Μια μέρα ένας Ινδιάνος που τον έλεγαν Άλγκον (Λευκό Γεράκι), ανακάλυψε ένα κυκλικό μονοπάτι από ανθρώπινα χνάρια. Κρύφτηκε σε ένα κοντινό θάμνο και περίμενε. Μετά από λίγο άκουσε μια θειική μουσική από τον ουρανό, και στρέφοντας το κεφάλι ψηλά είδε ένα μαγικό καλάθι που είχε μέσα του δώδεκα όμορφες αδερφές, να πλησιάζει προς τα κάτω. Σαν έφτασαν στη γη, κατέβηκαν στο κυκλικό μονοπάτι, και άρχισαν να χορεύουν πανέμορφους μαγικούς χορούς.

Ο Άλγκον αμέσως ερωτεύτηκε την πιο μικρή από τις κοπέλες, ένα λεπτοκαμωμένο και ντελικάτο πλάσμα. Προσπάθησε να την πιάσει αλλά αυτή του ξέφυγε με τις υπόλοιπες νεράιδες στον ουρανό. Ο κυνηγός όμως δεν πτοήθηκε και την επόμενη μέρα μεταμορφώθηκε σε ποντίκι, κρύφτηκε στην κουφάλα ενός δέντρου μαζί με άλλα ποντίκια και περίμενε. Οι ουράνιες αδερφές εμφανίστηκαν και πάλι και άρχισαν να χορεύουν. Όταν αντιλήφθηκαν τα ποντίκια άρχισαν να τα κυνηγούν. Η μικρότερη κυνήγησε τον Άλγκον, ο οποίος όταν η Αστροκόρη τον πλησίασε αρκετά πήρε την ανθρώπινη μορφή του και την έπιασε. Όταν ο Ινδιάνος έφτασε σπίτι του, παντρεύτηκε αμέσως τη νεράιδα και γρήγορα κέρδισε την αγάπη της γιατί ήταν καλός και ευγενικός.

Η Αστροκόρη όμως αν και αγαπούσε τον άντρα της, δεν μπορούσε να ξεχάσει τους δικούς της. Μια μέρα που την κυρίεψε νοσταλγία, έφτιαξε ένα καλάθι από λυγαριά, όμοιο με αυτό των αδερφών της, τραγούδησε το μαγικό τους τραγούδι και άρχισε να ανεβαίνει, μαζί με τον γιο της στην Αστροχώρα. Εκεί όλοι χάρηκαν που την ξαναείδαν, όμως αυτός που στεναχωρήθηκε πολύ ήταν ο Άλγκον όταν διαπίστωσε τι είχε συμβεί. Κάθε μέρα πήγαινε στο μαγικό μονοπάτι ελπίζοντας ότι η γυναίκα του θα επέστρεφε. Τα χρόνια όμως περνούσαν και κανένα σημάδι δεν παρουσιαζόταν.

Εν τω μεταξύ η γυναίκα του και το παιδί του σχεδόν τον είχαν ξεχάσει. Όταν όμως το αγόρι μεγάλωσε θέλησε να μάθει ποιος ήταν ο πατέρας του. Έτσι κατέβηκαν κάτω στη γη να συναντήσουν τον Άλγκον και να τον προσκαλέσουν να έρθει κι αυτός στην Αστροχώρα. Αφού τον βρήκαν, αυτός χάρηκε πολύ και δέχτηκε την πρόσκληση. Έτσι μεταμορφώθηκε σε Λευκό Γεράκι και από τότε και έπειτα μπορούσε να ταξιδεύει στον ουρανό για βλέπει την γυναίκα του. Στην ιστορία αυτή ο Άλγκον είναι ο Αρκτούρος, οι δώδεκα αδερφές είναι ο αστερισμός του Βόρειου Στέμματος που όμως είναι ανοιχτός αφού η μικρότερη αδερφή τριγυρνάει με τον Άλγκον.

