Το "Poor Man" είναι ένα Hard Rock τραγούδι του βρετανικού συγκροτήματος Fireclown, το οποίο κυκλοφόρησε το 1983. Αποτελεί ένα από τα κομμάτια της B-side πλευράς του μοναδικού τους 10-ιντσου EP/single με τίτλο "Invasion" (το οποίο περιελάμβανε επίσης τα τραγούδια "Invasion" και "Magic")

Οι Fireclown δημιουργήθηκαν το 1979 στο Μάντσεστερ της Αγγλίας και ανήκαν στο μουσικό κύμα του New Wave of British Heavy Metal (NWOBHM)

 Παρότι δεν γνώρισαν την εμπορική επιτυχία των Iron Maiden, Saxon ή Diamond Head, οι Fireclown άφησαν πίσω τους έναν δίσκο που ξεχωρίζει για τον συνδυασμό μελωδικού hard rock και κλασικού βρετανικού metal.

Αναφέρουν τον Eric Clapton, τους ZZ Top και τους Led Zeppelin και παρόμοιους καλλιτέχνες «electric blues» ως σημαντικές επιρροές, ενώ το παρατσούκλι τους προέρχεται από έναν χαρακτήρα στο μυθιστόρημα του Michael Moorcock «Winds Of Limbo».

Η μουσική τους στο "Poor Man" και στα υπόλοιπα κομμάτια συνδύαζε το κλασικό Heavy Metal με το βρετανικό Hard Rock, θυμίζοντας μπάντες όπως οι Budgie και οι Chateaux. Συναυλιακή Δράση: Παρά τη μικρή δισκογραφική τους παρουσία, είχαν ενεργή παρουσία στη σκηνή, στηρίζοντας ως support σχήμα μεγάλα ονόματα όπως οι Motorhead, οι Budgie, οι Hawkwind και οι Diamond Head.

Σύνθεση Μπάντας (στην κυκλοφορία του 1983):

• Paul Austin (Φωνητικά)
• Tony Dowler (Lead κιθάρα, Φωνητικά)
• Steve "Gyp" Nicholson (Κιθάρα)
• Pete Dutton (Μπάσο)
• Graham Derbyshire (Ντραμς)

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Fireclown #PoorMan #Invasion1983 #NWOBHM #BritishMetal #HardRock #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Στις 17 Δεκεμβρίου 1983, το Westfalenhalle στο Dortmund φιλοξένησε ένα από τα σημαντικότερα live events στην ιστορία του heavy metal, με συμμετοχές που σήμερα θεωρούνται θρυλικές.

Η Heavy Metal Night της 17ης Δεκεμβρίου 1983 στο Dortmund αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές της χρυσής εποχής του heavy metal. Το event συγκέντρωσε μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα του είδους, σε μια περίοδο όπου το metal γνώριζε εκρηκτική άνοδο στην Ευρώπη και διαμόρφωνε την ταυτότητά του μέσα από live εμφανίσεις υψηλής έντασης. Το φεστιβάλ καταγράφηκε τηλεοπτικά και μεταδόθηκε σε πολλές χώρες, συμβάλλοντας στη διάδοση του ευρωπαϊκού και αμερικανικού metal σε παγκόσμιο επίπεδο.

Το line‑up της βραδιάς αποτελεί σήμερα ιστορικό ντοκουμέντο: Iron Maiden, Scorpions, Judas Priest, Def Leppard, Ozzy Osbourne, Quiet Riot, Krokus και οι Michael Schenker Group εμφανίστηκαν διαδοχικά, παρουσιάζοντας υλικό από τις πιο δημιουργικές περιόδους τους. Οι Iron Maiden άνοιξαν το πρόγραμμα με την ενέργεια της “Piece of Mind” εποχής, ενώ οι Scorpions και οι Judas Priest επιβεβαίωσαν την κυριαρχία τους στη γερμανική και βρετανική σκηνή αντίστοιχα. Οι Def Leppard βρίσκονταν στο μεταίχμιο της διεθνούς εκτόξευσης, ενώ ο Ozzy Osbourne, ήδη σε πλήρη solo πορεία, πρόσφερε μία από τις πιο χαρακτηριστικές εμφανίσεις της δεκαετίας.

