Στη Σκανδιναβική μυθολογία το Ράγκναροκ επίσης Ράκναροκ (Ragnarok στα δανικά, Ragnarök -Ραγκναρέκ- στα σουηδικά, Ragnarök -Ράγναρωκ- στα αρχαία σκανδιναβικά) σημαίνει η μοίρα των θεών και είναι η μάχη του τέλους του κόσμου. Υποτίθεται πως θα διεξαχθεί μεταξύ των θεών - δηλαδή τους Αισίρους (Æsir) και Βανίρους (Vanir), των οποίων ηγείται ο Όντιν -και των κακών- δηλαδή των γιγάντων της φωτιάς, των Γιοτούν (Yotun) και άλλων τεράτων, των οποίων θα ηγείται ο Λόκι.

Το αποτέλεσμα της μάχης θα είναι καταστροφικό όχι μόνο για τους περισσότερους θεούς, τους γίγαντες και τα τέρατα, αλλά και για ολόκληρο το σύμπαν. Το Ράγκναροκ θα ξεκινήσει με φυσικές καταστροφές, οι οποίες σύντομα θα οδηγήσουν σε έναν απίστευτα βαρύ χειμώνα που θα διαρκέσει τρία χρόνια, χωρίς να παρεμβληθεί ούτε ένα καλοκαίρι (γνωστός ως Fimbulvinter = μεγάλος χειμώνας, στα σημερινά αγγλικά αναφέρεται ως Fimbulwinter), και με το χιόνι να έρχεται διαρκώς από όλες τις κατευθύνσεις. Έπειτα οι θεοί θα πολεμήσουν τους γίγαντες και τα τέρατα του χάους. Η μάχη θα καταλήξει σε μια πυρκαγιά που θα κάψει ολόκληρο το σύμπαν, και η Γη θα βυθιστεί στη θάλασσα. Μια νέα Γη θα αναδυθεί και θα κατοικηθεί από όσους θεούς επιζήσουν και ένα ζευγάρι ανθρώπους.

Ερμηνεία του Ράγκναροκ
Το Ράγκναροκ αποτελεί σημαντικό στοιχείο της σκανδιναβικής κοσμοαντίληψης και έχει βαρύτητα για την ερμηνεία και την κατανόηση πολλών πτυχών του σκανδιναβικού πολιτισμού. Ως όρος έγινε διάσημος χάρη στην τετραλογία όπερας του Ρίχαρντ Βάγκνερ Το δαχτυλίδι των Νιμπελούγκεν, στην τελευταία εκ των οποίων έδωσε το όνομα "Götterdämmerung", μια γερμανική μετάφραση του Ράγκναροκ που σημαίνει "λυκόφως των θεών".

Η μοναδικότητα της έννοιας του Ράγκναροκ έγκειται στο γεγονός πως οι θεοί μέσω προφητείας γνωρίζουν ήδη τι θα συμβεί: πότε θα διεξαχθεί η μάχη, ποιος θα σκοτωθεί από ποιόν κλπ. Κατανοούν επίσης την αδυναμία τους να εμποδίσουν την διεξαγωγή της μάχης. Παρ' όλα αυτά αντιμετωπίζουν θαρραλέα το σκοτεινό τους πεπρωμένο. Αυτό συνδέεται με τις πολεμικές κοινωνίες των Βίκινγκ, όπου το να πεθάνεις στη μάχη ήταν αξιοθαύμαστο. Η πίστη αυτή μεταφέρθηκε και στο πάνθεόν τους, του οποίου οι θεοί δεν είναι αιώνιοι. Μια μέρα θα σκοτωθούν (τουλάχιστον οι περισσότεροι εξ αυτών) στο Ράγκναροκ.

Επίσης, η πεποίθηση ότι η συντέλεια του κόσμου θα ξεκινήσει με έναν απίστευτα βαρύ χειμώνα που θα διαρκέσει τρία χρόνια ασταμάτητα, πιθανώς να προήλθε από τις εξαιρετικά χαμηλές θερμοκρασίες και ασυνήθιστες χιονοπτώσεις που χτύπησαν την Ευρώπη κατά τα ακραία καιρικά φαινόμενα των ετών 535-536.

