Το «World Alone» είναι το ολοκαίνουργιο single του θρυλικού κιθαρίστα των Black Sabbath, Tony Iommi, το οποίο κυκλοφόρησε στις 29 Ιουλίου 2026. Το κομμάτι αποτελεί τον προπομπό του πρώτου του solo album μετά από 21 χρόνια (από το Fused του 2005), με τίτλο «From The Dark», το οποίο αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 23 Οκτωβρίου 2026 από τη BMG.

  Στο τραγούδι συμμετέχει ο σπουδαίος Νορβηγός τραγουδιστής Jørn Lande (γνωστός από τους Masterplan και Avantasia), ο οποίος έχει αναλάβει τα φωνητικά σε ολόκληρο το επερχόμενο άλμπουμ.

 Το line-up συμπληρώνουν η Becky Baldwin (Mercyful Fate) στο μπάσο και ο Karl Brazil στα ντραμς. Την παραγωγή συνυπογράφει ο Iommi μαζί με τον μόνιμο συνεργάτη του, Mike Exeter.

Το single συνοδεύεται από ένα επίσημο βίντεο κλιπ / ταινία μικρού μήκους σε σκηνοθεσία του Ryan Mackfall. Το concept έχει ρετρομελλοντική και δυστοπική αισθητική, όπου ο πρωταγωνιστής παγιδεύεται μέσα σε ένα διεστραμμένο βιντεοπαιχνίδι, παλεύοντας για τη ζωή και τη λύτρωσή του.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#TonyIommi #WorldAlone #JornLande #HeavyRock #BlackSabbath #MetalLegend #TravellersWebRadio  #Rockanizontas

 
Ο Larry Carlton είναι ένας από τους πιο αναγνωρίσιμους κιθαρίστες της αμερικανικής μουσικής σκηνής των ’70s — όχι επειδή βρισκόταν στο προσκήνιο, αλλά επειδή η κιθάρα του «έχτισε» μερικές από τις πιο εμβληματικές ηχογραφήσεις της εποχής.Οι αναλυτικές πληροφορίες στους δίσκους των Steely Dan και της Joni Mitchell αποκάλυψαν το όνομά του σε όσους αναρωτιούνταν ποιος κρυβόταν πίσω από εκείνες τις καθαρές, μελωδικές, σχεδόν “χειρουργικές” κιθαριστικές γραμμές.

Με τους Steely Dan: Η εποχή της τελειομανίας

Η πρώτη συνεργασία του Carlton με τους Steely Dan έγινε στο Katy Lied (1975) . Η πραγματική όμως «έκρηξη» ήρθε στο The Royal Scam (1976), όπου η μπάντα χρησιμοποίησε πολλούς session κιθαρίστες, αλλά ο Carlton ξεχώρισε με διαφορά.

Kid Charlemagne – Το σόλο που έγινε θρύλος

Το σόλο του στο “Kid Charlemagne” θεωρείται από πολλούς το κορυφαίο στην ιστορία των Steely Dan . Ο Donald Fagen το χαρακτήρισε «δουλειά πραγματικού βιρτουόζου» και αποκάλυψε ότι το μεσαίο σόλο προέκυψε από δύο διαφορετικές εκδοχές, ενώ το outro ήταν καθαρός αυτοσχεδιασμός

Don’t Take Me Alive – Ο ήχος που “κρατάει” το κομμάτι

Ο Carlton θυμάται ότι ο χαρακτηριστικός, “τεράστιος” αρχικός ήχος προέκυψε απλά επειδή ο Fagen του είπε: «Ξεκίνα με έναν μεγάλο, εντυπωσιακό ήχο.» Και ο Carlton το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Ο ήχος του Carlton

Το μυστικό του ήταν ένας μικρός Fender Tweed Deluxe ενισχυτής και η θρυλική Gibson ES-335 του, με την οποία μπορούσε να παίξει από country μέχρι jazz χωρίς να αλλάζει κιθάρα

Aja (1977): Ο κιθαρίστας–συνδετικός κρίκος

Στο Aja, ο Carlton δεν ήταν απλώς κιθαρίστας — ήταν ο άνθρωπος που «μετέφραζε» τις ιδέες των Fagen/Becker στους session μουσικούς, λειτουργώντας σαν μουσικός διευθυντής μέσα στο στούντιο .

