Η κάθοδος της ψυχής στο σώμα την απομάκρυνε από τα θεικά αίτια, από τα οποία επληρούτο με νόηση, δύναμη και καθαρότητα, και την έφερε σε επαφή με το φυσικό γίγνεσθαι και τα υλικά πράγματα, από τα οποία γεμίζει με λήθη, πλάνη και άγνοια. Πράγματι όταν κατέβηκε, την περιέβαλαν από το Σύμπαν και ζωές πολύμορφες και χιτώνες ποικιλόμορφοι, που την κατέβασαν προς την θνητή σύσταση και την εμπόδιζαν στη θέαση των όντων. (Πρόκλος - Σχόλια στον Αλκιβιάδη 224) 

ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ 
Πρώτον: Να δεχθεί ενέργεια, να φωτιστεί. 
Δεύτερον: Να εκδηλώσει τις αρετές του. 
Τρίτον: Να αναληφθεί ο ίδιος. Δηλαδή να δώσει ως πνευματικός Γανυμήδης, στο ίδιο το διάστημα τα φώτα τα οποία προσέλαβε τα οποία επαύξησε. Τις αρετές του. Ποια ποιότητα εκδηλώνουμε στον βίο μας. Αυτό μετράει. Ποιο ποιοτικό φως. Αν είμαστε συνδημιουργοί του παντός. Αν μετέχουμε τουλάχιστον στο θείο ιεραρχικό σχέδιο των πνευματικών ηγητόρων του πλανήτη μας. Αυτό είναι πολύ βασικό. Χωρίς συνειδητή παρουσία σ αυτό και συμμετοχή, δεν είναι δυνατόν να αυξηθεί το φως μας και δεν είναι δυνατόν να κάνουμε ένα βήμα έσω και άνω. (Αναστάσιος Ασημακόπουλος , Πλανητική Ευθύνη) 
«Ιερόν συμβουλή» Έχεις την ιερή  υποχρέωση να παρέχεις τη  συμβουλή και τις γνώσεις σου για  την πρόοδο και  βελτίωση του ατόμου και της ανθρωπότητας. (Από ΤΑ ΧΡΥΣΑ ΕΠΗ ΤΩΝ ΠΥΘΑΓΟΡΕΙΩΝ) 
Ο πόθος να γνωρίσει κανείς την αλήθεια γεννιέται μόνο από τον ΘΕΙΟ ΕΡΩΤΑ. Για να συλλάβει η ανθρώπινη ψυχή το ΚΑΛΛΟΣ (Αφροδίτη), την ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ (Ερμής) και την ΑΛΗΘΕΙΑ (Απόλλων) που ορίζουν τον υπεραισθητό κατ΄ αρχήν κόσμο. 
Όμως, είναι τόσο ρηχή η εποχή μας, ακριβώς επειδή οι άνθρωποι έχουν σταματήσει να κάνουν αυτό για το οποίο είναι προορισμένοι από τη φύση τους να κάνουν. Να ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΝ. Και επειδή οι Νεοέλληνες, στη μεγάλη τους πλειοψηφία, αγνοούν το τι είναι να φιλοσοφεί κανείς, έχουν δομήσει κοινωνίες στις οποίες πάσχει κάθε πτυχή του βίου τους. Οι περισσότεροι ταυτίζουν το φιλοσοφείν με το αμπελοφιλοσοφείν (χάσιμο χρόνου). Διασύρουν τόσο την τέχνη του να φιλοσοφεί κανείς όσο και την ίδια τη Φιλοσοφία που απορρέει από την αληθινή τέχνη, επειδή ο ωφελιμισμός έχει διαποτίσει κάθε καλλιτεχνικό ή διανοητικό οίστρο της ψυχής μας.

ΕΝΝΕΑ ΕΤΗ ΦΩΤΟΣ

Το να είναι κάποιος παλιά ψυχή σχετίζεται με το πώς βλέπει και προσεγγίζει τη ζωή. Οι απόψεις μιας παλιάς ψυχής είναι σαν αυτές κάποιου πολύ μεγαλύτερου. Κάποιου που έχει ζήσει μια μακρά και αποτελεσματική ζωή. Οι παλιές ψυχές προσεγγίζουν την ζωή με μια μεγαλύτερη αίσθηση γνώσης και σοφίας. Οι παλιές ψυχές είναι συχνά μπερδεμένες και ανίκανες να καταλάβουν πράγματα που άνθρωποι της ηλικίας τους θεωρούν διασκεδαστικά ή σημαντικά. Και μερικές φορές απλά νιώθουν εκτός τόπου.



Οι παλιές ψυχές έχουν έμφυτα μια σύνδεση με το σύμπαν και την φύση και μπορούν να προσεγγίσουν εσωτερικά βάθη που οι άλλοι δεν μπορούν να φανταστούν. Χρειάζεται ένα πολύ ιδιαίτερο είδος ανθρώπου για να αγαπήσει μια παλιά ψυχή. Μπορεί να είναι δύσκολο, αλλά αξίζει. Ακολουθούν 5 πράγματα που πρέπει να ξέρετε πριν ερωτευτείτε μια παλιά ψυχή:

Ξοδεύουν πολύ χρόνο μέσα στο κεφάλι τους

Εννοώ.. ΠΟΛΥ χρόνο. Οι παλιές ψυχές δημιουργούν πλούσιες εσωτερικές ζωές και συχνά κάνουν πολλές σκέψεις και αναζήτηση στην ψυχή τους. Όταν τους συναντάτε να είναι χαμένοι στις σκέψεις ή να ονειροπολούν για μεγάλες περιόδους, μην φοβηθείτε να τους τραβήξετε απαλά πίσω στην πραγματικότητα. Η λέξη κλειδί είναι «απαλά».

