Ερωτας και Ψυχη

Ο Ερωτας και η Ψυχη είναι ένα μυθολογικό ζευγάρι, που βασανίστηκαν πολύ μέχρι να μπορέσουν να χαρούν την αγάπη τους ανεμπόδιστα.

Αν και ο Θεός Ερως στην αρχαιότητα ήταν υπεύθυνος για τα πάθη πολλών θνητών και μη, τελικά και ο ίδιος δεν γλίτωσε από τα βέλη του. Ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα την Ψυχή, μια θνητή που είχε τη φήμη μιας πανέμορφης γυναίκας.

Ο μύθος του Ερωτα και της Ψυχής είναι όμορφος και αποδεικνύει τη δύναμη της αγάπης και του έρωτα στις ζωές όλων. Διαβάστε τον μύθο, όπως τον αναφέρει ο Απουλήιος, Ρωμαίος συγγραφέας του 2ου μ.Χ. αιώνα.

Ερωτας και Ψυχη

Η Ψυχή ήταν μια θνητή, κόρη μιας πολύ συνηθισμένης οικογένειας με τρία παιδιά. Ανθρωποι από όλα τα μέρη έρχονταν να επισκεφτούν την Ψυχή και να θαυμάσουν την ομορφιά της, τιμώντας την περισσότερο από τη Θεά Αφροδίτη.

Η Αφροδίτη όταν αντιλήφθηκε τι ακριβώς συνέβαινε, αποφάσισε να ζητήσει την παρέμβαση του γιου της Ερωτα, ο οποίος ανέλαβε να δηλητηριάσει τις ψυχές των ανδρών ώστε να μην επιθυμούν την Ψυχή. Ωστόσο, και ο ίδιος ερωτεύτηκε την Ψυχή, στρέφοντας κατά λάθος το βέλος του κατά του εαυτού του.

Τα χρόνια περνούσαν και οι γονείς της Ψυχής ήταν σαφώς προβληματισμένοι από την έλλειψη μνηστήρων, οπότε αποφάσισαν να στείλουν να πάρουν χρησμό, υποπτευόμενοι ότι κάποιος θεός έχει αναμειχθεί. Στους Δελφούς λοιπόν, ο Απόλλων, υπό την καθοδήγηση του θεού Ερωτα έδωσε χρησμό:

«Η Ψυχή δεν προορίζεται για γυναίκα κανενός θνητού. Ο άντρας της την περιμένει στην κορυφή ενός βουνού, και είναι ένα αποκρουστικό τέρας, που κανείς, ούτε θνητός ούτε αθάνατος, δεν μπορεί να του αντισταθεί». Αν και όλοι έπεσαν σε βαθιά θλίψη, αποφάσισαν να εκπληρώσουν το χρησμό ετοιμάζοντας λαμπρό γάμο με το «τέρας» του βουνού.

Ο γάμος έγινε αλλά η Ψυχή δεν μπορούσε να δει το σύζυγό της, ο οποίος εμφανιζόταν μόνο τα βράδια σε εκείνη και πάντα μέσα στο σκοτάδι. Ήταν ωστόσο τόσο τρυφερός και καλόκαρδος που η Ψυχή κατάλαβε ότι δεν μπορεί να είναι ένα αποκρουστικό τέρας, αλλά ο άντρας που επιθυμούσε σε όλη της τη ζωή.

Περνούσε υπέροχα μαζί του αλλά προβληματιζόταν γιατί δεν τον είχε δει ποτέ. Όταν κάποια στιγμή αποφάσισε να πάει στο πατρικό της, οι αδερφές της ζήλεψαν για την καλή της τύχη και την έπεισαν ότι για να μη θέλει να της φανερωθεί όχι μόνο θα είναι ένα τέρας, αλλά θα θέλει να τη σκοτώσει κιόλας. Ετσι λοιπόν της πρότειναν να τον σκοτώσει εκείνη πρώτη.

Η Ψυχή γύρισε στο παλάτι, και ξάπλωσε με το μυστηριώδη σύζυγό της. Όταν εκείνος αποκοιμήθηκε, η ψυχή πήρε ένα λυχνάρι και ένα μαχαίρι και αποφάσισε να τον σκοτώσει.

Εγειρε από πάνω του και καθώς φώτισε το πρόσωπο του με το λυχνάρι, είδε προς μεγάλη της έκπληξη τον πανέμορφο Θεό Ερωτα.

Η Ψυχή τα έχασε, το λυχνάρι έγειρε στο πλάι και καυτό λάδι χύθηκε πάνω στον Ερωτα.

