Καλούμε τον Πάνα, τον μεγαλοδύναμο θεό. Τον βουκολικό Πάνα, που είναι το σύμπαν του κόσμου. Ουρανός, θάλασσα, κυρίαρχη Γη και αθάνατη φωτιά. Έλα μακάριε, χορευτή, περιφερόμενε, ομόθρονε με τις Ώρες, τραγοπόδαρε, βακχευτή, που αυλοπαίζεις την αρμονία του κόσμου σαν παιχνιδιάρικο τραγούδι.

 Πάνα παίξε μουσική για μας, και μεις θα χορέψουμε κάτω απο τις μελωδίες της φλογέρας σου. Ω βοηθέ των φαντασιώσεων, υποκινητή των ανθρώπινων φόβων, Οξυδερκή, κυνηγέ, φίλε της Ηχούς, συγχορευτή των Νυμφών, σύ ο παντογόνος, ο γεννήτωρ όλων. Εσύ που ξυπνάς όλα τα στοιχεία της φύσης, τα μαγεύεις με τις γλυκές σου αρμονίες, εσύ που καλείς τις Νύμφες σε έναν τελετουργικό χορό. Ω κερασφόρε άρχοντα, αιώνιε βακχευτή, Πάνα.

Δαίμονα κικλήσκω μεγάλαν ηγήτορα φρικτόν, 
μειλίχιον Δία, παγγενέτην, βιοδώτορα θνητών, 
Ζήνα μέγαν, πολύπλαγκτον, αλάστορα, παμβασιλήα, 
πλουτοδότην, οπόταν γε βρυάζων οίκον εσέλθηι, 
έμπαλι δέ τρύχοντα βίον θνητών πολυμόχθων: 
εν σοί γάρ λύπης τε χαράς κληίδες οχούνται. 
τοιγάρ τοι, μάκαρ, αγνέ

πολύστονα κήδε' ελάσσας, 
όσσα βιοφθορίην πέμπει κατά γαίαν άπασαν, 
ένδοξον βιοτής γλυκερόν τέλος εσθλόν οπάζοις.

[To theDaemon]

Thee, mighty-ruling, Dæmon dread, I call,

Mild Jove, life-giving, and the source of all:

Great Jove, much-wand'ring, terrible and strong,

To whom revenge and tortures dire belong.

Mankind from thee, in plenteous wealth abound,

When in their dwellings joyful thou art found;

Or pass thro' life afflicted and distress'd,

The needful means of bliss by thee supprest.

'Tis thine alone endu'd with boundless might,

To keep the keys of sorrow and delight.