Τριάντα δευτερόλεπτα μετά την έναρξη της συζήτησής μας, ο Glenn Hughes αρχίζει να παίζει με τα ακουστικά του. «Δώσε μου ένα δευτερόλεπτο», λέει με ένα χαμόγελο Καλιφόρνιας, το υγιές μαύρισμά του να τονίζει τα αψεγάδιαστα λευκά του δόντια. «Ακόμα είμαι κουφός από τότε που δούλευα με τον Jon Lord».
Αν τα ταλαιπωρημένα τύμπανα είναι η μόνη ζημιά που έχει να δείξει ο Hughes από πάνω από 55 χρόνια στο rock’n’roll, τότε έχει σταθεί τυχερός. Ο μπασίστας και τραγουδιστής ήταν ένας από τους ανερχόμενους αστέρες του σκληρού ροκ τη δεκαετία του ’70, δημιουργώντας τρία εξαιρετικά – αν και υποτιμημένα – άλμπουμ με την αρχική του μπάντα, τους Trapeze, και άλλα τρία ως μέλος των Deep Purple στις περιόδους Mk III και IV.
Η τελευταία τριλογία – τα Burn και Stormbringer του 1974 και το Come Taste The Band του 1975 – αναζωογόνησε τους Purple μετά την αποχώρηση του τραγουδιστή Ian Gillan και του μπασίστα Roger Glover. Εμπνευσμένος από τη soul και το R&B, ο Hughes έφερε μια funky διάσταση σε μια μπάντα που δεν φημιζόταν για τη φανκι πλευρά της, καθώς και φωνητικά-δυναμίτες που ταίριαξαν τέλεια με τον επίσης νεοφερμένο τραγουδιστή David Coverdale.
Δεν ήταν όλοι ευχαριστημένοι – και κυρίως ο κιθαρίστας των Deep Purple, Ritchie Blackmore, ο οποίος αποχώρησε αηδιασμένος από την κατεύθυνση που έπαιρνε η μπάντα (ο Αμερικανός βιρτουόζος κιθαρίστας Tommy Bolin τον αντικατέστησε στο άλμπουμ Come Taste The Band).
Αφού οι Purple διαλύθηκαν το 1976, ο Hughes ξεκίνησε σόλο καριέρα. Το ντεμπούτο του άλμπουμ, Play Me Out του 1977, ήταν η απάντησή του στο Young Americans του David Bowie – ένας λευκός Άγγλος ροκάς που διοχέτευε τη μαύρη αμερικανική μουσική που αγαπούσε. Όμως κάθε υπόσχεση που είχε, βυθίστηκε από έναν βαρύ εθισμό στα ναρκωτικά. Από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 έως τις αρχές του ’90, ο Hughes δεν ήταν τόσο μουσικός με πρόβλημα ναρκωτικών όσο ναρκομανής με πρόβλημα μουσικής.
«Δεν είχα σκοπό να γίνω ναρκομανής όταν ήμουν πέντε χρονών», λέει σήμερα. Μελετά τον Βουδισμό τα τελευταία 15 χρόνια και πιστεύει πως όλα όσα πέρασε τότε ήταν προκαθορισμένα: «Πίστευα πως ήταν γραμμένο να συμβεί στην ιστορία μου, σε αυτή τη συγκεκριμένη ζωή».
Είτε ήταν μοίρα είτε όχι, τελικά καθάρισε οριστικά το 1997. Από τότε έχει κυκλοφορήσει μια σειρά από εξαιρετικά σόλο άλμπουμ – κάποια ροκ, κάποια φανκ, κάποια και τα δύο. Έχει επίσης υπάρξει μέλος αρκετών συγκροτημάτων, όπως οι βραχύβιοι California Breed (μαζί με τον μελλοντικό παραγωγό των Ozzy/Rolling Stones, Andrew Watt), και πιο σημαντικά, οι Black Country Communion, το blues-rock supergroup που σχημάτισε με τον κιθαρίστα Joe Bonamassa, τον ντράμερ Jason Bonham και τον πληκτρά Derek Sherinian.
«Ίσως αυτό να είναι το τελευταίο σόλο άλμπουμ του Glenn Hughes», λέει. «Μου είπαν ότι έπρεπε να κάνω ένα για την εταιρεία, τους χρωστούσα ένα άλμπουμ. Οπότε σκέφτηκα: “Εντάξει, αν έτσι πρέπει να γίνει”, και το αποδέχτηκα. Τα σόλο άλμπουμ για μένα είναι πολύ προσωπικά. Μου αρέσει να φτιάχνω δίσκους όταν έχω κάτι να πω. Δεν σκέφτομαι πλέον τα είδη μουσικής, απλώς σκέφτομαι: “Πώς θα μου καθίσει αυτό;”»
Το πρώτο σου όργανο ήταν το τρομπόνι. Αυτή θα μπορούσε να είναι μια πολύ διαφορετική συζήτηση.
Όταν ήμουν δώδεκα χρονών, ο διευθυντής του σχολείου μου ήθελε να φτιάξει μια ορχήστρα και κάπως έτσι με επέλεξαν να παίξω τρομπόνι. Έτσι άρχισα να μαθαίνω τρομπόνι και να διαβάζω μουσική. Δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω, αλλά το τρομπόνι με οδήγησε στο πιάνο και μετά στην κιθάρα.