Μια φορά κι έναν καιρό τα χρώματα του κόσμου άρχισαν να τσακώνονται. Όλα υποστήριζαν πως ήταν τα καλύτερα, τα πιο σπουδαία, τα πιο χρήσιμα, τα πιο αγαπητά.
Το ΠΡΑΣΙΝΟ άρχισε με ξεκάθαρη φωνή : Εγώ είμαι το πιο σπουδαίο χρώμα. Είμαι το σύμβολο της ζωής και της ελπίδας. Εμένα διάλεξαν για να δώσουν χρώμα στο γρασίδι, στα δένδρα, στα φύλλα … χωρίς εμένα τα ζώα θα πέθαιναν. Κοιτάξτε στην φύση και θα δείτε πως βρίσκομαι παντού και υπερτερώ.
Το ΜΠΛΕ τον διέκοψε απότομα : Εσύ το μόνο που σκέπτεσαι είναι η γη. Για σκέψου όμως τον ουρανό και την θάλασσα. Το νερό είναι η βάση της ζωής και ο ουρανός είναι αυτός που δίνει την αίσθηση του χώρου, την γαλήνη και την ειρήνη. Χωρίς την ειρήνη μου δεν θα ήσασταν τίποτε.
Το ΚΙΤΡΙΝΟ κρυφογέλασε : Είσαστε τόσο σοβαροί και βαρετοί. Εγώ φέρνω το γέλιο, τη χαρά και την ζεστασιά στον κόσμο. Ο ήλιος είναι κίτρινος, το φεγγάρι είναι κίτρινο, τα αστέρια είναι κίτρινα. Κάθε φορά που κοιτάς το λουλούδι ενός ολοκίτρινου ήλιου όλος ο κόσμος αρχίζει να χαμογελά. Χωρίς εμένα δεν θα υπήρχε χαρά και διασκέδαση.
To ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ δεν κρατιόταν άλλο : Εγώ είμαι το χρώμα της υγεία και της δύναμης. Μπορεί να είμαι λιγοστό στην γη αλλά είμαι πολύτιμο … γιατί εξυπηρετώ τις ανάγκες της ανθρώπινης ζωής. Σκεφτείτε τα φρούτα, πορτοκάλια, μάνγκος, καρότα. Όταν το σούρουπο γεμίζω με το χρώμα μου τον ουρανό, η ομορφιά μου είναι μοναδική. Κανείς δεν δίνει πεντάρα γα σας τότε.
Το ΚΟΚΚΙΝΟ έσκασε από το κακό του : Εγώ είμαι πάνω απ’ όλους σας. Εγώ είμαι το αίμα – η ζωή είναι το αίμα. Είμαι το χρώμα του κινδύνου και της γενναιότητας. Πάντα μάχομαι για τα ιδανικά. Φέρνω την φωτιά στο αίμα. Χωρίς εμένα η γη θα ήταν κρύα όπως το φεγγάρι, χωρίς ζωή. Είμαι το χρώμα του πάθους, της αγάπης, το κόκκινο τριαντάφυλλο, η πανσέτα, η όμορφη παπαρούνα
Το ΠΟΡΦΥΡΟ σηκώθηκε όσο πιο ψηλά μπορούσε : Εγώ είμαι το χρώμα της βασιλείας και της δύναμης. Βασιλιάδες, αρχηγοί, επίσκοποι όλοι τους εμένα διάλεξαν γιατί εγώ είμαι το χρώμα της εξουσίας και της σοφίας. Οι άνθρωποι δεν με αμφισβητούν. Υπακούουν και υποτάσσονται.
Το ΛΟΥΛΑΚΙ μίλησε σιγανά και ήρεμα αλλά με πείσμα : Μην με ξεχνάτε. Είμαι κι εγώ εδώ. Είμαι το χρώμα της σιωπής. Φαίνομαι λίγο και περνώ απαρατήρητο αλλά χωρίς εμένα όλοι σας γίνεστε κενοί, χωρίς περιεχόμενο. Εγώ εκπροσωπώ την σκέψη και την διανόηση. Με χρειάζεστε για να υπάρχει ισορροπία και αντίθεση, για την προσευχή το σούρουπο και την εσωτερική γαλήνη.
Έτσι συνέχιζαν τα χρώματα το τσάκωμα, με το καθένα να είναι σίγουρο για την υπεροχή του. Και το τσάκωμα εξελίχθηκε σε μεγάλο καυγά.
Ξαφνικά αστραπές έσκισαν τον ουρανό και βροντές τάραξαν τη γη και άρχισε ένας τρομερός κατακλυσμός. Τα χρώματα κουλουριάστηκαν από το φόβο τους και κόλλησαν μεταξύ τους ζητώντας προστασία και κουράγια το ένα με τ΄ άλλο. Μέσα σ΄αυτό τον χαλασμό η βροχή μίλησε με δυνατή φωνή.
-Χαζά και ψωροπερήφανα χρώματα. Δεν ντρέπεστε να τσακώνεστε ποιο είναι το καλλίτερο για να επιβληθεί στ’ άλλα !! Ακόμα δεν έχετε καταλάβει πως σας έχουν φτιάξει για ένα λόγο εξαιρετικό, μοναδικό και διαφορετικό ;
Ενώστε τα χέρια σας και ελάτε προς εμένα.
Υπακούοντας την βροχή ένωσαν τα χέρια τους και μαζεμένα προχώρησαν.
- Από τώρα και στο εξής όταν θα βρέχει το καθένα από σας θα απλώνεται στον ουρανό σε ένα τόξο από χρώματα για να δείχνετε πως είστε φτιαγμένοι να ζείτε ειρηνικά.

Το ουράνιο τόξο συμβολίζει την ελπίδα του αύριο.
ΜΥΘΑΓΩΓΙΑ

Ένας παλιός μύθος μας μιλάει για την εποχή που τα ζώα μιλούσαν ακόμα μεταξύ τους και με τους ανθρώπους, και οι πνευματικοί δάσκαλοι ζούσαν ανάμεσα στους ανθρώπους. Τότε τα τέσσερα ισχυρότερα ζώα ήρθαν σε διαφωνία μεταξύ τους για το ποιο ήταν καλύτερο και άξιζε να γίνει αρχηγός των ζώων. Ήταν η αρκούδα, ο βίσονας, ο αετός και το γεράκι. Αφού δεν μπορούσαν να καταλήξουν σε κάποια απόφαση, εμφανίστηκε ο Μουτζεκιβίς, το Πνεύμα Φύλακας της Δύσης. Ήταν σταλμένος από ένα Μεγάλο Πνεύμα για να παρέμβει στο συμβούλιο των ζώων για να δώσει λύση στη διαφωνία και να υπάρξει ειρήνη στη γη. Έτσι καθένα από αυτά τα ζώα συγχώνευσε τη δύναμή του με τη δύναμη μιας από τις τέσσερις κατευθύνσεις.

