Η remastered εκδοχή του ιστορικού live του 1985 κυκλοφορεί το 2025, αποκαλύπτοντας την κλασική και θεατρική πλευρά των Jethro Tull σε μια μοναδική μουσική σύμπραξη.

Το “Live in Berlin 1985” κυκλοφόρησε σε remastered εκδοχή στις 7 Νοεμβρίου 2025 από την Aviator-Entertainment, διαθέσιμο σε ψηφιακή μορφή και streaming σε πλατφόρμες όπως Qobuz, Deezer, Spotify και Apple Music. Η ηχογράφηση προέρχεται από τη ζωντανή εμφάνιση των Jethro Tull στο ICC Berlin στις 14 Σεπτεμβρίου 1985, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα 300 χρόνια από τη γέννηση του Johann Sebastian Bach.

□ TRAVELLERS TV - Live Stream

Jethro Tull – Live in Berlin 1985

□ Travellers Web Radio – Live Stream

▶️ Άκουσε Ζωντανά

□ Πατήστε ▶️ για να ξεκινήσει η ακρόαση ή ενεργοποιήστε τον ήχο.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει 12 κομμάτια, μεταξύ των οποίων τα Black Sunday, Hunting Girl, Aqualung, Locomotive Breath και μια εντυπωσιακή εκτέλεση του Bach’s Double Violin Concerto. Η σύνθεση της μπάντας περιλάμβανε τους Ian Anderson, Martin Barre, Dave Pegg, Doane Perry και Eddie Jobson, με τον Anderson να υπογράφει τη παραγωγή και ενορχήστρωση

Η remastered εκδοχή του 2025 προσφέρει βελτιωμένο ήχο 24-bit/48kHz, αναδεικνύοντας τη συμφωνική διάσταση του prog rock ύφους των Jethro Tull 

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#JethroTull #LiveInBerlin1985 #IanAnderson #MartinBarre #EddieJobson #DoanePerry #DavePegg #ProgRock #TravellersRadio #Rockanizontas

Lawrence Gowan - A Criminal Mind

Το τραγούδι "A Criminal Mind" του Καναδού μουσικού Lawrence Gowan κυκλοφόρησε τον Ιανουάριο του 1985 ως το πρώτο single από το δεύτερο άλμπουμ του, Strange Animal. Η σύνθεση και η ερμηνεία του Gowan συνδυάζουν στοιχεία progressive rock με θεατρική αφήγηση, παρουσιάζοντας έναν φυλακισμένο που απορρίπτει την έννοια της μεταμέλειας. Η στιχουργική του προσέγγιση εξετάζει την ψυχολογία του εγκληματία και την κοινωνική αποδοχή του εγκλήματος ως τρόπο ζωής.

Η ηχογράφηση πραγματοποιήθηκε στο Startling Studios στην Αγγλία, με παραγωγό τον David Tickle και τη συμμετοχή μουσικών που συνεργάστηκαν με τον Peter Gabriel, όπως ο Tony Levin και ο Jerry Marotta. Το τραγούδι έφτασε στο Νο. 5 των καναδικών charts και απέκτησε πλατινένια πιστοποίηση το 2018, με πάνω από 80.000 πωλήσεις και streams

Το μουσικό βίντεο, σε σκηνοθεσία του Rob Quartly, κέρδισε το βραβείο Καλύτερου Βίντεο στα Juno Awards του 1985 και συνέβαλε στην επιτυχία του τραγουδιού στην καναδική μουσική σκηνή.

Αν και το "A Criminal Mind" δεν έλαβε μεγάλη αναγνώριση στις ΗΠΑ, παρέμεινε δημοφιλές στον Καναδά και συνεχίζει να εκτελείται από τον Gowan στις συναυλίες του με τους Styx, την μπάντα στην οποία εντάχθηκε το 1999.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Gregg Rolie & Neal Schon & Carlos Santana - Fire At Night.