Λοιπόν, στα δεκατρία μου ήμουν κιθαρίστας. Υπήρχε ένα παιδί τρία-τέσσερα χρόνια μεγαλύτερο από μένα, ονόματι Mel Galley, που επίσης έπαιζε κιθάρα. Τον έβλεπα να παίζει σε συναυλίες στο Cannock και έγινε το είδωλό μου. Λάτρευα να τον παρακολουθώ. Προσπαθούσα να μιμηθώ ό,τι έκανε, να μοιάζω με αυτόν. Και ήξερε ότι ήμουν αυτός ο ανερχόμενος μικρός κιθαρίστας.
Ο Mel μπήκε σε ένα συγκρότημα που λεγόταν Finders Keepers, και περίπου ένα χρόνο αργότερα ο μπασίστας τους έφυγε. Και είπε: «Ξέρω ένα νεαρό παιδί από την πόλη μου, ίσως θα μπορούσε να αλλάξει από κιθάρα σε μπάσο». Μέσα σε είκοσι τέσσερις ώρες μάθαινα να παίζω μπάσο, απλώς για να παίξω σε συγκρότημα με τον Mel.
Ήσουν ήδη μεγάλος φαν της μαύρης αμερικανικής μουσικής εκείνη την εποχή. Τι ήταν αυτό που σε άγγιξε τόσο;
Δεν το επέλεξα, ήταν γραφτό να συμβεί. Όταν ήμουν δεκαπέντε, ο αδερφός της κοπέλας μου είχε μια ντισκοτέκ στο Walsall τα Σαββατοκύριακα. Πήγαινα μαζί τους και του έφερνα καφέδες και Coca-Cola. Κατέληξα να ακούω όλη αυτή την υπέροχη μουσική – Tamla Motown, Stevie Wonder, Al Green, Marvin Gaye. Όλη αυτή η μουσική χαράχτηκε σιγά-σιγά μέσα μου. Οι περισσότεροι συμμαθητές μου άκουγαν Beatles, Stones και Dylan, αλλά για μένα ήταν το R&B. Ήταν το groove – το groove του James Brown. Και τα μελωδικά φωνητικά κάποιου σαν τον Stevie Wonder. Groove και μελωδία είναι αυτό που είμαι.
Μπήκες στους Trapeze όταν ήσουν δεκαοχτώ. Πώς ήταν εκείνες οι πρώτες μέρες;
Ήταν απίστευτο. Οι άλλοι ήταν όλοι μεγαλύτεροι από μένα. Ο Mel Galley ήταν ο επόμενος νεότερος, και ακόμα κι αυτός ήταν τρία χρόνια μεγαλύτερος. Όταν μπήκα, το συγκρότημα είχε πέντε μέλη. Ήμουν ο μπασίστας που περιστασιακά τραγουδούσε μερικές γραμμές. Αλλά ο Mel και ο Dave [Holland, ντράμερ] είχαν μια συνάντηση με τη διοίκηση πίσω από την πλάτη μου, λέγοντας: «Ο Glenn τραγουδάει εξαιρετικά. Τι θα γινόταν αν χτίζαμε κάτι γύρω από αυτόν;»
Με κάλεσαν στο γραφείο και μου είπαν: «Πώς θα σου φαινόταν να γίνεις ο frontman του συγκροτήματος;» Εγώ είπα: «Τι;!» Δεν είχα ιδέα ότι συνέβαινε αυτό, παρεμπιπτόντως. Μόλις τότε έβρισκα τη φωνή μου. Και ένιωσα άσχημα που έπρεπε να αποχωρήσει ο [αρχικός τραγουδιστής] Johnny Jones. Ακόμα αγαπώ εκείνη την πενταμελή σύνθεση. Οι Trapeze είναι ακόμα η πιο σημαντική μουσική που έχω δημιουργήσει.
Λόγω της βαθιάς αγάπης μου για τον Mel και τον Dave, και της στενής συνεργασίας μας στο Cannock εκείνα τα χρόνια. Ήμασταν τόσο συγχρονισμένοι μουσικά ως τρίο. Ο Mel άρχισε να μπαίνει στη groove μουσική μαζί μου, ο Dave Holland ήταν ένας εξαιρετικός ντράμερ. Θεέ μου, εκείνο το συγκρότημα ήταν τα πάντα για μένα.
Σε κάποια φάση σου ζητήθηκε να μπεις στους ELO. Πώς θα ακουγόταν αυτό;
Ήταν γύρω στο 1971. Κάναμε παρέα με τον Roy Wood [συνιδρυτή των ELO] όταν η προηγούμενη μπάντα του, οι The Move, διαλύονταν. Ο Roy ήταν ένας από τους στενούς μου φίλους και προφανώς πίστευε ότι θα μπορούσε να λειτουργήσει. Ο διαβόητος μάνατζερ των ELO, Don Arden, ήρθε να με δει: «Θες να κάνουμε μια συνάντηση;» Με έβαλε στο πίσω κάθισμα της Rolls-Royce του, κάπνιζε πούρο, και με ρώτησε αν ήθελα να μπω στους ELO. Ήμουν πολύ φοβισμένος για να πω όχι, οπότε είπα: [δειλά] «Φυσικά». Στην πραγματικότητα δεν ήθελα καθόλου. Η μητέρα μου τηλεφώνησε στον Roy Wood μια εβδομάδα αργότερα και του είπε: «Roy, έχει πάθει κρίση, δεν θέλει να μπει». Η μητέρα μου έπρεπε να του πει ότι δεν μπορώ να μπω στους ELO.