Τους μίλησε με τα ακόλουθα λόγια:

"Αρκούδα, εσύ θα συγχωνευτείς με μένα, με τη Δύση, γιατί όπως και γω, είσαι δυνατή και σκέφτεσαι πολύ πριν μιλήσεις. Όταν υπηρετείς μαζί μου, το δέρμα σου θα είναι μαύρο, σαν τη νύχτα, με ασημένιες τρίχες προς τιμή των αστέρων. Θα είσαι πρόεδρος στο συμβούλιο των ζώων όπως εγώ προεδρεύω στο συμβούλιο των ανέμων. Βίσονα, εσύ θα συγχωνευτείς με τη δύναμη της Βαμπούζ, του Βορρά, γιατί μοιράζεις τις ιδιότητες της ανανέωσης και της αγνότητας. Όταν θα υπηρετείς με τη Βαμπούζ, το δέρμα σου θα είναι λευκό, το χρώμα του χιονιού. Αετέ, θα συγχωνευτείς με τη δύναμη της Βαμπούν, της Ανατολής. Με το διαυγές σου όραμα θα βοηθάς στην αφύπνιση, στη σοφία και στη φώτιση. Όταν θα υπηρετείς μαζί της θα έχεις χρυσαφένια φτερά, στο χρώμα της αυγής. Κογιότ, θα συγχωνευτείς με τη δύναμη του Νότου, του Σονοντέζε. Με την ικανότητα να επιβιώνεις και να διδάσκεις, θα βοηθάς στην ανάπτυξη και στη πίστη στη ζωή. Όταν υπηρετείς μαζί του, το δέρμα σου θα έχει το χρώμα που δημιουργεί ο μεσημεριάτικος ήλιος όταν πέφτει στη γόνιμη γη".
Έτσι κάθε ζώο μπήκε στην υπηρεσία των Πνευμάτων των τεσσάρων κατευθύνσεων, αποκτώντας συγκεκριμένες δυνάμεις και ενέργειες.


Η δύναμη του Βορρά, της Βαμπούζ, είναι η δύναμη της κάθαρσης και της ανανέωσης. Εποχή του είναι ο Χειμώνας όπου η γη πέφτει σε ένα είδος "θανάτου" ή φαινομενικού ύπνου. Η περίοδος του 24ώρου που αντιστοιχεί στη Βαμπούζ είναι η νύχτα και στην ανθρώπινη ζωή σχετίζεται με τα γηρατειά, όπου τα μαλλιά γίνονται άσπρα, το σώμα βαδίζει αργά αλλά οι σκέψεις είναι πιο καθαρές - από γήινες γίνονται πνευματικές. Η δύναμη της Βαμπούζ είναι μια παράδοξη δύναμη. Είναι η καινούργια ζωή καλυμμένη με το πέπλο του θανάτου, η γρήγορη ανάπτυξη καλυμμένη με το πέπλο της ηρεμίας.


Για τους ανθρώπους η περίοδος αυτή, είναι περίοδος δοκιμασίας αλλά και εσωτερικής εξερεύνησης και ανάπτυξης, καθώς οι εξωτερικές δραστηριότητες κοπάζουν. Το ζώο που συνδέεται με τη Βαμπούζ είναι ο Λευκός Βίσονας, ένα ζώο που είχε πολύ μεγάλη σημασία για τους Ινδιάνους αφού τους προσέφερε τροφή αλλά και κατοικία, ρουχισμό και γενικά ό,τι χρειαζόταν για την επιβίωσή τους. Αντιπροσώπευε το πνεύμα που θυσίαζε εντελώς τον εαυτό του και την ουσία. Το λευκό είναι το χρώμα της ισορροπίας , της αγνότητας και της ανανέωσης της ζωής. Τα φεγγάρια του Βορρά είναι: της Αναζωογόνησης της Ζωής, της Ανάπαυσης και του Εξαγνισμού και των Μεγάλων Ανέμων. Τα άτομα που έχουν γεννηθεί σ' αυτά τα φεγγάρια χρειάζονται να πάρουν τα μαθήματα της υπομονής, της κάθαρσης και της ανανέωσης. Έχουν την ικανότητα να κατανοούν τους εσωτερικούς κόσμους και να μαθαίνουν πώς να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις που χαρίζουν αυτοί οι κόσμοι. Κατανοούν βαθιά τη δύναμη της ανανέωσης, αλλά πρέπει να είναι πάντα καθαροί για να μπορούν να το κάνουν.


Η δύναμη της Βαμπούν, της Ανατολής, είναι αυτή της φώτισης και της σοφίας. Η εποχή της είναι ηΆνοιξη, όταν η γη αφυπνίζεται από τον ύπνο του χειμώνα και γεννιέται η νέα ζωή που έχει κυοφορηθεί μέσα στη μήτρα της γης. Αντιστοιχεί στο πρωί, την ώρα που η ζωή ξυπνάει από τον ύπνο της νύχτας. Στην ανθρώπινη ζωή η περίοδος της Βαμπούν είναι η παιδική ηλικία, η περίοδος γνώσης των πραγμάτων, όταν οι νέοι είναι σε θέση να φωτίσουν άλλους με την αγνότητα των ενεργειών τους. Η δύναμη της Βαμπούν είναι καθαρή. Είναι η δύναμη της φώτισης που έρχεται όταν μάθουμε τη σωστή θέση μας στο σύμπαν και την ενότητα μας με αυτό. Είναι η δύναμη των πρώτων ακτινών του ήλιου που έρχονται από τον ορίζοντα και φέρουν τη ζωή.


