1977 και σαν σήμερα ο mainstream Τύπος ανακοινώνει ότι ο κιθαρίστας Jimmy McCulloch παραιτήθηκε από τους Paul McCartney And Wings για να ενταχθεί σε ένα αναμορφωμένο line-up των Small Faces. Οι εντάσεις σιγόβραζαν λόγω της ολοένα και πιο αλλοπρόσαλλης συμπεριφοράς του McCulloch και της απογοήτευσής του με την απαιτητική, πειθαρχημένη ηγεσία του Paul McCartney. Ο McCartney φέρεται να έδωσε την ευλογία του για την έξοδο, λέγοντας ουσιαστικά στον frontman των Small Faces Steve Marriott, "You can have him!" Δυστυχώς, ο McCulloch βρέθηκε νεκρός από τον αδερφό του, Jack, στο διαμέρισμά του στο Maida Vale, North West London στις 27 Σεπτεμβρίου 1979.

Ο Jimmy McCulloch υπήρξε ένας απίστευτα ταλαντούχος κιθαρίστας (είχε παίξει και στο περίφημο "Something in the Air" των Thunderclap Newman σε ηλικία μόλις 15 ετών), αλλά η συνεργασία του με τον Paul McCartney ήταν καταδικασμένη λόγω της σύγκρουσης των χαρακτήρων τους.  Ο Paul McCartney διοικούσε τους Wings με απόλυτο επαγγελματισμό, αυστηρά χρονικά διαγράμματα και απαιτούσε πλήρη συγκέντρωση. Ο νεαρός κιθαρίστας ζούσε το κλασικό rock 'n' roll lifestyle της εποχής, με βαριά χρήση ουσιών και αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά, κάτι που δημιουργούσε συνεχείς τριβές, ειδικά κατά την περίοδο των ηχογραφήσεων του άλμπουμ London Town. Η μετακίνησή του στους αναγεννημένους Small Faces του Steve Marriott φαινόταν ως η ιδανική διέξοδος και για τις δύο πλευρές, με την ατάκα του McCartney "You can have him!" να δείχνει την ανακούφιση του

Η πορεία του McCulloch με τους Small Faces δεν κράτησε πολύ, καθώς το συγκρότημα διαλύθηκε σύντομα. Στη συνέχεια σχημάτισε μια μπάντα με το όνομα The Dukes.

Στις 27 Σεπτεμβρίου 1979, σε ηλικία μόλις 26 ετών, ο Jimmy βρέθηκε νεκρός από τον αδελφό του στο διαμέρισμά του στο Maida Vale. Η νεκροψία έδειξε καρδιακή ανακοπή λόγω υπερβολικής δόσης ηρωίνης, προσθέτοντας το όνομά του στη μακρά λίστα των πρόωρα χαμένων ταλέντων εκείνης της δεκαετίας.

Ο Jimmy McCulloch (1953–1979) υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα μουσικά φαινόμενα  της βρετανικής rock σκηνής. Παρά το γεγονός ότι έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 26 ετών, άφησε ανεξίτηλο το στίγμα του ως ένας από τους πιο τεχνικούς, μελωδικούς και δυναμικούς κιθαρίστες της δεκαετίας του '70.

Thunderclap Newman (1969): Σε ηλικία μόλις 15 ετών, ο McCulloch έγινε ο νεότερος μουσικός που έφτασε στο No. 1 των charts του Ηνωμένου Βασιλείου με το θρυλικό single "Something in the Air", σε παραγωγή του Pete Townshend των The Who.

Stone the Crows (1972–1973): Εντάχθηκε στο κορυφαίο σκωτσέζικο blues-rock συγκρότημα για να αντικαταστήσει τον κιθαρίστα Les Harvey, ο οποίος είχε πεθάνει από ηλεκτροπληξία πάνω στη σκηνή.

Paul McCartney & Wings (1974–1977): Η πιο διάσημη περίοδος της καριέρας του. Ο McCartney εντυπωσιάστηκε από το ταλέντο του και τον έχρισε βασικό κιθαρίστα της μπάντας. Μαζί τους έζησε την απόλυτη παγκόσμια αποθέωση, παίζοντας σε εμβληματικά άλμπουμ όπως το Venus and Mars και το At the Speed of Sound, καθώς και στην τεράστια περιοδεία Wings Over America.

