοφιών και γι’ αυτήν η Ε.Μπλαβάτσκυ αναφέρει τα εξής:
"Κατά τον εικοστό αιώνα, ίσως σταλεί από τους Δασκάλους της Σοφίας κάποιος μαθητής καλύτερα πληροφορημένος και προικισμένος για να δώσει τελικές και αναντίρρητες αποδείξεις για την ύπαρξη μιας επιστήμης που ονομάζεται Γκούπτα-Βίντυα; Και για να δείξει ότι, σαν τη μοναδική μυστηριώδη πηγή του Νείλου, η πηγή όλων των θρησκειών και των φιλοσοφιών που είναι γνωστές στον κόσμο είχε για πολλά χρόνια ξεχαστεί και χαθεί για τον άνθρωπο; Αλλά τώρα βρέθηκε." (Μ.Δ. Ι, xxxviii)

Στην αρχαιότητα, αυτή η απόκρυφη σοφία υπήρχε και αποκαλυπτόταν στις σχολές της Μύησης, που ήταν διάσπαρτες άλλες στη λεκάνη της Μεσογείου και άλλες στις μεγάλες ηπείρους, απομακρυσμένες μεταξύ τους και τοπικά και χρονικά. Τα Ελληνικά Μυστήρια, ήταν μια Σχολή Αποκρυφισμού. Τα μυστήρια των Περσών, των Αιγυπτίων, των Χαλδαίων, των Εβραίων, των Περουβιανών και των Μάγια ήταν παρόμοια Σχολές Αποκρυφισμού που αποκάλυπταν στους μυούμενους την υπερβατική πραγματικότητα. Το Βετάντα του Ινδουϊστάν είναι επίσης μια παρόμοια εσωτερική Σχολή. Ο Λαμαϊσμός του Θιβέτ είναι μια εσωτερική Σχολή.
Στη Δύση, η απόκρυφη αλήθεια εμφανίζεται μέσω των αρχαίων Ελλήνων φιλοσόφων - Πυθαγόρα, Πλούταρχο, Πλάτωνα, Πλωτίνο, Πορφύριο, Ιάμβλιχο- και τους Θεόσοφους της λεκάνης της Μεσογείου - Αμμώνιο Σακκά, Κλήμη τον Αλεξανδρέα, Ωριγένη, Απολλώνιο Τυανέα. Ακολουθούν οι Ροδόσταυροι, που είναι οι πρόδρομοι των Σύγχρονων Θεοσόφων, και των Μαρτινιστών.
Στην Ινδία, η αυθεντική εσωτερική επιστήμη αντιπροσωπεύεται από τις διαφορετικές σχολές του Γιόγκα και από μια εξαιρετικά φιλοσοφική και μεταφυσική μελέτη, που η ποιότητά της συναγωνίζεται την εσωτερική Θεοσοφική διδασκαλία.
Ενώ, μικρότερες σχολές σε Δύση και Ανατολή, είτε μυστικιστών είτε αποκρυφιστών, που μελετούν με τον δικό τους τρόπο τα παρακλάδια της Θεοσοφίας, διατηρούν κατά κάποιο τρόπο τη μυστική αυτή παράδοση.

Ο σκοπός της εσωτερικής διδασκαλίας είναι να αναθερμάνει τις υποσυνείδητες αναμνήσεις του μυούμενου, να αφυπνίσει τις λανθάνουσες πνευματικές δυνάμεις του και να του καλλιεργήσει έναν τρόπο μέσω του οποίου να μπορεί να επικοινωνεί απ'ευθείας με τον εσωτερικό του Θεό. Η εσωτερική επικοινωνία εξαρτάται από την αφύπνιση και την ανάπτυξη της θέλησης του μυούμενου. Και μέσω αυτού του τρόπου, δηλαδή της άμεσης επικοινωνίας με το πνευματικό στοιχείο του Εαυτού, έρχονται στην επιφάνεια οι ευγενέστερες αλήθειες του υπερφυσικού και γίνονται κείμενα γραπτά και προφορικά.

Η Μητρική Σχολή της Αρχαίας Σοφίας βρίσκεται στη μυστική περιοχή της Σαμπάλα. Η Πνευματική Ιεραρχία ονομάζεται επίσης Ηλιακή Ιεραρχία, και είναι η υψίστη πνευματική ομάδα του Ηλιακού Συστήματος που έχει κλάδους και αντιπροσωπευτικές οργανώσεις και στους άλλους πλανήτες του συστήματος. Στον πλανήτη μας, το Κέντρο που εκπροσωπεί την Κοσμική Ιεραρχία ονομάζεται Μεγάλη Στοά - έτσι ονομάζεται από τους Θεόσοφους - και είναι το πρότυπο Μητρικό Κέντρο, που σχηματίστηκε πάνω στη γη πριν από αναρίθμητα χρόνια. Από τη Μητρική Στοά προήλθαν και προέρχονται και θα προέρχονται όλα τα αποκρυφιστικά και μυστικιστικά κέντρα του πλανήτη μας.
Τα ύψιστα μέλη αυτής της Μεγάλης Στοάς ονομάστηκαν κατά καιρούς με διάφορα ονόματα, Ντυάνι Τσοχάν, Αμσασπέντ, Μπεν Ελοϊμ, Γιοί του Ήλιου και Γιοι του Φωτός. Και απ'αυτή τη Μητρική Στοά προβλήθηκε το Σύγχρονο Θεοσοφικό Κίνημα, πρωτοστατούντων των δύο μελών της Ιεραρχίας, των Διδασκάλων Μορύα και Κουτχούμι.

