Αναζητώντας πηγές για την εσωτερική σύνθεση του ανθρώπου, ανακαλύπτουμε πως οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι είχαν βαθιές γνώσεις, τόσο για τη σχέση μεταξύ του Νου, της Ψυχής και του Σώματός μας όσο και για τη σχέση του ανθρώπου με τα κοσμικά επίπεδα από τα οποία προέρχονται οι φορείς του. Εκτός από φιλόσοφοι οι αρχαίοι Έλληνες ήταν και πολύ καλοί ψυχολόγοι.  Η σύνδεση του Μακρόκοσμου με το Μικρόκοσμο–άνθρωπο ανήκει στις δικές τους ανακαλύψεις κι αυτή η γνώση προηγείται από τη γνώση των σύγχρονων επιστημόνων.

Φαντάσου πως βρίσκεσαι καθισμένος στον αναπαυτικό καναπέ σου, μετά από μια εξοντωτική μέρα δουλειάς με πολλά απρόοπτα και δυσκολίες. Θέλεις, όσο τίποτε  άλλο, να ξεκουραστείς. Χτυπάει το τηλέφωνο και η γυναίκα ή ο άντρας που ονειρευόσουν χωρίς ελπίδα, σου ζητάει να βγείτε έξω. Για λίγο ξεχνάς ότι είσαι κουρασμένος και βρίσκεσαι σε μια συναισθηματική δίνη, θυμάσαι πως είσαι ερωτευμένος και μόνο αυτό έχει σημασία. Μέχρι να έρθει η στιγμή να σηκωθείς από τον καναπέ. Τότε επιστρέφει η κούραση, δεν είναι όμως το μόνο που σε επηρεάζει. Από τη μία αυτό, από την άλλη τα συναισθήματα. Έστω για μια στιγμή, δεν είσαι ταυτισμένος με κανένα από τα συναισθήματά σου, αλλά μετέωρος, αναποφάσιστος, και λες «εγώ, προτιμώ το ένα ή το άλλο».

Φαντάσου έπειτα ένα άλλο υποθετικό γεγονός: ενώ μελετάς για κάποιες εξετάσεις ή ετοιμάζεις κάτι σημαντικό για σένα, που θέλει πολλή σκέψη και συγκέντρωση, έρχεται το «μοιραίο» τηλεφώνημα, μια ευχάριστη πρόσκληση από μια καλή παρέα. Πάλι, ενώ ήσουν απορροφημένος από τις σκέψεις σου αυτή τη φορά, μια συναισθηματική κατάσταση σε «πηγαίνει» κάπου αλλού, ή το αντίστροφο, ενώ ζεις μια συναισθηματική κατάσταση, κάτι σε οδηγεί σε σκέψεις, σε προβληματισμούς. Ίσως ξαναβρεθείς μετέωρος, κάπου ανάμεσα στα δυο, για να παρατηρήσεις και ν’ αποφασίσεις.

Τώρα προσπάθησε να φανταστείς, ίσως και να θυμηθείς, μια διαφορετική στιγμή: έχεις φτάσει σε μια ωριμότητα και η πείρα των όσων έχεις ζήσει σου έχει δώσει μια ξεκάθαρη εικόνα για το ποιος είσαι και τι θέλεις να κάνεις. Είσαι μια ξεχωριστή προσωπικότητα. Ξαφνικά συμβαίνει κάτι αναπάντεχο. Χάνεις όλα όσα έχεις ή γνωρίζεις ανθρώπους που ζουν πόνους, ευτυχία ή εμπειρίες που δεν μπορούσες να φανταστείς. Ή συμβαίνει κάτι άλλο που γκρεμίζει το γνώριμο «κόσμο σου». Για μια στιγμή ξεχνάς την ξεχωριστή σου προσωπικότητα κι ανακαλύπτεις πως υπάρχει μια φυσική ένωση και αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων και όλων των όντων. Οι αποστάσεις  είναι φαινομενικές, όπως κι ο χρόνος. Είσαι μετέωρος μεταξύ της ξεχωριστής σου ύπαρξης και του Όλου. Κι αυτό διαρκεί ίσως τόσο όσο η λάμψη της αστραπής.

Και στις τρεις περιπτώσεις που αναφέραμε υπάρχουν κάποιες στιγμές που δεν είσαι ταυτισμένος με το σώμα, τα συναισθήματα, ή τις σκέψεις σου. Η σύγκρουση, η «τριβή» μεταξύ αυτών, παράγει μια σπίθα, που μας κάνει να είμαστε περισσότερο «παρόντες», πιο συνειδητοί και να λέμε «εγώ».  Είναι π.χ. διαφορετικό να είμαι ταυτισμένος με την πείνα μου και άλλο να γνωρίζω πως το σώμα μου πεινάει.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Η επταπλή σύνθεση του ανθρώπου είναι μια αρχαία γνώση που λέει το εξής: «Ποιος είμαι; Το σώμα μου, η ενέργειά μου, τα συναισθήματά μου ή οι σκέψεις μου; Μα όλα αυτά μπορώ να τα παρατηρήσω, να συμβιώσω μαζί τους, να τα βελτιώσω. Τότε ποιος είμαι; Αν προχωρήσω βαθύτερα σε δικά μου βιώματα ή σε εξαιρετικών ανθρώπων, ανακαλύπτω και τρία ακόμη χαρακτηριστικά: Τη Διάνοια, δηλαδή τις ανώτερες σκέψεις, φιλοσοφικές, επιστημονικές, καλλιτεχνικές κλπ. που ξεπερνούν τις προσωπικές ανάγκες και τη συγκεκριμένη εποχή. Τη Διαίσθηση και την Αγάπη χωρίς περιορισμούς. Και τέλος, τη Βούληση, που δεν σταματάει μπροστά σε κανένα εμπόδιο, προκειμένου να εκπληρώσει ένα όνειρο ή έναν ανώτερο σκοπό. Έτσι η επταπλή μας σύνθεση είναι: Βούληση, Διαίσθηση, Διάνοια, Νους Επιθυμιών, Συναισθηματικός φορέας, Ενεργειακός φορέας και Φυσικό σώμα. Κι η «Χιονάτη–Συνείδηση» προσπαθεί να γνωρίσει τους «Επτά νάνους», από τον πιο ιδιότροπο μέχρι τον πιο σοφό.