Small Faces & The Dukes (1977–1979): Μετά την αποχώρησή του από τους Wings, συμμετείχε για λίγο στο reunion των Small Faces και αργότερα σχημάτισε το δικό του hard rock σχήμα, τους The Dukes, με τους οποίους κυκλοφόρησε ένα άλμπουμ λίγο πριν τον θάνατό του.

Αν και ήταν κυρίως γνωστός για τα εκρηκτικά του σόλο κιθάρας (όπως στο "Listen to What the Man Said"), ο McCulloch ήταν και ένας πολύ ικανός συνθέτης με ξεκάθαρη hard rock και blues κατεύθυνση.

Με τους Paul McCartney & Wings:

"Medicine Jar" (από το άλμπουμ Venus and Mars, 1975) Το έγραψε μαζί με τον Colin Allen (πρώην ντράμερ των Stone the Crows). Είναι το πιο διάσημο τραγούδι του, στο οποίο μάλιστα αναλαμβάνει και τα κύρια φωνητικά αντί του McCartney. Το τραγούδι έχει μια τραγική ειρωνεία, καθώς οι στίχοι του προειδοποιούν ενάντια στους κινδύνους της εξάρτησης από τα ναρκωτικά.

"Wino Junko" (από το άλμπουμ Wings at the Speed of Sound, 1976) – Συνθετική & Φωνητική συμβολή: Ακόμα μια εξαιρετική hard rock σύνθεση σε συνεργασία με τον Colin Allen. Ο McCulloch τραγουδά ξανά ως lead vocalist, σε ένα κομμάτι που κινείται σε παρόμοια θεματολογία με το "Medicine Jar".

Με τους The Dukes:

"Heartbreaker" (1979) – Συνθετική συμβολή: Ένα δυναμικό rock κομμάτι από το μοναδικό άλμπουμ του συγκροτήματος, το οποίο συνέγραψε με τα υπόλοιπα μέλη της μπάντας.

"Londonderry" (1972) – Solo Single: Ένα ορχηστρικό, γεμάτο συναίσθημα κομμάτι που κυκλοφόρησε με το όνομα "Jimmy McCulloch and White Line", δείχνοντας τις ικανότητές του στη σύνθεση πέρα από τα πλαίσια μιας μεγάλης μπάντας.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#JimmyMcCulloch #Wings #SmallFaces #ThunderclapNewman #RockHistory #70sRock #TravellersRadio #Rockanizontas

 
Το "Street Survivors" είναι το πέμπτο στούντιο άλμπουμ του θρυλικού αμερικανικού Southern rock συγκροτήματος Lynyrd Skynyrd, το οποίο κυκλοφόρησε στις 17 Οκτωβρίου 1977. Θεωρείται ένα από τα κορυφαία αριστουργήματα της κλασικής ροκ και έχει μείνει στην ιστορία εξίσου για την εξαιρετική του μουσική όσο και για την τραγική συγκυρία που συνέβη αμέσως μετά την κυκλοφορία του. 

Οι λεπτομέρειες, η ιστορία και η κληρονομιά του δίσκου συνοψίζονται στα εξής σημεία:

Το άλμπουμ αποτέλεσε προθήκη για τον κιθαρίστα και τραγουδιστή Steve Gaines, ο οποίος είχε ενταχθεί στο συγκρότημα μόλις ένα χρόνο νωρίτερα. Ο Gaines συνέβαλε τα μέγιστα στη σύνθεση των τραγουδιών και μοιράστηκε τα κύρια φωνητικά με τον frontman Ronnie Van Zant στο κομμάτι "You Got That Right". 

Η Tracklist του Original 1977 LP:

1. What's Your Name
2. That Smell
3. One More Time
4. I Know a Little
5. You Got That Right
6. I Never Dreamed
7. Honky Tonk Night Time Man
8. Ain't No Good Life 

Το εξώφυλλο-φωτιά και η ανάκληση

• Το αρχικό εξώφυλλο: Στην πρώτη κυκλοφορία του δίσκου, το συγκρότημα απεικονίζεται να περπατά μέσα από φλόγες, με τον Steve Gaines να τυλίγεται οπτικά περισσότερο από αυτές.
• Η τραγική ειρωνεία: Μόλις τρεις ημέρες μετά την κυκλοφορία του, στις 20 Οκτωβρίου 1977, το ναυλωμένο αεροπλάνο που μετέφερε την μπάντα συνετρίβη στο Μισισιπή. Στο δυστύχημα έχασαν τη ζωή τους έξι άτομα, ανάμεσά τους ο τραγουδιστής Ronnie Van Zant, ο κιθαρίστας Steve Gaines, και η τραγουδίστρια Cassie Gaines. 
• Η αλλαγή: Λόγω του μακάβριου εξωφύλλου και του δυστυχήματος, η δισκογραφική εταιρεία (MCA) απέσυρε τον δίσκο από την κυκλοφορία και τον επανακυκλοφόρησε με ένα εναλλακτικό εξώφυλλο (με μαύρο φόντο).