Πώς θα ακουγόταν οι ELO με τον Glenn Hughes;
Είχες τον Roy και τον Jeff [Lynne], δύο απίστευτα καλούς συνθέτες και ηγέτες της μπάντας, και ήθελαν να είμαι τραγουδιστής και μπασίστας.
Πώς θα ήταν αυτό;
Είμαι άνθρωπος του R&B. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα λειτουργούσε.
Αντί γι’ αυτό, έμεινες στους Trapeze. Πιστεύεις ότι η μπάντα θα έπρεπε να είναι πιο γνωστή;
Ήμασταν ένα τραγούδι μακριά από την επιτυχία. Το Medusa [1970] ήταν βαρύ, αλλά μετά ήρθε το You Are The Music… We’re Just The Band [1972]. Coast To Coast, Way Back To The Bone, What Is A Woman’s Role, You Are The Music… όλα αυτά τα φανταστικά, groovy, crossover R&B τραγούδια. Θεέ μου, ήμασταν τόσο κοντά. Δεν έπρεπε ποτέ να φύγω.
Αλλά το έκανες. Αντικατέστησες τον Ian Gillan στους Deep Purple το 1973.
Με παρακολουθούσαν για έναν χρόνο – με είχαν δει με τους Trapeze στο Marquee του Λονδίνου, στο Whiskey A Go Go στο Λος Άντζελες, σε όλα αυτά τα μέρη. Ήμουν στη Βαλτιμόρη με τους Trapeze την ίδια εβδομάδα που οι Purple ήταν στη Νέα Υόρκη για μια συναυλία. Ο Jon Lord με πέταξε εκεί, οπότε είχα την αίσθηση ότι κάτι θα συνέβαινε.
Παρακολούθησα τη συναυλία από το πλάι της σκηνής και την επόμενη μέρα ήμουν σε συνάντηση με τον Jon, τον Ian Paice, τον Ritchie και τους μάνατζερ και δικηγόρους τους. Και μου είπαν: «Θα ήθελες…», και νόμιζα ότι θα μου ζητούσαν να γίνω ο βασικός τραγουδιστής. Αλλά είπαν: «Θα θέλαμε να παίξεις μπάσο, γιατί θα ζητήσουμε από τον Paul Rodgers να τραγουδήσει». Σκέφτηκα: «Σοβαρά; Θέλετε απλώς να παίξω μπάσο;» Οπότε ουσιαστικά είπα όχι. Ήμουν πολύ ευγενικός: «Δεν είναι αυτό που θέλω πραγματικά να κάνω».
Γιατί όχι;
Οι Trapeze ήταν καθιερωμένοι και ήμουν βασικός τραγουδιστής. Δεν ήθελα να κάνω κάτι που δεν θεωρούσα κατάλληλο. Η μουσική των Deep Purple ήταν πολύ κλασική, πολύ τετράγωνη, λευκή ροκ. Δεν ήμουν έτσι. Σκέφτηκα: «Είναι αυτό πραγματικά που θέλω;» Δεν με ενδιέφερε να το κάνω για τα χρήματα και απλώς δεν ήξερα αν θα ήμουν ευτυχισμένος σε αυτό το σενάριο. Δεν θα έμπαινα απλώς για να τραγουδάω ‘ooh’ και ‘aah’.
Γιατί άλλαξες γνώμη;
Ήταν η ιδέα να τραγουδήσω με τον Paul Rodgers. Σκέφτηκα: «Έχω αυτή τη φωνή, υπάρχει πιθανότητα να το εξερευνήσουμε». Νομίζω ότι θα ήταν υπέροχο, οι δυο μας, αλλά προφανώς δεν συνέβη. Και αφού μπήκα, ήρθε ο David [Coverdale]. Και παρεμπιπτόντως, ο David κι εγώ συνεργαστήκαμε εξαιρετικά. Όταν γράφαμε το άλμπουμ Burn στο Clearwell Castle, είχαμε δύο μικρόφωνα στημένα. Ο David κι εγώ κοιταζόμασταν και λέγαμε: [ευγενικά] «Μετά από σένα…», «Όχι, μετά από σένα, επιμένω…» Υπήρχε πολύς σεβασμός εκεί. Αλλά ήξεραν ότι είχα αυτή τη φωνή.
Πώς ήταν πραγματικά ο Ritchie Blackmore;
Όταν μπήκα στο συγκρότημα τον Ιούνιο του 1973, ο Ritchie με πήγε στο Αμβούργο. Καθίσαμε σε ένα σκαμπό σε ένα μπαρ για τρεις-τέσσερις μέρες και περάσαμε υπέροχα. Μου είπε τόσα πολλά για τον εαυτό του, είχε τόσες φιλοδοξίες για το τι έφερνα στο συγκρότημα, μου έδινε τόση ενθάρρυνση. Ένα προς ένα με τον Blackmore ήταν φανταστικό. [Γελάει] Είχαμε μόνο μία τέτοια στιγμή, και αυτό ήταν όλο.
