Υπάρχει κάτι
που σε πάει
πιο μακριά
και από τον θάνατο.

Και κάποιες φορές
το βαφτίζεις
μέσα στις πληγές σου
- δίνοντας του
για όνομα
μια αθωότητα 
ή ένα πένθιμο εμβατήριο
για να μάθεις
να στέκεσαι
προσοχή
στην πραγματικότητα.

Υπάρχει κάτι
που με πάει
πιο μακριά
και από τον θάνατο.

Είναι μέρες
που αιωρείται 
στο σκοτάδι
σαν μια διάφανη μουσική
ή άλλοτε
παίρνει την μορφή 
εκείνων που έφυγαν
και πίσω τους
άφησαν 
μια πυκνή σιωπή
να ακούγεται απ'το άπειρο.

Υπάρχει
μια πραγματικότητα
που δεν μοιάζει με τις άλλες
- και όταν συχνά
της καρφώνω
ένα ποίημα στην καρδιά -
εκείνη μου χαρίζει
μια αιωνιότητα
απ'τα μάτια σου.

Και ύστερα θυμάμαι
πως ήταν η ζωή μου
πριν απ'όλα αυτά.

Στο βάθος
ακουγόταν πάντα
ένα βιολί
που με συνόδευε
στο ημίφως μου.

Υπήρχε κάτι
που με έβγαζε στο φως
- και ήταν αυτό
το κορμί της
γεμάτο απ'την άρνηση
για θάνατο.

Και πριν χαθούν όλα
στο σκοτάδι 
- θυμάμαι ακόνα να λέει:
<<Κουβαλάς τόσα
κατεστραμμένα ποιήματα μέσα σου>>

- και εγώ ακούμπησα στο φως της
μήπως και τα ξαναχτίσω -

Καμιά φορά
ξεγλιστράω την ψυχή μου
απ'τον βούρκο του σκοταδιού
και των αναμνήσεων 
- μα πάντα -
βρίσκω εμπρός μου
κάποιον που υποφέρει
και μια καρδιά
καρφωμένη από καιρό
- καρφωμένη από εμένα.


Μάνος Μαλέσης

Τα μάτια σου
σαν χαρακώματα
όπου μέσα τους
πολέμησαν
όλες μου
οι επιθυμίες
μέχρι θανάτου.

Στο πλάι σου
όλα τα ποιήματα
άνθιζαν
και εγώ για εσένα
έκοβα
τον πιο μοιραίο στίχο
και τον άφηνα
κάθε πρωί
στο δέρμα σου.

Στο πλάι σου
το σκοτάδι
μπλεκόταν
στον ορίζοντα του κορμιού σου
- και έτσι όπως χτύπαγε το φως σου -
ένα καινούργιο ηλιοβασίλεμα γεννιόταν.

Στο πλάι σου
ο φόβος
έμενε γυμνός και ανυπεράσπιστος
- και η θάλασσα
που μας έπνιγε -
ήταν πια ένα σεντόνι
που σκέπαζε
όλα τα μυστικά μας.

Όμως εκείνο το βράδυ
- όταν ξεγλίστρησες απ'τα χέρια μου -
εγώ έχασα ολόκληρη την ψυχή μου
-  και ύστερα
όλα θάφτηκαν
στην απελπισία
- μα τα μάτια σου
είναι πάντα μια μνήμη
που προσπαθεί
να ξεθαφτεί.

Η μοναξιά
και η απουσία σου
με ξεριζώνουν
- μα ακόμα και έτσι
θα έχω
μια κενή θέση
στην καρδιά μου
που θα σε περιμένει
ως το τέλος.

Τώρα ξέρω
που ανήκω.

Ανήκω
σε εκείνη την στιγμή
που όταν ο έρωτας πλησίαζε
πάνω στο κορμί σου
- ένας κόσμος
μοιραζόταν σε καρδιά και σε μνήμη.

Τώρα
 ξέρω
που θα πεθάνω
- εκεί
στις πιο βαθιές μου
επιθυμίες.

- και μέσα
σε αυτή την ματιά σου
που με στοίχειωσε
θα πολεμώ ως το τέλος
ή
τουλάχιστον
μέχρι να ξεχαστώ
για πάντα
στο φως σου.

Μάνος Μαλέσης

Χόρεψε πάνω στον χτύπο της καρδιάς μου
και εγώ θα ακολουθήσω,
βήμα - βήμα
σταθερά.

Ένας μπρος, ένας πίσω
- αυτός είναι ο έρωτας -

Από κάποιο όνειρο βγήκες,
μακρινό, απέραντο.
Ίσως για αυτό ακόμα
τις νύχτες να σε ακούω.

Περπάτα πάνω στην ανάσα μου
και εγώ
- θα δεις -
θα χορέψω πάνω στην δικιά σου.

Μπορείς να πάρεις την καρδιά μου,
εγώ μόνο το βλέμμα σου θα πάρω.

Πάρε την καρδιά μου,
πέτα την, χίλια κομμάτια να την κάνεις,
πίεσε την με τις άκρες των δαχτύλων σου
ώσπου να σπάσει.

Δεν με νοιάζει πια
- αυτό είναι ο έρωτας -

Εγώ μόνο το βλέμμα σου θα πάρω,
θα ήθελα τόσο να του μοιάσω.

Το μάτια σου πάνω στα δικά μου:
μία νότα δυνατή που ηχεί μέχρι και στην καρδιά μου
και αδιάκοπα όλο έρωτα γεμίζει.

Ο έρωτας μέσα από
τις νύχτες γεννιέται.

Τις νύχτες τις θλιμμένες,
τις νύχτες της ηδονής,
τις νύχτες του πόνου,
τις νύχτες που η καρδιά μου
φωνάζει μονάχα το όνομα σου.

Δεν θα με ένοιαζε
ότι και αν γίνω για εσένα,
αρκεί να υπάρχεις και εσύ
σε αυτό το όνειρο.

Μπορείς να γίνεις παραίσθηση
ακόμα και ψέμα
μα δεν με νοιάζει πια,
κατάλαβα τον ρόλο μου
- αυτό είναι ο έρωτας. -

Μαζί σου
και στον έρωτα και στα λάθη.

Μου αρκεί που ξέρω
ότι ξαναγεννιέμαι
και αν το τέλος πικρό,
δεν θα μετανιώσω που
χόρεψα πάνω στους χτύπους
της καρδιάς σου.

Mάνος Μαλέσης

Ταξιδευτές της Ποίησης

Δεν υπήρχε τελειότητα,
μέχρι που ακούμπησα το κορμί σου...

Απ'την ανάσα σου πήρα πνοή,
ξαναγεννήθηκα.

Μια ζωή όμως είναι λίγο να υπάρξεις...

Ας γεννιόμουν σιωπή,
μονάχα εγώ να σε ηρεμώ,
μονάχα εγώ να σε ακούω.

Ας γινόμουν βροχή,
το κορμιά μας να τυλίγω,
κρυφές ανάσες να σου δίνω.

Ας γεννιόσουν χρόνος,
να υπάρχεις για πάντα.

Μες'την σιωπή σε ακούω πια,
μες'την βροχή σε βρίσκω.
Αφού στα όνειρα υπάρχουμε πια,
άσε με λίγο να σε ζήσω.

Ένα όνειρο όμως,
 είναι λίγο για να υπάρχεις εκεί.

Τώρα πια
απ'την ανάσα σου υπάρχω.

Μάνος Μαλέσης

πηγη