Θύματα (θεοί)
Μπαλντρ, θεός του φωτός και της άνοιξης - Σκοτώθηκε από τον Χοντ με ένα βέλος από γκυ υπό την επιρροή του Λόκι επειδή ήταν ο μεγαλύτερος εμψυχωτής των Εσίρ. Μετά το Ράγκναροκ αναστήθηκε για να κυβερνήσει το Άσγκαρντ με τους εναπομείναντες θεούς.
Νάννα, θεά της χαράς - Πέθανε από τον πόνο του θανάτου του Μπαλντρ. Κάηκε μαζί με τον άντρα της. Πήγε στο Χελ και έμεινε εκεί και μετά το Ράγκναροκ.
Χοντ, θεός του σκότους και του χειμώνα - Σκοτώθηκε από τον Βάλι ως εκδίκηση για τον θάνατο του Μπαλντρ. Αναστήθηκε για να κυβερνήσει μαζί με τους εναπομείναντες θεούς.
Σολ, θεά του ήλιου - Καταποντίστηκε από τον Σκόλλ τον λύκο μαζί με τον αδελφό της.
Μάνι, θεός του φεγγαριού - Καταποντίστηκε από τον Χάτι Χορντβίτνισσον τον λύκο μαζί με την αδελφή του.
Όντινν, θεός της σοφίας, της νίκης, του πολέμου και ηγέτης των Αισίρων - Καταπόθηκε ολόκληρος από τον Φενρίρ τον λύκο.
Θωρ, θεός του κεραυνού και της μάχης - Πέθανε εξαιτίας του δαγκώματος του Γιόρμουνγκαντ αφότου το σκότωσε.
Φρέιρ, θεός της γονιμότητας και της ευημερίας - Σκοτώθηκε από τον Σουρτ, τον γίγαντα με το φλεγόμενο σπαθί του.
Τυρ, θεός του πολέμου και του τάγματος - Πέθανε εξαιτίας των τραυμάτων που του προκάλεσε το Γκαρμ αφότου το σκότωσε.
Νιορντ, θεός της γονιμότητας, της θάλασσας, του αέρα και βασιλιάς των Βανίρων - Άγνωστη αιτία θανάτου. Μετά το Ράγκναροκ αναστήθηκε και επέστρεψε στο Βαναχέιμ.
Μπράγκι, θεός της ποίησης και της σοφίας - Σκοτώθηκε στην μάχη των νάνων στο Ράγκναροκ.
Λόκι, θεός του Χάους και της Απάτης - Τραυματίστηκε από τον Χέιμνταλ και κάηκε στην φωτιά που προκάλεσε ο Σουρτ.
Χέιμνταλ, θεός φύλακας της Γέφυρας των Εσίρ - Σκοτώθηκε από το όπλο του Λόκι.
Πιθανοί Θάνατοι
Λόντουρ, αδελφός του Όντιν.
Μέιλι, αδελφός του Θωρ.
Χερμόντ, αγγελιοφόρος των Αισίρων.
Στο Ράγκναροκ σύμφωνα με τις Έντα σώθηκαν οι θεοί Φρέγια, Εγκίρ, Βίνταρ, Βάλι, Φορσέτι, Χούνιρ, Μάγκνι, Μόντι και Ουλλρ. Επίσης αναστήθηκαν οι θεοί Μπάλντρ και Χοντ για να κυβερνήσουν μαζί με τους παραπάνω. Καμία θεά δεν αναφέρεται στο Ράουναροκ (εκτός από την Φρέγια) αλλά η Φρίγκα πιθανόν επέζησε. Πιθανόν όλες οι υπόλοιπες θεές επέζησαν επίσης.