Αυτήν την επταπλή σύνθεση μπορούμε να τα αναπαραστήσουμε με σφαίρες (ή κύκλους) που τέμνονται:

Ο Φυσικός και ο Ενεργειακός φορέας ανήκουν στη σφαίρα του Σώματος, ο Συναισθηματικός φορέας και ο Νους Επιθυμιών στη σφαίρα της Ψυχής, η Διάνοια και η Διαίσθηση στη σφαίρα του Νου και η Βούληση ή Ατομικότητα στη σφαίρα του Πνεύματος. Στα σημεία ανάμιξης, ένωσης ή σύγκρουσης-τριβής αυτών των σφαιρών γεννιέται η συνείδηση–φως, αυτή που μας επιτρέπει να λέμε «εγώ».

Σώμα – Ψυχή – Νους: Αυτά τα πεδία ύπαρξης του ανθρώπου, εδώ και χιλιάδες χρόνια αλλά και τις τελευταίες δεκαετίες, έχουν μελετηθεί ως προς την λεπτότερη, αόρατη φύση τους. Τα αποτελέσματα των ερευνών του Βίλχελμ Ράιχ για τη Βιοενέργεια, του ζεύγους Κίρλιαν για τη φωτογράφηση της αύρας, και τόσων άλλων ερευνητών είναι εκπληκτικά. Το ίδιο τα χιλιάδες στατιστικά πειράματα του τομέα της παραψυχολογίας που περιγράφουν πλέον πολύ συγκεκριμένα τον αόρατο κόσμο της ενέργειας, των συναισθημάτων και των σκέψεων. Επίσης δείχνουν την επικοινωνία μεταξύ γεγονότων και ανθρώπων μέσω αόρατων «νημάτων» ή κυμάτων. Αν δεχτούμε σαν δεδομένο την ύπαρξη του αόρατου ανθρώπου, τότε ποιο είναι το μέσο, ο χώρος μέσω του οποίου επικοινωνούν οι αόρατοι άνθρωποι; Φυσικά είναι η αντίστοιχη «ύλη» ή συχνότητα–κραδασμός. Ας φανταστούμε επίσης πως, ενώ χρειαζόμαστε ένα οικοσύστημα για να επιβιώσουμε και να αναπτυχθούμε ως ανθρώπινο είδος, ξαφνικά μεταφερόμαστε  από τη Γη σε έναν σιδερένιο πλανήτη. Σίγουρα δεν θα μπορούσαμε να ζήσουμε εκεί. Το ίδιο συμβαίνει και με τους λεπτότερους φορείς μας. Δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν, αν δε ζούσαν σε ένα κατάλληλο γι’ αυτούς οικοσύστημα.

Ήδη από τη δεκαετία του 1980, ο βιολόγος R. Sheldrake, μετά από χιλιάδες πειράματα σε ανθρώπους και ζώα, εισήγαγε τη θεωρία των Μορφογενετικών Πεδίων. Πεδίων, δηλαδή, νοητικών που φυλάσσουν τις εμπειρίες ενός είδους και τις μεταβιβάζουν σε άτομα του ίδιου είδους ή τις συλλαμβάνουν και τις αξιοποιούν  άτομα του είδους χωρίς να μεταβιβάζονται απαραίτητα μέσω του DNA. Ο κορυφαίος ψυχολόγος Κάρλ Γιούγκ, λίγες δεκαετίες πριν, μελετώντας τα βιώματα, συνειδητά και ονειρικά, ανθρώπων από όλες τις ηπείρους, κατέληξε στη βεβαιότητα του «Συλλογικού Ασυνείδητου». Ενός κοινού τόπου, όπου οι βαθύτερες και πιο πνευματικές ιδιότητες του είδους μας περιμένουν να αναδυθούν, και ενίοτε αναδύονται. Σ’ αυτή τη θέση τον οδήγησε και η μελέτη του συμβολισμού των ονείρων. Πολλοί ανθρωπολόγοι, όπως ο Μιρσέα Ελιάντ, ο Τζόζεφ Κάμπελ και άλλοι μέσα από τα σύμβολα και τους μύθους των λαών, έφτασαν σ’ αυτόν τον κοινό τόπο.

Η γνώση των αόρατων κόσμων υπήρχε σε πολλούς αρχαίους λαούς. Οι αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι μίλησαν ξεκάθαρα για την ύπαρξη τριών κόσμων στο εκδηλωμένο σύμπαν: ο κόσμος του Σώματος, της Ψυχής και του Νου.

Σύμφωνα με τον Πλάτωνα:

• Ο Νους ή το Πνεύμα του Κόσμου είναι ο δημιουργός-θεός, συνεχιστής στη δημιουργία του άχρονου Όντος-Θεού, πρωταρχικού δημιουργού.

• Η Ψυχή του Κόσμου γεννιέται από την ανάμιξη του πρωταρχικού Όντος, της Πρωταρχικής Ουσίας και του Νου. Μετέχει δηλαδή στην ουσία τους κι αναλαμβάνει να αποτυπώνει αυτά τα επίπεδα στο

• Σώμα, η Ύλη του Κόσμου, που δομείται σε διάφορα επίπεδα.

