Σαν σήμερα στις 13 Αυγούστου 1899 γεννήθηκε ο εμβληματικός Άλφρεντ Χίτσκοκ, αφήνοντας μια ανεκτίμητη κληρονομιά στην ιστορία του κινηματογράφου.
Παρά το γεγονός ότι προτάθηκε 5 φορές για Όσκαρ Καλύτερης Σκηνοθεσίας (για τις ταινίες Ρεβέκκα, Σωσίβια Λέμβος, Νύχτα Αγωνίας, Σιωπηλός Μάρτυρας και Ψυχώ), η Ακαδημία δεν του χάρισε ποτέ το χρυσό αγαλματίδιο σε αυτή την κατηγορία. Το μόνο επίσημο Όσκαρ που έλαβε προσωπικά ήταν το τιμητικό Βραβείο Ίρβινγκ Θάλμπεργκ το 1968 για τη συνολική του προσφορά.
Οι 5 Κορυφαίες & Πιο Επιδραστικές Ταινίες του
Κάθε μία από αυτές τις ταινίες άλλαξε για πάντα τον τρόπο που γυρίζονται τα θρίλερ και το σινεμά γενικότερα:
- Ψυχώ (Psycho, 1960): Η ταινία που γέννησε το μοντέρνο slasher film. Έσπασε όλα τα ταμπού της εποχής (σκότωσε την πρωταγωνίστρια στο πρώτο μισάωρο) και έμεινε στην ιστορία για τη σκηνή του ντους με το μοντάζ των 78 γρήγορων κοψιμάτων.
- Δεσμώτης του Ιλίγγου (Vertigo, 1958): Ψηφίστηκε από το περιοδικό Sight & Sound ως η κορυφαία ταινία όλων των εποχών. Εισήγαγε το περίφημο εφέ "Dolly Zoom" (όπου η κάμερα κινείται προς τα πίσω ενώ ο φακός κάνει ζουμ μπροστά), αποδίδοντας οπτικά την αίσθηση του ιλίγγου.
- Σιωπηλός Μάρτυρας (Rear Window, 1954): Μια σπουδή πάνω στην ηδονοβλεψία και το σινεμά. Ολόκληρη η ταινία διαδραματίζεται μέσα από το παράθυρο ενός καθηλωμένου σε αναπηρικό καροτσάκι φωτογράφου (Τζέιμς Στιούαρτ), κάνοντας τον θεατή συνένοχο στην παρακολούθηση.
- Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων (North by Northwest, 1959): Ο ουσιαστικός πρόδρομος των ταινιών Τζέιμς Μποντ. Συνδυάζει κατασκοπεία, δράση και χιούμορ, με τη μνημειώδη σκηνή της καταδίωξης από το ψεκαστικό αεροπλάνο στην έρημο.
- Τα Πουλιά (The Birds, 1963): Ένα αριστούργημα οικολογικού τρόμου. Ο Χίτσκοκ χρησιμοποίησε πρωτοποριακά ειδικά εφέ για την εποχή και, αντί για παραδοσιακή μουσική, έντυσε την ταινία με ηλεκτρονικά επεξεργασμένους ήχους πουλιών για να αυξήσει τον τρόμο.
Άγνωστες Λεπτομέρειες για τα Cameo Περάσματά του
Ο Χίτσκοκ εμφανίστηκε συνολικά σε 39 από τις διασωθείσες ταινίες του. Αυτό που ξεκίνησε ως ανάγκη, μετατράπηκε στο πιο διάσημο "κυνήγι θησαυρού" για τους σινεφίλ.
- Γιατί ξεκίνησε; Το πρώτο του cameo έγινε στην βωβή ταινία The Lodger (1927). Ο λόγος ήταν καθαρά πρακτικός: έλειπε ένας κομπάρσος που θα υποδυόταν έναν δημοσιογράφο στην αίθουσα σύνταξης, και ο Χίτσκοκ κάθισε ο ίδιος στην καρέκλα για να γλιτώσει χρόνο και χρήμα.
