ΛΗΘΗ Σταύρος Σταυρόπουλος

Θυμάμαι τότε που

Στα μέτωπά μας

Έτρεχε  λάδι των ναών

Και μας υπόμενε η νύχτα

Πάνω στα ταραγμένα ρεύματα

Των σεντονιών

Της ενηλικίωσης

Κι έπειτα πως

Τα μάτια μας άνθιζαν τις βεράντες

Με λωτούς αλλόκοσμους

Και στηνόταν ένα τρελό πανηγύρι

Από προσευχές

Στα καροτσάκια των δρόμων

Και πετάγαμε κέρματα

Αστεριών

Κατευθείαν στο σώμα

Και μιλούσαμε

Την απανθρακωμένη γλώσσα

Των νεκρών

Τώρα βλέπω από μακριά

Τα γερμένα πλοία

Στο λιμάνι του Αμβούργου της Βαρκελώνης του Πειραιά

Στα νερά που έγινε σκάνδαλο

Η απουσία μας

Να μας αποκαλούν φαντάσματα

Και να συζητούν

Με κατεβασμένα φουγάρα

Αν τελικά πεθάναμε στον ύπνο μας

Ή μας έπληξε κατάφορα

Η λήθη του άλλου

Με κατεβασμένα φουγάρα
Αν τελικά πεθάναμε στον ύπνο μας
Ή μας έπληξε κατάφορα
Η λήθη του άλλου

Σ.Σ.

Read More

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 4 Σταύρος Σταυρόπουλος

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ όταν σβήνεις το φως, να θυμάσαι πάντα να βγάζεις εκείνο τον Αύγουστο απ’ την πρίζα.

Μπορεί να ανατιναχτούμε.



( από το βιβλίο Ο ΕΡΩΤΑΣ ΘΑ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΟΜΜΑΤΙΑ, εκδ. Απόπειρα, 2010, 2012.)


Σταύρος Σταυρόπουλος

Read More

Σταύρος Σταυρόπουλος - Μετά

Eδώ πια είναι Αργα
σ'αυτό το λιγότερο απο αύριο
λερωμένο μίλι της γης
φυτρώνουν αδαπάνητα απογεύματα

Η Φωτιά διορθώνει τον κόσμο
ότι υπήρξε πριν τον άνθρωπο
θα υπάρξει ξανα

Μπορεί.

Σταύρος Σταυρόπουλος.

Read More

Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου

Οι σκέψεις που γερνάνε γίνονται βιβλία.

Τραγούδια, ταινίες.

Η ελπίδα γίνεται θυμός. Οι μέρες, σίδερα.

Ο έρωτας, δικαιολογία διαρκής.

Πρόφαση η μουσική,

θεμέλιο που πάνω της οικοδομείται η φθορά.

Η παρακμή του χρόνου. Ιδανικό η απώλεια, ψηλό.

Το ταξίδι ήταν ελκυστικό, αλλά σύντομο.

Χωρίς προορισμό.

Θέλω να προλάβω να καταγράψω την εποχή σου,

πριν αυτή μας ξεπεράσει

και καταλήξουμε στα αζήτητα.

Θέλω να γεράσουμε μαζί,

να αλλάξουμε μορφές,

ουρλιάζοντας την αλφαβήτα της ζωής

μες στο αυτί του θανάτου.

Θέλω να γίνουμε άυλοι, εσώτεροι, ορφανοί.

Έλα, παίξε.

Δυο μέτρα ακόμα.

Το ίδιο ακόρντο.

Λα μινόρε.

Έλα.

Ό,τι δεν είναι πραγματικότητα είναι ροκ εντ ρολ.

Ένα δύο, τέλος."