Διαβάζουμε στον Τίμαιο: Ο Δημιουργός «..κατασκεύασε το σύμπαν, αφού έβαλε νουν εις την ψυχή και την ψυχή εις το σώμα» και «Δεν είναι δυνατόν να συναρμολογηθούν καλά δύο πράγματα, χωρίς να χρησιμοποιηθεί κάποιο άλλο, διότι αυτό το τρίτο πρέπει να χρησιμέψει ως σύνδεσμος μεταξύ των δύο».

Είναι ενδιαφέρον το σημείο όπου αναφέρει πως η Ψυχή έχει το ίδιο κέντρο με το Σώμα, όμως δημιουργήθηκε ώστε να το περικλείει και να το υπερκαλύπτει. Και συνεχίζει λέγοντας πως «το σώμα του ουρανού κατέστη ορατό ενώ η ψυχή παρέμεινε αόρατη». Βλέπουμε μια αναφορά στην αύρα του Κόσμου.

Ανάλογες διδασκαλίες βρίσκουμε στους Στωικούς και τους Νεοπλατωνικούς φιλόσοφους. Όμως και αυτοί και ο Πλάτωνας ισχυρίζονται πως ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος ανάλογα με τον Κόσμο: «Όποιος εργάζεται πάρα πολύ διανοητικώς, να δίνει και εις το σώμα την κίνηση που χρειάζεται. Εκείνος πάλι που με επιμέλεια διαπλάθει το σώμα του, πρέπει να ανταποδίδει και εις την ψυχή τις αναγκαίες κινήσεις, χρησιμοποιώντας τη μουσική και κάθε είδος φιλοσοφίας, αν πρόκειται να λέγεται δικαιολογημένα ωραίος και αγαθός ταυτοχρόνως. Κατά τον ίδιο ακριβώς τρόπον πρέπει να περιποιούμαστε και τα διαφορετικά μέρη του σώματος και της ψυχής μιμούμενοι τη μορφή του σύμπαντος».

Στην Πλατωνική Φιλοσοφία συναντάμε επίσης τα 3 μέρη της ανθρώπινης ψυχής:

Α. Το επιθυμητικό, που ταυτίζεται με το κατώτερο «εγώ» του ανθρώπου, αυτό που μπορούμε να ονομάσουμε «ζωικό» ή «μικρό εγώ». Είναι ο τόπος όπου ξυπνάνε οι επιθυμίες, τα ένστικτα, τα ευχάριστα (που συνήθως θεωρούμε καλά) και τα δυσάρεστα ή δύσκολα που δεν προτιμάμε. Είναι κυρίως μηχανικό, δένεται με συνήθειες. Μέσω της επιβολής του μαζάνθρωπου–καταναλωτικού ζώου ως πρότυπου, η συνείδησή μας παραμένει εδώ στη μεγαλύτερη διάρκεια της ζωής μας.

Β. Το θυμοειδές, που έχει να κάνει κυρίως με τα καθαυτά συναισθήματα, πιο ξεκάθαρα και διαρκή.

Γ. Το λογικό, που ταυτίζεται με το «εγώ» που θα ονομάσουμε «ανθρώπινο». Μπορεί να συνδεθεί με τις ανώτερες ιδέες, είναι δημιουργικό, παίρνει αποφάσεις. Παρόλο που έχει προτιμήσεις, αντιλαμβάνεται την έννοια του καθήκοντος, της αυτοβελτίωσης και της ζωής σαν ένα δρόμο όπου μαθητεύουμε για να γίνουμε καλύτεροι. Είναι η περιοχή όπου κάποια στιγμή ο άνθρωπος «ξυπνάει, αφυπνίζεται πραγματικά ως τέτοιος.

Κάθε «εγώ» διεκδικεί για τον εαυτό του περισσότερη παραμονή της «συνείδησης» στο δικό του χώρο. Όποιο «εγώ–χώρο» τρέφουμε πιο συχνά αυτό  ενεργοποιούμε και δυναμώνουμε. Η μάχη είναι, σε γενικές γραμμές, μεταξύ του μέρους του ανθρώπου που βυθίζεται στις συνήθειες κι αυτού που κινείται με πρωτοβουλία, ζητώντας υψηλότερα επίπεδα επίγνωσης.

Η ψυχή του ανθρώπου, ως μεσολαβητής μεταξύ νου και σώματος, παίζει σημαντικό ρόλο στο να κατακτήσουμε το «ανθρώπινο εγώ». Δεν είναι τυχαίο που σύμβολο της ψυχής είναι η μέλισσα, η οποία μεταστοιχειώνει το νέκταρ (παράγωγο του λουλουδιού–άξονα μεταξύ ουρανού και γης) ή η πεταλούδα, που αφού αναγεννηθεί από τη νύμφη και βγάλει φτερά, πίνει το νέκταρ και πετάει προς το φως. Χρειάζεται μια γύμναση και ενδυνάμωση της ψυχής, ώστε να βρει το κέντρο της και να ευθυγραμμίσει τους δύο κόσμους που συνδέει. Τέλος, το «Θείο εγώ» είναι η πιο υψηλή κατάσταση συνείδησης, που μας επιτρέπει να βιώσουμε όχι μόνο την ατομικότητά μας αλλά και τη σύνδεσή και την ένωσή μας με το Όλο, το Ον,  το Θεό.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Συνειδητό και Ασυνείδητο, Καρλ Γιούγκ, Εκδόσεις Αναγνωστίδη

Τίμαιος, Πλάτων, Εκδόσεις Ι. Ζαχαρόπουλος

Οι Εννεάδες, Πλωτίνος, εκδόσεις Πάπυρος

Διατριβή Δ΄ - Εγχειρίδιο, Επίκτητος, εκδόσεις Ζήτρος

Τα 3 Κέντρα του Μυστηρίου, Γ. Α. Πλάνας, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη

Η Μυστική Διδασκαλία του Πλάτωνα, Σάββας Παττακός, Εκδόσεις Νέα Ακρόπολη

nea-acropoli

▶ Now Playing: Sheila Chandra- Sacred Stones

🎙️ Ακούς το Travellers Radio – ένα blog που αγαπά τον ήχο όσο και τις λέξεις. Για όσο ροκ αντέχεις ακόμα.