Δεν τους νοιάζουν τα υλικά αποκτήματα ή η απόκτηση πλούτου και κύρους

Για τις παλιές ψυχές, κανένα από αυτά τα πράγματα δεν μετράνε πραγματικά. Δεν νοιάζονται για το πόσα χρήματα έχει κάποιος ή τι αμάξι οδηγεί. Οι παλιές ψυχές προτιμούν να μη ζουν τον τυπικό σύγχρονο τρόπο ζωής με έμφαση στα υλικά αγαθά. Αντιθέτως, συγκεντρώνονται στα σημαντικά πράγματα στη ζωή που τα λεφτά δεν μπορούν να αγοράσουν.

Κάποιες φορές θα θελήσουν να μείνουν μόνοι

Οι παλιές ψυχές χρειάζονται πολύ χρόνο μοναξιάς για να σκεφτούν και να αποφορτιστούν από οτιδήποτε συμβαίνει στη ζωή τους. Για αυτό, χρειάζονται αυτόν τον ιδιαίτερο άνθρωπο στη ζωή τους για να το καταλάβει αυτό, παρά να νιώθουν ότι τους έχουν απορρίψει ή να νιώθουν αναστάτωση όταν θέλουν να μείνουν μόνοι.

Έχουν αντισυμβατικές ιδέες για τη ζωή

Οι παλιές ψυχές βλέπουν τον κόσμο και τη ζωή σε μια πολύ πιο ευρεία κλίμακα. Εξαιτίας αυτού, οι φιλοσοφικές τους απόψεις μπορούν να επηρεάσουν τις σχέσεις τους και τον τρόπο που εκλαμβάνουν τα πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή τους. Προετοιμαστείτε να εκπλαγείτε από τον τρόπο που βλέπουν τα πράγματα.

Έχουν μια χαλαρή, ανέμελη φύση

Στην πραγματικότητα, είναι τόσο χαλαρή που μερικές φορές μπορεί να φαίνεται σαν να μην νοιάζονται ή σαν οι σημαντικά δύσκολες στιγμές να μη μοιάζουν τόσο σκληρές για αυτούς. Δεν είναι ότι δεν νοιάζονται ή ότι δε νιώθουν θλίψη ή στενοχώρια. Απλά δεν επηρεάζονται το ίδιο με τους περισσότερους ανθρώπους. Βλέπουν την κάθε μάχη στη ζωή σαν ευκαιρία να μάθουν και να γίνουν πιο δυνατοί.

Μετάφραση: awakengr.com via dailyvibes.org

“Ονειρευόμαστε ταξίδια στο σύμπαν. Μα το σύμπαν δεν είναι μέσα μας; Τα βάθη του πνεύματός μας δεν τα γνωρίζουμε – προς τα μέσα οδηγεί ο μυστικός δρόμος. Μέσα μας ή πουθενά είναι η Αιωνιότητα με τους κόσμους της, το παρελθόν και το μέλλον”

Novalis

Αν ξαναγύριζαν οι καιροί, οι καιροί που πέρασαν! Γιατί ο άνθρωπος ξόφλησε! Ο άνθρωπος έπαιξε όλους τους ρόλους! Στα φανερά, κουρασμένος να σπάει είδωλα θα αναστηθεί, θα αναστηθεί ελευθερωμένος από όλους αυτούς τους θεούς, κι όντας κι ο ίδιος απ΄τον ουρανό θα ανιχνεύσει τους ουρανούς!

Rimbaud

……”Γιατί οι θνητοί μονάχα ανησυχούν, η γη τους δέχεται όλους, μα πιο κοντά στο φως πηγαίνουνε, ψηλά στον Αιθέρα, εκείνοι, που, πιστοί σε μύχιον έρωτα και σε Θεϊκό πνεύμα, ελπίζοντας κ΄υπομένοντας, το πεπρωμένο τους ήρεμα νικούν”’….

Holderlin

…..”Έχω την πεποίθηση ότι η υψηλότερη δραστηριότητα του Λόγου, ο οποίος περιλαμβάνει όλες τις ιδέες, είναι μια αισθητική πράξις και ότι το αληθές και το αγαθόν αδελφώνονται μόνον μέσα στο ωραίο.. Η ποίηση θα αποκτήσει μέ τον τρόπο αυτό μια υψηλότερη αξιοπρέπεια και στο τέλος θα γίνει αυτό που ήταν στην αρχή, παιδαγωγός της ανθρωπότητας”…..

Schiller

“Το ένα είναι επίσης και τα Πάντα.. Όλη η τραγικότητα στηρίζεται σε μια αξεπέραστη αντίφαση…Η ταυτότητα και η διαφορά μας δίνονται ταυτόχρονα…Κάθε λέξη που προφέρεται προκαλεί το αντίθετό της… Το συμπαντικό και το ιδιαίτερο συμπίπτουν.. το ιδιαίτερο είναι το συμπαντικό που εμφανίζεται υπό διαφορτικές συνθήκες.. το ίδιο μου το όραμά  είναι μια σκέψη και η σκέψη μου ένα όραμα… “

Goethe

Η λέξη ποίηση προέρχεται από το ποιώ και σημαίνει τόσο δημιουργία, ανάδυση και ανέλιξη ενός Λόγου που ενοράται και στοχάζεται το ένδηλο νόημα των φαινομένων, που εμφανίζονται ως κοσμικά αποσπάσματα, αρθρωμένα με την Ολότητα του Κόσμου, όσο και πράξη, έργο ποιητικό, αισθητικό και λειτουργικό.