Το ζώο που συνδέεται με την Ανατολή είναι ο Αετός, που πετάει πιο ψηλά απ' όλα τα πουλιά. Γι' αυτό το λόγο σχετίζεται με το πνευματικό στοιχείο. Τα χρώματα της Βαμπούν είναι το κόκκινο και το χρυσό του ανατέλλοντος ηλίου. Το κόκκινο είναι το χρώμα της ζωτικής ενέργειας και το χρυσό της φώτισης, της σοφίας και του φωτός. Τα φεγγάρια της Ανατολής είναι: των Ανθισμένων Δέντρων, της Επιστροφής των Βατράχων και της Σποράς του Καλαμποκιού. Τα άτομα που ανήκουν σ' αυτά τα φεγγάρια αντιπροσωπεύουν τη ζωογόνο ενέργεια της άνοιξης, που κάνει θαύματα πάνω στην επιφάνεια της γης. Χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους για να δημιουργούν στη γη και όχι σε ανώτερες περιοχές. Η γη είναι ο κατάλληλος τόπος εργασίας τους και η ενέργειά τους είναι αναγκαία για να επιφέρουν αλλαγές σε αυτή. Όμως έχουν την ικανότητα με ένα φυσικό και διαισθητικό τρόπο να φτάνουν σε ανώτερα επίπεδα συνείδησης, έχουν τη σοφία και τη δυνατότητα να φωτιστούν και να φωτίσουν τα άτομα με τα οποία έρχονται σε επαφή. Οφείλουν να μάθουν να ελέγχουν τη ζωτική τους ενέργεια ώστε να μην πνίγει τους ίδιους και τα άτομα που τους περιβάλλουν.

Η δύναμη του Σονοντέζε, του Πνεύματος Φύλακα του Νότου, είναι αυτή της ανάπτυξης και της πεποίθησης. Η εποχή του είναι το Καλοκαίρι, όταν όλα στη γη αναπτύσσονται γρήγορα και ωριμάζουν. Αντιστοιχεί στο μεσημέρι, όπου η δύναμη του ήλιου είναι στο πιο ψηλό επίπεδό του. Στην ανθρώπινη ηλικία αντιστοιχεί στην περίοδο της ενηλικίωσης, όπου τα εσωτερικά και εξωτερικά σπέρματα της νεότητας αρχίζουν να αναπτύσσονται γρήγορα και ξεκαθαρίζουν οι σκοποί της ζωής. Η δύναμη του Σονοντέζε δεν είναι παράδοξη όπως της Βαμπούζ, ούτε αυθόρμητη όπως της Βαμπούν. Είναι η δύναμη της γρήγορης ανάπτυξης, που μαθαίνει κανείς να εμπιστεύεται τα αισθήματα και τις διαισθήσεις του.


Το ζώο που συνδέεται με τον Σονοντέζε είναι το Κογιότ. Οι Ινδιάνοι πιστεύουν πως είναι το εξυπνότερο ζώο που αναγκάζει τους ανθρώπους να μάθουν ακόμη κι όταν δεν θέλουν. Το κογιότ του Πνεύματος αυτού έχει κίτρινο δέρμα, σαν τον μεσημεριάτικο ήλιο και είναι διάστικτο με το καφέ της καλοκαιρινής γης. Το χρώμα του είναι τοπράσινο των φυτών στην πλήρη τους ανάπτυξη και το κίτρινο του καλοκαιρινού ήλιου. Το πράσινο είναι το χρώμα της ανάπτυξης της πεποίθησης και το κίτρινο της διάνοιας, της δεκτικότητας και της φυσικής σοφίας. Τα φεγγάρια του Σονοντέζε είναι: το Φεγγάρι του Δυνατού Ήλιου, των Ώριμων Μούρων και το Φεγγάρι του Θερισμού. Τα άτομα που ανήκουν σε αυτά έχουν ικανότητα για γρήγορη ανάπτυξη σε όλα τα επίπεδα. Πρέπει να μάθουν να εμπιστεύονται τη διαίσθησή τους, ενώ ασχολούνται με τις ενέργειες της γης. Η διαίσθηση θα τα βοηθήσει να ωριμάσουν και να ακολουθήσουν τον κατάλληλο δρόμο, όμως πρέπει να χρησιμοποιούν τις δυνάμεις τους χωρίς εγωιστικά κίνητρα επειδή μια τέτοια ενέργεια εμποδίζει την ανάπτυξή τους.


Η δύναμη του Μουτζεκιβίς, του πνεύματος της Δύσης, είναι αυτή της αντοχής και της ενδοσκόπησης. Εποχή του είναι το Φθινόπωρο όπου σταματάει η ανάπτυξη του καλοκαιριού και η φύση ετοιμάζεται για την εποχή της ανανέωσης. Αντιστοιχεί με το ηλιοβασίλεμα και το σούρουπο, όπου η δραστηριότητα της ημέρας επιβραδύνεται. Στην ανθρώπινη ζωή είναι η μέση ηλικία, όπου οι άνθρωποι έχουν βρει το δρόμο τους και εργάζονται δυναμικά για να επιτελέσουν το προορισμό τους στη ζωή. Η δύναμη του Μουτζεκιβίς είναι με το δικό της τρόπο αυθόρμητη. Είναι η δύναμη της αντοχής που πηγάζει από την αυτογνωσία, η δύναμη του πνεύματος που ενσαρκώνεται στη γη. Το ζώο του Μουτζεκιβίς είναι ηΓκρίζα Αρκούδα, το δυνατότερο από τα ζώα. Θεωρείται σαν αρχηγός στο συμβούλιο των ζώων γιατί, παρόλη τη δύναμή της, είναι ευγενική και βαθυστόχαστη στις αποφάσεις που πρέπει να πάρει.