Η παραγωγή της βραδιάς ήταν εντυπωσιακή για τα δεδομένα της εποχής: πολυκάμερη τηλεοπτική κάλυψη, άρτιος ήχος και σκηνικά που αντανακλούσαν την αισθητική του early‑’80s metal. Η διοργάνωση στο Westfalenhalle ανέδειξε τη Γερμανία ως έναν από τους σημαντικότερους κόμβους της ευρωπαϊκής metal κουλτούρας, ενώ η καταγραφή του event συνέβαλε στη δημιουργία ενός από τα πιο αναγνωρίσιμα live αρχειακά υλικά του είδους.

Η ιστορική σημασία της Heavy Metal Night έγκειται στο ότι αποτυπώνει το metal στο απόγειο της πρώτης μεγάλης ακμής του: πριν την εμπορική υπερβολή των late ’80s, αλλά μετά την καθιέρωση των θεμελιωτών του. Το 1983 ήταν χρονιά καμπής, και το Dortmund αποτέλεσε το σημείο όπου οι μεγαλύτερες μπάντες της εποχής βρέθηκαν στην ίδια σκηνή, προσφέροντας μια βραδιά που σήμερα θεωρείται μνημείο της metal ιστορίας.

Το event πραγματοποιήθηκε στο Westfalenhalle του Dortmund και μεταδόθηκε τηλεοπτικά, συμβάλλοντας στη διεθνή αναγνωρισιμότητα των συγκροτημάτων. Το πρόγραμμα ξεκινούσε με τους Iron Maiden (0:00:00), ακολουθούσαν οι Scorpions (0:35:36), οι Judas Priest (1:15:25), οι Def Leppard (1:53:15), ο Ozzy Osbourne (2:21:09), οι Quiet Riot (2:50:34), οι Krokus (3:15:02) και οι Michael Schenker Group (3:32:25) . Η Heavy Metal Night θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο σημαντικά τηλεοπτικά metal events της δεκαετίας του ’80, καθώς κατέγραψε συγκροτήματα σε κομβικές στιγμές της καριέρας τους και λειτούργησε ως σημείο αναφοράς για τη μετέπειτα εξέλιξη του είδους.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#HeavyMetalNight #1983 #Dortmund #IronMaiden #Scorpions #JudasPriest #OzzyOsbourne #DefLeppard #MetalHistory #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Το “Requiem” αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές συνθέσεις του μοναδικού άλμπουμ των Le Mat, The Waltz of the Fool (1983), και αποτυπώνει τον ιδιαίτερο συνδυασμό folk, post‑punk και νεοψυχεδέλειας.

 Οι Le Mat υπήρξαν ένα από τα πιο ιδιαίτερα και σύντομα σε διάρκεια συγκροτήματα της βρετανικής underground σκηνής των αρχών της δεκαετίας του ’80. Προερχόμενοι από το Southend‑on‑Sea, οι Le Mat σχηματίστηκαν από μέλη του mod συγκροτήματος The Leepers, εξελίσσοντας τον ήχο τους προς μια πιο σκοτεινή, θεατρική και ψυχεδελική κατεύθυνση.

Το “Requiem” περιλαμβάνεται στη δεύτερη πλευρά του άλμπουμ The Waltz of the Fool (1983), το οποίο κυκλοφόρησε από τη Whaam! Records, την εταιρεία που είχε ιδρύσει ο Dan Treacy των Television Personalities.

Το άλμπουμ αποτελεί τη μοναδική ολοκληρωμένη δισκογραφική δουλειά των Le Mat και έχει αποκτήσει cult status ανάμεσα σε συλλέκτες και λάτρεις της βρετανικής neo‑psych σκηνής.

Μουσικά, το “Requiem” συνδυάζει παραδοσιακά folk στοιχεία, κιθαριστική post‑punk αισθητική και νεοψυχεδελικές υφές, με έντονη χρήση βιολιού και ατμοσφαιρικών keyboards. Η ενορχήστρωση αναδεικνύει τον θεατρικό χαρακτήρα του συγκροτήματος, ενώ η φωνή του Gary Simpson προσδίδει δραματικότητα και μελαγχολία. Το κομμάτι λειτουργεί ως ένα από τα πιο ώριμα και συναισθηματικά φορτισμένα σημεία του δίσκου.