Το “Fire at Night” είναι ένα από τα πιο συναρπαστικά τραγούδια από το πρώτο σόλο άλμπουμ του Gregg Rolie (1985), στο οποίο συμμετέχουν δύο παλιές του μουσικές συνοδοιπόροι: Neal Schon και Carlos Santana. Σύμφωνα με τον ίδιο τον Gregg, στο τραγούδι «έγινε ανταλλαγή solo κιθάρας» που παραμένει ακόμη «εκπληκτική»

Το κομμάτι διαρκεί περίπου 7–8 λεπτά και γνώρισε έντονη μετάδοση στο Midwest (π.χ. στο St. Louis), πριν η Columbia σταματήσει την προώθησή του. Ο Rolie αναγνωρίζει στο ρεκόρ-εταιρεία το δίκαιο επιχειρηματικό σκεπτικό — ότι ήταν δύσκολο να τον προωθούν παράλληλα με τους θρυλικούς Santana και Journey — αν και πιστεύει ότι η επιτυχία του θα ενίσχυε συνολικά την ψηφιακή σκηνή

Συνολικά, το “Fire at Night” αντιπροσωπεύει μια μοναδική στιγμή όπου η σύνδεση της κληρονομιάς του Gregg Rolie συναντά την ελευθερία ενός jam session — ολοκληρώνοντας το rock μελωδικότητα με την κλίση στην κιθάρα.

Το “Fire at Night” αποτελεί μια σπάνια στιγμή ενότητας μεταξύ τριών τεράστιων μουσικών προσωπικοτήτων — Gregg Rolie, Neal Schon και Carlos Santana — που συναντιούνται σε ένα ηχητικό ταξίδι γεμάτο ενέργεια και συναίσθημα. Αν αγαπάς τη μελωδική σόλο κιθάρα και τις αυθεντικές rock jam στιγμές, αυτό το κομμάτι αξίζει να το ανακαλύψεις — και, ίσως, να το φέρεις στο φως ξανά.

“Echoes in the Night” είναι ένα λυρικό και ατμοσφαιρικό κομμάτι από το ομώνυμο άλμπουμ του, που κυκλοφόρησε στις 31 Δεκεμβρίου 1985. Ο Brooker, γνωστός ως η φωνή των Procol Harum, εξερευνά εδώ πιο προσωπικά και συναισθηματικά μονοπάτια, συνδυάζοντας pop και soft rock με έντονη αφηγηματική διάθεση

Οι στίχοι του τραγουδιού μιλούν για αναμνήσεις που επιστρέφουν σαν ηχώ μέσα στη νύχτα, με μια αίσθηση απώλειας και νοσταλγίας. Το κομμάτι έχει χαρακτηριστεί ως ένα από τα πιο συναισθηματικά της σόλο καριέρας του Brooker

Το "Left of the Dial" είναι ένας ύμνος αφιερωμένος στους ανεξάρτητους ραδιοφωνικούς σταθμούς (college/alternative radio), οι οποίοι εκπέμπουν στη «χαμηλή» πλευρά της FM μπάντας – δηλαδή "αριστερά του καντράν" (left of the dial).

Το τραγούδι είναι ένα μείγμα νοσταλγίας, ανεξαρτησίας και ροκ αυθορμητισμού.

Ο Paul Westerberg γράφει για μια μυστηριώδη γυναίκα (πιθανότατα την Lynn Blakey των Let's Active), αλλά το τραγούδι μετατρέπεται σε ωδή για όλους τους μουσικούς που περιοδεύουν, ζουν στον δρόμο και βρίσκονται μόνο μέσω ραδιοκυμάτων.

Το "Left of the Dial" των The Replacements είναι ένα από τα πιο εμβληματικά και συναισθηματικά φορτισμένα τραγούδια της εναλλακτικής ροκ σκηνής των 80s. Κυκλοφόρησε το 1985 στο άλμπουμ Tim, το πρώτο τους σε μεγάλη δισκογραφική (Sire Records), αλλά διατήρησε πλήρως το ανεξάρτητο πνεύμα της μπάντας.

Μια από τις σημαντικότερες μπάντες της αμερικανικής indie σκηνής των 80s, με τραγούδια που συνδυάζουν punk ενέργεια με heartland rock και ειλικρινές τραγούδι-συνθέτη. Ο Paul Westerberg είναι ο κύριος υπεύθυνος για το λυρικό τους βάθος.