Η ποίηση, ως έρωτας δημιουργίας και μορφοποίησης παραπέμπει στην τέχνη  της οποίας αποτελεί τον εσώτερο πυρήνα, η τέχνη ως αισθαντική ενατένιση του αόρατου και συγκινησιακή εκδήλωση του ψυχισμού, ο οποίος αποτελεί το ανταύγασμα του αόρατου. Η τέχνη, ένα παλλόμενο και φωτεινό πλάσιμο αυτού που ήδη ενυπάρχει στη φύσιν είναι με την πιο ολοκληρωμένη έννοια ένα ποείν, μια προβολή αυτού που αποκαλύπτεται εν εαυτώ, είναι ταυτοχρόνως η πραγμάτωση της φύσεως και της ποιήσεως,  οργανική ορμή που δημιουργεί και φυλάσσει αυτό που ακτονοβολεί μέσα στο σκοτάδι. Η ποιητικότητα της τέχνης συνίσταται σε μια ανάδυση, μια ανάδυση στο φως αυτού που ενοικεί στα άδυτα βάθη του Κόσμου, αυτή η ανάδυση ως δημιουργία συνοδεύεται από τη ευλαβική φύλαξη του αναδυόμενου, από το οποίο αντλεί ο άνθρωπος τα προς το ζην και πάνω στο οποίο οικοδομεί.

Όμως η ποίηση παραπέμπει και στην τεχνική, μιας που συνιστά τον εσώτερο λόγο της ανθρώπινης ενέργειας και πράξης. Όμως η μεταστροφή των αξιών, την οποία αποδίδουμε στον πλατωνικό υποβιβασμό των φυσικών μορφών και των ανθρώπινων τεχνουργημάτων και στην αριστοτελική-καρτεσιανή κυριαρχία επί της γνώσης για να ασκηθεί κυριαρχία, υποβίβασε την  αυθεντική έννοια της τέχνης σε μια αναπαραστασιακή και διακοσμητική λειτουργία. Και βέβαια η εκμεταλλευτική και καταστροφική διάσταση της τεχνολογίας,  η λατρεία της υποτιθέμενης αντικειμενικής επιστήμης και η μηδενιστική μηχανοκρατία  είναι η φυσική κλιμάκωση της δυτικής μεταφυσικής μετά τον Πλάτωνα. Ακριβώς γι΄αυτό το κάλεσμα για υπέρβαση των μεταφυσικών αντιθέσεων και διχοτομήσεων σημαίνει αποδοχή της βαθιάς συνέργειας ανθρώπου και κόσμου. Ο άνθρωπος δεν είναι υπο-κείμενο που ‘’βρίσκεται απέναντι’’ από αντι-κείμενα, με τα οποία έχει ‘’σχέση αντιπαλότητας’’. Αυτή η σχέση, σχέση ωφελισμού, χρησιμότητας και αφαίρεσης, απότοκη της λεγόμενης αναλυτικής αντικειμενικότητας του ορθολογιστικού-ντετερμινισμού και των αλλαζονικών ισχυρισμών του θετικισμού δίνει τη δυνατότητα του ελέγχου και της κυριαρχίας της φυσικής δημιουργίας, η επίταξη της φύσης για σπάταλους, άπληστους και ματαιόδοξους σκοπούς την εξαναγκάζει να παραχωρήσει γνώση και ενέργεια, όμως το τίμημα είναι η βαρβαρότητα, η απελπισία και το παράλογο, η αποξένωση εν τέλει από αυτό που μέσα στη φύση και μέσα στη φύση του  κάθε όντος είναι ζωντανό και κρυμμένο και μόνο μια υπομονετική προσοχή και ένας ευλαβικός διαστοχασμός μπορεί να το ακτινοβολήσει και να το προστατεύσει. Η φύση και τα όντα απαντούν απέναντι στον τεχνολογικό εξαναγκασμό με μια αναπόφευκτη διαλεκτική, καλύπτουν το αυθεντικό ποιόν τους και παραποιούν τη σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο, αυτό σημαίνει αυταπάτη.

Ποίηση, εν ολίγοις, είναι ο τρόπος που εμφανίζονται τα πράγματα στον άνθρωπο, έτσι όπως ο άνθρωπος μιλάει, σκέφτεται και πράττει σε σχέση με αυτά. Η ποίηση είναι η ενσάρκωση της γλώσσας, όπου ο άνθρωπος ομιλείται από το ιερό και ‘’επιτρέπει’’την διάνοιξη στο αβυσσαλέα απόμακρο. Δέχεται την διείσδυση του απεριόριστου στο πεπερασμένο και έτσι καταξιώνει την υπερβατική διάσταση του όντος. Μ΄αυτή την έννοια η αυθεντική ποίηση δεν ‘’μιμείται’’, όπως το έθεσε ο Πλάτωνας, ούτε ‘’αναπαριστά’’ ή ‘’συμβολίζει’’, όπως υποθέτει η μετα-αριστοτελική θεωρία. Η αυθεντική ποίηση καλεί, ονομάζοντας αυτό που δεν είναι ον, ιδέα ή μορφή,  Αυτό, η Ενότητα του Πολλαπλού, η Πολλαπλότητα του Ενός, ξεδιπλώνεται και αναδιπλώνεται, δίχως αρχή και τέλος, διαφοροποιείται απροσδιόριστα. Η ποίηση ανταποκρίνεται στο κάλεσμα Αυτού που δεν είναι χωρίς τον Άνθρωπο και ο Άνθρωπος χωρίς Αυτό και επιχειρεί να  επικοινωνήσει με την ποιητικότητά του, να συντονιστεί και να δονηθεί  στο ρυθμό των μεταμορφώσεών του. Αυτή είναι η δύναμη και ενέργεια της ποίησης να πάλλεται στο ρυθμό των μεταμορφώσεων του Κόσμου, να ενοράται και να ονομάζει το αδιανόητο, τον εν χρόνω, άχρονο κόσμο και να ιερουργεί το φανέρωμα του στη γενέθλια γη του, τη θνητή και πεπερασμένη του φύση. Με αυτή την έννοια η αλήθεια της δεν είναι στατική, τελεσίδικη και αιώνια, αλλά συμβαίνει συνεχώς, εισχωρεί στο γίγνεσθαι του χρόνου και αποκαλύπτει τον αόρατο κόσμο και συγχρόνως επιστρέφει στην πηγή της, τον αόρατο κόσμο.  Ο Αόρατος κόσμος, το παιχνίδι της απο-κάλυψης και της συγκάλυψης, ο τόπος του μη τόπου, μια χρονικότητα μη χρονική, αυτη η ενιαία και διαφοροποιημένη Ολότητα αναζητά την ποίηση για να δώσει εστία στο μυστήριο, στο δέος και το θάμβος του Αναπάντητου.