πηγή

Η ιστορία για τη
δημιουργία του σύμπαντος
αλλά και των
σκανδιναβικών θεών
βρίσκονται στα ιερά
κείμενα που ονομάζονται
Έντα (Έντα: μία από τις
σπουδαιότερες θεότητες
αυτής της μυθολογίας).
 Δημιουργία του κόσμου
Εν αρχεί στο κόσμο ήταν το χάος. Στα νότια δημιουργήθηκε
το καυτό βασίλειο του Μούσπελ και στα βόρεια το
παγωμένο βασίλειο του Νιφλχαιμ. Η φωτιά και ο πάγος
παίζοντας στο κενό μαλάκωσαν τον αέρα, λιώνοντας ‘ετσι
τους πάγους. Με αυτόν τον τρόπο δημιουργήθηκε ο κακός
γίγαντας Υμέρ. Καθώς κοιμόταν, ίδρωσε και
i. Ένας άντρας ξεπρόβαλε από την αριστερή μασχάλη
μαζί με μια γυναίκα.
ii. Ένας άλλος άντρας βγήκε από τα πόδια του.
Αυτοί ήταν οι πρώτοι παγωμένοι γίγαντες.
Μετά από αυτό από τουτς πάγους γεννήθηκε η αγελάδα
Ωδάμβα, η οποία έθρεψε με το γάλα της το γίγαντα Υμέρ
Η αγελάδα Ωδάμβα τρεφόταν
αποκλειστικά με πάγο,
γλύφοντας τον και παρήγαγε
τέσσερα ποτάμια γάλα που
έρρεαν από τους τέσσερις
μαστούς της. Μία ημέρα
γλύφοντας πάγο κατάφερε να
ανακαλύψει τα μαλλιά ενός
κεφαλιού. Μέχρι το τέλος της
δεύτερης μέρας είχε βρει ολόκληρο το κεφάλι και μέχρι να
τελειώσει η τρίτη ημέρα ολόκληρο το σώμα. Τον έλεγαν
Μπούρι.
Ο γιος του Μπούρι, ο Μπορ, παντρεύτηκε τη Μπέστλα, οι
οποίοι έκαναν τρεις γιους: τον Οντίν, τον Βίλι και τον Βε που
μισούσαν τον παγωμένο γίγαντα και κάποτε τον έσφαξαν.
Με τον θάνατο του, οι τρεις τους αξιοποίησαν το σώμα του
για να φτιάξουν τη γη. Συγκεκριμένα:
i. η σάρκα του γίγαντα έγινε η γη
ii. τα θρυμματισμένα κόκκαλα και τα δόντια του
έγιναν ποτάμια και λίμνες
iii. το κρανίο έγινε ο ουρανός
iv. το μυαλό του έγινε σύννεφα
v. το αίμα του (αιμάτινος ποταμός που έπνιξε σχεδόν
όλους τους γίγαντες) περιέζωσε τη στεριά
Έπειτα έβαλαν τέσσερις νάνους να φυλάνε τα κρατούν το
κρανίο από τέσσερα σημεία και με σπίθες από το Μούσπελ
έπλασαν τον ήλιο, το φεγγάρι και τα αστέρια.
Η μορφή του κόσμου
Ο ωκεανός περιβάλλει τη γη
σύμφωνα με τους Σκανδιναβούς.
Γύρω από τον ωκεανό βρίσκεται το
φίδι της Μιδγάρδης, που είναι τόσο
μεγάλο ώστε δαγκώνει την ουρά του,
περικυκλώνοντας τη γη. Το Νιφλχάιμ
είναι χώρα των νεκρών και το
εξουσιάζει η Χελ. Τέλος, υπάρχει το
δέντρο της ζωής, μία φλαμουριά που
έχει μία ρίζα:
i. στο Νιφλχάιμ, το βασίλειο των νεκρών
ii. στην Ασγάρδη, το βασίλειο των θεών, όπου μένουν και
οι Νόρνες (τρεις γριές που καθορίζουν τη μοίρα των
ανθρώπων)
iii. στο Γιέτουνχάιμ, τη χώρα των γιγάντων.

 Η δημιουργία των ανθρώπων

Περπατώντας στην ακροθαλασσιά οι τρεις τους
συνάντησαν δύο κούτσουρα. Ο Οντίν τα ζωντάνεψε,
δημιουργώντας έναν άντρα (Ασκ) και μία γυναίκα (Έμπλα).
Ο Βίλι του έδωσε επίσης μυαλό και ο Βε ακοή και όραση.

ΜΥΘΟΙ ΛΑΩΝ
ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΜΠΑΝ ΚΑΙ ΤΗ
ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Γράφει ο Χείλων

Σύμφωνα με την Σκανδιναβική μυθολογία…… Valhalla (Βαλχάλλα =αίθουσα των νεκρών) ήταν ο μεταθανάτιος χώρος όπου ο θεός Odin στέγαζε τους γενναίους πολεμιστές, προκειμένου να συνδράμουν στον αέναο αγώνα ενάντια στον λύκο Fenrir κατά την διάρκεια του Ragnarok (συντέλεια του κόσμου).

Είναι χρήσιμο να αναφερθούμε αναλυτικότερα σε ορισμένες ονομασίες (θεών – τόπων – γεγονότων) της Σκανδιναβικής μυθολογίας, προκειμένου να γίνει κατανοητή η περιγραφή της Βαλχάλλα.