Παρότι το "Left of the Dial" δεν κυκλοφόρησε ποτέ ως single, έχει γίνει ύμνος για τους λάτρεις του underground, και συχνά συμπεριλαμβάνεται σε λίστες με τα καλύτερα alternative τραγούδια όλων των εποχών.

Αυτό είναι το όγδοο κομμάτι από το έκτο στούντιο άλμπουμ του αγγλικού ροκ συγκροτήματος The Cure The Head on the Door. Κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου 1985 από τη Fiction Records . Πώς νιώθετε για αυτό το τραγούδι;

Say goodbye on a night like this

If it's the last thing we ever do

You never looked as lost as this

Sometimes it doesn't even look like you

It goes dark

It goes darker still

Please stay

But I watch you like I'm made of stone

As you walk away...

Γεμάτο με πιασάρικα riff κιθάρας το "Summertime Girls" βρήκε άφθονο airplay στο ραδιόφωνο και το MTV το 1985. Στίχοι όπως  "Just want to watch the girls, goin' by...against a hot summer sky.

I'm in love, yeah yeah...at least every minute or two...

until the next time a girl walks by I think I love her too » είναι σκέτη ζάχαρη, αλλά αυτό ήταν συχνά το hard rock της δεκαετίας του '80 με λίγα λόγια.Τώρα, το "Summertime Girls"  παραμένει μια διασκεδαστική καλοκαιρινή απόδραση.

Το ντεμπούτο στούντιο άλμπουμ των Deulgukhwa είναι μια αριστοτεχνική είσοδος στο ροκ πάνθεον της Νότιας Κορέας, που έπεσε ακριβώς στην αναγέννησης της ποπ μουσικής της χώρας στα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το March είναι το μόνο άλμπουμ του συγκροτήματος που περιλαμβάνει την αρχική τους σύνθεση, με τον κιθαρίστα Jo Deok-hwan να αποχωρεί πριν από το δεύτερο άλμπουμ τους Το συγκρότημα δημιουργήθηκε τον Αύγουστο του 1982 όταν ο Jeon In-kwon (τραγουδιστής), ο Heo Seong-wook (πιάνο) και ο Choi Seong-won (μπασίστας) συγκεντρώθηκαν για να δημιουργήσουν ένα συγκρότημα.

Μετά την προσθήκη του μέλους Jo Deok-hwan, το συγκρότημα κυκλοφόρησε το ντεμπούτο του άλμπουμ, το March τον Σεπτέμβριο του 1985. Παρά το γεγονός ότι το άλμπουμ δεν παιζόταν στα ραδιόφωνα, το άλμπουμ πούλησε 800.000 αντίτυπα

Track listing

1. March 0:00

2. That's My World 5:08

3. Train to the World 10:39

4. No More Me 13:57

5. Bless You 17:46

6. It's just love

7.Everyday with you

8.Sunday only lasted afternoon

9.Until the morning is bright

Ο Παντελής Δεληγιαννίδης υπήρξε πολύ σπουδαίος συνθέτης, ηχολήπτης, παραγωγός, κιθαρίστας και φυσικά ροκ φυσιογνωμία, ξεκινώντας ως μέλος των Olympians (1970-71) στα τελευταία τους πριν διαλυθούν, στη συνέχεια μέλος του ντουέτου "Δάμων & Φιντίας" (1971) μαζί με τον Παύλο Σιδηρόπουλο, μετά στα "Μπουρμπούλια" (1972), με τους "Gordian" στο Λονδίνο παρέα με τον Βλάσση Μπονάτσο (1972-74), άρχισε να έχει επαφές με την Αγγλία ταξιδεύοντας συχνά εκεί και κάπως έτσι προέκυψε αυτός ο δίσκος του 1985 με τίτλο "Follow the sun". Σε αυτόν τον δίσκο έκανε σχεδόν τα πάντα αφού έγραψε τη μουσική στα 6 από τα 7 τραγούδια, έπαιξε κιθάρες, έκανε τον μηχανικό ήχου και τον παραγωγό. Μια πολύ ωραία δουλειά με δυνατά αλλά και μελωδικά ροκ κομμάτια!!! Δυστυχώς έφυγε από κοντά μας το 2000 από ανακοπή καρδιάς λίγο πριν συμπληρώσει τα 50 του χρόνια!!! Τα τελευταία χρόνια ασχολήθηκε περισσότερο με την ηχοληψία καθώς είχε φτιάξει στη Θεσσαλονίκη το δικό του στούντιο ηχογραφήσεων και σχολή ηχοληψίας.