Το όραμα της συνάντησης, τόσο της σκέψης, όσο και της ποίησης με τον Κόσμο και η εμπειρία του ανέφικτου αυτής της συνάντησης εμψυχώνει και συντρίβει συγχρόνως τον στοχασμό και την ποίηση. Η αποκάλυψη και η φανέρωση, η απόσυρση και η απόκρυψη του Κόσμου, αλληλοδιαδέχονται η μια την άλλη και αυτοαναιρούνται ταυτόχρονα. Αυτό συνιστά το μείζον αίνιγμα και το διαρκές ερώτημα. Η αδυνατότητα μόνιμης συνάντησης Κόσμου και σκέψης, η αναγνώριση και η συμφιλίωση με το φευγαλέο και το εφήμερο αυτής της συνάντησης  μπορεί να μας ανοίξει σε μια ζωή γαλήνια, αλλά και διάπυρη, σε έναν νηφάλιο στοχασμό και σε μια μεθεκτική δημιουργία.

 ΑΛΕΞΗΣ ΚΑΡΠΟΥΖΟΣ

του Θεόδωρου Σταυρόπουλου*


«Ένα όνειρο με ακολουθούσε πάντοτε κατά την διάρκεια της ζωής μου: η μορφή του συχνά άλλαζε, όμως πάντοτε, με σχεδόν τα ίδια λόγια, άκουγα την παραίνεση ‘γράψε μουσική’», εξομολογείται ο Σωκράτης στο «Φαίδωνα». «Αυτό το όνειρο για μένα ήταν μια ενθάρρυνση να συνεχίσω ν’ ασχολούμαι με την μελέτη της φιλοσοφίας η οποία ανέκαθεν υπήρξε ο στόχος της ζωής μου, και αποτελεί ταυτόχρονα τον υψηλότερο, τον ευγενέστερο σκοπό της μουσικής».

Η σχέση της μουσικής με την πνευματική υπόσταση του ανθρώπου είναι τόσο στενή όσο εκείνη που υφίσταται ανάμεσα στο σώμα του και την τροφή που λαμβάνει. Ήδη από την αρχαιότητα τόσο οι σοφοί όσο και οι κοσμικοί άρχοντες αναγνώριζαν τον καταλυτικό ρόλο της μουσικής στο να εμψυχώνει και να εμπνέει τις πράξεις των ανθρώπων. Οι οπλίτες βάδιζαν με τον παιάνα του Αλαλάξιου Άρη ή του Ηρακλή στα χείλη τους για ν’ ατσαλώσουν τα νεύρα τους εν όψει της αιματοχυσίας και της βίας που τους περίμενε· το αργόσυρτο κι επαναλαμβανόμενο ψάλσιμο του ιεροφάντη πριν από τις θυσίες υπέβαλε τον πιστό με την υπνωτιστική του ιεροπρέπεια και κινούσε μέσα του ένα συναίσθημα δέους. Ακόμα και σήμερα η μουσική χρησιμοποιείται για τους ίδιους ακριβώς σκοπούς σε στρατιωτικές παρελάσεις, πολιτικές συναθροίσεις, θρησκευτικές τελετές, αθλητικά δρώμενα και ψυχαγωγικές παραστάσεις. Ίσως ο κυνισμός που η μοντέρνα εποχή έχει καλλιεργήσει μέσα μας, σε συνδυασμό με την αδιαμφισβήτητη κυριαρχία της εικόνας, μας κάνει να μην δίνουμε τόση σημασία στα ακουστικά ερεθίσματα.

Κάτι μέσα μας όμως, η ψυχή, σκιρτά ενστικτωδώς στους ψίθυρους μιας αρμονίας λες και ακούει παραγγέλματα στην μητρική του γλώσσα. Γιατί η μουσική δεν είναι τίποτα άλλο παρά η γλώσσα των συναισθημάτων. Μπορεί να έχει δομή, συντακτικό και αλφάβητο που απαρτίζεται από μαθηματικούς λόγους αλλά, στην εκφορά της, είναι ένα σύστημα που εκφράζει καταστάσεις ψυχής και αντί για λέξεις χρησιμοποιεί εικόνες οι οποίες γίνονται αντιληπτές περισσότερο από τα συναισθηματικά αισθητήρια του ανθρώπου παρά από το λογικό μέρος του μυαλού του. Ως εκ τούτου είναι μια γλώσσα πολύ πιο άμεση, πολύ πιο αποτελεσματική, παγκόσμια και περιεκτική απ’ οποιαδήποτε άλλη έχει εφεύρει ποτέ ο ανθρώπινος νους.

Ο Πλάτωνας, στην «Πολιτεία», δίνει ιδιαίτερη σημασία στην μουσική παιδεία των νέων της ιδανικής κοινωνίας που οραματίζεται. Θεωρεί μάλιστα ότι τα «φαύλα» τραγούδια εκμαυλίζουν τις ψυχές των ανθρώπων και πρέπει να απαγορευτούν όπως άλλες πρακτικές οι οποίες κρίνονται απ’ όλους ως επιβλαβείς για το σώμα.