Ο Fenrir (Φενρίρ=αυτός που κατοικεί στα έλη) είναι ο πλέον διαβόητος μεταξύ των πολλών λύκων που αναφέρονται στην Νορβηγική μυθολογία. Η σπουδαιότητά του για τους προ Χριστιανούς Σκανδιναβούς, αποδεικνύεται από το γεγονός της εμφάνισης του ονόματός του σε πολλές ρουνικές λίθους (πέτρες οι οποίες φέρουν χαραγμένες επιγραφές) και τις πολυάριθμες αναφορές σε παλαιές Νορβηγικές λογοτεχνικές πηγές.

Ήταν γιός του θεού Loki (Λόκε) και της γιγάντισσας Angrboða (Άνκερποτα) και αδελφός του ερπετοειδούς Jormungand (Γιόρμουνγκαμ) και της θεάς του Κάτω Κόσμου Hel (Χιέλ).

Το δένδρο της ζωής Yggdrasil και οι Εννέα Κόσμοι: Midgard: ο κόσμος της ανθρωπότητας Asgard: ο κόσμος που κατοικούσαν οι θεοί Aesir Vanaheim: ο κόσμος που κατοικούσαν οι θεοί Vanir Jotunheim: ο κόσμος των γιγάντων Niflheim: ο αρχέγονος κόσμος των πάγων Muspelheim: ο αρχέγονος κόσμος της φωτιάς Alfheim: ο κόσμος των ξωτικών Svartalfheim: ο κόσμος των νάνων Hel: ο κόσμος της θεάς Hel και των νεκρών

Όπως περιγράφεται στον μύθο «Το δέσιμο του Fenrir», οι θεοί Aesir (Αεσίρ) ανέλαβαν τον Fenrir υπό την προστασία τους, προκειμένου να τον έχουν υπό έλεγχο και να τον αποτρέψουν να σπέρνει τον όλεθρο στους Εννέα Κόσμους. Επειδή όμως μεγάλωνε με εκπληκτικά γρήγορους ρυθμούς, άρχιζε να προβληματίζει τους θεούς, ώσπου τελικά αποφάσισαν να τον αλυσοδέσουν

Η Aesir (Αεσίρ) ήταν μία από τις δύο ομάδες θεοτήτων, που λατρεύονταν από τις Νορβηγικές και Γερμανικές φυλές της προ Χριστιανικής εποχής (η άλλη ομάδα ήταν η Vanir). H πλειονότητα των πλέον γνωστών θεών της Νορβηγικής μυθολογίας ανήκαν στην εν λόγω ομάδα, συμπεριλαμβανομένων των Odin (Όντιν) Thor (Τόρ) Frigg (Φρί) Tyr (Τίιρ) Loki (Λόκε) Baldur (Μπάλντερ) Heimdall (Χάιμνταλ) Idun (Ίντεν) και Bragi (Μπράουγκιε). Κατοικούσαν στην Asgard (Άσγκαρντ) η οποία ήταν ένας από τους στους Εννέα Κόσμους και βρισκόταν στα πλέον ηλιόλουστα κλαδιά του παγκόσμιου δένδρου Yggdrasil (Υγκντράσιλ). Στις Νορβηγικές γραφές ο Odin ως «πατέρας όλων» ήταν ο αρχηγός των θεών, παρότι αυτή η άποψη αποτελεί πρόσφατη εξέλιξη, διότι αρκετά στοιχεία συγκλίνουν στην άποψη ότι αρχηγός των θεών ήταν ο Tyr.

Οι δύο πρώτες προσπάθειες ήσαν ανεπιτυχείς, παρόλο που χρησιμοποιώντας τέχνασμα, προσπάθησαν να τον πείσουν ότι η όλη προσπάθεια δεν αποσκοπούσε στην αιχμαλώτισή του, αλλά ήταν ένα παιχνίδι προκειμένου να δοκιμάσει τις δυνάμεις του. Το αποτέλεσμα ήταν και τις δύο φορές να σπάσει τις αλυσίδες με απίστευτη ευκολία.