Mackrockas1

 
1985 - 30 Μαρτίου

Ο Phil Collins ξεκίνησε μια σειρά δύο εβδομάδων στο #1 του αμερικανικού τσαρτ σινγκλ με το "One More Night", το δεύτερο στην κορυφή του τσαρτ στις ΗΠΑ. Το τραγούδι έφτασε στο #4 στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Ήταν κατά την διάρκεια ενός 48ρου φιλανθρωπικού ραδιομαραθώνιου, όταν οι Jimmy Bain και Vivian Campbell (μέλη της μπάντας DIO) παρατήρησαν πως σύμφωνα με τις επιτυχίες που είχαν κάνει οι Band Aid με το «Do They Know It's Christmas?» και οι USA for Africa με το «We Are the World», ανάλογη εκπροσώπηση από hard rock η heavy metal stars είτε δεν υπήρχε είτε ήταν ελάχιστη. Οι δυο τους συναντήθηκαν με τον Ken Kragen (συγγραφέα, σύμβουλο μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, τηλεοπτικό, κινηματογραφικό & μουσικό παραγωγό) που είχε δουλέψει με τους USA for Africa, ο οποίος ενθουσιάστηκε με την ιδέα τους να υπάρξει κάτι ανάλογο με αστέρες του heavy metal/hard rock. Ο Kragen πρότεινε την ανάμειξη στο project και του Ronnie James Dio. Ο Dio έγραψε τους στίχους και την μελωδία του «Stars», μαζί με τους Bain και Cambell που συνέβαλαν στη μουσική και την ενορχήστρωση.

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στις 20 & 21 Μαΐου 1985 στα A&M Records Studio στο Hollywood, και ήταν πραγματικά ένα μεγαλειώδες project που περιλάμβανε τις συμμετοχές των Ted Nugent, Yngwie Malmsteen, Tommy Aldridge και μέλη των Dio, Judas Priest, Iron Maiden, Quiet Riot, Dokken, Mötley Crüe, Twisted Sister, Queensrÿche, Blue Oyster Cult, Vanilla Fudge, Y&T, Rough Cutt, Giuffria, Journey, WASP, Night Ranger και των Spinal Tap. Τα φωνητικά μοιράστηκαν οι Ronnie James Dio, Rob Halford (Judas Priest), Kevin DuBrow (Quiet Riot), Eric Bloom (Blue Öyster Cult), Geoff Tate (Queensrÿche), Dave Meniketti (Y&T), Don Dokken (Dokken) και Paul Shortino (Rough Cutt, Quiet Riot)


Τα drums μοιράστηκαν οι Vinny Appice (Dio) & Frankie Banali (Quiet Riot), στα keyboards ήταν ο Claude Schnell (Dio), στο μπάσο ο Jimmy Bain (Dio) και στις συνοδευτικές κιθάρες οι Dave Murray και Adrian Smith των Iron Maiden. Εντυπωσιακά όμως είναι και τα κιθαριστικά solos που πρόσθεσαν και έπαιξαν οι Vivian Campbell (Dio), Carlos Cavazo (Quiet Riot), Buck Dharma (Blue Öyster Cult), Brad Gillis (Night Ranger), Craig Goldy (Giuffria), George Lynch (Dokken), Eddie Ojeda (Twisted Sister), Neal Schon (Journey) και ο ένας και μοναδικός Yngwie Malmsteen.

Joe Hinojosa · Hear N Aid - Stars

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Στις 21 Σεπτεμβρίου 1985, ο Stevie Ray Vaughan & Double Trouble ανέβηκαν στη σκηνή του ιστορικού Capitol Theatre στο New Jersey, προσφέροντας μια από τις πιο εκρηκτικές blues-rock εμφανίσεις των ’80s.