Ποιο ήταν το πιο “Ritchie Blackmore” πράγμα που είδες να κάνει;
Όταν πηγαίναμε πολύ καλά στις συναυλίες, αρνιόταν να κάνει encore. Έπρεπε να τον αναγκάσουν να ξαναβγεί στη σκηνή, και ακόμα κι έτσι έπαιζε πίσω από τον εξοπλισμό του. Ήταν τόσο γελοίο. Δεν μπορούσες να τον κάνεις να κάνει τίποτα.
Τι έμαθες από αυτόν;
Αυτό που έμαθα ήταν τα πράγματα με τα οποία δεν συμφωνούσα. Ήταν απομονωμένος. Είχε το δικό του καμαρίνι, το δικό του αυτοκίνητο. Δεν ήταν συγκρότημα, ήταν εμείς και ο Ritchie. Αυτό ήταν πάντα το στυλ του. Ήταν άβολο για μένα. Μου έλειπε η οικογενειακή αίσθηση του να είμαστε όλοι μαζί. Ήταν μια περίεργη κατάσταση.
Μπορείς να λύσεις μια διαφωνία μεταξύ των φαν των Deep Purple: ποιο άλμπουμ είναι το καλύτερο – Burn, Stormbringer ή Come Taste The Band;
Stormbringer.
Αλήθεια;
Ναι. Ξέραμε ότι ο Ritchie θα έφευγε από το συγκρότημα. Είχε φέρει τα Stormbringer και Soldier Of Fortune και μερικά άλλα, αλλά ο Jon, ο David κι εγώ γράψαμε το υπόλοιπο άλμπουμ. Κανείς δεν είπε: «Δεν μπορείς να είσαι φανκ». Και αν με αφήσεις σε ένα δωμάτιο με τον Jon Lord και τον David Coverdale, αυτό θα πάρεις. Έγραφα τραγούδια όπως You Can’t Do It Right (With The One You Love), Hold On και Love Don’t Mean A Thing… Πολλοί φαν των Purple δεν τους άρεσε το άλμπουμ γιατί ήταν υπερβολικά φανκ. Αλλά αν μου δώσεις την ευκαιρία, αυτό θα συμβεί.
Έχεις ακόμα εκείνες τις φανταστικές γούνινες μπότες που φορούσες τότε;
Όχι. Έχω αλλάξει σπίτι τόσες φορές από τότε. Και ο πατέρας μου έδωσε πολλά πράγματα. Οι φαν χτυπούσαν την πόρτα του στο Cannock και τους έδινε πράγματά μου.
Τα ναρκωτικά μπήκαν στη ζωή σου κατά τη διάρκεια της θητείας σου στους Purple. Πώς ξεκίνησε αυτό;
Όταν κάποιος έχει επιτυχία, θα υπάρχουν άνθρωποι γύρω του που του προσφέρουν πράγματα – κοσμήματα, ρολόγια, γυναίκες, ναρκωτικά. Όταν μπήκα στους Purple, μου έδιναν κάθε είδους ναρκωτικά, χάπια, τέτοια πράγματα. Τα πέταγα στην τουαλέτα ή απλώς τα άφηνα στην τσέπη μου χωρίς να κάνω τίποτα μ’ αυτά.
Μετά από περίπου έξι μήνες στους Purple, άρχισα να λέω: «Τι είναι αυτό το πράγμα, η κοκαΐνη;» Ένα βράδυ, βρήκα κάτι στην τσέπη μου. Ήμουν μόνος στο δωμάτιο και μύρισα λίγο. Είπα: «Ω, αυτό είναι διασκεδαστικό. Με κάνει χαρούμενο». Σιγά-σιγά άρχισα να εθίζομαι. Σκέφτηκα: «Είμαι νέος, δεν σνιφάρουν όλοι κοκαΐνη από τα οπίσθια στρίπερ;»
Μέρος του προβλήματος ήταν ότι ίσως δεν ήμουν τόσο χαρούμενος. Ήταν λαμπερό το να είμαι στους Deep Purple, είχα ό,τι ήθελα, ναι, αλλά απλώς δεν ήμουν τόσο ευτυχισμένος όσο θα έπρεπε. Με όλο τον σεβασμό στον David, ήμουν βασικός τραγουδιστής όταν μπήκα στο συγκρότημα, και τώρα ήμουν ουσιαστικά γνωστός ως ο δεύτερος τραγουδιστής. Λάτρευα να τραγουδάω με τον David, τραγουδούσαμε εξαιρετικά μαζί, είχαμε υπέροχη φιλία και συνεργασία, αλλά μέσα μου σκεφτόμουν: «Δεν έπρεπε να μπω στο συγκρότημα, γιατί πραγματικά πρέπει να τραγουδάω».
Οι Deep Purple τελείωσαν το 1976. Ένιωσες ανακούφιση;
Κατά κάποιον τρόπο, ναι. Ήμουν απελπισμένα σε άσχημη κατάσταση, πραγματικά όχι καλά. Μου έδωσε την ευκαιρία να επιβραδύνω και να αντιμετωπίσω το πώς θα συνεχίσω να ζω τη ζωή μου.
Είχες έρθει σε επαφή με τον David Bowie εκείνη την εποχή. Πώς ήταν εκείνη η περίοδος;
Ο David έμενε στο σπίτι μου στο Λος Άντζελες τον Μάρτιο του 1975 – ήταν στην εποχή του Thin White Duke. Τζαμάραμε, γράφαμε πράγματα, μόνο οι δυο μας. Ακόμα και τότε μου έλεγε: «Πρέπει να σκέφτεσαι ποιο θα είναι το επόμενο σου βήμα». Μιλήσαμε για το ενδεχόμενο να κάνουμε ένα άλμπουμ μαζί.