-Σταύρος Σταυρόπουλος-

(Το ροκ που παίζουν τα μάτια σου)

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More

ΑΝ - ΜΙΚΡΕ ΠΡΙΓΚΗΠΑ

[ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΕ ΔΥΟ ΧΡΟΝΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΡΙΑ ΠΡΟΣΩΠΑ, ΕΝΟΣ ΡΗΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΠΑΘΗΤΙΚΗ ΦΩΝΗ]

ΕΝΕΣΤΩΣ                          ΑΟΡΙΣΤΟΣ
------                                    ------
Γαμιέσαι                            Γαμήθηκες
Γαμιέται                             Γαμήθηκε
--------                                  --------
Γαμιόσαστε                       Γαμηθήκατε
Γαμιούνται                        Γαμήθηκαν

*Το πρώτο ενικό πρόσωπο και το πρώτο πληθυντικό δεν υπάρχουν. Μάλλον, δεν υπήρξαν ποτέ. Αδιάφορο όμως, μπροστά στην συγκλονιστική τραγωδία της γραμματικής.

Μια μέρα ενός φθινοπώρου. Μουντού, με τον κόσμο κομμένο. Σ' ένα φτηνό ξενοδοχείο των Αθηνών. Ημιπαραμονή, ευρώ 22. Έχυσε. Στον κώλο της. Στο μουνί της. Στο στόμα της. Τον είπε βροχή μου. Από τότε ήθελε μόνο να βρέχει για να τον φορά. Ζήσανε ώρες μυστικής μουσικής μέσα στα σώματα και έγιναν Θεία Λειτουργία απόλυτης αγάπης, είπε εκείνη. Από τότε, και για μήνες ολόκληρους, τον καληνύχτιζε γλυκά, όπου και αν γυρνούσε, "χαμένος μέσα σ' αυτή την πόλη". Τον περίμενε, της έλειπε το φως του στις γρίλιες της, Περίμενε να της πει έρχομαι, με το χάρτινο καραβάκι του, σε κάθε θάλασσα, σε κάθε γη, στα όνειρά της. Έμοιαζε τέλειο, σαν φόνος. Τον περίμενε τις γιορτές να έρθει, αναρωτιόταν αν θα τον ξαναδεί, φοβόταν που τον περίμενε τόσο, παρακαλούσε, εκλιπαρούσε να έρθει, να της φέρει δώρο τον εαυτό του, τον καλούσε να γράψει το παραμύθι που της έλεγε. Εκείνος ξαναήρθε, μια ακόμα φορά. Στο ίδιο ξενοδοχείο. Με το ίδιο βρώμικο φως από πάνω τους. Στα ίδια μεταχειρισμένα σεντόνια. Η βροχή. Το σπέρμα. Η αγάπη. Ο μικρός πρίγκιπας. Το παραμύθι. Αιώνιο. Αιωνία του. Εκείνος ξαναέχυσε. Στο κώλο της. Στο μουνί της. Στο στόμα της. Και έφυγε. Εκείνη ξαναέχυσε. Και έμεινε. Που ακριβώς, ούτε η ίδια ξέρει. Μεταχειρισμένη. Θηλυγενής. Ολόγυμνη. Να κοιτά κάτι δροσοσταλίδες - που θύμιζαν πολυκαιρισμένο ανδρικό σπέρμα - στα σύννεφα. Έναν μόλις μήνα μετά, διάβασε ένα ποίημα. Με προδοσία. Σε μια παρουσίαση. Άρρωστη. Για έναν άλλο άνθρωπο που απουσίαζε απ’ τη ζωή επί ενάμιση χρόνο. Προς τιμήν της.

Για την αντιγραφή

Σταύρος Σταυρόπουλος


ΥΓ1. Έκτοτε ακολούθησαν μήνες. Μήνες και ώρες ΑΝ. Το ένα και μοναδικό αστέρι, το ένα και μοναδικό τριαντάφυλλο που προοριζόταν μόνο για εκείνον, είχαν θαμπώσει. Τον κοιτούσε, ξεθώριαζε κι άλλο, αλλά εκείνος δεν την καταλάβαινε. Εκείνη τότε σκέφτηκε, προς το τέλος του χρόνου, ότι ίσως πρέπει να είναι μακριά από εκείνους που αγαπά, επιστρέφοντας σε εκείνους που την αγαπούν. Όμως ο κόσμος δεν υπήρχε πια για να ταξιδέψει μέσα στα παραμύθια του. Τον είχε σταματήσει αυτός που απουσίαζε επί ενάμιση χρόνο, προς τιμήν της.

