Η προσκόλληση ως στάση ζωής είναι βολική αλλά έχει το τίμημά της. Η συνειδητή ή ασυνείδητη επιθυμία για να παραμείνουμε στο ισχύον καθεστώς - όποιο είναι αυτό για τον καθένα μας - πηγάζει από την ανάγκη να νιώσει ασφαλής*. Απορρέει δηλαδή από φόβο για το άγνωστο.
Αυτή η τακτική στην ουσία καθιστά κάποιον ανίσχυρο γιατί παύει αυτομάτως κάθε εξέλιξη. Και όταν δεν υπάρχει εξέλιξη, υπάρχει στασιμότητα, εντροπία διαταραχή και αποσύνθεση.
Διότι η έλλειψη εξέλιξης έρχεται σε αντίθεση με τη φύση του ανθρώπου, δηλαδή αντιτίθεται στις υψηλότερες ανάγκες του για ανάπτυξη και πρόοδο. Και δυστυχώς όταν συμβαίνει αυτό δεν θα μπορέσει να φτάσει στην πληρότητα και στην ολοκλήρωση που αποζητά η ψυχή του.
Αντίθετα το να είστε αποστασιοποιήμενοι δηλαδή να μην είστε προσκολλημένοι από το αποτέλεσμα που αναμένετε δείχνει δύναμη, γνώση και κατανόηση για το πως λειτουργούν τα πράγματα στη ζωή.

 Η αποστασιοποίηση είναι εφικτή όταν έχεις αποκτήσει συνειδητότητα. Εκείνη την συνειδητότητα που θα σου δώσει την δυνατότητα να εμπιστευτείς, σαν να ξέρεις, από κάπου, ότι όλα θα μπουν στην τέλεια θέση τους στον σωστό χρόνο.
Κι αν δοκιμάσουμε να ορίσουμε τι είναι εμπιστοσύνη, θα έλεγα ότι είναι η βεβαιότητα και η γνώση που έχετε ότι θα λάβετε αυτό που χρειάζεστε.
Όχι αναγκαστικά αυτό που νομίζετε ότι θέλετε -που απορρέει από το Εγώ- αλλά αλλά αυτό που πραγματικά έχει ουσία για σας και είναι σε αρμονία με την υπόσταση της ύπαρξής σας.
Ζητήστε λοιπόν αυτό που θέλετε, εστιάστε στα ουσιώδη, σε αυτό που πραγματικά έχει σημασία. Δραστηριοποιηθείτε σε αυτά που είναι στον έλεγχό σας και περιμένετε... Τα υπόλοιπα τα αναλαμβάνει το σύμπαν και εσείς ξέρετε πια καλά ότι τα αποτελέσματα θα έρθούν και μάλιστα την πιο κατάλληλη στιγμή. Επομένως σταματήστε να ανησυχείτε, να αγχώνεστε, διώξτε μακριά όποια αμφιβολία και αρνητική σκέψη.

Διαφορετικά εάν προσπαθήσετε να δημιουργήσετε κάτι μη έχοντας εμπιστοσύνη, νιώθοντας ανασφάλεια, φόβο, ακόμα και αμφισβήτηση της δυνατότητάς σας να το πετύχετε, τότε εμποδίζετε
την αποδοτικότητα της ροής του σύμπαντος, δημιουργείτε δηλαδή αντίσταση.

Αποστασιοποίηση δεν σημαίνει να μην είσαι συνδεμένος με τη ζωή, να αρνείσαι το πάθος σου ή να ζεις τη ζωή κάποιου που έχει εγκαταλείψει την προσπάθεια...
Σημαίνει συμμετοχή στη ζωή με αγάπη και σοφία, καθώς διατηρείς τη συνείδηση του εσωτερικού σου εαυτού που είναι η πραγματική σου ταυτότητα.