- Το πρόβλημα με το σασπένς: Καθώς περνούσαν τα χρόνια και ο Χίτσκοκ γινόταν διάσημος, οι θεατές αποσπώνταν κατά τη διάρκεια της ταινίας, ψάχνοντας να τον βρουν μέσα στο πλήθος αντί να παρακολουθούν την πλοκή.
- Η στρατηγική λύση: Για να μην καταστρέφει το σασπένς, ο Χίτσκοκ πήρε μια απόφαση: από τη δεκαετία του '50 και μετά, έκανε την εμφάνισή του πάντα μέσα στα πρώτα 5 με 10 λεπτά της ταινίας. Έτσι, το κοινό τον «έβρισκε» νωρίς και μετά μπορούσε να αφοσιωθεί στην ιστορία.
- Το πιο έξυπνο cameo (Σωσίβια Λέμβος, 1944): Όλη η ταινία διαδραματίζεται πάνω σε μια μικρή βάρκα μεσούσης του ωκεανού, με ελάχιστους επιζώντες. Ήταν αδύνατο να περάσει τυχαία από το πλάνο. Πώς το έλυσε; Σε μια σκηνή, ένας από τους επιζώντες διαβάζει μια εφημερίδα. Στην πίσω σελίδα υπάρχει μια διαφήμιση για προϊόν αδυνατίσματος (πριν και μετά), και ο Χίτσκοκ είναι το μοντέλο της φωτογραφίας! (Είχε μάλιστα χάσει όντως πολλά κιλά εκείνη την περίοδο με δίαιτα).
- Άλλα επικά περάσματα: Στα Πουλιά, βγαίνει από ένα μαγαζί με κατοικίδια κρατώντας δύο σκυλιά (τα οποία ήταν τα δικά του πραγματικά κατοικίδια, τα τεριέ Geoffrey και Stanley). Στο North by Northwest, χάνει το λεωφορείο καθώς οι πόρτες κλείνουν ακριβώς μπροστά στη μύτη του.
Alfred Hitchcock Presents Music to Be Murdered ByΟ ανατρεπτικός αυτός δίσκος κυκλοφόρησε το 1958 με τον άκρως ειρωνικό τίτλο Alfred Hitchcock Presents Music to Be Murdered By (Ο Άλφρεντ Χίτσκοκ Παρουσιάζει: Μουσική για να Σας Δολοφονήσουν). Ήταν ένα ιδιαίτερο project που αποτύπωνε απόλυτα το μακάβριο, φλεγματικό βρετανικό χιούμορ του σκηνοθέτη.Το concept του άλμπουμ ήταν μοναδικό για την εποχή του:- Η αντίθεση της μουσικής: Ο Χίτσκοκ προσέλαβε τον συνθέτη Jeff Alexander, ο οποίος δημιούργησε μια πολύ χαλαρωτική, γλυκιά και ανάλαφρη ορχηστρική μουσική (στο στυλ του jazz / easy listening της δεκαετίας του '50).
- Οι μακάβριοι μονόλογοι: Ανάμεσα στα χαλαρωτικά κομμάτια, ο ίδιος ο Χίτσκοκ έπαιρνε το μικρόφωνο και έκανε σύντομους, σαρκαστικούς μονολόγους, δίνοντας στους ακροατές «συμβουλές» για το πώς να σχεδιάσουν τον τέλειο φόνο, πώς να ξεφορτωθούν ένα πτώμα ή πώς να απολαύσουν τη μουσική... περιμένοντας τον ιατροδικαστή!
- Το εξώφυλλο-σοκ: Στο εξώφυλλο του δίσκου βινυλίου, ο Χίτσκοκ ποζάρει κρατώντας ένα τσεκούρι στο ένα χέρι και ένα περίστροφο στο άλλο, στρεφόμενα προς το κεφάλι του, με ένα ειρωνικό, παγερό βλέμμα.