Ο David ήταν τότε πλήρως αφοσιωμένος στη soul και το R&B – που ήταν ο δικός μου κόσμος. Είχε ηχογραφήσει το Young Americans, που ήταν φανταστικό, οπότε αποφάσισα να κάνω ένα άλμπουμ σε αυτό το ύφος. Άρχισα να γράφω το Play Me Out [το ντεμπούτο άλμπουμ του Hughes το 1977] έχοντας στο μυαλό μου να το κάνουμε μαζί. Δυστυχώς, δεν ήταν διαθέσιμος να το παράγει.
Ηχογραφήσατε ποτέ κάτι μαζί;
Όχι. Με κάλεσε να τραγουδήσω στο Young Americans, αλλά ο Blackmore με συμβούλεψε να μην το κάνω. Ήταν αρκετά θυμωμένος που το πρότεινα καν. Οπότε δεν έγινε.
Ποιο ήταν το καλύτερο μάθημα που πήρες από τον Bowie;
Παρακολουθούσα κάθε του μετενσάρκωση μέσα στη δεκαετία του ’70. Πάντα μου έλεγε: «Πρέπει να αλλάζεις συνεχώς, Glenn». Όταν μετακόμισε στο σπίτι μου, κάποια από τα ρούχα μου άρχισαν να εξαφανίζονται – τα καμπάνα παντελόνια και οι μπότες χάθηκαν. Μου μιλούσε για να κόψω τα μαλλιά μου. Ενοχλήθηκε που ήμουν ακόμα γοητευμένος από τον Stevie Wonder. Μου έδειξε τη Nina Simone. Συνέχισε να μου λέει ότι πρέπει να αλλάζω. Δεν θα το ξεχάσω ποτέ.
Ο Hughes δεν πρόλαβε να εφαρμόσει τις συμβουλές του Bowie. Ο εθισμός στα ναρκωτικά που είχε ξεκινήσει κατά τη διάρκεια της θητείας του στους Deep Purple τον είχε αρπάξει σε έναν θανάσιμο εναγκαλισμό. Η κοκαΐνη ήταν το δηλητήριό του, και μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του ’80 είχε περάσει στο freebasing και το κάπνισμα crack.
Όποιος θέλει να διαβάσει αυτές τις ιστορίες, μπορεί να τις βρει στην ωμά ειλικρινή αυτοβιογραφία του από το 2011: να κρύβεται στο διαμέρισμά του σαν βρικόλακας· να καταστρέφει σχέσεις· να κινδυνεύει να βάλει φωτιά στον εαυτό του με ένα τηγάνι μετά από πέντε μέρες χρήσης κοκαΐνης· οι φίλοι που σχεδόν έχασε και εκείνοι που όντως έχασε· η καρδιακή προσβολή λίγο πριν μπει στην κλινική Betty Ford… Ο Glenn Hughes της δεκαετίας του ’80, με γένια και πρησμένος, ήταν μια ζωντανή προειδοποίηση ότι ο μύθος του ροκ ναρκομανή-πειρατή δεν έχει τίποτα το λαμπερό.
Η άθλια φυσική και ψυχική του κατάσταση αντικατοπτριζόταν στην πενιχρή δισκογραφία του εκείνης της περιόδου: μια συνεργασία 18 μηνών με τον Καναδό κιθαρίστα Pat Thrall υπό το όνομα Hughes Thrall, που απέδωσε ένα και μοναδικό άλμπουμ (ένα παραγνωρισμένο διαμάντι του πρώιμου ’80s rock), μια σύντομη μουσική συνεργασία με τον Gary Moore στο άλμπουμ Run For Cover του 1985 (οι δυο τους τσακώθηκαν στα μισά λόγω της χρήσης του Hughes), και μια ατυχής θητεία ως τραγουδιστής στους Black Sabbath (για να είμαστε δίκαιοι, το Seventh Star του 1986 με τον Hughes στα φωνητικά ήταν αρχικά προορισμένο ως σόλο άλμπουμ του Tony Iommi).
Άρχισε να βγαίνει από αυτή τη θανάσιμη καθοδική πορεία στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αλλά χρειάστηκαν μερικά χρόνια ακόμη για να κόψει εντελώς τα ναρκωτικά και το αλκοόλ.
«Με ρωτάνε πώς επέζησα», λέει. «Ειλικρινά δεν ξέρω».
Μετανιώνεις που δεν έκανες περισσότερη μουσική στα ’80s;
Δεν μπορούσα. Δεν ήμουν ικανός. Δεν ήμουν συνδεδεμένος με τη δημιουργία μουσικής. Η μουσική μου στεκόταν εμπόδιο στο να “ανεβαίνω”. Το να “ανεβαίνω” ήταν το βασικό για μένα. Προσπάθησα να σταματήσω αλλά δεν μπορούσα. Ήμουν σε μπελάδες.
Το άλμπουμ Hughes Thrall που έκανες με τον Pat Thrall είναι εξαιρετικό, όμως.