ΥΓ2. Το μόνο που βρέθηκε ανάμεσα στα ερείπια των πτωμάτων και του στοιβαγμένου τσιμέντου ήταν ένα λασπωμένο εικόνισμα.

ΥΓ3. Εκείνη δεν βρέθηκε ποτέ.

Σταύρος Σταυρόπουλος

Read More

Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση είναι η πραγματικότητα Σταύρος Σταυρόπουλος.

Την πολεμάς, ενώ γνωρίζεις καλά ότι δεν υπάρχει. 

Και αυτό το πληρώνεις. 

Όλα όσα έχουν ενδιαφέρον σήμερα, κοστίζουν. 

Τα αδιάφορα είναι δωρεάν. Ήλιος. 

Πληρώνω σπάνιο μπλε στις αποθήκες των ματιών για να προχωρήσω. 

Ο δρόμος μακραίνει συνεχώς και οι σκιές των ανθρώπων τρέχουν ανάποδα. 

Ό,τι περνάει σαν εικόνα μπροστά απ' τα μάτια μου γίνεται καρτ ποστάλ. 

Στην πρώτη στροφή, ένα ξωκλήσι. 

Κάθε πόρτα είναι το φυσικό μέρος ενός γκρεμού. 

Ακόμα και όταν είναι κλειδωμένη, αν πεις το σύνθημα, πέρασες. 

Η μεγαλύτερη ψευδαίσθηση είναι η πραγματικότητα.

Σταύρος Σταυρόπουλος.