Ο Ερωτας ξύπνησε από τον πόνο και πέταξε μακριά, λέγοντας της πως η καχυποψία της σκότωσε την αγάπη τους και ότι δεν θα μπορούσαν να είναι μαζί πια, αφού αυτή – μια θνητή – είδε το πρόσωπο ενός αθάνατου.

Μετανιωμένη η Ψυχή άρχισε να αναζητά τον Ερωτα παντού, χωρίς αποτέλεσμα. Κάποια στιγμή μετά από πολλή περιπλάνηση έφτασε σε ναό της θεάς Δήμητρας, η οποία τη συμβούλεψε να παρακαλέσει την Αφροδίτη να την αφήσει να δει το γιο της.

Η Αφροδίτη είχε φυλακίσει τον Ερωτα μέχρι να ξεχάσει την Ψυχή και να επουλωθεί η πληγή από το καυτό λάδι. Ακουσε όμως από τις ικεσίες της Ψυχής και της απάντησε ότι για να δει τον αγαπημένο της, θα έπρεπε πρώτα να περάσει τρεις δοκιμασίες.

Οι δοκιμασίες ήταν δύσκολες, αλλά η Ψυχή κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις δυο πρώτες με επιτυχία. Ωστόσο η τελευταία δοκιμασία απαιτούσε να κατέβει στον Άδη και να φέρει το κουτί της Περσεφόνης στην Αφροδίτη. Το κουτί αυτό περιείχε το μαγικό ελιξήριο της ομορφιάς και η Ψυχή απαγορευόταν να το ανοίξει.

Η Ψυχή πήρε το κουτί αλλά δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να το ανοίξει για να πάρει λίγο φάρμακο ομορφιάς για τον εαυτό της. Ωστόσο στο κουτί η Περσεφόνη δεν είχε βάλει κανένα μαγικό φίλτρο που θα μπορούσε να την κάνει πιο όμορφη, αλλά τον Μορφέα, που την έριξε σε βαθύ ύπνο.

Οταν ο Ερωτας έμαθε τι έπαθε η αγαπημένη του, δραπέτευσε από το παλάτι της Αφροδίτης, πέταξε στον Ολυμπο και παρακάλεσε τον Δία να σώσει την Ψυχή. Ο Δίας συγκινημένος από την αγάπη του θεού Ερωτα, την έκανε αθάνατη, επιτρέποντας στον Ερωτα να ενωθεί μαζί της για πάντα.
πηγη

Read More

ΕΡΩΤΑΣ.....

Στέκομαι στο κατώφλι του Σήμερα
ως ένας επισκέπτης του Χθες.
Το βλέμμα μου απλώνεται,βυθίζεται,
μέσα στον αέναο χορό των αισθήσεων.
Σε χορό μεθυστικό.
Πλανεύει ο χορός τον νου.
Τον μεθά με το κρασί του Διόνυσου.
Χάνεται.
Και τότε...........
Ξυπνά ο Πόθος.
Σπρώχνει,ανοίγει πόρτες βαριές,
χιλιομανταλωμένες στον χρόνο.
Μάταια αντιστέκονται στην ορμή του.
Στην ορμή του!
Να κατακτήσει.......
Να κατακτηθεί.
Το κορμί μου πάλλεται,σείεται.
Λάβα καυτή που ξεχύνεται.
Λάβα που βγαίνει από τα έγκατα της γης.
Το κορμί μου.......γη
Γη που αφήνεται και ζητά να ενωθεί.
Γη που καλεί τον Αρχαίο Έρωτα να 'ρθει.
Να 'ρθει.
Να ενωθεί.
Γη που καλεί τον Ουρανό να κατεβεί.
Να την αγκαλιάσει
Να την τυλίξει
Να ενωθούν με Έρωτα αρχέγονο και συνάμα Ιερό.