Οι ήχοι, ή καλύτερα οι μουσικοί φθόγγοι, αποτελούν το βασικό στοιχείο με το οποίο εκφράζεται η μουσική. Χωρίς αυτούς η μουσική δεν θα μπορούσε να δημιουργηθεί.

Η μουσική έχει ονομαστεί και «γλώσσα της ψυχής». Όμως η ίδια η ουσία της δεν περικλείεται ούτε και περιορίζεται από το υλικό που χρησιμοποιεί για την έκφρασή της, γιατί η ίδια είναι άχρονη και άπειρη, όπως η ίδια η φύση του σύμπαντος και του χρόνου. Οι ήχοι αποτελούν το μέσο, τη γλώσσα μέσω της οποίας εκφράζεται μία μουσική ιδέα και αποτελούν την  προσωπικότητα της μουσικής. Πώς όμως να καταλάβει κανείς αυτήν τη μεταφυσική όψη της, χωρίς να έχει γνωρίσει την υλική της έκφραση και υπόσταση;

Το μεγαλείο της μουσικής βρίσκεται πίσω και πέρα από τους ήχους, στη Σιωπή. Μόνο αυτός που έχει μάθει την τέχνη της Σιωπής μπορεί ν’ αφουγκραστεί τους ψιθύρους του αόρατου κόσμου και ν’ ακούσει τον άηχο ήχο, τη Φωνή της Σιγής.

Ο Δάσκαλος της Σιωπής, και σύμφωνα με έναν τίτλο βιβλίου «ο γιός της Σιωπής», ο Πυθαγόρας, είχε φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο «ευαισθησίας», ώστε ν’ ακούει (όχι βέβαια με τα φυσικά αυτιά) τη συμφωνία  του ουρανού, τη μουσική των ουράνιων σφαιρών. Για τον Πυθαγόρα και τους μαθητές του, η αρμονία ξεκινά μέσα στον ίδιο τον άνθρωπο, στην ψυχή του. Η τέχνη λοιπόν του Δασκάλου ως μουσικού συνέβαλε προς αυτήν την κατεύθυνση.

Η αρμονία της ψυχής προκύπτει από τη συνισταμένη των μερών που την απαρτίζουν (Σώμα, Ψυχή, Νους). Κάθε δυσαρμονία της ψυχής προέρχεται από τους θορύβους της επαφής της με το σώμα (ασυνείδητο) και για κάθε δυσαρμονία καθοριζόταν ανάλογη μελωδία και ρυθμός, προκειμένου να την θεραπεύσουν. Η παράδοση αναφέρει ότι ο Πυθαγόρας θεράπευσε ένα μεθυσμένο αλλάζοντας το είδος μουσικής που παιζόταν εκείνη τη στιγμή.

Καθώς το άτομο είναι μία μικρογραφία της κοινωνίας και του σύμπαντος, ο Πλάτωνας δίνει εξαιρετική σημασία στη μουσική διαμόρφωση των νέων, καθώς ο ρυθμός και η αρμονία εισχωρούν στο εσωτερικό της ψυχής και μπορούν να επιφέρουν θετικά ή καταστροφικά αποτελέσματα στο χαρακτήρα τους. Πρότεινε να εκπαιδεύονται οι νέοι με γυμναστική και μουσική. Γυμναστική για το σώμα και μουσική για την ψυχή. Με τον όρο μουσική οι αρχαίοι Έλληνες εννοούσαν τις επιστήμες των Μουσών, δηλαδή, την αστρονομία, την αριθμητική, τη γεωμετρία και την αρμονία.

Η δωρική αρμονία ήταν εκείνη που πρόσφερε το θάρρος και την εγρήγορση σε περίοδο πολέμου, ενώ η φρυγική έδινε τη σωφροσύνη και τον αυτοέλεγχο σε περίοδο ειρήνης. Χαρακτηριστικό γνώρισμα των παραδόσεων όλων των αρχαίων λαών είναι ότι η μουσική, ως τέχνη και επιστήμη, δεν εφευρέθηκε από τον άνθρωπο, αλλά του δόθηκε από τους θεούς.

Η Τέχνη λοιπόν είναι ο δρόμος εκείνος που έχει ως απώτερο σκοπό να μας οδηγήσει στην κρυμμένη ενότητα του κόσμου, στη σύνδεση που υπάρχει στα επιμέρους με το όλο. Δίχως Τέχνη δεν υπάρχει πολιτισμός, καθώς ο ρόλος της Τέχνης είναι συνυφασμένος και συσχετισμένος με άρρηκτους δεσμούς με τις άλλες τρεις κοινωνικές λειτουργίες που όλες μαζί θεμελιώνουν την πυραμίδα του Πολιτισμού.

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η σύγχρονη κοινωνία στο σύνολό της, αλλά και κάθε άνθρωπος ατομικά, οφείλονται στην έλλειψη αρμονίας. Αυτή δεν είναι μία νέα θεώρηση, αλλά μια θεμελιώδης ιδέα του κάθε αρχαίου πολιτισμού. Κάτι τέτοιο είναι άμεσα συνυφασμένο με τις αλλαγές και καινοτομίες που έκαναν οι σύγχρονες βιομηχανίες της «τέχνης».