Η Αρχαία Σοφία ή η Θεοσοφία ονομάστηκε επίσης "σοφία-θρησκεία". Ονομάστηκε έτσι, επειδή η θρησκεία πηγάζει από το λίκνο της Αιώνιας Σοφίας και για τούτο γίνεται το υποστήριγμα της πνευματικότητας στη γη. Η "σοφία-θρησκεία" αποτέλεσε τον πυρήνα της φιλοσοφίας, της δικαιοσύνης, της αρμονίας, της ευσπλαχνίας, της ανιδιοτέλειας και της ενδελεχούς σκέψης στον πλανήτη μας. Από τη φωτεινή εστία της Θεοσοφίας διαχέεται το φως της χωρίς αυτό να στερεύει ποτέ και διασκορπώντας το μέσω των ακτίνων της εξευγενίζει τον κόσμο μας και σύρει την ανθρώπινη συνειδητότητα στην ατελείωτη κλίμακα της πνευματικής ενέλιξης.

Για τη συνειδησιακή ανάπτυξη του ανθρώπου, η Πνευματική Ιεραρχία εμφανίζει τις Οντότητες, που, μέσω φυσικών σωμάτων, έρχονται σε άμεση επαφή με την ανθρωπότητα. Αυτές οι τελειωμένες Οντότητες είτε ατομικά υλοποιημένες, είτε μέσω απεσταλμένων τους, αναγγέλουν και εγκαθιδρύουν είτε μια θρησκεία, είτε μια μεταφυσική διδασκαλία. Η παρουσία τους είναι συνεχής ανάμεσά μας, όμως, παίρνει μέγιστες διαστάσεις στα κυκλικά σημεία της εξέλιξης, παρουσιάζοντας τότε θρησκείες και μεταφυσικά κινήματα καθοριστικά για την πνευματική εξέλιξη της ανθρωπότητας. Η παρουσία τους είναι απαραίτητη καθώς το εξελικτικό έργο εμφανίζεται και εγκαθιδρύεται μόνο διαμέσου αυτών. Είναι οι ακτίνες της Πνευματικής Ιεραρχίας ή της Μεγάλης Στοάς και οι πραγματικοί Εκπαιδευτές της ανθρωπότητας. Ένας αγγελιαφόρος υπήρξε η Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ σταλμένη από τη Μεγάλη Στοά να εξαγγείλει τη Σύγχρονη Θεοσοφική Διδασκαλία,μια όψη της Αιώνιας Σοφίας.

Ας διαβάσουμε τί λέγει η ίδια στο "Πρώτο Προεισαγωγικό Μνημόνιο" προς τα μέλη του Εσωτερικού Τμήματος, το 1888, για να προσδιορίσει τις χρονικές στιγμές της εκπαίδευσης-μύησης, που γίνεται στον πλανήτη. "Ας γνωρίζει κάθε μέλος, όμως, ότι ο χρόνος για τέτοιο ατίμητο απόκτημα, είναι περιορισμένος. Η συγγραφέας του παρόντος είναι μεγάλη σε ηλικία. Η ζωή της πλησιάζει προς το τέλος και μπορεί, από στιγμή σε στιγμή, να απέλθει... Και εάν η θέση της συμπληρωθεί από κάποιον άλλον ικανότερο και πιο γνώστη από όσο υπήρξε η ίδια, και πάλι θα παραμένουν λίγα μόνο χρόνια απόσταση έως τις 31 Δεκεμβρίου 1899. Όσοι δεν θα επωφεληθούν της ευκαιρίας (που δίνεται στον κόσμο προς το τελευταίο τέταρτο κάθε αιώνα), όσοι δεν θα έχουν φθάσει ένα ορισμένο σημείο ψυχικής και πνευματικής ανάπτυξης ή εκείνο το σημείο από το οποίο αρχίζει ο κύκλος της μαθητείας, έως εκείνη τη μέρα - αυτοί δεν θα έχουν περισσότερη γνώση από εκείνη που ήδη κατάκτησαν. Κανένας Δάσκαλος της Ανατολής δεν θα εμφανιστεί ή θα σταλεί στην Ευρώπη ή την Αμερική μετά από αυτή την περίοδο και οι νωθροί θα πρέπει να αρνηθούν κάθε περίπτωση προόδου για την παρούσα τους ενσάρκωση - μέχρι το 1975. Αυτός είναι ο ΝΟΜΟΣ, επειδή βρισκόμαστε στο Κάλι-Γιούγκα - τη Μαύρη Εποχή - και οι περιορισμοί σε αυτόν τον κύκλο, του οποίου τα πρώτα 5.000 χρόνια θα λήξουν το 1897, είναι μεγάλοι και σχεδόν ανυπέρβλητοι."