Το setlist ισορροπεί ανάμεσα σε γρήγορα instrumentals και βαθιά συναισθηματικά blues: από το ξέφρενο Scuttle Buttin’ μέχρι το συγκλονιστικό Tin Pan Alley και το σπαρακτικό Life Without You. Με το χαρακτηριστικό του παίξιμο, γεμάτο ένταση και πάθος, ο Stevie μετατρέπει κάθε κομμάτι σε μουσικό μανιφέστο.

Setlist: 0:00:00 - Scuttle Buttin' / Say What! 0:07:29 - Ain't Gone 'N' Give Up On Love 0:14:51 - Lookin' Out The Window 0:16:59 - Look At Little Sister 0:21:06 - Change It 0:25:31 - Mary Had A Little Lamb 0:30:05 - Cold Shot 0:34:54 - Couldn't Stand The Weather 0:41:41 - Guitar Change 0:42:10 - Tin Pan Alley

Ένα live σαν αυτό υπενθυμίζει γιατί ο Stevie Ray Vaughan παραμένει ένας από τους πιο εμβληματικούς κιθαρίστες της ιστορίας. Δεν είναι απλώς μια συναυλία· είναι ένα ντοκουμέντο της δύναμης του blues να ξεπερνάει τα όρια του χρόνου.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Σκηνοθεσία: Richard DonnerΣενάριο: Edward Khmara, Michael Thomas, Tom Mankiewicz, David Webb Peoples
Πρωταγωνιστούν: Matthew Broderick, Rutger Hauer, Michelle Pfeiffer
Διάρκεια: 117'

Ίσως μία από τις πιο ρομαντικές ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ, το Ladyhawke αφηγείται την παραμυθένια ιστορία ενός μεγάλου αλλά ανεκπλήρωτου έρωτα. Εκείνος, τη νύχτα, μεταμορφώνεται σε λύκο· εκείνη, τη μέρα, γίνεται γεράκι. Μια σατανική κατάρα τους έχει καταδικάσει να μη συναντηθούν ποτέ, εκτός κι αν το ξόρκι που τους δένει σπάσει. Με τη βοήθεια ενός νεαρού μικροκακοποιού, οι δύο εραστές θα προσπαθήσουν να νικήσουν τον μάγο που τους καταράστηκε και να βρουν ξανά τον δρόμο ο ένας προς τον άλλον. Μια ιστορία αγάπης, περιπέτειας και σκοτεινού ρομαντισμού, που παραμένει κλασική.

Το soundtrack του Ladyhawke αποτελεί μία από τις πιο ιδιαίτερες μουσικές επιλογές της δεκαετίας του ’80. Ο συνθέτης Andrew Powell, στενός συνεργάτης του Alan Parsons Project, δημιούργησε ένα υβριδικό μουσικό τοπίο που συνδυάζει συμφωνική ορχήστρα με synth‑rock και ηλεκτρονικά στοιχεία — μια επιλογή που για την εποχή θεωρήθηκε τολμηρή και ασυνήθιστη για μεσαιωνικό fantasy. Η Philharmonia Orchestra αποδίδει τα ορχηστρικά μέρη, ενώ η παραγωγή φέρει ξεκάθαρα τη σφραγίδα του Alan Parsons: καθαρός ήχος, έντονα ρυθμικά μοτίβα και ηλεκτρονική ενέργεια που δίνει στην ταινία έναν εντελώς δικό της χαρακτήρα. Παρότι το soundtrack δίχασε κοινό και κριτικούς όταν κυκλοφόρησε, σήμερα θεωρείται cult — ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πώς η δεκαετία του ’80 επηρέασε ακόμη και τα πιο κλασικά κινηματογραφικά είδη. Το αποτέλεσμα είναι μια μουσική ταυτότητα που δεν μοιάζει με καμία άλλη ταινία του είδους: επική, ρομαντική, ηλεκτρονική και ταυτόχρονα συμφωνική, όπως ακριβώς και η ιστορία του Navarre και της Isabeau. 🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.