Τα χρώματά του είναι οι μπλε αποχρώσεις του μισοσκόταδου, ανακατεμένες με τομαύρο της νύχτας. Το μπλε είναι το χρώμα της πνευματικής δύναμης, του ιδεαλισμού και της ανιδιοτέλειας. Το μαύρο είναι το χρώμα της ενδοσκόπησης και της σκόπιμης τύφλωσης σε ότι αφορά τα γήινα στοιχεία. Είναι το χρώμα του άμορφου από το οποίο όλα εκπορεύονται. Τα φεγγάρια του Μουτζεκιβίς είναι: του Πετάγματος της Πάπιας, το φεγγάρι της Παγωνιάς και το Φεγγάρι των Μακριών πάγων. Τα άτομα που ανήκουν σε αυτή την ομάδα ξέρουν τη θέση τους στη γη και μπορούν να φτάσουν σε άλλους κόσμους με τη δύναμη που τους προσφέρει αυτή η γνώση. Νιώθουν άνετα στα γήινα πράγματα καθώς και στα πνευματικά. Έχουν ικανότητες για ηγέτες και δάσκαλοι και στα δύο αυτά επίπεδα. Είναι φεγγάρια δύναμης, και αυτή η δύναμη επηρεάζει τα άτομα κατά θετικό ή αρνητικό τρόπο, ανάλογα από την προθυμία τους να μάθουν αληθινά τον εαυτό τους, τα χαρίσματά τους και τις ευθύνες τους. Είναι δυναμικοί και ασκούν επιρροή στους άλλους. Το αν αυτή η επιρροή οδηγεί σε ενότητα ή δυσαρμονία εξαρτάται από την εντιμότητα και τη δύναμη του ατόμου.

stardome

Οι διηγήσεις των Ινδιάνων μπορούν να χωριστούν σε μύθους, παραμύθια και μικρές κωμικές
ιστορίες.Οι μύθοι αναφέρουν ιερές πράξεις. Τους διηγούνταν στην έναρξη των θρησκευτικών τελετών και τωνχορών. Σε μερικές φυλές τους διηγούνταν μόνο όταν άρχιζαν οι πρώτες παγωνιές. Όλοι οι μύθοι είχαν το κοινό ότι, τα υπερφυσικά όντα εμφανίζονται με ανθρώπινη μορφή και δρουν ανάμεσα στους ανθρώπους. Έχουν σα σκοπό να διδάξουν και να προτείνουν ιδανικά. Τα παραμύθια ήταν ανάμεσα στις άλλες διηγήσεις τα περισσότερα. Τα γεγονότα της καθημερινής ζωής μπερδεύονται με θαυμαστά γεγονότα, σύμφωνα με την αντίληψη της ζωής του Ινδιάνου. Για τον Ινδιάνο όλα αυτά τα γεγονότα έπρεπε να παίρνονται στα σοβαρά, και ήταν, από την πιο υψηλή άποψη, απόλυτα αληθινά και αξιόπιστα. Μέσα σε αυτόν τον κόσμο δεν υπήρχαν πραγματικά σύνορα ανάμεσα στους ανθρώπους και τα ζώα, ανάμεσα στη ζωή και τον θάνατο. Το θαυμαστό ήταν για τον Ινδιάνο κάτι ζωντανό. Δεν μετρούσε τον κόσμο με τα περιορισμένα μέσα της λογικής του σημερινού ανθρώπου.



Ο Ινδιάνος μισούσε πάνω απ΄ όλα να λέει καθαρά, οριστικά πράγματα. Το θεωρούσε αυτό βέβηλο και το έβλεπε σαν παραμόρφωση της αλήθειας. Διότι μερικά πράγματα έπρεπε να αφήνονται μόνο στη διαίσθηση. Ο καθένας τα ερμηνεύει με τον τρόπο του, δεν είναι αλήθειες παρά μόνο με την μορφή προτάσεων.

Secret Real Truth

Άκουσε με!
Είμαι μικρός και αδύναμος, χρειάζομαι τη δύναμη και τη μαγεία σου.
Άσε με να περπατήσω στην ομορφιά και κάνε τα μάτια μου ικανά να δεσμεύουν την κόκκινη ιριδίζουσα δύση.
Κάνε τα χέρια μου να σέβονται τα πράγματα που έχεις κάνει και τα αυτιά μου ανοιχτά να ακούνε τη φωνή σου.
Κάνε με σοφό, ώστε να μπορώ να καταλαβαίνω τα πράγματα που έχεις διδάξει στους ανθρώπους,
Άσε με να κατανοώ τα μαθήματα που έχεις κρυμμένα σε κάθε φύλλο και πέτρα,
Ψάχνω τη δύναμη, όχι να γίνω δυνατότερος από τα αδέλφια μου,
αλλά να πολεμήσω τον μεγαλύτερο εχθρό μου, τον εαυτό μου.
Κάνε με συνεχώς έτοιμο για να έρθω σε σένα, με καθαρά χέρια και ευθεία ματιά,
έτσι ώστε όταν η ζωή χαθεί, σαν τον ήλιου όταν δύει, το πνεύμα να έρθει σε σένα,
χωρίς ντροπή.''