 Η ηχογράφηση του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε με τη βασική σύνθεση των: 

  Gary Simpson – φωνητικά Pete Helmer – κιθάρα Paul Helmer – μπάσο Sav – τύμπανα 

  Mark Bonnicci – βιολί, keyboards

Η παραγωγή, αν και λιτή, αναδεικνύει τον υβριδικό χαρακτήρα του συγκροτήματος, που συνδύαζε folk, rock και ψυχεδελικές επιρροές σε μια εποχή όπου η βρετανική σκηνή αναζητούσε νέες μορφές έκφρασης μετά το πρώτο κύμα του post‑punk.

Το “Requiem” θεωρείται σήμερα ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κομμάτια των Le Mat, όχι μόνο για τη μουσική του αξία αλλά και για τον τρόπο με τον οποίο συμπυκνώνει την αισθητική ενός συγκροτήματος που έδρασε για λίγο, αλλά άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στη βρετανική underground ιστορία.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 

#LeMat #Requiem #NeoPsych #PostPunk #FolkRock #WhaamRecords #80sUnderground #CultAlbums #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Οι Asfalto αφηγούνται την ιστορία του γιου του Charles Lindbergh μέσα από ένα λυρικό rock τραγούδι.

Το “El hijo de Lindbergh” κυκλοφόρησε το 1983 από τους Asfalto, μέσα στο άλμπουμ Más que una intención. Οι Asfalto, ένα από τα σημαντικότερα συγκροτήματα της ισπανικής rock σκηνής, ιδρύθηκαν το 1972 στη Μαδρίτη και θεωρούνται πρωτοπόροι του rock urbano.

Το τραγούδι αφηγείται την ιστορία του γιου του Charles Lindbergh, του διάσημου αμερικανού αεροπόρου που έγινε θρύλος με την πτήση του Spirit of St. Louis. Οι στίχοι περιγράφουν την απώλεια και την προσμονή του παιδιού που περιμένει τον πατέρα του “ανάμεσα στα σύννεφα”, δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα γεμάτη λυρισμό

Το κομμάτι έγινε ιδιαίτερα αγαπητό στην Ισπανία και παραμένει σημείο αναφοράς στη δισκογραφία των Asfalto.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 

#Asfalto #ElHijoDeLindbergh #MasQueUnaIntencion1983 #SpanishRock #RockUrbano #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Carlos Santana – Daughter of the Night

“Daughter of the Night” είναι ένα κομμάτι του Carlos Santana από το άλμπουμ Havana Moon, που κυκλοφόρησε το 1983. Αν και δεν είναι από τα πιο γνωστά του τραγούδια, έχει μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα που συνδυάζει ροκ, μπλουζ και λάτιν στοιχεία — χαρακτηριστικά της μουσικής ταυτότητας του Santana.Ερμηνεύεται από τον Greg Walker, με έντονη συναισθηματική χροιά.

Στίχοι: Μιλούν για μια μυστηριώδη γυναίκα — την “κόρη της νύχτας” — που συμβολίζει την ελευθερία, την πρόκληση και την ακαταμάχητη έλξη.

Το κομμάτι είναι διασκευή του τραγουδιού από τον Mikael Rickfors, με στίχους από τον ίδιο και τον Hasse Huss

Παραγωγή: Barry Beckett & Jerry Wexler, με συμμετοχή μουσικών όπως ο Booker T. Jones στα πλήκτρα και ο David Hood στο μπάσο

Το “Daughter of the Night” δεν είναι απλώς ένα τραγούδι — είναι μια νυχτερινή περιπλάνηση, γεμάτη πάθος, μυστήριο και μουσική μαγεία. Αν αγαπάς τις μπαλάντες με χαρακτήρα, αυτό το κομμάτι αξίζει να το ακούσεις ξανά και ξανά. Μείνετε συντονισμένοι για περισσότερες μουσικές αναδρομές και ιστορίες πίσω από τα τραγούδια που άφησαν εποχή.

Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Η δεκαετία του '80 στην Ευρώπη έζησε την έκρηξη του heavy metal — κι όμως, στην Ιταλία, ήταν μια μπάντα που ξεκίνησε τα πάντα: οι Vanadium. Με κομμάτια όπως Don't Be Looking Back, το συγκρότημα από το Μιλάνο έδωσε φωνή σε μια ολόκληρη γενιά που δεν είχε που να στηριχθεί. Στο Travellers Web Radio Blog, αφηγούμαστε την ιστορία τους. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα...

Το "Don't Be Looking Back" είναι ένα δυναμικό heavy metal κομμάτι από τους Vanadium, ένα από τα πρώτα και πιο εμβληματικά συγκροτήματα της ιταλικής metal σκηνής των 80s.

Άλμπουμ: A Race With The Devil (1983)

Συνθέτες: Cataldo Prantera, Vincenzo Reitano, Ruggero Zanolini

"Don't be lookin' back, couldn't steal the time / Be groovin' around..." Το τραγούδι μιλά για απόδραση από το παρελθόν, αυτογνωσία και την ανάγκη να προχωρήσεις μπροστά χωρίς ενοχές ή δισταγμούς.

Οι Vanadium ήταν ένα από τα πρώτα και πιο σημαντικά heavy metal συγκροτήματα της Ιταλίας, με έδρα το Μιλάνο. Δραστηριοποιήθηκαν κυρίως τη δεκαετία του 1980 και θεωρούνται πρωτοπόροι του είδους στη χώρα τους.

Ίδρυση: 1980 από τους Stefano Tessarin (κιθάρα), Ruggero Zanolini (πλήκτρα), Domenico Prantera (μπάσο), Lio Mascheroni (ντραμς) και Pino Scotto (φωνητικά)

Στην αρχή αντιμετώπισαν δυσκολίες λόγω της χαμηλής δημοτικότητας του metal στην Ιταλία, αλλά κατάφεραν να αποκτήσουν φήμη και στο εξωτερικό

Το 2014 κυκλοφόρησε η επίσημη βιογραφία τους από τον δημοσιογράφο Luca Fassina

Κάθε τραγούδι κρύβει μια ιστορία, και οι Vanadium άφησαν ανεξίτηλο αποτύπωμα στην ευρωπαϊκή metal σκηνή.  Αν έχεις αγαπημένες στιγμές ή κομμάτια που σε ταξιδεύουν, γράψ’ τα στα σχόλια.  Το Travellers Blog είναι χώρος για όσους ακόμα αντέχουν το rock… κι εκείνους που το κουβαλούν βαθιά μέσα τους.

Το "Jump" των Van Halen περιλαμβάνεται στο άλμπουμ 1984, το οποίο κυκλοφόρησε στις 9 Ιανουαρίου 1984. Αυτό το άλμπουμ ήταν ένα από τα πιο επιτυχημένα της μπάντας, περιλαμβάνοντας επίσης κομμάτια όπως "Panama", "I'll Wait" και "Hot for Teacher".

Το 1984 ήταν το τελευταίο άλμπουμ με τον David Lee Roth ως τραγουδιστή πριν αποχωρήσει από τη μπάντα το 1985. Έφτασε στο Νο. 2 του Billboard 200, με το "Jump" να γίνεται η μοναδική Νο. 1 επιτυχία τους στο Billboard Hot 100. Σε αντίθεση με τα προηγούμενα κομμάτια τους που ήταν κυρίως βασισμένα στην κιθάρα, το "Jump" έχει έναν έντονα διαφορετικό ήχο, χάρη στο keyboard riff του Eddie Van Halen.

Το "Jump" των Van Halen έχει μια ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από τη δημιουργία του.

Ο Eddie Van Halen είχε γράψει το συνθετικό riff του τραγουδιού ήδη από το 1981, αλλά τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας δεν ήταν σίγουρα αν ήθελαν να ενσωματώσουν keyboards στη μουσική τους.

 Ο David Lee Roth εμπνεύστηκε τους στίχους από μια τηλεοπτική είδηση που είδε για έναν άντρα που σκεφτόταν να πηδήξει από ένα κτίριο. Αντί να γράψει ένα τραγούδι για την απελπισία, αποφάσισε να το μετατρέψει σε ένα μήνυμα ενθάρρυνσης και δράσης.