Αποστασιοποιηθείτε και συνειδητοποιήστε πως όλα τα καλά προέρχονται από το πνεύμα σας και τ΄'ιποτα από το Εγώ σας. Εσείς απλά φροντίστε να έχετε τις σωστές πεποιθήσεις, εκείνες που θα επιτρέψουν, την ελεύθερη ροή όλων αυτών που επιθυμείτε, προς εσάς.
_____________________________________________
Από το βιβλίο "Γιατί δεν το μου είπε κανείς ;" 
Ν. Μαντζικοπούλου εκδόσεις Διόπτρα

 
* Συνήθως πιο ανασφαλείς είναι οι άνθρωποι εκείνοι που έχουν περισσότερα από όσα χρειάζονται. Διότι συνεχώς ανησυχούν για το αν θα καταφέρουν να διατηρήσουν αυτά που έχουν (για παράδειγμα την οικονομική τους άνεση, τον σύντροφό τους, την υγεία τους, κλπ.) ή θα καταλήξουν να τα χάσουν.


  Ουτοπία  

Πολλά πνευματικά μονοπάτια συνηγορούν προς μια διανοητική κατάσταση που ονομάζεται αποστασιοποίηση, στην οποία ένα άτομο μετακινείται μακριά από εγκόσμιες ανησυχίες και γίνεται ένας παρατηρητής της ζωής. Αυτό θεωρείται ένα μέσον για να φτάσεις έναν εσωτερικό στόχο καθώς σε ελευθερώνει από περισπασμούς και συγκρούσεις.
Η εικόνα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να εξηγήσει την έννοια δεν είναι αυτή ενός σκονισμένου ταλαιπωρημένου προσκυνητή που ανεβαίνει ένα βουνό, αλλά το λουλούδι του λωτού.

Το κύριο θέμα σχετικά με το λουλούδι του λωτού είναι ότι έχει τις ρίζες του στη λάσπη. Δεν μπορεί να μεγαλώσει χωρίς τη λάσπη και παρόλα αυτά τα πέταλα του είναι παρθένα. Αυτό είναι αποστασιοποίηση.

Η αποστασιοποίηση είναι πολύ κοντά σε αυτό από το οποίο θέλεις να ελευθερωθείς και το οποίο χρησιμοποιώντας το σε κάνει να αναπτυχθείς. Συνήθως υπάρχουν θέματα του εαυτού μας για τα οποία είτε δεν έχουμε επίγνωση, ή δεν μας αρέσουν. Ασυνείδητα, τα παραμορφώνουμε σε κάτι ελκυστικό. Ως εκ τούτου, η σκληρή δουλειά σε ένα άτομο δηλώνει συχνά το φόβο της αποδοκιμασίας. Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο της αποστασιοποίησης – το να κάνεις κάτι, όχι για τη δική του αξία, αλλά για να ενισχύσεις την προσωπική σου θέση. Το λουλούδι του λωτού δεν μετατρέπει τη λάσπη σε τίποτε. Η λάσπη είναι λάσπη. Όμως η λάσπη έχει  θρεπτικά συστατικά που χρειάζονται για να βοηθήσουν την ανάπτυξη του λουλουδιού.