Παρότι το άλμπουμ δεν είναι τόσο κιθαριστικό όσο το Royal Scam, η συμβολή του σε κομμάτια όπως το Home At Last και το Aja είναι καθοριστική

Gaucho (1980): Το σόλο που “σώθηκε” από παλιές ταινίες

Το Third World Man, ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά κομμάτια των Steely Dan, περιέχει ένα από τα πιο όμορφα σόλο του Carlton — παρότι ο ίδιος δεν συμμετείχε στις ηχογραφήσεις του άλμπουμ. Το σόλο προερχόταν από παλιότερη ηχογράφηση της εποχής του Royal Scam και χρησιμοποιήθηκε επειδή χάθηκε κατά λάθος μια ταινία στο στούντιο της Νέας Υόρκης .

Ο κιθαρίστας της touring μπάντας, Jon Herington, το χαρακτήρισε «ένα από τα καλύτερα pop guitar solos που γράφτηκαν ποτέ»

Με την Joni Mitchell: Η κιθάρα που “αναπνέει” μέσα στη μουσική

Η συνεργασία τους ξεκίνησε στο Court and Spark (1974), όπου ο Carlton έδειξε την ικανότητά του να «ντύνει» τη φωνή της Mitchell με μικρές, ευφυείς κιθαριστικές πινελιές, όπως στο “Help Me”

The Hissing of Summer Lawns (1975)

Στο “Edith and the Kingpin” και στο “Shades of Scarlet Conquering”, η Mitchell χρησιμοποίησε δύο διαφορετικά παιξίματα του Carlton — μία ως κιθαριστικό μέρος και μία ως βάση για την ορχηστρική ενορχήστρωση

Hejira (1976): Το απόλυτο πάντρεμα κιθάρας και ποίησης

Στο Hejira, ο Carlton ηχογράφησε μόνος του πάνω στη φωνή και την ακουστική κιθάρα της Mitchell, αυτοσχεδιάζοντας χωρίς οδηγίες .

Στο Amelia, ο Carlton χρησιμοποιεί παρατεταμένες, “αιωρούμενες” κιθαριστικές φράσεις που θυμίζουν slide, δημιουργώντας μια αίσθηση πτήσης που ταιριάζει απόλυτα με το θέμα του τραγουδιού.

Ο Pat Metheny, που έπαιξε τα μέρη του Carlton στην περιοδεία Shadows and Light, παραδέχτηκε ότι δεν μπορούσε να βρει καλύτερες ιδέες — «οι γραμμές του Carlton ορίζουν τα τραγούδια»

Γιατί ο Larry Carlton είναι μοναδικός

Ο Walter Becker το είπε καλύτερα: «Με τον Larry, κάθε πέρασμα ήταν καλό. Ποτέ δεν ήταν μια επίπονη, δύσκολη διαδικασία.»

Ο Carlton δεν ήταν απλώς session κιθαρίστας. Ήταν ο άνθρωπος που μπορούσε να:
καταλάβει το τραγούδι σε βάθος
βρει τον σωστό τόνο
παίξει μελωδικά, όχι επιδεικτικά
υπηρετήσει το κομμάτι, όχι τον εαυτό του

Γι’ αυτό και η κιθάρα του βρίσκεται σε μερικά από τα πιο σημαντικά άλμπουμ της δεκαετίας του ’70.