Ξένα -ως προς την αρχαία εσωτερική μουσική παράδοση των λαών- στοιχεία αλλοίωσαν τη μουσική δημιουργία και έκφραση. Υπάρχει μία τάση φυγής προς τα εμπρός, μία μανία προς κάθε τι το νέο, υποτιμώντας κάθε τι το παραδοσιακό, καθώς θεωρείται «φορεμένο» και ξεπερασμένο. Κατά τη διάρκεια των αιώνων συντελέστηκε μία σταδιακή απώλεια συμφωνίας μεταξύ αριθμών και μουσικών αξιών. Η αλλαγή των μουσικών κλιμάκων με τις αντίστοιχες δονήσεις των ήχων, μελωδιών και ρυθμών ξεχάστηκαν ή προσπεράστηκαν για χάρη της μόδας. Προς χάρη αυτής της μόδας, στην οποία κυριαρχεί ο εγωισμός και η αυτοπροβολή, ο άνθρωπος θυσίασε την εσωτερική του ισορροπία, τη σύνδεσή του με το συνάνθρωπο και την επαφή του με τα άλλα βασίλεια της φύσης.

Οι σημερινές πόλεις πάλλονται σε ξέφρενους ρυθμούς και οι θόρυβοι που εκπέμπουν «βρίζουν τ’ αυτιά μας» όπως έλεγε χαρακτηριστικά ο ινδιάνος αρχηγός στην απάντησή του στον πρόεδρο της Ουάσιγκτον. Προτείνουμε λοιπόν μία νέα Τέχνη που θα συλλέξει τα καλύτερα στοιχεία από τις παραδόσεις και τους κλασικούς, συνδυάζοντάς τα με τα σύγχρονα. Μία Τέχνη με μεταφυσικό μήνυμα και ταυτόχρονα με μια ομορφιά ικανή να μαλακώσει και τις πιο σκληρές καρδιές, κάνοντάς τις προσιτές στη συναδελφοσύνη.

Την αληθινή ομορφιά την αισθάνεται κανείς με την ψυχή πριν την καταλάβει με το μυαλό.

nea-acropoli-athens.gr

«Ο χρόνος είναι μόνο μια πλάνη που δημιουργείται από τη διαδοχή των καταστάσεων της συνείδησης καθώς ταξιδεύουμε μέσα στην αιώνια διάρκεια• και εκεί όπου δεν υπάρχει συνείδηση πάνω στην οποία να δημιουργηθεί αυτή η πλάνη, δεν υφίσταται, αλλά “κοιμάται”. Το παρόν είναι μόνο μια μαθηματική γραμμή η οποία χωρίζει εκείνο το τμήμα της αιώνιας διάρκειας που ονομάζουμε μέλλον, από κείνο το τμήμα το οποίο ονομάζουμε παρελθόν. Τίποτα πάνω στη γη δεν έχει πραγματική διάρκεια, γιατί τίποτα δεν παραμένει αμετάβλητο —ή το ίδιο— ούτε για ένα εκατομμυριοστό του δευτερολέπτου. Και η αίσθηση που έχουμε για την πραγματικότητα της διαίρεσης του “χρόνου” που είναι γνωστή, σαν παρόν, προέρχεται από το θάμπωμα εκείνων των στιγμιαίων συλλήψεων, ή τη διαδοχή συλλήψεων, των πραγμάτων που μας δίνουν οι αισθήσεις μας, καθώς τα πράγματα περνούν από την περιοχή των ιδεών την οποία ονομάζουμε μέλλον, στην περιοχή των αναμνήσεων την οποία ονομάζουμε παρελθόν. Κατά τον ίδιο τρόπο δοκιμάζουμε μια αίσθηση διάρκειας στην περίπτωση του στιγμιαίου ηλεκτρικού σπινθήρα, εξαιτίας της θολής και συνεχούς εντύπωσης πάνω στον αμφιβληστροειδή.

Το αληθινό πρόσωπο ή πράγμα δεν αποτελείται απ' αυτό που φαίνεται σε κάποια ιδιαίτερη στιγμή, αλλά συντίθεται από το σύνολο όλων των ποικίλων και μεταβαλλόμενων καταστάσεών του από τότε που εμφανίστηκε σε υλική μορφή, μέχρι την εξαφάνισή του από τη γη. Αυτά ακριβώς τα “ολικά – σύνολα” υπάρχουν από την αιωνιότητα στο “μέλλον” και περνούν βαθμιαία μέσω της ύλης σε αιώνια ύπαρξη στο “παρελθόν”. Κανένας δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι μια μεταλλική ράβδος που ρίχνεται στη θάλασσα ήρθε σε ύπαρξη τη στιγμή που άφησε τον αέρα και ότι έπαψε να υπάρχει μόλις μπήκε στο νερό. Ούτε ότι η ίδια η ράβδος αποτελείτο μόνο από εκείνη την τομή, η οποία σε μια δοσμένη στιγμή συνέπεσε με το μαθηματικό πεδίο που χωρίζει και ταυτόχρονα ενώνει την ατμόσφαιρα με τον ωκεανό. Το ίδιο ισχύει για τα άτομα και τα πράγματα τα οποία καθώς πέφτουν από το “θα είναι” στο “ήταν”, από το μέλλον στο παρελθόν, παρουσιάζουν στιγμιαία στις αισθήσεις μας μια τομή, κατά κάποιο τρόπο του συνολικού εαυτού τους, καθώς περνούν μέσα από το χρόνο και το χώρο (σαν ύλη) στο δρόμο τους από τη μια αιωνιότητα στην άλλη: και αυτά τα δυο αποτελούν εκείνη τη “διάρκεια” στην οποία και μόνο το καθετί έχει πραγματική ύπαρξη, αν μπορούσαν οι αισθήσεις μας να το συλλάβουν εκεί.
Ε.Π. Μπλαβάτσκυ, «Η Μυστική Δοξασία»

" Ο άνθρωπος ανυψώνεται σκαλοπάτι- σκαλοπάτι πάνω στην μακριά κλίμακα, που απλώνεται από τη γη στον ουρανό, για να σταθεί τελικά ενώπιον του Μυσταγωγού, και στην μεγάλη αυτή στιγμή να βρει ότι είναι αυτός ο ίδιος ο Χριστός, ο Οποίος τον χαιρετίζει σαν αγαπημένο φίλο, και ο Οποίος έχει προετοιμάσει τον άνθρωπο με το παράδειγμά Του και με τη διδασκαλία και τώρα τον υποδέχεται ενώπιον του Θεού ".

