Κόλαση και Παράδεισος
''Ένας πολεμιστής που ονομαζόταν Νομπουσίγκε ήρθε κάποια μέρα στον Χακουίν και ρώτησε:
-Υπάρχει πραγματικά παράδεισος και κόλαση;
-Ποιός είσαι; ρώτησε ο Χακουίν.
-Είμαι ένας Σαμουράι, απάντησε ο πολεμιστής.
-Εσύ, πολεμιστής! ξεφώνησε ο Χακουίν. Τι είδους κυβερνήτης θα μπορούσε να έχει εσένα για φύλακά του; Το πρόσωπό σου μοιάζει σαν ζητιάνου.
Ο Νομπουσίγκε θύμωσε τόσο πολύ ώστε άρχισε να τραβάει το σπαθί του, αλλά ο Χακουίν συνέχισε.
-Έχεις λοιπόν και σπαθί! Το όπλο σου θα είναι οπωσδήποτε ανίκανο να κόψει το δικό μου κεφάλι.
Καθώς ο Νομπουσίγκε τράβηξε το σπαθί του, ο Χακουίν παρατήρησε.
-Τώρα ανοίγουν οι πύλες της Κόλασης!
Με τα λόγια αυτά ο Σαμουράι, καταλαβαίνοντας το μάθημα του δασκάλου, έχωσε το σπαθί στην θήκη του και υποκλίθηκε.
-Τώρα ανοίγουν οι πύλες του Παραδείσου, είπε ο Χακουίν.''

Δύο μοναχοί ταξίδευαν μαζί. Όταν έφτασαν σε ένα ποτάμι, είδαν μια νέα γυναίκα ανήσυχη να κοιτά το ποτάμι. Όταν τους είδε, τους ρώτησε εάν μπορούν να την κουβαλήσουν στην απέναντι όχθη, διότι φοβόταν ότι θα πνιγεί. Ο ένας μοναχός δίστασε, μιας και απαγορεύεται σε μοναχούς να αγγίζουν γυναίκες. Ο άλλος όμως χωρίς δισταγμό, ανέβασε την γυναίκα στους ώμους του και την πέρασε απέναντι.
Καθώς συνέχιζαν το ταξίδι τους, ο πρώτος μοναχός άρχισε να επιπλήττει τον δεύτερο που κουβάλησε την γυναίκα. Μέχρι που τέλος ο δεύτερος δεν άντεξε άλλο και του αποκρίθηκε «αδελφέ μου, εγώ την κουβάλησα για λίγα λεπτά, εσύ ακόμα την κουβαλάς;»