#LarryCarlton #SteelyDan #JoniMitchell #JazzFusion #GuitarLegend #StudioSessions #70sMusic #GuitarSolo #MusicHistory #TravellersWebRadio #Rockanizontas

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

(Βασισμένο στο άρθρο του Music Aficionado )

 
Ο Mick Abrahams, γεννημένος στις 7 Απριλίου 1943 στο Luton της Αγγλίας, υπήρξε ένας από τους σημαντικότερους κιθαρίστες της βρετανικής blues‑rock σκηνής. Έγινε γνωστός ως ο αρχικός κιθαρίστας των Jethro Tull, συμμετέχοντας στο ντεμπούτο άλμπουμ This Was (1968), το οποίο καθόρισε τον πρώιμο, πιο blues‑jazz ήχο της μπάντας.

Οι δημιουργικές διαφωνίες με τον Ian Anderson σχετικά με την κατεύθυνση του συγκροτήματος —ο Abrahams παρέμενε πιστός στο blues, ενώ ο Anderson ήθελε να κινηθεί προς πιο progressive μονοπάτια— οδήγησαν στην αποχώρησή του το 1968, λίγο μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ

Μετά την αποχώρησή του, ο Abrahams ίδρυσε τους Blodwyn Pig, ένα blues‑rock συγκρότημα που γνώρισε μεγάλη επιτυχία στα τέλη των ’60s και αρχές ’70s, κυκλοφορώντας τα άλμπουμ Ahead Rings Out και Getting to This, τα οποία θεωρούνται πλέον κλασικά του είδους.

Ο Abrahams συνέχισε με προσωπική δισκογραφία, συνεργασίες και εμφανίσεις για δεκαετίες, παρά τα σοβαρά προβλήματα υγείας που αντιμετώπισε αργότερα στη ζωή του.

Ο θρυλικός κιθαρίστας έφυγε από τη ζωή στις 19 Δεκεμβρίου 2025, σε ηλικία 82 ετών, όπως επιβεβαίωσαν φίλοι, οικογένεια και πρώην συνεργάτες του, μεταξύ των οποίων και ο Martin Barre, ο οποίος τον διαδέχθηκε στους Jethro Tull και τον αποκάλεσε «μέντορα και φίλο»

Συνεργασίες & Guest Εμφανίσεις

1. Screaming Lord Sutch — Συγκεκριμένα τραγούδια με συμμετοχή Mick Abrahams

Ο Abrahams συμμετείχε ως κιθαρίστας σε ηχογραφήσεις του Sutch γύρω στο 1965–1966.

“The Train Kept A-Rollin’”
“Honey Hush”
“Bye Bye Baby”
“Good Golly Miss Molly”
“Great Balls of Fire”
“Roll Over Beethoven”

👉 Αυτά κυκλοφόρησαν σε διάφορες συλλογές όπως “Rock & Horror”, “Jack the Ripper – The Early Recordings” και “Screaming Lord Sutch & Heavy Friends (Sessions)”.

2. Neil Christian & The Crusaders — Early Singles (με Mick Abrahams)

Ο Abrahams πέρασε από τους Crusaders το 1964–1965.

“My Baby Left Me” (1964)

“That’s Nice” (1965)
“Rosie” (1965)
“Get a Load of This” (1965)
👉 Σε αυτά ο Abrahams συμμετείχε κυρίως ως κιθαρίστας.

3. The Toggery Five — 1960s Recordings

Ο Abrahams ήταν μέλος για μικρό διάστημα το 1965.

“I’m Gonna Jump” (1965)
“I’ll String Along With You” (1965)

👉 Αυτά είναι τα μοναδικά επίσημα singles της μπάντας.

4. McGregor’s Engine — Blues Singles (με Mick Abrahams)

Το συγκρότημα αυτό ήταν προ-Jethro Tull, γύρω στο 1966–1967.

“So Much It Hurts”
“Picture of You”
“I’m Tore Down” (live recordings)
“Stormy Monday” (live recordings)

👉 Τα περισσότερα κυκλοφόρησαν αργότερα σε συλλογές με τίτλους όπως “Early Blues Sessions”

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.