Αλ. Μπέϊλη

Έχει ονομαστεί «Η Απαγορευμένη Χώρα», η «Χώρα των Λευκών Νερών», η «Χώρα των Ακτινοβόλων Πνευμάτων», «ο Θρόνος του βασιλιά του Κόσμου». Οι Χίντους την αποκαλούσαν «Aryavarsha», η χώρα από την οποία ήρθαν οι Βέδες. Οι Κινέζοι την ήξεραν ως «Hsi-Tien». Αλλά σε όλη την Ασία, αυτή η μυστική χώρα είναι γνωστή με το σανσκριτικό της όνομα «Shambhala», που σημαίνει ο τόπος της ηρεμίας (της ειρήνης).

Πολλοί λαοί από αυτές τις περιοχές έχουν και μια παράδοση ότι η Σαμπάλα είναι ο τόπος προέλευσης των θρησκειών τους. Του Ίνδουισμού, του Βουδισμού, του Ταοϊσμού κ.α. Πολλά βιβλία της προ-βουδιστικής θρησκείας, «Μπον» στο Θιβέτ, αναφέρουν ότι ένα βασίλειο με το όνομα Σαμπάλα κάποτε κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της Κεντρικής Ασίας, από τη λίμνη Βαϊκάλη ως στο Λομπ-Νορ και από το Κοτάν σχεδόν ως το Πεκίνο. Ένα βασίλειο που ήταν η πατρίδα της Θρησκείας «Μπον».

Σύμφωνα με τον μύθο η Σαμπάλα παρομοιάζεται σαν ένα άνθος λωτού με 8 πέταλα. Περικυκλώνεται από δαχτυλίδια χιονισμένων βουνών και είναι προστατευμένη από τον έξω κόσμο, από την φυσική γεωγραφική της θέση και σύνθεση και από υπερφυσικές δυνάμεις. Ο παρακάτω διάλογος που παραθέτουμε έγινε γύρω στο 1920 μεταξύ ενός υψηλά ιστάμενου Λάμα στο Θιβέτ και του ρώσου ζωγράφου, συγγραφέα, εσωτεριστή και εξερευνητή, Νίκολας Ρόεριχ (1874-1947) Και είναι μόνο ο πρόλογος από το σπάνιο βιβλίο του Νίκολας Ρόεριχ με τον τίτλο Σαμπάλα (1930).

«Λάμα, πες μου για τη Σαμπάλα ....».

« .... Εσείς οι δυτικοί δεν γνωρίζετε τίποτε για τη Σαμπάλα και δεν επιθυμείτε στ' αλήθεια να μάθετε. Ρωτάτε συνεχώς από περιέργεια και προφέρετε αυτή την ιερή λέξη επί ματαίω ...»
«..Λάμα, δε ρωτώ για τη Σαμπάλα χωρίς λόγο. Παντού οι άνθρωποι γνωρίζουν αυτό το μέγιστο σύμβολο, κάτω από διαφορετικά ονόματα. Οι επιστήμονες μας ψάχνουν κάθε σπίθα γνώσης σχετικά με αυτό το θαυμαστό βασίλειο. Ο Κσόμα ντε Κόρος γνώριζε για τη Σαμπάλα, όταν έκανε το γνωστό ταξίδι του στα βουδιστικά μοναστήρια. Ο Γκρούνβεντελ μετέφρασε το βιβλίο του διάσημου Τάσι-Λάμα, ΠαλΝτεν Γιε-Ση, για το δρόμο προς τη Σαμπάλα ...  Αισθανόμαστε τώρα, ότι κάτω από μυστικά σύμβολα, μια μεγάλη αλήθεια αποκρύπτεται. Λάμα, γνωρίζω ότι αν ένας άνθρωπος με υψηλό πνεύμα, που είναι ήδη προετοιμασμένος, ακούσει μια φωνή να φωνάζει τη λέξη «Καλατζίγια» αυτό είναι το κάλεσμα για τη Σαμπάλα. Γνωρίζουμε ποιος Τάσι-Λάμα επισκέφθηκε τη Σαμπάλα. Γνωρίζουμε για το μυστικό βιβλίο του Αρχιερέα Τ' Αίσάν, Το Κόκκινο Μονοπάτι για τη Σαμπάλα .. Γνωρίζουμε ακόμη για το τραγούδι της Μογγολίας για τη Σαμπάλα. Ίσως να γνωρίζουμε και άλλα πράγματα που-ποιος ξέρει-μπορεί να είναι καινούρια για σένα»
« Άκου ταξιδιώτη ...Η Μεγάλη Σαμπάλα είναι μακριά πέρα από τον ωκεανό. Είναι η υπέροχη ουράνια χώρα. Δεν έχει να κάνει με την Γη μας. Πως και γιατί, εσείς οι γήινοι, ενδιαφέρεστε γι' αυτή; Μονάχα σε μερικά μέρη, στο μακρινό Βορρά, μπορείς να διακρίνεις τις εξαίσιες ακτίνες της Σαμπάλα .... Εκεί λάμπει σαν διαμάντι το φως στον Πύργο της Σαμπάλα. Εκεί κατοικεί ο Ρίγκντεν-Τζγιέπο, ο Βασιλιάς του κόσμου. Τα μάτια του δεν κλείνουν ποτέ. Μέσα στο μαγικό καθρέπτη του βλέπει όλα τα γεγονότα πάνω στη Γη. Απόσταση δεν υπάρχει γι' αυτόν. Μπορεί να φέρει βοήθεια στους άξιους, μέσα σε μια στιγμή. Το παντοδύναμο Φως του-Το Φως ανάμεσα στις Σφαίρες-μπορεί να καταστρέψει κάθε σκοτάδι. Τα αμέτρητα πλούτη του και ο λαός του είναι έτοιμα να βοηθήσουν όσους έχουν ανάγκη, αυτούς που υπηρετούν το σκοπό του Δικαίου. Αναρίθμητες νέες δυνάμεις και επιτεύγματα ετοιμάζονται εκεί για την ανθρωπότητα. Οι πολεμιστές του Ρίγκντεν- Τζγιέπο μετενσαρκώνονται συνεχώς ανάμεσά μας και περιμένουν το ιερό σύνθημα ... Η τελική μάχη με το Κακό δεν θα αργήσει ...»