Η αρχαία ιατρική, στην πιο ολιστική και μυστηριακή της έκφανση, χρησιμοποιούσε επίσης την μουσική ως μέσο ίασης του σώματος, αναγνωρίζοντας τον άρρηκτο δεσμό ανάμεσα στις δύο υποστάσεις του ανθρώπου – την πνευματική και την υλική: στα Ασκληπιεία εξασκούταν η λεγόμενη μέθοδος της εγκοίμησης, όπου ο πάσχων οδηγούνταν σε ένα είδος βαθιού, ιαματικού ύπνου μέσα από συγκεκριμένες μελωδίες και μουσικές αρμονίες οι οποίες στόχευαν να ερεθίσουν στην ψυχή του κέντρα τα οποία ήλεγχαν τις νοσούσες λειτουργίες του σώματός του.

Ακόμα και σήμερα η ψυχολογία μελετά την επίδραση της μουσικής στην συμπεριφορά των ανθρώπων – ειδικά επάνω στην εύπλαστη ψυχή των εφήβων. Όλοι μας, το δίχως άλλο, γνωρίζουμε το στερεοτυπικό χαρακτήρα του «οργισμένου νέου» που ακούει μουσική η οποία θυμίζει περισσότερο σαματά παρά οτιδήποτε άλλο λες για να προσαρμόσει τα ακούσματά του με την κατάσταση του ψυχικού του κόσμου. Όσο περισσότερο κανείς παρατηρεί τους χαρακτήρες των ανθρώπων γύρω του, τόσο περισσότερο θα είναι σε θέση να μαντέψει τα ακούσματά τους τα οποία, αναμφίβολα, έχουν συμβάλει στη σμίλευση του ψυχισμού τους.

Εάν θεωρήσουμε την ψυχή του ανθρώπου ως το προϊόν του αθροίσματος των βιωμάτων και των ερεθισμάτων που έχει δεχθεί, τότε θα ήταν απολύτως λογικό και αποδεκτό να πούμε ότι η επίδραση της μουσικής είναι ένα ακόμη βίωμα: μια εμπειρία η όποια ξετυλίγεται στον κόσμο των συναισθημάτων αλλά ο ίδιος ο άνθρωπος την προσλαμβάνει ως εξίσου σημαντική και αληθινή με τις εμπειρίες του στον κόσμο της χειροπιαστής ύλης. Σκεπτόμενοι υπό αυτό το πρίσμα, τί συναρπαστικά ενδεχόμενα ανοίγονται μπροστά μας! Η διάπλαση μιας υγιούς και δυνατής ψυχής, ικανής να ξεπεράσει όλες τις αντιξοότητες και τις φουρτούνες της ζωής όχι μόνο είναι στο χέρι μας αλλά βρίσκει αρωγό τον ατελείωτο και πολύμορφο ωκεανό μουσικής που μας περιβάλλει. Δεν έχουμε παρά να βουτήξουμε στα βάθη του, να βρούμε τις φτερούγες τις ψυχής μας και να αναδυθούμε, πετώντας προς τα ουράνια.

*Ο Θεόδωρος Σταυρόπουλος διδάσκει Εφαρμοσμένα Μαθηματικά στο Φυσικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Μουσικά Προάστια

Feel the Music Deep Inside

 ΨΥΧΗ
ΕΙΝΑΙ ΚΡΑΜΑ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ (ΔΙΑΙΡΕΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ) ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ (ΑΔΙΑΙΡΕΤΗΣ ΟΥΣΙΑΣ)

Η Ψυχή το βασικό ένδυμα του πραγματικού Πνευματικού Ανθρώπου, υφασμένη από δύο συστατικά: το Διαιρετό ―την πάστα/υλικό της λεπτοφυέστερης ενέργειας του υλικού κόσμου, του κόσμου της διττότητας ‒ και το Αδιαίρετο που είναι η Πνοή του δημιουργού της ύλης, δηλαδή την Αδιαίρετη Ουσία που έφερε μαζί του ο δημιουργός, όταν αυτός εξέπεσε από τους Κόσμους των Υπερσυμπάντων της Αλήθειας, στο απαγορευμένο υλικό σύμπαν/δένδρο.

ΠΛΑΤΩΝ "ΤΙΜΑΙΟΣ" (35a1-35b3) «Δημιούργησε δε ο δημιουργός την ψυχή από τα εξής και ως εξής: Από την αδιαίρετη και αιωνίως αμετάβλητη ουσία (του Αδιάσπαστου Πνεύματος), καθώς επίσης και από την υπάρχουσα περί τα σώματα διαιρετή (διαχωρισμένη διά του Λόγου), δι’ αναμείξεως δηλαδή και των δύο αυτών, είχε ουσίες και από το ένα είδος και από το άλλο, και έτσι την έκανε ενδιάμεση ουσία μεταξύ της αδιαιρέτου και της διαιρετής των σωμάτων ουσίας».

Ενδημεί στους λεπτοφυέστερους ενεργειακούς χώρους του σύμπαντος πάνω από τις περιοχές του αστρικού πεδίου.
Αυτά τα σώματα λοιπόν, (φυσικό, αιθερικό, αστρικό, κατώτερο νοητικό και ψυχικό), περιβάλλουν (σαν ενδύματα) τον Πνευματικό Άνθρωπο, τον Θεϊκό Σπινθήρα/Αδάμ ‒το μισό κομμάτι του Θείου Ανθρώπου.


πηγη

Ο Ερωτας και η Ψυχη είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα.

Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας.

Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων. Διαβάστε τον μύθο, όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Ερωτας και Ψυχη

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.

Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Ερωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.

Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:

«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το «τέρας» του βουνού.

Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.

Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει.

Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα.

Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.
πηγη

«Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος, αυτάρ εμοί γένος ουράνιον. τόδε δ’ ίστε και αυτοί. Διψίη δ’ ειμί αύη και απόλλυμαι. Αλλά δότ’ αίψα ψυχρόν ύδωρ προρρέον της Μνημοσύνης από λίμνης».

(Της Γης παιδί είμαι και του έναστρου Ουρανού• το γένος μου είναι βεβαίως ουράνιο. Αυτό το γνωρίζετε και οι ίδιοι. Φλέγομαι από την δίψα μου και χάνομαι• δώστε μου γρήγορα κρύο νερό που αναβρύζει από της Μνημοσύνης την λίμνη).



ΟΙ ΨΥΧΗ ΚΑΙ Η ΠΗΓΗ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ


ΙΕΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΜΝΗΜΟΣΥΝΗΣ
«Της Γης παιδί είμαι και του έναστρου Ουρανού. Το γένος μου είναι βεβαίως ουράνιο. Αυτό το γνωρίζετε και οι ίδιοι. Φλέγομαι από την δίψα μου και χάνομαι. Δώστε μου γρήγορα κρύο νερό που αναβρύζει από της Μνημοσύνης την λίμνη» .
ΑΛΛΗ ΑΠΟΔΟΣΗ :
"Είμαι παιδί της Γης και του έναστρου Ουρανού. Το γένος μου είναι ουράνιο. Αυτό το γνωρίζετε και οι ίδιο. Φλέγομαι από την δίψα μου και χάνομαι. Δώστε μου γρήγορα κρύο νερό που αναβρύζει από της Μνημοσύνης την Πηγή".

Αυτός ο Ορφικός στίχος οφείλει να εδραιωθεί στο υποσυνείδητο τόσο βαθιά ώστε όταν το σώμα πεθάνει να έχει "περάσει" και στην συνειδητότητα. Διότι αυτός ο στίχος ειπώνεται από την αφυπνισμένη Ψυχή, στους φύλακες που φυλάνε τις Πηγές της Λήθης και της Μνημοσύνης (και όχι τις λίμνες, έστω και αν αναφέρεται η λέξη "λίμνη").
Ενδιάμεσά τους υπάρχει και μία άλλη Πηγή που δεν προφέρεται στα δικά μας πεδία! Ο συγκεκριμένος Ορφικός στίχος ανήκει στην τέχνη του Θανάτου και στην δικαιοδοσία των Ιερών Μυστηρίων του Ποσειδώνα και του Ζευ. Αυτός ο στίχος των Ορφικών αφορά την δράση της συνειδητοποιημένης Ψυχής μετά Θάνατον, η οποία έχει ενοποιηθεί με το Πνεύμα κατά την διάρκεια της ενσαρκωμένης Ζωής.
Το συμπέρασμα αυτό βγαίνει διότι η συνειδητοποιημένη Ψυχή αναφέρει ότι το γένος της είναι Ουράνιο. Όπως γνωρίζουμε όλες οι Ψυχές που βρίσκονται σε αυτόν τον πλανήτη δεν είναι Ουράνιες. Οι περισσότερες είναι είτε υλικές είτε τεχνητές. Είναι πολύ λίγες εκείνες που είναι Ουράνιες. Επίσης οι Ψυχές που αναφέρονται στον όρο υλικές διέπονται από τον όρο της "αυτοχθονίας" και προέρχονται από γαλαξιακά συστήματα, ως επί το πλειστον. Αυτόχθων είναι εκείνος που δημιουργήθηκε από τα συστατικά της Γαίας. Όμως υπάρχουν και αυτόχθωνες που συμπλήρωσαν το Ουράνιο συστατικό τους με αυτά της Γαίας. Τα Γαλαξιακά συστήματα (πλανητικά ή αστρικά) είναι εκείνα που ανήκουν στο υλικό και αιθερικό τετρασδιάστατο επίπεδο. Υπάρχει μία διαφορετικότητα ανάμεσα στις Αυτόχθονες Αστρικές Ψυχές , στις τεχνητές Υλο-ψυχές (αυτού καθαυτού) και στις Ουράνιες Ψυχές.
Όταν η Ψυχή αναφέρει στον Ορφικό στίχο ότι είναι Ουράνια, εννοεί ότι προέρχεται από την 5η σφαίρα και επάνω. Δηλαδή προέρχεται από τα ΔΙΑ-Γαλαξιακά συστήματα. Για αυτό και ο στίχος αυτός προφέρεται μετά την συνειδητή Αφύπνιση - Ενθύμηση και μετά την επαφή με τα Ουράνια Πεδία. Κάποια Ψυχή που δημιουργήθηκε στα Υλικά Πεδία και να επαναλάβει αυτόν τον στίχο δεν πρόκειται να έχει αποτέλεσμα. Όσοι προχωρούν στα Ιερά Μυστήρια του Πατρός Ζευ και του Ποσειδώνα, είναι εκείνοι που τους επιτρέπεται η είσοδος από τον ίδιο τον Απόλλωνα.