Είναι το ίδιο και σε εμάς. Είμαστε σε μια κατάσταση που δεν μας αρέσει – ‘στη λάσπη’. Και παρόλα αυτά, είναι πιθανόν η πιο σίγουρη θέση που υπάρχει, εάν θα μπορούσαμε να το αναγνωρίσουμε, όχι να το παραμορφώσουμε, και να την αφήσουμε ‘να μας μεγαλώσει’. Ή κάτι άλλο, θέλουμε να ελευθερωθούμε από κάποιον, να είμαστε μόνοι, αλλά η σχέση μας έχει με κάποιον τρόπο παγιδέψει. Το άτομο που βρίσκεται κοντά μας είναι πιθανόν ο καλύτερος δάσκαλος που θα μπορούσαμε να έχουμε, εάν μόνο μπορούσαμε να δούμε τα ‘θρεπτικά στοιχεία’ στην παρουσία του. Εάν θα μπορούσαμε επίσης να αναγνωρίσουμε, ότι πιθανά επικεντρωνόμαστε σε μια μικρότερη πτυχή της προσωπικότητας του και παραβλέπουμε ολοκληρωτικά τα υπόλοιπα. Η αποστασιοποίηση είναι ελευθερία από προκαταλήψεις αυτού του είδους. Σημαίνει να βλέπεις ολόκληρη την εικόνα. Ή πάλι, μπορεί να έχουμε δημιουργήσει ένα χάος από κάτι, να εκθέσαμε τους εαυτούς μας σε κριτική: συνήθως αναστατωνόμαστε μέχρι να μπορέσουμε να αποστασιοποιηθούμε από τη δραστηριότητα στην οποία έχουμε αποτύχει, να σταματήσουμε να την κρατάμε και απλά να εκτιμήσουμε την εσωτερική της αξία και να αναγνωρίσουμε ότι θα γίνει ούτως ή άλλως.

Ζωγράφισε χάριν της ζωγραφικής, για την ομορφιά της ζωγραφικής, όχι για την ομορφιά της ‘δικής μου’ ζωγραφικής. Και η ζωγραφική, σίγουρα, θα συνεχίζει πάντα, ανεξάρτητα από μένα.

Έτσι αποστασιοποίηση σημαίνει να στεκόμαστε ακριβώς δίπλα στους εχθρούς μας και να ανταποκρινόμαστε σε αυτούς με ειλικρίνεια και προσπάθεια και να παρατηρούμε πως εκείνοι εξαφανίζονται ξαφνικά, σαν τα άγρια ζώα που φεύγουν ήρεμα, αντιμέτωπα με την αφοβία και τη γαλήνη.

Από την άλλη μεριά, αποστασιοποίηση επίσης σημαίνει να μην αγγίζεις, να προχωράς ίσια μπροστά έτσι ώστε να μπορείς να δεις ένα πράγμα κατάλληλα. Το να είσαι ένας συναισθηματικός μετεωρολόγος, να είσαι σε θέση να εκτιμήσεις και να προβλέψεις και να προετοιμάσεις.

Αποστασιοποίηση είναι να είσαι ελεύθερος από το χρόνο, και πιο σημαντικό ακόμα, να είσαι ελεύθερος από την παραμορφωμένη οπτική που τοποθετεί το ‘εγώ’ στο κέντρο του σύμπαντος. Με μικρούς τρόπους, αυτή η συνειδητότητα βοηθάει πολύ. Αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι όταν κάποιος σου μιλάει, δεν είσαι αναγκαία το επίκεντρο της προσοχής του, αλλά ότι αυτός κουβαλάει μαζί του εκατοντάδες άλλες σκέψεις και ανησυχίες.

Η αποστασιοποίηση είναι πολύ μεγάλη αρετή. Φέρνει συναισθηματική ασφάλεια, ρεαλισμό και ανανέωση. Κάνει τους άλλους να αισθάνονται ελεύθεροι μαζί σου, ελεύθεροι να έρθουν και να φύγουν χωρίς φασαρία. Αλλά τη στιγμή που σταματάς να αγαπάς τη ζωή, η αποστασιοποίηση γίνεται αδύνατη, γιατί αρχίζεις να κρατιέσαι από τα πράγματα που βοηθάνε.

Η αποστασιοποίηση μαθαίνεται καλύτερα από το Θεό, που βλέπει το κάθε τι αλλά ποτέ δεν σταματά να είναι γεμάτος αγάπη. Επιδεικνύεται καλύτερα με το λουλούδι του λωτού που αγγίζει τη λάσπη, αγγίζει τον πέτρινο πυθμένα, αλλά ποτέ δεν χάνει την ομορφιά του. Ομορφιά σημαίνει να συνεχίζεις να αυξάνεσαι – πάντα.


                                                             Μετάφραση από: Church Anthea (1994). Inner Beauty.

Truth and Spirituality

Feel the Music Deep Inside