  

  (Ευτυχώς μας άφησε να βάλουμε κι ένα βινύλιο να παίξει…)

  
  

 

Το «Kill City» είναι ένα μνημειώδες στούντιο άλμπουμ των Iggy Pop και James Williamson, οι οποίοι υπήρξαν βασικά μέλη του θρυλικού proto-punk συγκροτήματος The Stooges. Αν και ηχογραφήθηκε ως ντέμο το 1975, κυκλοφόρησε τελικά  τον Νοέμβριο του 1977 από την ανεξάρτητη δισκογραφική εταιρεία Bomp! Records. Το άλμπουμ θεωρείται σήμερα ένας σκοτεινός, κλασικός rock 'n' roll δίσκος και ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στην ωμή ενέργεια των Stooges και τη σόλο καριέρα που ξεκίνησε ο Iggy Pop με τη βοήθεια του David Bowie. 

Το άλμπουμ είναι μια σκοτεινή βόλτα σε μια παρακμιακή πόλη — μια “Kill City” γεμάτη ναρκωτικά, απελπισία, αλλά και μια σπίθα ελπίδας.

Το Ιστορικό της Ηχογράφησης

• Η κατάρρευση: Το 1974 οι The Stooges διαλύθηκαν μέσα σε ένα κλίμα έντονης χρήσης ναρκωτικών και ψυχικής εξάντλησης. 
• Το άσυλο: Το 1975, ο Iggy Pop νοσηλευόταν οικειοθελώς σε ψυχιατρική κλινική για να αποτοξινωθεί.
• Τα Σαββατοκύριακα: Ο κιθαρίστας James Williamson εξασφάλισε χρόνο στο home studio του Jimmy Webb. Ο Iggy έπαιρνε ειδική άδεια τα Σαββατοκύριακα από την κλινική για να ηχογραφήσει τα φωνητικά. 
• Η απόρριψη: Καμία μεγάλη δισκογραφική εταιρεία δεν δέχτηκε να αγοράσει το υλικό εκείνη την περίοδο. 
• Η επιστροφή: Μετά την επιτυχία του άλμπουμ The Idiot του Iggy το 1977, η Bomp! Records αγόρασε τις ταινίες, πρόσθεσε overdubs και κυκλοφόρησε τον δίσκο.
• Μουσικό Στυλ και Θεματολογία
  • Ήχος: Λιγότερο επιθετικός από το Raw Power των Stooges, αλλά γεμάτος με βρώμικα blues, slide κιθάρες, πιάνο και σαξόφωνο.
  • Στίχοι: Αντανακλούν την παρακμή, την απόγνωση και την εξάρτηση από τις ουσίες στο Λος Άντζελες των μέσων της δεκαετίας του '70.
  • Το ομώνυμο κομμάτι: Το τραγούδι «Kill City» γράφτηκε τελευταίο για να λειτουργήσει ως το «hit» του δίσκου. Η φράση «Kill City» αναφέρεται πιθανότατα στο επικίνδυνο και γεμάτο ναρκωτικά περιβάλλον του Λος Άντζελες εκείνης της εποχής.
  Σημαντικά Κομμάτια του Άλμπουμ
  • «Kill City»: Το δυναμικό εναρκτήριο riff που καθορίζει το στυλ του δίσκου.
  • «I Got Nothin'» και «Johanna»: Δύο κομμάτια που είχαν ξεμείνει από την ύστερη περίοδο των The Stooges.
  • «Consolation Prizes»: Ένα κομμάτι με έντονο ρυθμό που πλησιάζει τον κλασικό rock ήχο.
  • «Night Theme»: Ένα ατμοσφαιρικό, ορχηστρικό κομμάτι που δείχνει τη συνθετική ωριμότητα του Williamson.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#IggyPop #JamesWilliamson #KillCity #PunkRock #ProtoPunk #Stooges #DetroitRock #RockHistory #TravellersVinylMoments #Rockanizontas

 
Το Powerhouse είναι μια συλλογή τραγουδιών (compilation album) του βρετανικού hard rock συγκροτήματος Deep Purple, η οποία κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1977. 