Είδα τον Pat Thrall να παίζει με τον Pat Travers το 1981 και σκέφτηκα: «Θεέ μου, αυτός είναι ο πιο φανκ λευκός τύπος που έχω ακούσει». Οπότε τον πλησίασα στην τουαλέτα και του είπα: «Γιατί δεν σκέφτεσαι να έρθεις στο Λος Άντζελες, να μείνεις μαζί μου και ίσως να γράψουμε κάτι;» Συνδεθήκαμε και σχηματίσαμε τους Hughes Thrall. Ήταν μια περίοδος δεκαοκτώ μηνών στη ζωή μου.
Αλλά πέρα από αυτό… Ο Gary Moore κι εγώ ξεκινήσαμε κάτι το 1980, αλλά δεν ήμουν σε θέση να το κάνω. Τσακώθηκα με τον Gary στα μισά του άλμπουμ Run For Cover εξαιτίας αυτού. Μετά το άλμπουμ που έκανα με τον Tony… Αυτά τα άλμπουμ είναι εντάξει, αλλά δεν ήταν σπουδαία. Το να “ανεβαίνω” με εμπόδιζε να ζήσω.
Έκανες κοκαΐνη και crack, αλλά δεν εθίστηκες ποτέ στην ηρωίνη. Πώς το απέφυγες;
Υπήρξε ένα περιστατικό. Ήταν τα γενέθλια του Tommy [Bolin, κιθαρίστας των Deep Purple Mk IV], 1η Αυγούστου 1975. Ήμασταν στο Μόναχο, σε ένα νυχτερινό κέντρο. Υπήρχε μια λευκή σκόνη, και εγώ και ο Tommy τη σνιφάραμε, νομίζοντας ότι ήταν κοκαΐνη – αλλά ήταν ηρωίνη. Ο Tommy ένιωσε ωραία – δεν είχα καταλάβει ότι ίσως είχε ήδη μπει στον δρόμο της ηρωίνης. Εγώ αρρώστησα άσχημα. Με πήγαν σε ξενοδοχείο και με έβαλαν σε σάουνα. Ήμουν πολύ άρρωστος. Ήταν τρομακτικό. Δόξα τω Θεώ, η ηρωίνη δεν ήταν για μένα.
Το ηλεκτρονικό ντουέτο The KLF σε κάλεσε να τραγουδήσεις στο single τους America: What Time Is Love το 1991. Σε παρουσίασαν ως “The Voice Of Rock”. Πόσο σημαντικό ήταν αυτό για την επανεκκίνηση της καριέρας σου;
Πολύ σημαντικό. Μας πήρε τηλέφωνο κάποιος από την ομάδα των KLF – έψαχναν εμένα ή τον Roger Daltrey για να τραγουδήσει το What Time Is Love. Πήγα στο στούντιο να συναντήσω τους δύο τύπους των KLF, και μέσα σε μία ώρα είχα τραγουδήσει αυτό που ακούτε στο κομμάτι. Το λάτρεψαν και μου ζήτησαν να είμαι στο βίντεο.
Τους χρωστάω πολλά. Δεν νομίζω ότι ήξεραν τίποτα για τον εθισμό μου στα ναρκωτικά στο στούντιο. Δεν εμφανίστηκα ποτέ υπό την επήρεια. Αλλά σκέφτηκα: «Άγιο μου χτύπημα, αυτό μπορεί να είναι ο δρόμος μου προς μια διαφορετική καριέρα – κάτι παράξενο αλλά υπέροχο. Ίσως αυτή να είναι η ευκαιρία να κοιτάξω κατάματα τον εθισμό μου». Ήξερα πολύ καλά ότι είχα πρόβλημα. Όλοι όσοι με ήξεραν προσεύχονταν για μένα. Ήταν πολύ θυμωμένοι μαζί μου, αλλά προσεύχονταν. Όταν γύρισα σπίτι, αποφάσισα να δω αν έπρεπε να μπω στο κέντρο Betty Ford.
Παρόλα αυτά, σου πήρε αρκετά χρόνια για να καθαρίσεις.
Έκοψα τα ναρκωτικά ανήμερα Χριστούγεννα του 1991, αλλά μετά είχα τέσσερις ή πέντε υποτροπές. Κάθε επτά-οκτώ μήνες πήγαινα στο Άμστερνταμ και έπαιρνα ναρκωτικά. Τον Νοέμβριο του 1997 γύρισα σπίτι και βρέθηκα να παίρνω ecstasy. Πανικοβλήθηκα, νόμιζα ότι θα πάθω καρδιακή προσβολή. Κάλεσα ασθενοφόρο και είπα: «Ελάτε να με πάρετε». Νόμιζα ότι θα πεθάνω, και δεν ήθελα να πεθάνω υπό την επήρεια.
Αποδίδεις στον οδηγό του ασθενοφόρου την σωτηρία σου εκείνη τη μέρα, επειδή σου είπε κάποιες σκληρές αλήθειες.
Είμαι στο ασθενοφόρο και λέω: «Δεν είμαι σαν όλους τους άλλους που κάθονται εδώ πίσω». Και ο οδηγός γυρίζει και λέει: «Σκάσε, ρε άχρηστε ναρκομανή, ή θα έρθω πίσω και θα σε σαπίσω στο ξύλο». Και δόξα τω Θεώ που το είπε. Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να αλλάξω. Ήμουν απελπισμένος να καθαρίσω. Ήμουν απελπισμένος για αλλαγή τρόπου ζωής. Ήθελα απεγνωσμένα να επιστρέψω στο Ηνωμένο Βασίλειο και να δω τη μαμά και τον μπαμπά μου καθαρός και νηφάλιος. Από τότε είμαι καθαρός.