Ο Δημιουργός ένιωσε θλίψη για τα παιδιά, όταν συνειδητοποίησε ότι το πεπρωμένο τους ήταν να γεράσουν και να γίνουν αδύναμα πλάσματα. Μάζεψε, λοιπόν, τα όμορφα χρώματα από διάφορες πηγές όπως το φως του ήλιου, τα φύλλα, τα λουλούδια, και ο ουρανός. Έβαλε τα χρώματα σε ένα μαγικό σακούλι και το παρουσίασε στα παιδιά. Όταν εκείνα το άνοιξαν, οι χρωματισμένες πεταλούδες πέταξαν έξω ελεύθερες, γοητεύοντας τα παιδιά που δεν είχαν δει ποτέ τίποτα τόσο όμορφο. Οι πεταλούδες τραγούδησαν κι έκαναν τα παιδιά ακόμα πιο ευτυχισμένα.

Όμως, τα πουλιά παραπονέθηκαν στο δημιουργό γιατί οι πεταλούδες ήταν τόσο όμορφες και μπορούσαν να τραγουδούν όπως τα πουλιά. Για αυτό ο δημιουργός απέσυρε από τις πεταλούδες τη δυνατότητα να τραγουδούν. Από τότε, αν και όμορφες, παραμένουν σιωπηλές.

Μύθος των ινδιάνων της φυλής Παπάγκο

Κόβω από την κοιλιά σου τον αφαλό:
να ξέρεις πως ο τόπος που γεννήθηκες δεν είναι η πατρίδα σου,
γιατί είσαι υπηρέτης και πολεμιστής,
είσαι το πουλί που λέγεται κετζάλ,
είσαι το πουλί που λέγεται ζακουάν,
είσαι υπηρέτης και πολεμιστής
Εκείνου που κατοικεί σε Όλους τους Τόπους.
Το σπίτι που γεννήθηκες δεν είναι παρά η φωλιά σου.
Είναι ένας σταθμός στο δρόμο σου.
Είναι το σημείο εισόδου σου στον κόσμο.
Εδώ ξεπήδησες, εδώ άνθισες.
Εδώ αποχωρίζεσαι τη μάνα σου
σαν το πελεκούδι που κόπηκε απ’ την πέτρα.

πηγη

Ένας ινδιάνικος μύθος, όλο φως

Οι Ινδιάνοι Νούτκα που ζουν στον Καναδά, διηγούνται μια περίεργη ιστορία για τους γλάρους, άκρως διδακτική:

Κάποτε, λένε, όταν το Μεγάλο Πνεύμα έφτιαξε όλα τα πράγματα, χάρισε στους «πρώτους ανθρώπους» δώρα κλεισμένα σε κέδρινα σκαλισμένα κουτιά. Οι «πρώτοι άνθρωποι» ήταν τα ζώα, που υπήρχαν εδώ πριν από εμάς. Σε ένα κουτί υπήρχε το νερό και, όταν αυτό ανοίχτηκε, όλο το νερό κύλησε έξω και ανέβηκε στον ουρανό φτιάχνοντας τα σύννεφα. Μετά έπεσε από τον ουρανό σαν βροχή και σχημάτισε τα ποτάμια που γέμισαν τα κοιλώματα και έφτιαξαν τη θάλασσα.

Ένα άλλο κουτί περιείχε όλα τα βουνά, τα οποία βγήκαν έξω και τοποθετήθηκαν εκεί όπου βρίσκονται ακόμα και σήμερα.

Σε άλλο κουτί υπήρχαν όλοι οι σπόροι των φυτών, ενώ σε άλλο βρισκόταν ο άνεμος, που φύσηξε και σκόρπισε τους σπόρους στις τέσσερις γωνιές του κόσμου.