Γη και Ουρανός
Το πρώτο ζευγάρι
Η πρώτη ένωση.
Στέκομαι και σε καλώ
Μα ........ακούω μόνο το κενό.
Η φωνή κρύφτηκε μέσα στη σιωπή.
Οι ανάσες δεν γίναν λέξεις
Δεν γίναν μουσική
Χάθηκαν σε διαδρόμους ανήλιαγους,σκοτεινούς.
Υποχώρησαν μπροστά σε χείλη σφραγισμένα.
Μα.........δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Στέκομαι και σε καλώ.
Κάλεσμα σιωπηλό.
Σιωπηλός κι ο ερχομός.
Μια ανάσα.........
Σιωπηλή διείσδυση του αέρα.
Μια ανάσα
Μια ένωση.
Ένας Έρωτας που γεννά.
Γεννά αισθήσεις
Γεννά λέξεις.
Λέξεις όπως Ζωή.
Όπως Έρωτας.
Έρωτας είναι η Ζωή.
Στέκομαι και σε κοιτώ.
Ζωντανό το κορμί μου, πάλλεται στην μουσική σου.
Ως άλλος Οδυσσέας μαγεύεται,
από το γλυκό τραγούδι των Σειρήνων
Αφήνεται να τον παρασύρουν
με τον λάγνο τους χορό,
στον αέναο χορό των αισθήσεων.
Μια ανάσα...........
Μια ανάσα Έρωτας διεισδύει,
μαλακά,γλυκά,ευγενικά,στα κύτταρά μου
και ενώνεται.
Το πρώτο ζευγάρι
Η πρώτη ένωση
Η πρώτη γέννα
Τον Έρωτα κοιτώ
Απλώνομαι
Βυθίζομαι μέσα του.
Ενώνομαι μέχρι που ξεχνώ.
Ξεχνώ ποιός είμαι εγώ.
Τον Έρωτα κοιτώ
Μέχρι που Έρωτας έγινα εγώ.

Γράφει η Ζωή Φωτάκη.

healingeffect

Read More

Η ερωτική εμπειρία είναι αίνιγμα με βυθό διπλό

Μέσα στην  ερωτική ορμή ξεκρίνω έναν παράξενο πόθο για αιωνιότητα. Όχι αιωνιότητα τυπική. Ποιοτική και ποιητική αιωνιότητα. Κι ο πόθος αυτός για αιωνιότητα καταλήγει στη δημιουργία εφήμερων όντων. Κλιμακώνονται σ' ένα βάθος ιστορικό, έξω από κάθε αιωνιότητα. Γι' αυτό, αν ξεπεράσω τις εποικοδομητικές προλήψεις, θα ιδώ πως μέσα στον έρωτα, τον πραγματικό, υπάρχει πάντα κάτι το απελπισμένο: Ένα πάθος γι' απεραντοσύνη, μια δίψα του απολύτου, τελικά ανεδαφική κι ανεκπλήρωτη. Όπου δεν υπάρχει δίψα του απολύτου, δεν υπάρχει γνήσιο ερωτικό πάθος. Υπάρχει σαρκική έξαψη, απομίμηση μηχανική μιας λειτουργίας που ξεφανερώνεται τώρα συμβολική. Είναι ο λόγος για τον οποίο το γνήσιο ερωτικό πάθος συνοδεύεται πάντα από το αίσθημα αγωνίας που είπαμε, χαμηλόφωνης ή διάτορης αγωνίας, που εναποτίθεται στα εξωτερικά σύμβολα του πάθους. Μέσ' από τη σάρκα που λατρεύεις, θέλεις να λησμονήσεις τη σάρκα, να την υπερβείς. Να καταδυθείς σ' εκείνο που τη συνέχει και που είναι άφθαρτο, πέρα από τη δικαιοδοσία του χρόνου και του Τάφου. Το λατρευτικό στοιχείο στον έρωτα έχει μέγεθος και διονυσιασμό θρησκευτικό. Νομίζουν πως το αφοπλίζουν όταν του φθείρουν την αφορμή, εξευτελίζοντας την ερωτική πράξη, με τον διασυρμό της γυναίκας που γίνεται έτσι φτηνή και πρόχειρη λεία. Πλάνη ανάλογη με το αντίθετό της, την υπερδιέγερση που προκαλείται από τη στέρηση. Ένα μυστήριο που το εξευτελίζεις, δεν είναι ένα μυστήριο που το έλυσες. Στη θέση του αγνώστου μπήκε μια παρωδία του γνωστού. Υπάρχει μια τραγωδία χωρίς επίγνωση, δηλαδή χωρίς μεγαλείο... Το απόλυτο είναι σύμφυτο στον γνήσιο έρωτα. Κι ο έρωτας, αντικειμενικά, μπορεί να νοηθεί μόνο εν χρόνω, δηλαδή έξω από τη διάσταση του απολύτου. Η αντίφαση τούτη θεμελιώνει το τραγικό του έρωτα.

Άγγελος Τερζάκης, «Αφιέρωμα στην Τραγική Μούσα»

Read More