Πώς ήταν να φτιάχνεις δίσκους όταν ήσουν πλέον νηφάλιος;
Μουσικά, ήμουν εκεί. Προσωπικά; Είχα κάποια θέματα. Αλλά το να γνωρίσω τη γυναίκα μου, την Gabi, το 2001 ήταν καθοριστικό για μένα. Το να έχω μια δυνατή σχέση στο σπίτι, αυτό το υπέροχο οικογενειακό περιβάλλον, με βοήθησε να γίνω καλύτερος άνθρωπος. Είναι ο πιο εκπληκτικός άνθρωπος στον κόσμο. Είμαστε μαζί σε πολλές, πολλές ζωές. Η Gabi κι εγώ είμαστε τόσο συνδεδεμένοι.
Ποιο είναι το άλμπουμ στο οποίο ένιωσες πραγματικά ότι ο Glenn Hughes επέστρεψε;
Soul Mover [2005]. Σταμάτησα να ακούω τις δισκογραφικές, σταμάτησα να ακούω ανθρώπους που μου έλεγαν: «Χρειαζόμαστε ένα AOR άλμπουμ από σένα, χρειαζόμαστε αυτό το είδος». Είπα: «Όχι, θα κάνω ένα άλμπουμ που θέλω εγώ». Το Soul Mover ήταν γεμάτο από “Glenn-ισμούς”. Για μένα, ήταν το αρχέτυπο άλμπουμ Glenn.
Αυτός ο δίσκος περιλαμβάνει τον ντράμερ Chad Smith και τον κιθαρίστα John Frusciante από τους Red Hot Chili Peppers, καθώς και τον Dave Navarro από τους Jane’s Addiction. Ήταν έκπληξη που μια νεότερη γενιά μουσικών ήθελε να συνεργαστεί μαζί σου;
Ήταν υπέροχο. Δεν υπάρχουν πολλοί από τη γενιά μου που μπορούν πραγματικά να απευθυνθούν και να συνεργαστούν με τέτοιους ανθρώπους. Πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι αυτοί οι άνθρωποι είναι φίλοι μου. Νιώθω ευλογημένος.
Και μετά ήρθαν οι Black Country Communion. Φαίνεται πως αυτό ανέβασε τα πράγματα σε άλλο επίπεδο για σένα.
Ο Joe Bonamassa κι εγώ είμαστε πολύ, πολύ κοντά. Χθες το βράδυ είχαμε μια συζήτηση για τη διαφορά που βλέπει σε μένα τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια. Υποθέτω ότι έχω αλλάξει πολύ.
Εσύ και ο Joe είστε και οι δύο ισχυρογνώμονες. Υπάρχουν πολλά “εγώ” στους Black Country Communion;
Πες το “εγώ” αν θέλεις, αλλά υπάρχει τόση αγάπη τώρα. Παίζουμε καλύτερα από ποτέ, πουλάμε πολλά εισιτήρια. Ο κόσμος των BCC είναι υπέροχος αυτή τη στιγμή. Αυτή είναι η πρώτη σειρά συναυλιών που κάνουμε από το 2011, και φαίνεται πως θα υπάρξουν κι άλλες. Υπάρχει τόση αγάπη και ζωή.
Αλλά δεν ήταν πάντα έτσι. Μετά το δεύτερο άλμπουμ των Black Country Communion φάνηκε να υπάρχει ένταση μεταξύ σας. Φαινόταν πως η μπάντα είχε τελειώσει.
Το 2011, όταν κάναμε εκείνη την εννιά εβδομάδων περιοδεία στην Ευρώπη, ήμασταν όλοι σε διαφορετικά σημεία· ο Joe είχε απογειωθεί με την σόλο καριέρα του. Αλλά είναι γραφτό να γίνει ό,τι είναι να γίνει. Τώρα είμαστε όλοι στην ίδια σελίδα. Η φιλία, η επικοινωνία και η συντροφικότητα είναι απίστευτες.
Ήταν τιμή να μπεις στο Rock And Roll Hall Of Fame με τους Deep Purple το 2016;
Ήταν μεγάλη τιμή να μπω. Ο David κι εγώ καθόμασταν σ’ εκείνο το τραπέζι με «εκείνους τους άλλους τύπους» [γελάει].
Υπήρχαν θέματα με «εκείνους τους άλλους τύπους». Τι συνέβη;
Υπήρχαν. Ο David με πήρε τηλέφωνο έξι μήνες πριν, όταν ξέραμε ότι θα γινόμασταν δεκτοί, και είπε: «Θα τηλεφωνήσω στον Gillan να δούμε αν μπορούμε να κάνουμε κάτι μαζί. Ίσως να ανέβουμε και να τραγουδήσουμε οι δυο μας». Εγώ είπα: «Καλή τύχη, φίλε», ξέροντας πολύ καλά ότι δεν επρόκειτο να συμβεί.