Στην τρίτη προσπάθεια οι θεοί επιστράτευσαν τους Νάνους (φημισμένοι σιδηρουργοί) προκειμένου να σφυρηλατήσουν την ισχυρότερη αλυσίδα που κατασκευάστηκε ποτέ, η οποία ωστόσο να δίδει την εντύπωση ότι είναι πολύ ελαφριά και μαλακή στην αφή. Όταν οι θεοί την παρουσίασαν στον Fenrir, αυτός έγινε καχύποπτος και αρνήθηκε να δεθεί, εκτός αν ένας από τους θεούς, έβαζε το χέρι του στο στόμα του κατά την διάρκεια της δοκιμασίας, ως ένδειξη καλής πίστης. Τελικά μόνο ο Tyr ήταν αρκετά γενναίος να το πράξει, γνωρίζοντας ότι αυτό ίσως σήμαινε την απώλεια του χεριού του, γεγονός που συνέβη, όταν ο Fenrir μη δυνάμενος να απελευθερωθεί από τα δεσμά, του έκοψε το χέρι.

Η αλυσίδα στη συνέχεια προσδέθηκε σε ένα τεράστιο βράχο και ένα ξίφος τοποθετήθηκε στα σαγόνια του Fenrir προκειμένου να τα κρατά συνεχώς ανοικτά. Καθώς δε ο ίδιος ούρλιαζε άγρια και ασταμάτητα, από το στόμα του ξεχύθηκε ένας αφρισμένος ποταμός ο οποίος ονομαζόταν Ván (Βαν = προσδοκία).

Όπως όμως υποδηλώνει το όνομα του ποταμού, αυτό δεν ήταν το τέλος του Fenrir. Κατά την διάρκεια του Ragnarok, έσπασε την αλυσίδα και ελεύθερος πλέον ξεχύθηκε στον κόσμο, με την κάτω γνάθο να ακουμπά στο έδαφος και την άνω γνάθο στον ουρανό, καταβροχθίζοντας τα πάντα στο πέρασμά του. Σκότωσε ακόμα και τον θεό Odin, πριν τελικά θανατωθεί από έναν από τους γιους του Οντίν.

Παλαιά Νορβηγικά ποιήματα περιγράφουν την Valhalla ως ψάθινη, με ασπίδες και δόρατα και φρουρούμενη από λύκους και αετούς. Ήταν ένα μέρος στο οποίο συνεχώς γινόντουσαν μάχες, πιθανότατα για την βελτίωση των πολεμιστών ενόψει της αντιπαράθεσης με τον Fenrir. Μετά από κάθε συμπλοκή, οι πολεμιστές αφού επούλωναν τα τραύματά τους, κάθονταν όλοι μαζί γύρω από το τραπέζι της αίθουσας.

Αρκετοί συγγραφείς θεωρούν την Valhalla ως τμήμα της Άσγκαρντ, αλλά οι αρχαίες Νορβηγικές πηγές δεν αναφέρουν κάτι τέτοιο. Το πλησιέστερο σε αυτήν την υπόθεση, που μπορεί κάποιος να βρει σε ιστορικές πηγές προέρχεται από την Poetic Edda (παλαιά Σκανδιναβική ποιητική συλλογή) και συγκεκριμένα στο ποίημα Grímnismál, το οποίο αναφέρει τα εξής: «Αυτή η γη είναι καθαγιασμένη βλέποντάς την να κείται κοντά σε θεούς και ξωτικά». Το ποίημα στη συνέχεια αναφέρει πολλές από τις αίθουσες των θεών παραθέτοντας Λακωνικές περιγραφές, μεταξύ των οποίων η Valhalla κατέχει εξέχουσα θέση. Αλλά αυτή η «καθαγιασμένη γη» θα μπορούσε να βρίσκεται οπουδήποτε. Είναι εξίσου πιθανόν, δεδομένου του Πανθεϊστικού και Ανιμιστικού (αρχέγονη θρησκεία η οποία βασίζεται στην ύπαρξη πνευμάτων) χαρακτήρα της προ Χριστιανικής Σκανδιναβικής – Γερμανικής θρησκείας, ότι ο όρος «καθαγιασμένη γη» αναφέρεται στο σύμπαν ως σύνολο και όχι αποκλειστικά και μόνον στο Άσγκαρντ. Εξ’ άλλου το Grímnismál, αφού περιγράφει τις αίθουσες των θεών, συνεχίζει περιγράφοντας ένα μεγάλο τμήμα του υπόλοιπου σύμπαντος, χωρίς να υπάρχει κάποια ένδειξη ότι το εν λόγω τμήμα αποτελεί ανήκει στην «καθαγιασμένη γη».