Το άλμπουμ περιλαμβάνει ζωντανές ηχογραφήσεις και ακυκλοφόρητα κομμάτια studio από τη χρυσή εποχή της Mark II σύνθεσης του γκρουπ, στην οποία συμμετείχαν οι Ian Gillan, Ritchie Blackmore, Roger Glover, Jon Lord και Ian Paice. Αν και κυκλοφόρησε μετά τη διάλυση της μπάντας το 1976 για να κρατήσει ζωντανό το όνομά τους στην αγορά, κατάφερε να γίνει χρυσό στην Ιαπωνία. 

Το Powerhouse κυκλοφόρησε το 1977 από την Purple Records ως συλλογή σπάνιου υλικού των Deep Purple Mk II. Δεν είναι στούντιο άλμπουμ, αλλά μια επίσημη έκδοση που συγκεντρώνει live ηχογραφήσεις, outtakes και unreleased tracks από την περίοδο 1968–1972.

Η κυκλοφορία έγινε αρχικά μόνο στην Ευρώπη και την Ιαπωνία, με περιορισμένη διανομή.

Το άλμπουμ περιλαμβάνει υλικό από τρεις διαφορετικές πηγές:

1) BBC & στούντιο outtakes (1968–1969)

“Hush” (BBC live)
“Wring That Neck” (BBC live)
“Painted Horse” (outtake από το Who Do We Think We Are, 1972)

2) Live Japan 1972 – Osaka & Tokyo

“Child in Time”
“Black Night”
“Cry Free” (στούντιο outtake, 1970)

Οι ηχογραφήσεις του 1972 προέρχονται από τις ίδιες συναυλίες που γέννησαν το Made in Japan, αλλά δεν είχαν κυκλοφορήσει επίσημα μέχρι το Powerhouse.

Line‑up (Mk II – 1969–1973)

Ian Gillan – φωνητικά
Ritchie Blackmore – κιθάρα
Jon Lord – πλήκτρα
Roger Glover – μπάσο
Ian Paice – ντραμς

Όλο το υλικό του Powerhouse ανήκει στην κλασική σύνθεση Mk II, παρότι η κυκλοφορία έγινε το 1977 — τέσσερα χρόνια μετά τη διάλυση της σύνθεσης.

Το Powerhouse κυκλοφόρησε σε μια περίοδο όπου οι Deep Purple είχαν ήδη διαλυθεί (1976).
Η Purple Records έψαχνε υλικό από το αρχείο για να καλύψει τη ζήτηση της αγοράς.
Τα περισσότερα κομμάτια ήταν γνωστά στους συλλέκτες αλλά όχι διαθέσιμα επίσημα.
Το άλμπουμ έγινε σημαντικό για τους fans γιατί περιείχε την πρώτη επίσημη κυκλοφορία των “Painted Horse” και “Cry Free”.

#DeepPurple #Powerhouse #DeepPurpleMkII #1977 #ClassicRock #HardRock #TravellersWebRadio #Rockanizontas

Την καληνύχτα μας σήμερα θα την πούμε με τους Status Quo  και το "For You". Ευχαριστούμε όσους πέρασαν και σήμερα από εδώ.

Ένα από τα πιο ήρεμα και συναισθηματικά κομμάτια των Status Quo, μακριά από το κλασικό boogie‑rock ύφος που τους καθιέρωσε.

Το “For You” αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές μπαλάντες των Status Quo, ενός συγκροτήματος που από τα τέλη των ’60s έως και σήμερα παραμένει συνώνυμο του βρετανικού boogie‑rock. Παρότι η μπάντα έγινε γνωστή για τον ηλεκτρισμένο, επαναλαμβανόμενο ρυθμό και τα κιθαριστικά riffs που καθόρισαν άλμπουμ όπως τα “Piledriver” (1972) και “Hello!” (1973), το “For You” παρουσιάζει μια εντελώς διαφορετική πλευρά τους.