Η προϋπόθεση για να εισακουστεί από τους φύλακες είναι να έχει αφυπνιστεί η οντότητα - Άνθρωπος ενοποιώντας Ψυχή και Πνεύμα όταν βρίσκεται εν ζωή! Διαφορετικά οι φύλακες της Πηγής δεν αναγνωρίζουν την δόνηση. Και μάλιστα λέγεται και στα Αρχαία Ελληνικά :

"Γης παις ειμί και ουρανού αστερόεντος, αυτά εμοί γένος ουράνιον, τόδε δ’ ίστε και αυτοί. Διψίη δ’ ειμί αύη και απόλλυμαι. Αλλά δοτ’ αίψα ψυχρόν ύδωρ προρρέον της Μνημοσύνης από λίμνης (πηγής)".
Σύμφωνα με τα Αρχαία Ελληνικά Τυπικά των Μυστηρίων αρκετοί ήταν οι Ήρωες που ήπιαν από την Πηγή της Μνημοσύνης.
Υπάρχει στον Ελλαδικό χώρο μία τοποθεσία του Απόλλωνα όπου συνδέεται με την τελετουργία των Ιερών Μυστηρίων και μάλιστα ως κύριος Φύλακας της συγκεκριμένης τοποθεσίας είναι ο Ασκληπιός. Τα νερά που ρέεουν από τις Πηγές του χώρου είναι κρύα. Ο συγκεκριμένος χώρος συνδέεται άμεσα με την Υπερβόρεια Πατρίδα του Απόλλωνα και ο εκπαιδευτής του Μύστη που θα κατορθώσει να έρθει σε επαφή με την δόνηση του χώρου είναι ο ίδιος ο "Άβαρις".

Η λέξη "πηγή" που αντικαταστάθηκε από την λέξη "λίμνη" υπάρχει στα πολύ αρχαία κείμενα των Ορφικών. Σκοπός αυτής της φράσης είναι να εισέλθει στα Πεδία των Μακάρων και να σταματήσει το "αιώνιο παιχνίδι" των επανενσαρκώσεων. Δεν εισέρχεται όμως αμέσως. "Ανεβαίνει" σε εκείνα τα πεδία του 'Αδη, όπου πρώτα θα προετοιμαστεί, επιλέγοντας να «κλείσει οριστικά» σε αυτό το πεδίο των κύκλο των επανενσαρκώσεων. Τότε προετοιμάζεται για την είσοδό της στις ανώτερες Σφαίρες.

Επίσης προσοχή θέλει η λέξη των Αρχαίων Ελληνικών που αναφέρεται στο Ύδωρ. Το Ύδωρ είναι "προρρέον" και όχι "απορρέον". Είναι εκείνο δηλαδή το αιθέριο Ύδωρ της Πεμπτουσίας, το Πρώτο Ύδωρ που σχημάτισε την Πηγή και όχι εκείνο που βγαίνει από αυτήν. Είναι ο πυρήνας που δημιουργεί και όχι το αποτέλεσμα.

Για αυτό η λέξη των Ορφικών "Προρρέον" δεν συμβαδίζει με την λίμνη παρά με την Πηγή. Εάν υπήρχε η λέξη «Απορρέον» τότε θα συμβάδιζε με την λέξη «Λίμνη». Η λέξη «Προρρέον» σηματοδοτεί το βαθύ υποσυνείδητο και όχι το επιφανειακό συνειδητό.
Θέλει μεγάλη προσοχή το Αρχαίο Κείμενο, διότι πολλές λέξεις έχουν επιτηδευμένα αντικατασταθεί.

Επίσης στην μετάφραση η λέξη "βεβαίως" δεν χρειάζεται. Η αφυπνισμένη Οντότητα-Άνθρωπος δεν έχει να βεβαιώσει (να πείσει) σε τίποτα τους Φύλακες της Πηγής, διότι αφενός εκείνοι γνωρίζουν και αφετέρου η Ψυχή είναι Γυμνή και Καθαρή. Οπότε δεν έχει να βεβαιώσει και να πείσει κανέναν και για τίποτα.

Το Ύδωρ της Μνημοσύνης είναι «κρύο» διότι σχετίζεται άμεσα με τον Αρχέτυπο Ήλιο της 5ης Σφαίρας. Ο Αρχέτυπος Ήλιος – Απόλλωνας της 5ης Σφαίρας πηγάζει κατευθείαν από την Πηγή - Πυρ της Εστίας της 6ης Ολύμπιας Σφαίρας και αποτελεί το επίπεδο της Απολλώνιας Φλόγας. Όποιος έχει συντονιστεί με την 5η σφαίρα και έχει βιώσει τον Αρχέτυπο Ήλιο η δόνηση του «μεταφράζεται» στις δικές μας αισθήσεις είναι ως «κρύο». Όπως ακριβώς και τα Ύδατα της Πηγής της Μνημοσύνης των Ιερών Μυστηρίων.

Η ζέστη που αναφέρεται στο τυπικό των Ιερών Μυστηρίων του Ζευ και του Ποσειδώνα ανήκει στην Πηγή της Λήθης, από όπου η Ψυχή πίνει για να ξεχάσει την προηγούμενη ενσάρκωση και να προετοιμαστεί για την επόμενη. Η ζέστη αυτή σχετίζεται με τον δικό μας Υλικό τετρασδιάστατο Ήλιο. Αυτό σημαίνει ότι όλες οι επανενσαρκώσεις γίνονται μέσα στις υλικές διαστάσεις. Συγκεκριμένα μία Ψυχή προετοιμάζεται για την επόμενη επανενσάρκωση στα αόρατα κατώτερα τετρασδιάστατα πεδία του Άδη. Ενώ και πάλι στα ανώτερα τετρασδιάστατα πεδία του Άδη προετοιμάζεται η Ψυχή που έχει πιεί από την Πηγή της Μνημοσύνης για την είσοδό της στα πεδία των Μακάρων της 5ης Σφαίρας.