Που βρίσκεται λοιπόν η Valhalla; Οι φιλολογικές πηγές, καθώς και τα αποδεικτικά στοιχεία που προκύπτουν από αρχαιολογικά ευρήματα και τοπωνύμια, παρέχουν ισχυρές ενδείξεις ότι αποτελούσε τμήμα του Κάτω Κόσμου και δύσκολα διακρίνεται από την Helheim, που αποτελεί την γενικότερη ονομασία για τον Κάτω Κόσμο.

Όπως προαναφέρθηκε, οι ποιητές μιλούν για την συνεχή μάχη που λαμβάνει χώρα στην Valhalla ως ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του τόπου. Ακριβώς μια τέτοια τοποθεσία περιγράφεται, σε άλλες πρώιμες πηγές, ότι βρίσκεται κάτω από το έδαφος. Επιπλέον, το ίδιο το όνομα Valhöll, (αίθουσα των νεκρών) αποτελεί παράγωγο της ονομασίας Valhallr (βράχος των νεκρών) τίτλου που δίνεται σε βράχους και λόφους, όπου κείνται νεκροί, στη νότια Σουηδία, η οποία αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα ιστορικά κέντρα λατρείας του Οντίν.

Το μόνο παλαιό Νορβηγικό κείμενο που κάνει σαφή διάκριση μεταξύ Valhalla και Helheim είναι η Prose Edda (παλαιά Σκανδιναβική συλλογή πεζογραφημάτων) του Snorri Sturluson. Ο Snorri, υπήρξε Χριστιανός λόγιος του 13ου αιώνα, ο οποίος υποστήριζε ότι όσοι πέθαιναν στην μάχη μεταφέρονταν στην Valhalla, ενώ όσοι πέθαιναν από ασθένεια ή γηρατειά μετέβαιναν στην Helheim μετά την αναχώρησή τους από τη γη των ζωντανών. Ωστόσο, ο ίδιος αυτοδιαψεύδεται από την αναφορά σε ένα γεγονός που παραπέμπει στην Helheim – δηλαδή την ιστορία του θανάτου του Baldr ή Baldur, γιού του Οντίν, ο οποίος ενώ είχε βίαιο θάνατο, εντούτοις μετέβη στην Helheim. Δεν υπάρχει άλλη πηγή η οποία να αναφέρεται στην εν λόγω διάκριση, πράγμα που σημαίνει ότι αυτή η διάκριση μεταξύ Helheim και Valhalla αποτελεί σίγουρα επινόηση του Snorri του. Επειδή οι αρχαίοι βόρειοι Ευρωπαίοι δεν θεωρούσαν ότι υπάρχει διαφορά μεταξύ της Valhalla και άλλων τοποθεσιών για τους νεκρούς, μπορεί αυτή να θεωρηθεί ως ένα τμήμα του Κάτω Κόσμου.

Θεωρώντας ότι η Valhalla βρισκόταν στην Asgard, οι ιστορικές πηγές περιγράφουν ότι στο μπροστινό τμήμα της Asgard υπήρχαν 540 πόρτες, οι οποίες ήσαν τόσο πλατιές, ώστε η κάθε μία χωρούσε ενδιάμεσα 800 πολεμιστές. Η οροφή καλυπτόταν από χρυσές ασπίδες και οι τοίχοι από ξύλινα ακόντια. Ήταν ο τόπος στον οποίο μετέβαιναν οι μισοί από τους Vikings οι οποίοι σκοτώνονταν στην μάχη, ενώ οι λοιποί δινόντουσαν στην θεά Freya (Φρέϊα) προκειμένου να μεταβούν στον Fólkvangr (Φόλκβανγκρ=τόπο υποδοχής) τον οποίο ήλεγχε η Freya. Κάθε πρωί οι πολεμιστές στην Valhalla φορούσαν τις εξαρτύσεις τους και πολεμούσαν στα λιβάδια της Asgard. Δεν έχει σημασία αν τραυματίζονταν κατά την διάρκεια της μάχης, αφού μετά από αυτήν οι πληγές αποκαθίσταντο και δειπνούσαν όλοι μαζί.