Το κομμάτι βασίζεται σε καθαρή μελωδική γραφή, με έμφαση στη φωνή του Francis Rossi, ο οποίος παραδίδει μια από τις πιο ήρεμες και συναισθηματικές ερμηνείες του.

Το “For You” κυκλοφόρησε το 1977 μέσα στο άλμπουμ Rockin’ All Over the World, αποτελώντας μία από τις πιο μελωδικές στιγμές των Status Quo.

Το “For You” δεν ανήκει στα εμπορικά “μεγάλα” singles των Status Quo, ωστόσο αποτελεί αγαπημένο κομμάτι για τους ακροατές που αναζητούν τη μελωδική πλευρά της μπάντας.

Στο κομμάτι συμμετέχουν τα βασικά μέλη της εποχής:

Francis Rossi – φωνή, κιθάρα Rick Parfitt – κιθάρα, φωνητικά

Alan Lancaster – μπάσο  John Coghlan – τύμπανα

Οι Status Quo σχηματίστηκαν το 1962 και εξελίχθηκαν σε ένα από τα πιο σταθερά και εμπορικά επιτυχημένα βρετανικά rock συγκροτήματα, με πάνω από 60 charting singles στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το “For You” ανήκει στην περίοδο όπου η μπάντα είχε ήδη καθιερωθεί διεθνώς, έχοντας εμφανιστεί σε μεγάλα φεστιβάλ και έχοντας χτίσει φήμη για τις ζωντανές τους εμφανίσεις.

 

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

 

#StatusQuo #ForYou #ClassicRock #SoftRock #BritishRock #FrancisRossi #RickParfitt #TravellersWebRadio #Rockanizontas

 
Η πρώτη σύνθεση των Earthrise, ηχογραφημένη στα μέσα των ’70s, αποκαλύπτει ένα σχήμα που συνδύασε progressive rock, symphonic στοιχεία και πρώιμη ηλεκτρονική αισθητική.

Το “Eden’s Child” αποτελεί το εναρκτήριο κομμάτι του άλμπουμ Earthrise και μία από τις πιο χαρακτηριστικές στιγμές του αμερικανικού underground progressive rock των ’70s. Η σύνθεση εμφανίζεται τόσο στην αρχική ηχογράφηση του 1975 όσο και στην ολοκληρωμένη εκδοχή του άλμπουμ που κυκλοφόρησε το 1977 στις ΗΠΑ. Το κομμάτι επανεκδόθηκε σε remastered μορφή το 2018, επιβεβαιώνοντας τη διαχρονική του αξία στο χώρο του symphonic prog.

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η αρχική εκδοχή του “Eden’s Child” ηχογραφήθηκε live σε δύο κανάλια με δύο room mics, σε μια πρώιμη μορφή του συγκροτήματος που τότε αποτελούνταν από τους Bill Drobile (keyboards, vocals), Paul Yacovett (bass) και Kenn Pierog (drums, vocals) . Στην ολοκληρωμένη στούντιο εκδοχή του 1977, η σύνθεση αποδίδεται στο τρίο Bill Drobile – keyboards & lead vocals, Kenn Pierog – bass, guitar & vocals και Greg Didonato – drums, percussion & Moog drums

Οι στίχοι, διαθέσιμοι στην επίσημη Bandcamp σελίδα, περιγράφουν μια υπαρξιακή αφήγηση με κοσμικές και μυθολογικές αναφορές: «There are no dreams left within me… I was the setting of an ancient sun… To live and grow a Child of Eden.» . Το περιεχόμενο συνδέεται με την ευρύτερη θεματική του άλμπουμ, που εξερευνά την ανθρώπινη ταυτότητα μέσα από sci‑fi συμβολισμούς.

Η παραγωγή της στούντιο εκδοχής πραγματοποιήθηκε στα Songbird Studios, ενώ το remaster του 2018 έγινε στα Appleworks Studios και Final Sound Studios, με επιμέλεια του Ty DeGroff και restoration από τον Greg Didonato . Η καθαρότητα του remaster ανέδειξε λεπτομέρειες που στην αρχική έκδοση χάνονταν λόγω περιορισμών της εποχής.