Ο Ρόεριχ στη δεκαετία του '20 ξεκίνησε ένα μεγάλο ταξίδι εξερεύνησης στα Ιμαλάια, στο Θιβέτ, αλλά και σε άλλα απόμακρα μέρη της Ασίας. Ο Ρόεριχ πίστευε ότι η Λάσα, η πρωτεύουσα του Θιβέτ, συνδεόταν μέσω των μοναστηριών της με ένα τεράστιο δίκτυο από υπόγεια, με το μυστικό και υπόγειο βασίλειο της Σαμπάλα όπου ταξιδεύουν μυστικά οι μοναχοί που δεσμεύονται με τον Όρκο της Σιωπής.

Ο Λάμα είχε πει στον Ρόεριχ: «... Μέχρι σήμερα οι άνθρωποι δεν κατάφεραν να ανακαλύψουν όλα αυτά που υπάρχουν στη Γη και στην Ψυχή. Έτσι ας μην προσπαθήσει κανένας άνθρωπος να φτάσει στη Σαμπάλα, χωρίς να τον καλέσουν. Έχετε ακούσει διηγήσεις για δηλητηριώδη ρυάκια και για σπηλιές με θανατηφόρα αέρια; Έχετε παρατηρήσει ποτέ, πως τρέμουν τα ζώα και οι άνθρωποι όταν πλησιάζουν σε ορισμένες τοποθεσίες; ... Πολλοί προσπάθησαν να φτάσουν στη Σαμπάλα απρόσκλητοι. Μερικοί από αυτούς εξαφανίστηκαν για πάντα. Ελάχιστοι έχουν ανακαλύψει την ιερή τοποθεσία, γεγονός που έδειχνε ότι το Κάρμα τους ήταν έτοιμο για κάτι τέτοιο ....».

Ο ρώσος συγγραφέας και εσωτεριστής, Αντρέα Τομάς, στο βιβλίο του ShambhaIa : Oasis of Iight(1976),παρουσιάζει τη Σαμπάλα σαν ένα διεθνές κέντρο των Μεγάλων Μυστηρίων. Έναν τόπο συγκέντρωσης όλων των μεγάλων μυημένων επιστημόνων και φιλοσόφων. Επίσης υποστηρίζει ότι αν και ελάχιστα είναι γνωστό για μια αόρατη, φιλοσοφική και επιστημονική που λειτουργεί στην απομόνωση των Ιμαλάιων, από τις παλιές εποχές υπήρχε μια σταθερή επικοινωνία ανάμεσα στις ομάδες των μυημένων της Ασίας και της Μεσογείου, παρά τις μεγάλες αποστάσεις που τις χωρίζουν. Και ότι αυτές γνώσεις από τη Σαμπάλα έθρεψαν τα μεγαλύτερα Μυστήρια της αρχαίας Δύσης.

Ο Βουδισμός οφείλει σχεδόν όλη την γνώση του για τη Σαμπάλα από τα κείμενα της «Καλατσάκρα». Η βουδιστική παράδοση αναφέρει ότι τα κείμενα της «Καλατσάκρα» διδάχτηκαν από τον Βούδα στον Βασιλιά της Σαμπάλα και εκεί έμειναν ασφαλή μέσα στους αιώνες για να επιστρέψουν τελικά στην Ινδία. Τον 11ο αιώνα μεταφράστηκαν στα θιβετανικά από τα σανσκριτικά μαζί με αναρίθμητα σχόλια και επεξηγήσεις. Τις τελευταίες δεκαετίες μεταφράστηκαν και εκδόθηκαν και στη Δύση πολλά από αυτά τα κείμενα, αλλά και πολλά λαμαϊκά γραπτά πάνω στο θέμα της Σαμπάλα. Μερικά από αυτά είναι: «Τα Μπλε Χρονικά», «Η Σφαίρα της Σαμπάλα», «ο Δρόμος για τη Σαμπάλα» κ.α.

Οι θρύλοι και οι ιστορίες για έναν υπόγειο παράδεισο στην καρδιά της Ασίας διαδόθηκαν στη Δύση από τις Ελληνορωμαϊκές εποχές. Όπως το ταξίδι που κατέγραψε ο έλληνας φιλόσοφος Φιλόστρατος μαζί με τον Απολλώνιο Τυανέα, στις ερημιές των Ιμαλάιων του Θιβέτ, τις οποίες αποκαλούσε «Η Απαγορευμένη Χώρα των Θεών». Αργότερα διαδίδονταν όλο και περισσότερες πληροφορίες για εκείνες τις περιοχές από τους πρώτους χριστιανούς ιεραποστόλους.

