🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
#StevePerry #WereStillHere #Traces #Journey #Rockanizontas #TravellersRadioΚαλλιτέχνης με έντονη συμμετοχή στα πολιτιστικά-μουσικά αλλά και κοινωνικά δρώμενα του Νότου, όπου η παράδοση της Νέας Ορλεάνης, των blues, της country αλλά και -γιατί όχι- της ψυχεδέλειας των 60s, δημιουργούν ένα απολαυστικό μουσικό χαρμάνι. Βασισμένος στο dobro και τις χαλαρές ακουστικές/ηλεκτρακουστικές φόρμες, με έντονες τις αναφορές στους Tom Petty, Roky Erickson και Jerry Garcia
🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Το “How Do I Reach You (The Last Veil)” αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια του Jesse Kinch, του Αμερικανού τραγουδοποιού που έγινε γνωστός από τη νίκη του στο Rising Star και ξεχώρισε για τη βαθιά, ώριμη φωνή του και το έντονα συναισθηματικό του ύφος. Το κομμάτι κυκλοφόρησε ως μέρος του άλμπουμ I’m Not Like Everybody Else (2018), της πρώτης ολοκληρωμένης δισκογραφικής δουλειάς του, η οποία ανέδειξε έναν καλλιτέχνη με ξεκάθαρη ταυτότητα και στιβαρή καλλιτεχνική κατεύθυνση.
Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στη Νέα Υόρκη, με παραγωγή που συνδυάζει rock, alternative και singer‑songwriter στοιχεία. Το “How Do I Reach You” ξεχωρίζει για την ένταση της ερμηνείας του Kinch, ο οποίος χρησιμοποιεί τη φωνή του σαν όργανο που μεταφέρει απόγνωση, ανάγκη και εσωτερική πάλη. Η κιθάρα οδηγεί το κομμάτι με καθαρή μελωδική γραμμή, ενώ η ενορχήστρωση χτίζει σταδιακά μια ατμόσφαιρα που κορυφώνεται στο ρεφρέν.
Το τραγούδι γράφτηκε σε μια περίοδο όπου ο Kinch προσπαθούσε να βρει τη θέση του στη μουσική βιομηχανία, αντιμετωπίζοντας παράλληλα προσωπικές δυσκολίες και την ανάγκη να εκφράσει την αλήθεια του χωρίς συμβιβασμούς. Η θεματική του κομματιού περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια επικοινωνίας με έναν άνθρωπο που απομακρύνεται, αλλά και με τον ίδιο τον εαυτό — μια αναζήτηση νοήματος πίσω από το “τελευταίο πέπλο” που χωρίζει την ψυχή από την πραγματική της φωνή.
Μουσικά, το κομμάτι ισορροπεί ανάμεσα σε alternative rock και σύγχρονο singer‑songwriter ύφος. Η φωνή του Kinch βρίσκεται στο επίκεντρο, με δυναμικές κορυφώσεις και χαρακτηριστικό vibrato που θυμίζει κλασικούς rock ερμηνευτές. Η παραγωγή είναι καθαρή, με έμφαση στη συναισθηματική ένταση και όχι στην υπερβολή.
Το “How Do I Reach You (The Last Veil)” αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τους ακροατές του Kinch, ειδικά μετά την περιπέτεια υγείας που τον κράτησε μακριά από τη σκηνή για μεγάλο διάστημα. Το τραγούδι απέκτησε νέα σημασία ως σύμβολο επιμονής, επιστροφής και καλλιτεχνικής ακεραιότητας.
Ο Jesse Kinch γεννήθηκε το 1994 στη Νέα Υόρκη και ξεκίνησε να παίζει κιθάρα από πολύ μικρή ηλικία, επηρεασμένος από κλασικούς rock καλλιτέχνες. Το 2014 κέρδισε το τηλεοπτικό talent show Rising Star, γεγονός που τον έφερε στο προσκήνιο και του άνοιξε τον δρόμο για την πρώτη του δισκογραφική δουλειά. Το άλμπουμ I’m Not Like Everybody Else κυκλοφόρησε το 2018 και περιλαμβάνει τόσο πρωτότυπες συνθέσεις όσο και επιλεγμένες διασκευές. Λίγο μετά την κυκλοφορία του, ο Kinch αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα υγείας, γεγονός που τον απομάκρυνε προσωρινά από τη μουσική. Το “How Do I Reach You (The Last Veil)” απέκτησε ιδιαίτερη συναισθηματική βαρύτητα για τους θαυμαστές του, καθώς συνδέθηκε με την προσωπική του μάχη και την επιστροφή του στη δημιουργία. Το τραγούδι παραμένει ένα από τα πιο δημοφιλή του
🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
Travellers tv
Camel – Royal Albert Hall 2018
□ Travellers Web Radio – Live Stream
□ Πατήστε ▶️ για να ξεκινήσει η ακρόαση ή ενεργοποιήστε τον ήχο.
Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.
#Camel #Moonmadness #RoyalAlbertHall #ProgRock #Rockanizontas #TravellersRadio
Το "Autumn Town Leaves" είναι ένα τραγούδι του συγκροτήματος Iron & Wine για τον αγώνα να κρατηθεί η αγάπη ζωντανή στις δύσκολες εποχές και επίσης υπενθυμίζει απαλά στον ακροατή ότι τα πράγματα που πρέπει να γίνουν θα γίνουν. Αυτό το κομμάτι είναι γεμάτο με όμορφα τοπία της φύσης και με ήχο ζεστών συναισθημάτων. Ένα από τα πιο όμορφα πράγματα σε αυτό το τραγούδι είναι ότι η παραγωγή του είναι απογυμνωμένη, καθιστώντας το τέλειο για ακρόαση κάθε φθινοπωρινό απόγευμα ή βράδυ.
Η Soundwalk Collective είναι μια πολυεπιστημονική οπτικοακουστική συλλογικότητα που ιδρύθηκε από τον Stephan Crasneanscki και αργότερα προσχώρησε ο Simone Merli.
Το «Death Must Die» βασίζεται στις πολλαπλές επισκέψεις του Stephan Crasneanscki στην ιερή ινδική πόλη Varanasi, αρχικά γνωστή ως Kashi και Banares. Τα ιερά κείμενα υποστηρίζουν ότι το Βαρανάσι δεν είναι καν πόλη, αλλά μάλλον ένα λίγκαμ ουράνιου φωτός, η λεπτή και κοσμική μορφή του Κυρίου Σίβα που εκδηλώθηκε ως πόλη για χάρη των αναζητητών της απελευθέρωσης. Το να λούζεσαι στον ιερό Γάγγα σημαίνει να εξαγνίζεσαι από τις αμαρτίες σου. Το να πεθάνεις στο Βαρανάσι, σημαίνει να πετύχεις την απελευθέρωση και να βάλεις ένα τέλος στον κύκλο της αναγέννησης που είναι γνωστός ως μετεμψύχωση.
Αποφασισμένος να συλλάβει την άπιαστη πραγματικότητα αυτής της αρχαίας πόλης, ο Στέφαν καταγράφει μέρα με τη μέρα και ξαναφαντάζεται την κατανόησή του για το πώς να αντιληφθεί το συνεχώς κινούμενο ρεύμα του ιερού Γάγγα. εκτελώντας μια απλή μορφή sadhana, η οποία ζητά να είσαι πολύ σε εγρήγορση αλλά και να επιτρέψεις στο μυαλό σου να είναι ήσυχο, διευκολύνοντας το να γλιστρήσεις στα ρέματα και στο ρεύμα που προσφέρουν τόσο η πόλη όσο και το ποτάμι.
Το «Death Must Die» ξεκινά πριν από την ανατολή του ήλιου και αναπαράγει τον κύκλο μιας ημέρας στο Βαρανάσι, κατεβαίνοντας τον ποταμό που πιστεύεται ότι είναι η θεότητα που κατέβηκε σε αυτή τη Γη με τη μορφή νερού. Μας χαρίζει ευτυχία και σωτηρία. Η σύνθεση επιχειρεί να μιμηθεί τη δόνηση του Kashi που ενθαρρύνει το είδος της εσωτερικότητας που επιτρέπει σε ένα άτομο να αποκτήσει μια καλύτερη οπτική για την πραγματικότητα από ό,τι θα μπορούσε να έχει κανείς, ενώ βρίσκεται συνεχώς στο ρεύμα της ανθρώπινης ζωής. Μια δόνηση αφιερωμένη στην εξάλειψη της διάκρισης μεταξύ ανθρώπου και μη ανθρώπου, μεταξύ ζωντανού και νεκρού, μεταξύ φωτός και σκότους.
Μια φωτογραφία που τραβήχτηκε από τον Stephan Crasneanscki από το μεγάλο smashan - το μεγάλο φλεγόμενο ghat της Manikarnika - ενός άνδρα που παίζει φλάουτο, τυπώνεται με Risograph και περιλαμβάνεται ως ένθετο. Περιλαμβάνονται επίσης συμπληρωματικές λέξεις που εξάγονται από το Nasadiya Sukta - επίσης γνωστό ως Ύμνος της Δημιουργίας, ο 129ος ύμνος της 10ης μάνταλα της Rigveda - δηλαδή η αρχαία ινδική συλλογή βεδικών σανσκριτικών ύμνων που ασχολούνται με την κοσμολογία και την προέλευση του σύμπαν.


%20by%20Jesse%20Kinch.jpg)