Ο απώτερος στόχος της Θεοσοφίας, είναι να ξυπνήσει στον άνθρωπο τις πνευματικές ληθαργούσες δυνάμεις του. Να φτιάξει ανθρώπους ειρηνικούς, αλτρουϊστές, δίκαιους, σπλαχνικούς και αυτό-συνειδητούς. Ανθρώπους που να σκέπτονται και να σέβονται το σύνολο της Ζωής και να υπηρετούν και να προσφέρουν αγόγγυστα για την πνευματική ευημερία του Συνόλου. Γι'αυτόν τον ιερό σκοπό, η Αιώνια Σοφία, μέσω της Ιεραρχίας της Συμπόνοιας, επιστρατεύει Αγγελιαφόρους και Μύστες και Μυημένους και μέσω των θρησκειών, των φιλοσοφιών και των μυήσεων δημιουργεί το κατάλληλο κλίμα ώστε η εσωτερική αλήθεια να εξωτερικεύεται, να γίνεται σεβαστή και να εφαρμόζεται.
Το κεφαλόβρυσο των θρησκειών, η Θεοσοφία, πάντοτε αστείρευτη πηγή προμηθεύει ασταμάτητα το υλικό για την εκπαίδευση και την πνευματική φώτιση των παιδιών της πάνω στη γη και κάθε όψη της είτε παλιά είτε καινούρια δεν ζητά καμιά αποκλειστικότητα. Για την Υπερβατική Σοφία, όλες οι όψεις και οι εκφράσεις της Αιώνιας Αλήθειας είναι σεβαστές, επειδή καθεμία είναι μια όψη-εμπειρία απαραίτητη για την ανάπτυξη της ανθρώπινης πνευματικότητας.

Η Θεοσοφία είναι μια μυστική παράδοση που φυλάει στα σωθικά της, την απόκρυφη καταγωγή του ανθρώπου, του πλανήτη, των αγγέλων, των θεών και των δαιμόνων. Κρατάει καλά φυλαγμένο το μυστικό της σχέσης του ανθρώπου με όλα τα προηγούμενα και τα αποκαλύπτει προοδευτικά, μόνο σε καιρούς που κρίνονται αποκρυφιστικά κατάλληλοι, κυρίως μέσω μύησης και δευτερευόντως μέσω θρησκείας. Όμως δεν υπάρχει θρησκεία που να μην αναβλύζει από τον Θεοσοφικό αυτόν πυρήνα, όσο διαφορετικές κι αν φαίνονται οι θρησκείες μεταξύ τους. Η θρησκεία είναι το σώμα, το χειροπιαστό τμήμα της Θεότητας πάνω στη γη. Και εφόσον η ψυχή της Θεότητας λέγεται Θεοσοφία, αυτή είναι και παραμένει το κεφαλόβρυσο των θρησκειών.

[1] Ε.Π.Μ.: Έλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκυ

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Κράτησε την αλήθεια εμπρος σου:
Αγνή ζωή, ανοιχτό νου, καθαρή καρδιά, οξυδέρκεια, πνευματική αντίληψη δίχως πλάνες, αγάπη για τον συνοδοιπόρο, ετοιμότητα να δίνεις και να παίρνεις συμβουλή και διδασκαλία, χρέος καθήκοντος προς τον Διδάσκαλο, εκούσια υποταγή στις προσταγές της Αλήθειας, από την στιγμή που την εμπιστευόμαστε και πιστεύουμε ότι ο Διδάσκαλος την κατέχει. Αντοχή στην προσωπική αδικία, γενναία δήλωση των αρχών, άξια προστασία εκείνων που δέχονται άδικες επιθέσεις, και σταθερό βλέμμα προς το ιδανικό της ανθρώπινης προόδου και τελειοποίησης την οποία επισημαίνει η Μεγάλη Γνώση (Γκούπτα Βίντυα). Αυτά είναι τα Χρυσά Σκαλοπάτια που ο σπουδαστής θα πρέπει να ανεβεί προς τον Ναό της Θείας Σοφίας.

Από τα Collected Writings, ΧΙΙ, σ.591, της Ε.Π.Μπλαβάτσκυ