Το βράδυ συγκεντρώνονταν προκειμένου να φάνε και να πιούν. Έτρωγαν κρέας από τον Saehrimnir (Σάεριμνιρ) που ήταν «γιγαντιαίος χοίρος» από τον οποίο ο μάγειρας Andhrimnir (Αντχριμνίρ) έκοβε τεμάχια, ενώ το σημείο από το οποίο έκοβε αποκαθίστατο αμέσως. Υπήρχε επίσης μια κατσίκα ονόματι Heidrun (Χάϊντριν) που στεκόταν στην οροφή της Valhalla η οποία τρεφόταν από τα κλαδιά του δέντρου της ζωής Yggdrasil, ενώ από τους μαστούς της έρρεε υδρόμελο, σε μια τεράστια μπανιέρα, αρκετά μεγάλη για να ξεδιψάσει όλη την Valhalla. Τους πολεμιστές εξυπηρετούσαν οι Βαλκυρίες (Valkyries) οι οποίες σέρβιραν το χοιρινό και το υδρόμελο. Οι εν λόγω θεότητες υπηρετούσαν τον θεό Όντιν επιλέγοντας τους πολεμιστές που θα ζούσαν ή θα σκοτώνονταν, καθώς και ποιοι από τους θανόντες θα μετέβαιναν στην Valhalla, ή στον Fólkvangr.

Συγκρίνοντας την δομή της Ελληνικής και Σκανδιναβικής μυθολογίας, διαπιστώνουμε κοινά σημεία:

-Η Valhalla ταυτίζεται με τα Ηλύσια πεδία.

-Υπήρχε διαχωρισμός των θεών σε εξέχουσες και ήσσονες θεότητες, όπως επί παραδείγματι οι δώδεκα θεοί του Ολύμπου οι οποίοι προεξείχαν των λοιπών θεοτήτων, κάτι ανάλογο με την ύπαρξη δύο αντίστοιχων ομάδων στην Σκανδιναβική μυθολογία, τους Aesir και Vanir.

-Η κατοικία των θεών ήταν υπερυψωμένη προκειμένου να προκαλεί δέος και θαυμασμό. Στην αρχαία Ελλάδα υπήρχε ο Όλυμπος, ενώ στην Σκανδιναβική μυθολογία το δένδρο Yggdrasil (Υγκντράσιλ).

-Σε αμφότερες αποδίδονταν τιμές και σεβασμός στους νεκρούς και ειδικότερα στους γενναίους πολεμιστές.

-Η μεταθανάτια ζωή θεωρείτο προέκταση της επίγειας και τόπος «εξαργύρωσης» των εν ζωή πεπραγμένων.

Αντί επιλόγου

Στο ποίημα Helgakviða Hjörvarðssonar της Poetic Edda, μια στροφή λέει ότι ένας ανώνυμος και σιωπηλός νεαρός άνδρας, ο γιος του Νορβηγού βασιλέα Hjörvarðr, είδε εννέα έφιππες Βαλκυρίες επάνω σε έναν τύμβο. Μεταξύ των εννέα του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση η Svava, κόρη του βασιλιά Eylimi, η οποία «τον προστάτευε σε μάχες». Η Bαλκυρία μιλάει στον ανώνυμο άνδρα και του δίνει το όνομα Helgi (σημαίνει ο άγιος). Ο σιωπηλός Helgi αρχίζει να μιλά και απευθυνόμενος στην Bαλκυρία την προσφωνεί «κυρία με φωτεινό πρόσωπο» και της λέγει ότι αν το βάπτισμα συνοδεύει κάποιο δώρο, δεν πρόκειται να το δεχθεί αν δεν έλθει και αυτή μαζί του. Η Βαλκυρία του λέει ότι ξέρει ένα θησαυρό από ξίφη στο Sigarsholm και ότι ένα από αυτά είναι ιδιαίτερης σημασίας……….   

Three times nine girls, but one girl rode ahead,

White skinned under her helmet;

the horses were trembling, from their manes

dew fell into the deep valleys,

hail in the high woods;

good fortune comes to men from there;

all that I saw was hateful to me.

Βιβλιογραφία – πηγές

The Poetic Edda. Grímnismál

Petre Turville «Myth and Religion of the North: The Religion of Ancient Scandinavia» 1964

Rudolf Simek «Dictionary of Northern Mythology» 1993.

Hilda Roderick Ellis «The Road to Hel: A Study of the Conception of the Dead in Old Norse Literature» 1968.
Via
Εμείς θα συνοδέψουμε το άρθρο με αυτό το τραγούδι που είναι εμπνευσμένο από την Poetic Edda

Poetic Edda_εξώφυλλο Αγγλικής μετάφρασης του Olive Bray του _1908

Baldr ή Baldur_γιός του Odin & θεός του Φωτός

Freya