Το άλμπουμ ξεκινούσε με τον Χίτσκοκ να καλωσορίζει το κοινό, λέγοντας ότι η μουσική αυτή προορίζεται για να «συνοδεύσει» τις εγκληματικές τους δραστηριότητες, και έκλεινε με την επική ατάκα:«Αν δεν σας έχουν δολοφονήσει ακόμα, μπορώ μόνο να σας ευχηθώ καλύτερη τύχη την επόμενη φορά. Αν σας έχουν δολοφονήσει... καληνύχτα, όπου κι αν βρίσκεστε».
Τα Τραγούδια-Σήματα Κατατεθέν των ταινιών του
- "Que Sera, Sera (Whatever Will Be, Will Be)" – Doris Day: Ίσως η πιο διάσημη μουσική στιγμή σε ταινία του. Γράφτηκε ειδικά για το θρίλερ Ο Άνθρωπος που Γνώριζε Πολλά (1956). Στην ταινία, το τραγούδι δεν είναι απλώς διακοσμητικό· η Doris Day το τραγουδά δυνατά σε μια κρίσιμη σκηνή για να στείλει ένα «σήμα» στον απαχθέντα γιο της. Κέρδισε μάλιστα το Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού.
- "Funeral March of a Marionette" (Πένθιμο Εμβατήριο για μια Μαριονέτα) – Charles Gounod: Αν και κλασική σύνθεση του 19ου αιώνα, ταυτίστηκε απόλυτα με τον Χίτσκοκ. Ήταν το μουσικό θέμα της θρυλικής τηλεοπτικής σειράς Alfred Hitchcock Presents. Ο ίδιος ο σκηνοθέτης το επέλεξε επειδή συνδύαζε το μακάβριο με το ειρωνικό χιούμορ.
Σύγχρονα Τραγούδια εμπνευσμένα από τον Χίτσκοκ
- "Psycho Killer" – Talking Heads: Το εμβληματικό track του 1977 είναι άμεσα επηρεασμένο από την ψυχολογία του Norman Bates και την ατμόσφαιρα του Ψυχώ.
- "Vertigo" – U2: Το παγκόσμιο rock hit του συγκροτήματος δανείζεται τον τίτλο και την αίσθηση του «ιλίγγου» από το ομώνυμο αριστούργημα του Χίτσκοκ (Δεσμώτης του Ιλίγγου).
- "Music to Be Murdered By" – Eminem: Ολόκληρο το άλμπουμ του διάσημου ράπερ (που κυκλοφόρησε το 2020) είναι ένας φόρος τιμής στον Χίτσκοκ. Ο τίτλος και το concept είναι εμπνευσμένα από έναν ομώνυμο δίσκο βινυλίου που είχε κυκλοφορήσει ο ίδιος ο Χίτσκοκ το 1958, στον οποίο προλόγιζε μακάβριες ιστορίες με μαύρο χιούμορ. Ο Eminem χρησιμοποιεί ακόμη και τη φωνή του Χίτσκοκ σε samples μέσα στο άλμπουμ.
3. Το «Μουσικό του Alter Ego»
Δεν μπορούμε να μιλάμε για τον Χίτσκοκ χωρίς να αναφέρουμε τον Bernard Herrmann. Ήταν ο συνθέτης που έντυσε μουσικά τα μεγαλύτερα αριστουργήματά του. Αν και πρόκειται για ορχηστρική μουσική (soundtracks) και όχι για pop τραγούδια, οι μελωδίες τους είναι παγκοσμίως αναγνωρίσιμες:
- Το "The Murder" από το Ψυχώ (1960): Οι κοφτές, «τσιριχτές» νότες των βιολιών στη διάσημη σκηνή του ντους θεωρούνται η πιο αναγνωρίσιμη και τρομακτική μουσική σεκάνς στην ιστορία του σινεμά.
- Το "Prelude" από το Vertigo (1958): Μια υπνωτική μουσική που μεταδίδει τέλεια την εμμονή και το αίσθημα της πτώσης.
.jpg)