Καθένας από τους «πρώτους ανθρώπους» άνοιξε το κουτί του, εκτός από τον γλάρο που είχε στο κουτί του το φως του κόσμου. Ο γλάρος το κρατούσε καλά κλεισμένο και έτσι στην αρχή υπήρχε μόνο σκοτάδι. Τα άλλα ζώα ζήτησαν από τον γλάρο να το ανοίξει, όμως αυτός αρνήθηκε κρατώντας το σφιχτά κάτω από τη φτερούγα του. Αφού είδαν κι απόειδαν ζήτησαν τη βοήθεια του κόρακα, που ήταν εξάδελφος του γλάρου. Ο κόρακας έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να τον πείσει να ανοίξει το κουτί. Τον ικέτευσε, τον κολάκεψε, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο κόρακας θύμωσε πολύ με την άρνηση του γλάρου και σκέφτηκε: «Ο γλάρος κάνει κακό σε όλους τους ανθρώπους. Μας δημιουργεί μεγάλο πρόβλημα. Ίσως θα βοηθούσε αν έμπαινε ένα αγκάθι στο πόδι του»… Και επειδή ό,τι σκεφτόταν ο κόρακας γινόταν πραγματικότητα, ο γλάρος άρχισε να σκούζει από πόνο: «Το πόδι μου, το πόδι μου, κάτι μπήκε στο πόδι μου!..» Ο κόρακας προσφέρθηκε να βοηθήσει παριστάνοντας τον ανήξερο. Αλλά όταν έσκυψε και είδε το αγκάθι, αντί να το τραβήξει έξω, το έσπρωξε πιο μέσα! Ο γλάρος τσίριξε από τον πόνο. «Ωχ, συγνώμη γλάρε μου, δεν μπορώ να δω τι κάνω. Αν είχε λίγο φως»… Τότε ο γλάρος άνοιξε λίγο το καπάκι του κουτιού του και βγήκε έξω ελάχιστο φως, που όρμησε και ανέβηκε στον ουρανό. Έτσι ο κόρακας ήταν ο πρώτος που είδε τα αστέρια. Και ήταν πολύ όμορφα… Έσκυψε ξανά ο κόρακας στο πόδι του γλάρου και έσπρωξε ακόμα πιο μέσα το αγκάθι. Ο γλάρος ούρλιαξε, σήκωσε το ένα φτερό, αλλά συνέχιζε να κρατά σφιχτά το κουτί με το άλλο… «Με συγχωρείς», είπε ο κόρακας «δεν υπάρχει αρκετό φως, άνοιξε ακόμα λίγο το κουτί!». Ο γλάρος το άνοιξε λίγο ακόμα και βγήκε έξω ένα κυκλικό χλωμό φως που ανέβηκε στον ουρανό. Και ο κόρακας ήταν ο πρώτος που είδε το φεγγάρι. Και ήταν πολύ όμορφο… Ο κόρακας έσκυψε ξανά και έσπρωξε πιο βαθιά το αγκάθι μέσα στο πόδι του γλάρου. Εκείνος έβγαλε μια δυνατή κραυγή, άνοιξε και τα δύο φτερά του και το κουτί έπεσε κάτω. Το καπάκι άνοιξε και βγήκε από μέσα μια γιγάντια μπάλα από φωτιά, η οποία εκτινάχτηκε ψηλά στον ουρανό. Ακόμα και ο κόρακας δεν μπορούσε να κοιτάξει αυτό το λαμπρό φως. Δεν μπορούσε να κοιτάξει τον ήλιο! Έτσι δημιουργήθηκε η πρώτη πραγματική μέρα! Εκείνη τη στιγμή ο γλάρος κατάλαβε ότι η απροθυμία του να δώσει αυτό που κατείχε του έφερνε πόνο. Κατάλαβε ότι μόνο όταν δίνεις χωρίς ενδοιασμούς, φεύγει ο πόνος και ανοίγει ο δρόμος για την ελευθερία.

* Ο μύθος λέει πως, αν κάποιος βρεθεί στα μέρη όπου ζει ο γλάρος, θα τον δει μερικές φορές να σηκώνει το ένα του πόδι και να στέκεται στο άλλο. Υπάρχουν δύο εκδοχές γι΄ αυτό: Η μία λέει ότι το αγκάθι εξακολουθεί να βρίσκεται στο πόδι του και η άλλη ότι ο κόρακας το έβγαλε, αλλά ο πόνος από το αγκάθι δεν έχει ξεχαστεί…

Πάντως από τότε ο γλάρος και ο κόρακας δεν ξαναμίλησαν!

πηγη

Μια φορά κι έναν καιρό, όταν το Μεγάλο Πνεύμα είχε πλάσει τον άνθρωπο και τον έβαλε να ζει πάνω στη μάνα γη, διαπίστωσε ότι αυτός ζούσε μόνον με βάση τους κανόνες και τις αξίες που του έμαθε, χωρίς, όμως, να προσμένει τίποτε άλλο πέρα από το σήμερα, το τώρα.

Τότε ο Μεγάλος Δημιουργός λυπήθηκε τον άνθρωπο που δεν είχε τίποτε να περιμένει στη ζωή του και αποφάσισε να του δώσει τα όνειρα, διότι ζωή χωρίς όνειρα είναι μια ζωή άχαρη. Σκέφτηκε πολύ πώς να βάλει τα όνειρα στη ζωή των ανθρώπων και τότε φώναξε τις πεταλούδες που κουβαλούσαν το φως και τα χρώματα του ουρανού και της γης και τις ανέθεσε το έργο να μεταφέρουν στα φτερά τους τα όνειρα. Έτσι κάθε που οι άνθρωποι κουρασμένοι από τις εργασίες και τις ασχολίες της ημέρας έπεφταν να κοιμηθούν, οι πεταλούδες αθόρυβα πετούσαν μαλακά πάνω από τα κρεβάτια τους και έφερναν τα όνειρα. Στην αρχή οι άνθρωποι ξυπνούσαν χαρούμενοι και ευχαριστημένοι, γιατί τα όνειρά τους ήταν μόνον φωτεινά και τους γέμιζαν με χαρά και αισιοδοξία. Όμως, τα κακά πνεύματα, οι θεοί του Κάτω Κόσμου, αποφάσισαν να επέμβουν και τότε κάποια βράδυα κατάφερναν να ξεγελάσουν τις πεταλούδες και να τρομάζουν τους ανθρώπους με όνειρα που τους αναστάτωναν. Οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να ησυχάσουν και να ηρεμήσουν.

Όπως λένε μάλιστα οι παλιές διηγήσεις τα κακά πνεύματα, οι θεοί του Κάτω Κόσμου, δεν είχαν άλλη ασχολία από το να πολεμούν τον άνθρωπο ακόμη και στον ύπνο του. Οι ίδιες διηγήσεις λένε μάλιστα ότι προκλήθηκε μεγάλη αναστάτωση από τις εξελίξεις αυτές και θεοί και άνθρωποι προσπαθούσαν να βρουν τρόπους να προστατευτούν, από τους θεούς του Κάτω Κόσμου, τουλάχιστον, στον ύπνο τους. Ιδιαίτερα ανησυχούσαν για τα παιδιά τους. Τότε οι θεοί με τη βοήθεια της Ασιμπικάασι, που το όνομά της σημαίνει «γυναίκα αράχνη», έβαλαν τον Ήλιο στην πορεία του, αλλά κι αυτό δεν βοήθησε και πολύ τα πράγματα. Τότε άνθρωποι και θεοί έβλεπαν τη Γυναίκα Αράχνη να υφαίνει έναν ιστός, το λυκόφως, για να προστατέψει τα παιδιά της από τα κακά πνεύματα που βρίσκουν την ευκαιρία να κυκλοφορούν ελεύθερα τη νύχτα.