Το τραγούδι ηχογραφήθηκε στο 5150 Studios, το προσωπικό στούντιο του Eddie Van Halen. Ο παραγωγός Ted Templeman έπεισε τον Roth να γράψει τους στίχους, και η μπάντα ολοκλήρωσε την ηχογράφηση μέσα σε μία μέρα.

Το τραγούδι ήταν μια μεγάλη αλλαγή για τη μπάντα, καθώς αντί για την κλασική κιθάρα, το βασικό riff ήταν παιγμένο σε Oberheim OB-Xa synthesizer από τον Eddie Van Halen. Παρόλο που υπήρξαν αντιδράσεις από τα μέλη της μπάντας, το τραγούδι έγινε σύμβολο της δεκαετίας του '80 και παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια τους.

Το τραγούδι ήταν μια μεγάλη αλλαγή για τη μπάντα, καθώς αντί για την κλασική κιθάρα, το βασικό riff ήταν παιγμένο σε Oberheim OB-Xa synthesizer από τον Eddie Van Halen. Παρόλο που υπήρξαν αντιδράσεις από τα μέλη της μπάντας, το τραγούδι έγινε σύμβολο της δεκαετίας του '80 και παραμένει ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κομμάτια τους.

Το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους κυκλοφόρησε το 1983 με δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας Anthem Records. Ηχογραφήθηκε στα Nimbus 9 Studios στο Τορόντο και η παραγωγή έγινε από τον Geddy Lee των Rush, ένα από τα πρώτα του έργα ως παραγωγού. Το συγκρότημα Boys Brigade σχηματίστηκε στο Τορόντο το 1980 και ένα χρόνο αργότερα συμμετείχαν σε έναν τοπικό διαγωνισμό. Τα καλύτερα τραγούδια από τον διαγωνισμό συμπεριλήφθηκαν σε ένα άλμπουμ συλλογής. Το τραγούδι τους "Mannequin" τράβηξε την προσοχή του σχεδιαστή φωτισμών και σκηνοθέτη των Rush, Howard Ungerleider, ο οποίος έγινε ο μάνατζέρ τους για ένα σύντομο χρονικό διάστημα πριν δώσει τα δικαιώματα στον μάνατζερ των Rush, Ray Danniels. Ο Ray τους υπέγραψε στην Anthem Records και πρόσφερε τα καθήκοντα παραγωγής στον Geddy, ο οποίος ήταν πρόθυμος να βοηθήσει στην ανάπτυξη νέων συγκροτημάτων που τον εντυπωσίασαν. Η μουσική του συγκροτήματος ήταν ενεργητική και ήταν μοναδικοί στο γεγονός ότι είχαν δύο κρουστά σε μια μπάντα new wave.

 Κυκλοφόρησαν δύο σινγκλ: το "Melody" και το "The Passion of Love", το οποίο έφτασε στο Νο. 15 στον Καναδά και στο Νο. 104 στο Billboard. Τα βίντεο και για τα δύο τραγούδια κυκλοφόρησαν και παίχτηκαν στο MuchMusic στον Καναδά. Το συγκρότημα περιόδευσε στον Καναδά και στις ανατολικές ΗΠΑ, αλλά σύντομα προέκυψαν εντάσεις μεταξύ των μελών και το συγκρότημα διαλύθηκε μετά από ένα μόνο άλμπουμ. Ο Malcolm Burn συνέχισε μια σύντομη σόλο καριέρα και έγινε παραγωγός βραβευμένος με Grammy για τη δουλειά του με την Emmylou Harris το 2001. Ο Tony Lester εντάχθηκε στο συγκρότημα Strange Advance για μερικά άλμπουμ, μετά έγινε session μουσικός και παραγωγός σε πολλά ανεξάρτητα συγκροτήματα. 