Δεν γνωρίζω καλά τον Gillan και τον Glover, αλλά όταν καθίσαμε σ’ εκείνο το τραπέζι δεν υπήρχε καμία συντροφικότητα, ούτε οπτική επαφή, τίποτα. Ήταν πολύ άβολο. Αλλά είπα στον εαυτό μου: «Μείνε εκεί, να είσαι ευγενικός, να είσαι σεβαστικός, κάνε αυτό που πρέπει, απόλαυσέ το». Πραγματικά σέβομαι την Mark II σύνθεση, και ο Roger Glover φαίνεται εντάξει, αλλά αυτοί οι τύποι δεν θέλουν να αναγνωρίσουν εμένα και τον David. Ήταν απλώς αγενείς. Ήταν λάθος. Το μόνο που θέλαμε εγώ και ο David ήταν να είμαστε εκεί και να εκπροσωπήσουμε.
Έχεις συνεργαστεί με απίστευτους κιθαρίστες όλα αυτά τα χρόνια. Ποιος είναι ο καλύτερος;
Θεέ μου, είναι πολύ δύσκολο. Δεν θέλω να στεναχωρήσω κανέναν επειδή δεν αναφέρω τον Ritchie ή τον Tommy ή τον Mel ή τον Pat, αλλά πρέπει να πω ότι είναι ισοπαλία μεταξύ του Gary Moore και του Joe Bonamassa. Μιλάω για το πάθος που μου προκαλεί η συνεργασία μαζί τους. Ο Gary ερχόταν στο σπίτι μου στις τρεις το πρωί και με άφηνε άφωνο – ήταν απίστευτος κιθαρίστας. Και ο Joe Bonamassa με αφήνει άφωνο κάθε βράδυ. Ο Bonamassa είναι ο κορυφαίος αυτή τη στιγμή.
Με όλα όσα έχεις περάσει σωματικά, πώς στο καλό έχεις καταφέρει να κρατήσεις τη φωνή σου;
Διαβάζω ανθρώπους να λένε: «Πώς το κάνει κάθε βράδυ;» Και λέω: «Δεν ξέρω!» Δεν ξέρω πώς το κάνω, απλώς ξέρω ότι το κάνω. Υπάρχει μια πνευματική διάσταση σ’ αυτό, αλλά απλώς δεν σκέφτομαι την επόμενη νότα, απλώς αφήνομαι και είμαι παρών.
Πολλοί άνθρωποι που γνώρισες και συνεργάστηκες έχουν φύγει. Αν μπορούσες να έχεις μια τελευταία συζήτηση με κάποιον που χάσαμε, ποιος θα ήταν;
Θα ήθελα να μιλήσω ξανά με τη μητέρα μου. Ήμουν εκεί όταν πέθανε, και είδα πράγματα σ’ εκείνο το δωμάτιο με τα ίδια μου τα μάτια που μου επιβεβαίωσαν ότι υπάρχει μεταθανάτια ζωή. Είναι μαζί μου όλη την ώρα. Ο πατέρας μου πέθανε την ημέρα της τελετής στο Hall Of Fame. Ήμουν μοναχοπαίδι από εργατική οικογένεια στο Staffordshire, και μου πήραν την πρώτη μου κιθάρα. Με στήριξαν σε όλα. Μου λείπουν πολύ.
Είχες την καριέρα που ήθελες; Θα ήθελες να είχες κάνει περισσότερα άλμπουμ ή να είχες μεγαλύτερη επιτυχία;
Η λέξη «επιτυχία» με προβληματίζει. Τι σημαίνει επιτυχία; Ίσως θα ήθελα να είχα υπάρξει σόλο καλλιτέχνης, αλλά παρασύρθηκα. Αλλά κάθε πράγμα που μου συνέβη, συνέβη για κάποιο λόγο. Πιστεύω ότι ζούμε προκαθορισμένες ζωές. Πιστεύω ότι η ζωή μου είχε χαραχτεί πριν γεννηθώ. Κάθε πράγμα ήταν γραφτό να συμβεί. Είμαι ακόμα εδώ.
Καμία απολύτως μετάνοια;
Δεν μετανιώνω για τίποτα. Αλλά δεν έπρεπε ποτέ να φύγω από τους Trapeze. Δεν έπρεπε να φύγω από εκείνη τη μπάντα.
Αλλά θα είχες χάσει τόσα πολλά – καλά και άσχημα – αν δεν το είχες κάνει.
Δεν απόλαυσα το να είμαι στους Deep Purple. Δεν ήταν καλό για μένα. Μουσικά ήταν εντάξει. Γιατί παίζω ακόμα αυτά τα τραγούδια; Επειδή ο κόσμος θέλει να τα ακούσει. Αλλά η σόλο καριέρα μου είναι αυτό που με κάνει ευτυχισμένο. Αυτός είναι ο πραγματικός Glenn.
Είναι το Chosen πραγματικά το τελευταίο σου σόλο άλμπουμ;
Αν έχω κάτι άλλο να πω, θα σας ενημερώσω, αλλά δεν ξέρω αν θα έχω. Δεν πρόκειται να αποσυρθώ, αλλά το να φτιάχνω σόλο άλμπουμ με διαλύει. Είναι τόσο προσωπικά, με καταβάλλουν. Δεν μπορώ να κάνω σχέδια. Αν κάνω σχέδια, ο Θεός λέει: «Ξέχνα το, φίλε, δεν θα γίνει». Αν το Chosen είναι το τελευταίο άλμπουμ που κάνω, είναι ένας επικός τρόπος να τελειώσω. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις με μένα.
Το Chosen κυκλοφορεί τώρα
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpeg)
.jpg)
.jpg)