Οι Earthrise σχηματίστηκαν στα μέσα της δεκαετίας του ’70 και κινήθηκαν στο χώρο του symphonic και melodic progressive rock. Το άλμπουμ Earthrise περιλαμβάνει συνθέσεις όπως “Arcturus”, “New Clear Dawn” και “Prelude”, με διάρκεια που ξεπερνά τα 30 λεπτά. Η επανέκδοση του 2018 από την ArcEden Music έφερε το συγκρότημα ξανά στο προσκήνιο των συλλεκτών.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#Earthrise #EdensChild #SymphonicProg #ProgRock #70sProg #ArcEdenMusic #TravellersWebRadio #Rockanizontas

 
Το ντεμπούτο των Saints, στις 21 Φεβρουαρίου 1977, αποτελεί μία από τις πρώτες ολοκληρωμένες punk δουλειές — πριν το βρετανικό και αμερικανικό κύμα καθιερωθεί.

Το (I’m) Stranded είναι το ντεμπούτο άλμπουμ των The Saints, κυκλοφορημένο στις 21 Φεβρουαρίου 1977 από την EMI Australia . Ηχογραφήθηκε σε δύο φάσεις, τον Ιούνιο και τον Δεκέμβριο του 1976, στα Window Studios, Brisbane, σε μια περίοδο όπου το punk δεν είχε ακόμη αποκτήσει διεθνή ταυτότητα. Η μπάντα —μακριά από τα κέντρα του Λονδίνου και της Νέας Υόρκης— ανέπτυξε έναν ήχο ωμό, γρήγορο και εντελώς ανεξάρτητο από τις σκηνές που θα κυριαρχούσαν λίγους μήνες αργότερα.

Το άλμπουμ ανοίγει με το ομώνυμο single «(I’m) Stranded», το οποίο είχε προηγηθεί τον Σεπτέμβριο του 1976 και χαρακτηρίστηκε από το Sounds ως «Single of this and every week» . Η μουσική κατεύθυνση είναι καθαρά punk rock: γρήγοροι ρυθμοί, κιθαριστική παραμόρφωση, φωνητική επιθετικότητα και πλήρης απουσία στιλιστικών συμβιβασμών. Η παραγωγή των Mark Moffatt και Rod Coe είναι χαμηλού budget, αλλά αποτυπώνει την ενέργεια της μπάντας χωρίς επεξεργασίες.

Η σύνθεση των Saints την περίοδο των ηχογραφήσεων περιλάμβανε τους Chris Bailey (φωνή), Ed Kuepper (κιθάρα), Kym Bradshaw (μπάσο) και Ivor Hay (ντραμς). Το άλμπουμ περιλαμβάνει κομμάτια όπως «One Way Street», «Messin’ With the Kid», «Erotic Neurotic» και «Nights in Venice», τα οποία συνδυάζουν garage αισθητική με proto‑punk επιρροές. Η ωμή ηχητική προσέγγιση, η ταχύτητα και η απουσία στιλιστικής διακόσμησης καθιστούν το (I’m) Stranded ένα από τα πρώτα ολοκληρωμένα punk LP παγκοσμίως.

Η ιστορική σημασία του άλμπουμ είναι καθοριστική: οι Saints θεωρούνται από τους πρώτους που ηχογράφησαν και κυκλοφόρησαν punk υλικό πριν το είδος αποκτήσει διεθνή αναγνώριση. Το (I’m) Stranded προηγείται χρονικά των περισσότερων βρετανικών κυκλοφοριών του 1977 και αποτελεί σημείο αναφοράς για την αυστραλιανή rock ιστορία.

Το άλμπουμ κυκλοφόρησε αρχικά από την EMI Australia, ενώ οι εκδόσεις για Ηνωμένο Βασίλειο και ΗΠΑ έγιναν μέσω Harvest και Sire αντίστοιχα . Η διάρκεια του δίσκου είναι 34:33 και ηχογραφήθηκε σε αναλογικό εξοπλισμό, με ελάχιστη παραγωγική παρέμβαση. Το single «Erotic Neurotic» κυκλοφόρησε τον Μάιο του 1977, λίγο πριν η μπάντα μετακομίσει στο Ηνωμένο Βασίλειο. Το (I’m) Stranded έχει επανεκδοθεί πολλές φορές, συμπεριλαμβανομένων remasters και deluxe εκδόσεων, και θεωρείται πλέον θεμελιώδες άλμπουμ για την παγκόσμια punk δισκογραφία.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

#TheSaints #ImStranded #PunkRock #AustralianPunk #1977 #EdKuepper #ChrisBailey #TravellersWebRadio #Rockanizontas