Το Pride and Joy είναι ένα τραγούδι από τον Τεξανό τραγουδιστή/κιθαρίστα Stevie Ray Vaughan και το  συγκρότημα του Double Trouble. Είναι μια σύνθεση του Vaughan και εμφανίστηκε στο ντεμπούτο του άλμπουμ Texas Flood από την Epic Records. Το "Pride and Joy" κυκλοφόρησε επίσης ως το πρώτο σινγκλ του Vaughan και έχει γίνει ένα από τα πιο γνωστά τραγούδια του.

Κυκλοφόρησε στα τέλη του 1983. Αναφέρεται ο Vaughan σαν δημιουργός, αλλά στην πραγματικότητα είναι ξαναγραμμένο από έναν δίσκο του 1962 που ονομάζεται "I Go Into Orbit" του Johnny Acey.

Το " Reggae Night " είναι ένα σινγκλ του 1983 από τον καλλιτέχνη reggae Jimmy Cliff , και από το άλμπουμ του The Power and the Glory . Κυκλοφόρησε από την Columbia Records στις ΗΠΑ, τον Καναδά και το Μεξικό και στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες μέσω της CBS Records . Γράφτηκε από τον Amir Bayyan και την La Toya Jackson και έγινε διεθνής επιτυχία για τον Jimmy Cliff.

Ο James Chambers , (γεννημένος στις 30 Ιουλίου 1944), γνωστός επαγγελματικά ως Jimmy Cliff , είναι Τζαμαϊκανός ska , rocksteady , reggae και σόουλ μουσικός, multi-instrumentalist, τραγουδιστής και ηθοποιός. Είναι ο μόνος εν ζωή μουσικός της ρέγκε που κατέχει το Order of Merit , την υψηλότερη τιμή που μπορεί να απονεμηθεί από την κυβέρνηση της Τζαμάικας για επιτεύγματα στις τέχνες και τις επιστήμες.

Το "September Night" είναι μια μπαλάντα του βορειοϊρλανδού τραγουδιστή και τραγουδοποιού Van Morrison. Το τραγούδι,παρουσιάζει το χαρακτηριστικό μείγμα σόουλ, μπλουζ και φολκ επιρροών του Morrison. Είτε είστε λάτρης του Van Morrison είτε απλά εκτιμάτε μια καλοφτιαγμένη μπαλάντα, το “September Night” πρέπει να το ακούσετε.

(Songs About September)

Σε αυτό το απλό τραγούδι, ο πρώην Modern Lover κάνει ένα αφιέρωμα στις καλοκαιρινές στιγμές που σας στοιχειώνουν καθώς μεγαλώνετε. Ξέρεις ότι έχεις μπελάδες, λέει ο Richman, “When even fourth grade starts looking good (which you hated).” Σχεδόν κάθε indie rock τραγούδι για το καλοκαίρι βασίζεται σε αυτό.

Υπάρχουν ατελείωτες θεωρίες θαυμαστών για το τι είναι το "Blister in the Sun" — από τον εθισμό στην ηρωίνη μέχρι τον αυνανισμό. Τελικά, δεν έχει σημασία. Η χαρακτηριστική μελωδία του folk-punk συγκροτήματος εξακολουθεί να αντέχει γιατί είναι τόσο πιασάρικη  χτισμένη σε έξυπνα τύμπανα, μια ταπεινή φιγούρα ακουστικής κιθάρας και ένα από τα πιο ικανοποιητικά ρεφρέν της εποχής του.

 Ο Mike Bloomfield (28 Ιουλίου 1943 – 15 Φεβρουαρίου 1981) ήταν Αμερικανός κιθαρίστας και συνθέτης, γεννημένος στο Σικάγο του Ιλινόις. Σεβαστός για το παίξιμο της κιθάρας του, ο Bloomfield γνώριζε και έπαιζε με πολλούς από τους μπλουζ μουσικούς του Σικάγο πριν αποκτήσει τη δική του φήμη και συνέβαλε στη διάδοση της μπλουζ μουσικής στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Το 1965, έπαιξε στο Highway 61 Revisited του Bob Dylan , συμπεριλαμβανομένου του σινγκλ " Like a Rolling Stone ", και έπαιξε με τον Dylan στο Newport Folk Festival εκείνης της χρονιάς .

