ΣΕ ΚΑΘΕ ΘΑΝΑΤΟ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ...ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ

Κάθε φορά που πεθαίνει η νύχτα

τ' αστέρια γίνονται σκόνη

τότε γεννιούνται οι νεράιδες

απ' του φεγγαριού την μήτρα

Σ' έναν θάνατο της νύχτας

βρέθηκες μπροστά μου ξαφνικά

ντυμένη με τον μανδύα της σελήνης

κι έσβησες κάθε σκιά απ' την ψυχή μου

Έφτιαξες ένα ξέφωτο μόνο για μένα

και το έστρωσες με νυχτολούλουδα

Μα το σκοτάδι μου δεν είχε τελειωμό

και τα σκέπασε όλα...

Από τότε κάθε φορά που πεθαίνει η νύχτα

εσύ γίνεσαι σκόνη

τότε γεννιούνται κάποιοι στίχοι

μες απ' την καρδιά μου

Chris Kariotis

Read More

ΔΕΝ ΞΕΡΩ...

Δεν ξέρω τίποτα για σένα

κι ας έχει ιδρώσει το κορμί σου

επάνω στο δικό μου αμέτρητες φορές

Δεν μπορώ να σε διαβάσω

γιατί κάθε προσωπείο σου

έχει το δικό του χαρακτήρα

Σε κάθε δωμάτιο και μια σου εικόνα

Μα καμιά δεν έχει δική της φωνή

Δέσε μου τα μάτια

Κι άσε με να σε φανταστώ

Ξαπλωμένη σε λευκά μεταξωτά σεντόνια

Μ’ ανεμώνες στολισμένα τα μαλλιά σου

Να έχεις τα μάτια σου στραμένα στα δικά μου

Και να μου γνέφεις να ριχτώ στην αγκαλιά σου

Δεν ξέρω πότε είσαι αληθινή

ίσως μόνο όταν...υποκρίνεσαι 

Χρήστος Καριώτης

πηγη

Read More

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕΣ…ΕΓΙΝΕ Ο ΔΑΙΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΦΟΒΑΣΑΙ

 

Μου είπες πως η ψυχή μου είναι κατάλευκη
Σαν τα φτερά ενός αγγέλου
Κι εγώ σ’ άφησα να την γεμίσεις
με τα δικά σου χρώματα……..

Τελικά ήταν πολύ εύκολο
να σταθώ μπροστά σου
με κομματιασμένα τα φτερά μου
κι ένα φωτοστέφανο σπασμένο στα δυο
Μ' αρέσει έτσι όπως με σχεδίασες...
πάνω σ' έναν καμβά από σκοτάδι...
βουτώντας τα πινέλα σου μέσα στις πληγές μου
Έγινα η ψύχωση σου…η απόλυτη δημιουργία σου
Χρόνια τώρα μου άλλαζες μορφές…
ζωγράφιζες ψεύτικα χαμόγελα στο πρόσωπο μου
και μ’ άφηνες μετέωρο πάνω στον ανόητο καθωσπρεπισμό σου…
Mια μαριονέτα που κινούνταν όπου κοίταγαν τα μάτια σου
Δεν μου έδωσες φωνή…
Όμως πάνω στο νοτισμένο καθρέφτη της σιωπής μου
σχημάτιζα το “σ' αγαπώ” κι εσύ το μουτζούρωνες με άλικο χρώμα
Μ' έβλεπες να διαλύομαι… κι έφτιαχνες φτηνά αντίγραφα μου πάνω στα ίδια μου τα κομμάτια
Όμως τελικά με μετέτρεψες στην προσωποποίηση των απωθημένων σου
Για πόσο ακόμη θα αναβάλεις τα αποκαλυπτήρια μου;
Για πόσο ακόμη θα αποφεύγεις το βλέμμα μου;
Είμαι το μοναδικό σου έκθεμα… μ’ έχεις εναποθέσει με ευλάβεια
πάνω στο μουχλιασμένο σου στρώμα
Και τις νύχτες…με κρύβεις κάτω απ’ τα ιδρωμένα σου σεντόνια

Ξέρεις τώρα μου είναι εύκολο να φύγω

Να χαθώ εντελώς απ’ το κάδρο
Και να γίνεις εσύ ο καμβάς
στα χέρια του στοιχειωμένου σου έργου
κι όσο θα προσπαθείς να με αλλάξεις
στο τέλος…απλώς θα μου μοιάσεις

 

Χρήστος Καριώτης

Read More

Χρήστος Καριώτης

ΕΣΥ...

Μου δένεις τα μάτια με ένα γαλάζιο μεταξωτό μαντήλι

Με φιλάς τρυφερά στο μάγουλο

και με ρωτάς... τι βλέπω...

Ένα ανθισμένο τριαντάφυλλο η ψυχή σου

Γεμάτη χρώματα και ευωδιές

Οι μοίρες με χρυσή κλωστή έχουν υφάνει τη ζωή σου

Και τα όνειρα σου είναι γεμάτα με χαρές

ΕΓΩ...

Σε φιλώ στο λαιμό και στο στόμα...γιατί ξέρω ότι εκεί σ' αρέσει

Δεν σου κλείνω τα μάτια γιατί δεν χρειάζεται

Τα σημάδια μου είναι ορατά

Ένας σπασμένος καθρέφτης η ψυχή μου

κοιτάζεις μέσα του και βλέπεις πληγές

σακατεμένοι είναι εκεί μέσα οι θεοί μου

με καταριούνται με άψυχες φωνές

Μην προσπαθείς να με λυτρώσεις

είμαι ήδη στην άλλη πλευρά

Ότι ξεχνάς... πεθαίνει.....

Ελπίζω να μην σου πάρει πολύ.......

Χρήστος Καριώτης

Read More

Χρήστος Καριώτης.

Ό έρωτας είναι σαν ένας κεραυνός

Κάποιοι μόλις δουν την αστραπή τρέχουν να κρυφτούν

Οι τολμηροί τον προκαλούν να τους χτυπήσει

Οι Μύστες...που έχουν χρόνιες πληγές...γεννάνε καταιγίδες...

Χρήστος Καριώτης.

Read More