Η Γυναίκα Αράχνη, που ήταν σοφή, συμβούλεψε τις γυναίκες να υφαίνουν ονειροπαγίδες για νας προστατέψουν τα παιδιά τους από τους υποτακτικούς των θεών του Κάτω Κόσμου, τα κακά πνεύματα που τάραζαν τον ύπνο τους. Πρώτες οι γυναίκες της φυλής των Οτζίμπουε άρχισαν να υφαίνουν τις ονειροπαγίδες και τις ονόμαζαν ασαμπικεσιίν, δηλαδή «εφεύρημα της Γυναίκας Αράχνης».

Οι γυναίκες ύφαιναν τις ονειροπαγίδες σαν δίχτυ με κλωστές από νεύρα σε στεφάνια από ξύλο ιτιάς, με τρόπο που η αράχνη έπλεκε τον ιστό της. Στη συνέχεια τις διακοσμούσαν με χάντρες και φτερά και τις κρεμούσαν πάνω από τα κρεβάτια των παιδιών, για τα προστατέψουν από τα όνειρα που έφερναν τα κακά πνεύματα. Στη μέση η ονειροπαγίδα είχε μια τρύπα, απ’ όπου μπορούσαν να περάσουν μόνον τα καλά όνειρα, αυτά που κουβαλούσαν στα φτερά τους οι πεταλούδες, ενώ τα όνειρα των κακών πνευμάτων μπλέκονταν και σκάλωναν στον ιστό. Εκεί θα παρέμεναν μπλεγμένα και θα διαλύονταν με την πρώτη ακτίδα του Ήλιου. Η ονειροπαγίδα σιγά-σιγά, όσο μεγάλωνε το παιδί φθείρονταν και καταστρεφόταν.

Στο κάτω μέρος της ονειροπαγίδας οι μητέρες τοποθετούσαν ένα φτερό, που αν ήταν από κουκουβάγια είχε σκοπό να διδάξει στο παιδί την σοφία, αλλιώς να του μάθει τη δύναμη του ανέμου και όταν μεγάλωνε θα γινόταν το πρώτο του φτερό. Η Γυναίκα Αράχνη είχε διδάξει στις γυναίκες ότι αυτές οι ονειροπαγίδες ήταν μόνον για την προστασία των μωρών και γι αυτό όσο μεγάλωνε το παιδί έπρεπε να φθείρονται και να καταστρέφονται, μέχρι να καταστραφούν εντελώς. Τότε το παιδί δεν χρειαζόταν προστασία και μπορούσε πλέον να αντιμετωπίσει τους υποτακτικούς των θεών του Κάτω Κόσμου στη ζωή του. Οι μητέρες μάθαιναν στα παιδιά τους να μεγαλώνουν και να αποκτούν το ψυχικό σθένος, ώστε να είναι ικανά να διώχνουν τα κακά πνεύματα από τη ζωή τους, χωρίς τη βοήθεια της ονειροπαγίδας. Μάθαιναν στα παιδιά τους να παλεύουν με τους Δαίμονες.

Μερικές φορές, όμως, οι θεοί του Κάτω Κόσμου, έβαζαν στο μάτι κάποιον ο οποίος δεν ήταν μωρό, αλλά μεγάλος άνθρωπος. Και για την περίπτωση αυτή η Γυναίκα Αράχνη είχε την απάντηση. Έμαθε στις γυναίκες να φτιάχνουν ονειροπαγίδες από ανθεκτικά υλικά, όπως κλαδί ελιάς, κλωστές, δέρματα, σε μεγαλύτερο μέγεθος και να τοποθετούν –όταν η κατάσταση ήταν πολύ σοβαρή- στο κέντρο της ονειροπαγίδας έναν καθρέφτη, ώστε τα κακά πνεύματα, όταν πλησίαζαν, να βλέπουν τον εαυτό τους, να τρομάζουν και να φεύγουν.

Οι Σιου, έλεγαν ότι την ονειροπαγίδα δεν την δίδαξε στις γυναίκες η Γυναίκα Αράχνη, αλλά ο θεός και δάσκαλος της σοφίας ο Ικτόμι, ο οποίος εμφανίστηκε σε όραμα του αρχηγού της φυλής και του εξήγησε πώς μπορεί ο άνθρωπος να προστατευτεί από τα κακά πνεύματα. Στη συνέχεια, ο Ικτόμι πήρε ένα στεφάνι από ιτιά που είχε φτερά και χάντρες, τρίχες αλόγου και άλλες προσφορές και άρχισε να πλέκει από έξω προς το κέντρο ένα δίχτυ που έμοιζε με τον ιστό της αράχνης. Φυσικά, για να προστατέψει η ονειροπαγίδα, οπωσδήποτε, τόσο αυτός που την φτιάχνει, όσο και αυτός που τη χρησιμοποιεί πρέπει να πιστεύουν στο Μεγάλο Πνεύμα, στο Μεγάλο Δημιουργό...

Πηγή