Ο Bloomfield κατατάχθηκε στο Νο. 22 στη λίστα του Rolling Stone με τους "100 καλύτερους κιθαρίστες όλων των εποχών" το 2003 και στο Νο. 42 από το ίδιο περιοδικό το 2011. Εισήχθη στο Blues Hall of Fame το Το 2012, ως μέλος των Paul Butterfield Blues Band , επίσης εισήχθη στο Rock and Roll Hall of Fame το 2015.

 
Σαν σημερα 21 Μαρτίου1983: Το Βρετανικό progressive/rock συγκρότημα Pink Floyd κυκλοφορεί το δέκατο στούντιο άλμπουμ του με τίτλο “The Final Cut“. Είναι η τελευταία κυκλοφορία του γκρουπ με τραγουδιστή τον Roger Waters, ο οποίος υπογράφει και όλα τα τραγούδια του άλμπουμ. Αρχικά είχε προγραμματιστεί σαν το soundtrack της ταινίας “Pink Floyd The Wall” (1982). Θεωρείται αντιπολεμικό άλμπουμ, το οποίο ο Waters έγραψε για ανθρώπους σαν τον πατέρα του, που έχασαν τη ζωή τους στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δημοφιλή τραγούδια του άλμπουμ: “The Post War Dream“, “The Fletcher Memorial Home“, “The Final Cut“, “Two Suns in the Sunset” κ.α.

 
                                               ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 13 ΜΑΡΤΙΟΥ

1983 Στην κορυφή των Βρετανικών Albums Chart βρίσκεται το άλμπουμ των U2 με τίτλο “War”.  Θεωρείται το πρώτο πολιτικοποιημένο άλμπουμ του συγκροτήματος, κυρίως για τα τραγούδια “Sunday Bloody Sunday” και “New Year’s Day”. Οι ηχογραφήσεις έγιναν στα Windmill Lane Studios στο Δουβλίνο από το Μάιο έως και τον Αύγουστο του 1982, με παραγωγό τον Steve Lillywhite. Έγινε δύο φορές πλατινένιο στη Μεγάλη Βρετανία και τέσσερις φορές στις ΗΠΑ.

 Σαν σήμερα το 1983, οι Def Leppard κυκλοφόρησαν το κλασικό τους τραγούδι "Photograph" στη Βόρεια Αμερική ως το 1ο σινγκλ από το άλμπουμ "Pyromania". Ένα από τα καλύτερα ροκ τραγούδια όλων των εποχών που τελικά έφτασε στο #12 στις ΗΠΑ και στο #32 στον Καναδά

Ανάμεσα στις πιο θρυλικές μορφές της rock μουσικής, ο Phil Lynott παραμένει η επιτομή αυτού που θεωρείται αληθινός rock star. Και παρότι ο τρόπος ζωής του συνέβαλε σημαντικά στον πρόωρο θάνατό του, σήμερα εξακολουθεί να θεωρείται ήρωας από εκατομμύρια θαυμαστές που δεν έχουν ξεχάσει την επίδραση της απίστευτης μπάντας που ηγήθηκε και της δυναμικής μουσικής που συνέθεσε και ερμήνευσε. Το DVD αυτό περιέχει μια ταινία από μία από τις τελευταίες εμφανίσεις του Phil με τους Thin Lizzy, ηχογραφημένη στο αγαπημένο του Δουβλίνο το 1983, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής περιοδείας Thunder and Lightning. Πρόκειται για την τελευταία κινηματογραφημένη εμφάνιση που έδωσε ποτέ ο τόσο πρόωρα χαμένος Phil Lynott.

Η εμφάνιση του Phil Lynott στο Δουβλίνο το 1983 αποτελεί την τελευταία κινηματογραφημένη στιγμή του με τους Thin Lizzy — ένα ιστορικό ντοκουμέντο από έναν αληθινό θρύλο της rock.

0:00 - Intro & Interviews 3:15 - Thunder & Lightning 8:53 - Baby Please Don't Go 14:01 - Angel Of Death 20:01 - Are You Ready? 22:59 - Cold Sweat 26:07 - The Sun Goes Down33:13 - Emerald 37:10 - Still In Love With You 46:05 - Rosalie49:12 - Dancing In The Moonlight 50:56 - Whiskey In The Jar53:39 - Outro

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.