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Read More

ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΩΝ ΣΠΑΣΜΩΝ

 ΘΕΛΩ

την ώρα του παράνομου σκιρτήματος

όταν οι στρογγυλές καμπύλες σου ελευθερωθούν

κι ο πόθος γίνει διεστραμμένη επιθυμία

βουβός λυγμός κάποιας παράλυτης θεότητας

να κρατήσω τα πελώρια μάτια σου

πάνω στη γραμμή της ζωής μου που ξεθωριάζει

και σβήνει ανήμπορη να σιγάσει

τα χιλιάδες παραμορφωμένα ντεσιμπέλ

στο κορμί σου

και θέλω

τις νύχτες εκείνες των σπασμών

λικνίσματα αφρισμένων κυμάτων

στα πόδια σου

να κάψω την ξύλινη φύση μου

κουρέλια φωτιάς

με χέρια φορτισμένα

απ’ τη γεννήτρια μήτρα σου

που χάσκει αδιάφορη

μπρος στα γυμνά μου μάτια

γυρεύοντας δικαίωση

και θέλω

την ώρα της θολής ενατένισης

λίγο μετά τη θύελλα της νύχτας

στη σύγχυση σου αδαής

παραδομένος σε ταξίδια ομιχλώδη

να γδάρω με τις λέξεις μου τη σάρκα σου

πανάκριβα λάφυρα

βελούδινων μαχών

τα φλογισμένα της τοπία

και θέλω θέλω θέλω

τώρα πια που γύρισαν οι σελίδες

τώρα που η τρέλα καλπάζει

στους ώμους μου συνεπιβάτης αχώριστος

θέλω θέλω

τώρα που όλα χάνονται

στης λήθης τα ντουλάπια

νεκρή φύση

και γλυκιά μουσική

τη μήτρα σου θέλω

στο τοίχο κάδρο

αριστερά στο χολ καρφωμένη

σε στάση αναμονής

να σε θυμάμαι αιώνια

και αμαρτίες

και απαγορευμένους καρπούς

και σπίτια να καταρρέουν

και ζώνες φωτιάς ανεξέλεγκτης

και θορύβους διασκορπισμένους

και φωτισμούς κατάχαμα

όλα κουλουβάχατα

και δίχως δύση απογεύματα

και απελπισμένες ιαχές

βεβήλωση θέλω

βεβήλωση ιερού

το φρούτινο άστρο σου

τη μελαγχολία σου

το σάρκινο αποκαΐδι σου

φίλησέ με

φίλησέ με για το Θεό

πέφτω

σκορπίζομαι

το σχήμα μου

ξεθωριάζει

διαλύεται

σκόνη κοσμική

κάνε με λέξεις και μουσική

να κυλήσω μέσα σου

ορός νεκρικός  

να κάψω τα σπαρτά σου

πλημμύρισέ με

πνίξε με θάλασσα

στις όχθες σου ξέβρασέ με

ψάρι νεκρό

το σύμπαν σου ταφόπλακα

το μουνί σου ευλογημένο

ηλιοβασίλεμα η ομορφιά σου

τα στήθη σου γυάλινα κλουβιά

κι εγώ γυμνός καβαλάρης

στη θύελλα των αστρικών εβδομάδων σου

λουλούδι εποχιακό

στη βαρβαρότητα των χεριών σου

εγκαταλειμένο

κόψε με

σκύψε και κόψε με

στόλισε στα μαλλιά σου το σώμα μου

και κάρφωσέ με

στη κατάμαυρη μετάξινη πλημμυρίδα σου

να αιωρούμαι εκεί

αστέρι ετερόφωτο

από βωμό σε βωμό

έλα μην αργείς

έχω στα σπλάχνα μου τον ομφάλιο λώρο σου

σε κατάσταση έκρηξης

εξαπάτησέ με αδιαφορώ

έχω πια ξεπεράσει την ύλη

χρειάζομαι μόνο

το ξόδεμα του χεριού σου

στις πλάτες μου

το σκοτεινό σου χαμόγελο

τις αλλόκοτες λέξεις σου

το κάλεσμά σου

να γεμίσω τις χαραμάδες σου

με χρώμα αιωνιότητας

να τρυγήσω τη γύρη

απ΄τη σάρκα σου

μην αργείς

τη ζωή σου θέλω

να κλέψω από τη σιωπή σου

δύο γραμμάρια αίμα

να αποδράσω

σε κρύπτες μυστικές

με δανεικά όνειρα

να λύσω το γόρδιο δεσμό

των ματιών σου

έκσταση

τα ψέματά σου

τις παλλόμενες συνουσίες σου

ευχές την ώρα της επιστροφής

τον οργασμό σου δικό μου

λεηλατημένες τις νύχτες σου

φίλησέ με

φίλησέ με ασφυκτιώ

μαδάω τις πεταλούδες σου

τα υγρά σου μάτια

αυγής ροδοπέταλα

θα σε αποσυνθέσω

διαμελισμός οστών

φίλησέ με ασφυκτιώ

αναστέλω διαρκώς

τις φυσικές μου λειτουργίες

και το δωμάτιο εχθρικό

με συντρίβουν οι τοίχοι

ανατρέπομαι προσοχή

ανατρέπομαι

από ενδόμυχη σύγκρουση

σύνοδος πλανητών

και πετάω ανθρώπινος κομήτης

στο αχανές διάστημα της ζωής σου

στιγμές στερνές

βιολογικής ύπαρξης

οι αισθήσεις μου

καπνισμένα εδάφη

τέλος τέλος

τρυπημένος με ορούς και ενέσεις

παραφροσύνης

το σώμα μου πληγή

οι λέξεις μου κραυγές

άναρθρης απελπισίας

οργής

ηλεκτρικής φόρτισης

 ΣΑΠΙΖΩ ΣΤΟΝ ΗΛΙΟ

 Σταυρος Σταυροπουλος

πηγη

Ταξιδευτές της Ποίησης

Read More