Μία άλλη επίσης σημαντική διαφορά είναι το «Πυρ» και η «Φλόγα». Το Αιώνιον και Άσβεστον Πυρ είναι το Πυρ της Εστίας. Η διαφορά του Πυρός με την Φλόγα είναι η εξής :
Το Πυρ είναι κάτι όπως τα αναμμένα κάρβουνα στο τζάκι. Δεν είναι η Φλόγα που βγαίνει από την αναμμένη Φωτιά . Το Πυρ είναι ακίνητο και πάλλεται. Όπως πάλλεται το Δόρυ της Αθηνάς στα Ολύμπια δώματα, καθώς το κρατά στο χέρι.
Από το Άσβεστον Πυρ της Εστίας παράγεται η Απολλώνιος Φλόγα, η οποία μετατρέπει τον παλμό σε κίνηση καθώς κατέρχεται στις χαμηλότερες Σφαίρες για να αφυπνίσει την Συνείδηση.

Ανάμεσα στο Άσβεστον Παλλόμενο Πυρ της Εστίας και στην Αρχέτυπη Απολλώνια Φλόγα της Κίνησης και της Δράσης υπάρχει ένας «αιθέριος λώρος» που συνδέει τον Παλμό και την Κίνηση. Ο Αιθέριος αυτός Λώρος «ξεπηδά» από το Κηρύκειο του Ερμή. Ενώ η σύνδεση του Αρχέτυπου Ήλιου της 5ης Σφαίρας με τον Υλικό Ήλιο της 4ης Σφαίρας δημιουργείται μέσα από τις 7 πορείες του Άρματος του Άρη.

Το Ιερόν Πυρ της Εστίας «μεταφράζεται» από τον Ανθρώπινο εγκέφαλο ως Χρυσή Αιθέρια Δόνηση που πάλλεται. Τοποθετείται δε στην 6η Ολύμπια Σφαίρα.
Καθώς η Απολλώνιος Φλόγα «ξεπηδά» μέσα από το Πυρ διαθέτει την ίδια ακριβώς δόνηση. Όταν η Απολλώνιος Φλόγα (Αιθέρια Φωτιά) εισχωρεί στην 5η Σφαίρα διαμέσου του Αρχέτυπου Ήλιου (ο οποίος βρίσκεται και αυτός στην 5η Σφαίρα)και τον πυροδοτεί, τότε «μεταφράζεται» από τον Ανθρώπινο εγκέφαλο ως Λευκό-χρυση Δόνηση. Διότι καθώς η Αιθέρια δόνηση αποκτά ένα είδος αιθέριας ταχύτατης κίνησης παρουσιάζεται στο Λευκό Χρώμα.

Καθώς η Απολλώνιος Φλόγα κατέρχεται και εισέρχεται διαμέσου της Πύλης του Υλικού τετρασδιάστατου Ήλιου, στην 4η και 3η διάσταση τότε αποκτά στην μεν 4η ένα ιώδες ανοικτό χρώμα, ενώ στην 3η διάσταση ένα βιολετι-ιώδες (πιο σκούρο χρώμα).
Τα υλικά πεδία ονομάζονται διαστάσεις και όχι σφαίρες. Με την έννοια σφαίρα ονομάζουμε τα πεδία από την 4η διάσταση και επάνω.
Οι μεταβολές αυτές της Απολλώνιας Φλόγας έγκειται αφενός στην 5η σφαίρα διότι εισέρχεται στον «Άχρονο Χρόνο», ενώ στην 4η και 3η διάσταση διότι εισέρχεται στον «Υλικό Χρόνο».

Αυτός ο Ορφικός στίχος μιλάει στο βαθύ υποσυνείδητο, για αυτό και οφείλει να έχει εδραιωθεί όταν ο Άνθρωπος βρίσκεται "εν ζωή". Ο στίχος αυτός υπαγορεύει ένα μέρος του Πυθαγόρειου Βίου. Έτσι όταν η Ψυχή και το Πνεύμα εγκαταλείψει την Ύλη και βρεθεί μπροστά στους Φύλακες των Πηγών, τότε λειτουργεί το Αστρικό Εν-Συνείδητο και επαναλαμβάνει αυτούς τους στίχους.
Επίσης ο στίχος αυτός συνοδεύει τον Ορφικό Ύμνο της Μνημοσύνης και ειπώνεται στο τέλος στα Ιερά Μυστήρια του Ζευ και του Ποσειδώνα, τα οποία (στην κλίμακα) είναι αμέσως μετά τα Πυθαγόρεια.

Τα Ιερά μυστήρια είναι η Κορωνίς (η μήτρα που γέννησε τον Ασκληπιό, την θεραπεία και την μετουσίωση διαμέσου της Απολλώνιας δόνησης) των Πέντε Κορυφών του Αστέρα (δηλαδή η Κορωνίς του Ανθρώπου).
Αυτό σημαίνει ότι η οντότητα - Άνθρωπος - Μύστης οφείλει να έχει περάσει, να έχει μυηθεί στα προηγούμενα (Καβείρια - Ελευσίνια - Ορφικά - Πυθαγόρεια) έστω και με έναν σύγχρονο τρόπο.
Αυτά που γράφω γνωρίζω ότι είναι δύσκολα στην σημερινή εποχή, αλλά όχι ακατόρθωτα. Είναι όμως η σειρά «εν τάξει» και ο Απόλλωνας που επιβλέπει όλες αυτές τις διαδικασίες είναι πολύ αυστηρός με τα τυπικά των Μυστηρίων.
Για να ενεργοποιηθεί ο συγκεκριμένος Ορφικός στίχος ο Άν- θρωπος (ο Άνω Θρώσκων) οφείλει πρώτα να αφυπνίσει την Μνημοσύνη - Ενθύμηση. Όταν "αρχίσει να θυμάται", όταν αρχίσει να επικοινωνεί με τα αρχεία της Γνώσης των Ανώτερων Σφαιρών, τότε στον Ύμνο της Μνημοσύνης, προσθέτει και τον συγκεκριμένο προαναφερθέντα στίχο. Μόνο τότε μπορεί να λειτουργήσει ο συγκεκριμένος στίχος και να δώσει τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Άϊλα

Έρως και Ψυχή