Οι πρώτοι ευρωπαίοι, στη σύγχρονη ιστορία που έφεραν λεπτομερείς αναφορές για τη μυστική χώρα της Σαμπάλα και για τον ηγεμόνα της «Βασιλιά» του κόσμου», φαίνεται πως ήταν ο Στέφεν Κασέλα και ο Τζων Καμπράλ, δύο Ιησουίτες ιεραπόστολοι, που τον 17ο αιώνα έμειναν για ένα χρονικό διάστημα στην περιοχή του μοναστηριού του Παν-Τσεν Λάμα. Όμως ο πρώτος άνθρωπος που τράβηξε την προσοχή της Δύσης στο ζήτημα της ύπαρξης ενός μυστικού ιερού κέντρου στην Ασία, ήταν η μαντάμ Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ, ιδρύτρια της Θεοσοφικής Εταιρίας. Στο βιβλίο της «The Secret Doctrine», αναφέρει ότι η θρυλική Σαμπάλα ήταν μια αιθερική πολιτεία στην έρημο Γκόμπι. Ήταν το «αόρατο αρχηγείο» των Μαχάτμας, μιας αδελφότητας μεγάλων πνευματικών διδασκάλων, που μετανάστευσαν εκεί μετά από την καταβύθιση της «Μου» κάτω από τον Ειρηνικό ωκεανό. Επίσης η Μπλαβάτσκυ γράφει ότι «η καρδιά της Μητέρας Γης χτυπά ακριβώς κάτω από την ιερή Σαμπάλα...» Ο μεγάλος συγγραφέας και εσωτεριστής Ρενέ Γκενόν περιγράφει τη Σαμπάλα σαν ένα μεγάλο "κέντρο υψηλά εξελιγμένων ενεργειών στην κεντρική Ασία", έναν αρχετυπικό "Άγιο Τόπο" που όλοι οι άλλοι Άγιοι Τόποι όπως η Ιερουσαλήμ, οι Δελφοί, το Μπεναρές κ.α. δεν είναι παρά οι δευτερεύοντες κατοπτρισμοί του. Ο Γνενόν επισημαίνει ότι η Σαμπάλα υπάρχει και στην επιφάνεια της γης και στην Υποχθόνια. Μιλάει για το τεράστιο υπόγειο δίκτυο σπηλαίων και στοών που διατρέχουν το Ιερό Κέντρο για χιλιάδες χλμ αποδίδοντας σ' αυτές τις κατακόμβες τη λειτουργία ενός ακόμη πιο μυστικού και εξελιγμένου κέντρου μύησης που αποκαλείται 'Άγκάρθα".

Η Αγκάρθα λέει ήταν το αληθινό κέντρο της διακυβέρνησης του κόσμου. Ήταν η απρόσιτη παρακαταθήκη όλης της σοφίας του κόσμου έχοντας επιβιώσει από τις καταστροφές των πολιτισμών και τους κατακλυσμούς της γης και η οποία σύντομα θα στείλει τις ενέργειές της για να δημιουργήσει έναν νέο πλανητικό πολιτισμό.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις διάφορες ιστορίες που υπάρχουν για όλα αυτά, η Αγκάρθα και Σαμπάλα μπερδεύονται μεταξύ τους τόσο συχνά που δεν φαίνεται ξεκάθαρα αν πρόκειται για διαφορετικά ονόματα του ίδιου μυστικού κόσμου η για διαφορετικά μέρη. Συχνά επίσης η Σαμπάλα εμφανίζεται ως ιερή πόλη και πρωτεύουσα του Βασιλείου της Αγκάρθα και το αντίστροφο.
Επίσης έχει παρατηρηθεί μέσα από διάφορες μελέτες, ότι η ομοιότητα του ονόματος "Αγκάρθα" η Αγκάρτα η Αγκάρτι ή Ασγκάρθα, με την υπερβόρεια μυθική χώρα "Ασγκάρτ", την κατοικία του θεού Οντίν και των άλλων θεών της βόρειας μυθολογίας στο κέντρο της οποίας βρίσκεται η "Βαλχάλα", τα θεϊκά ανάκτορα στα οποία έφταναν οι ψυχές των πολεμιστών που σκοτώθηκαν στη μάχη για να συναντήσουν τον Όντιν. Το όνομα Βαλχάλα έχει επίσης μία ομοιότητα με το όνομα Σαμπάλα το μυστικό κέντρο της Αγκάρθα και εστία του "Βασιλιά του Κόσμου".

Λέγεται ότι η πρωτεύουσα της Αγκάρθα περιβάλλεται από οικισμούς των μεγάλων ιερέων και των επιστημόνων. Θυμίζει κάπως τη Λάσα όπως και τη Ποτάλα, το παλάτι του Δαλάι Λάμα που είναι η κορυφή ενός βουνού που σκεπάζεται από μοναστήρια και ναούς. Ο Θρόνος του Βασιλιά ου Κόσμου περικυκλώνεται από εκατομμύρια ενσαρκωμένων θεοτήτων.

Εκεί μέσα σε κρυστάλλινα παλάτια ζουν οι αόρατοι Άρχοντες όλων των ευσεβών ανθρώπων, ο Βασιλιάς του Κόσμου ή Brahatma, και οι δυο βοηθοί του Mahatma, που γνωρίζει όλους τους σκοπούς των μελλοντικών γεγονότων Mahynga που εξουσιάζει τις αιτίες αυτών των γεγονότων

Όποτε αναφέρεται αυτό το απόκρυφο ιερό κέντρο του κόσμου δυο ονόματα ξεπροβάλουν πάντα: Σαμπάλα και Αγκάρθα. Χαρακτηριστικό είναι επίσης ότι συχνά εμφανίζονται ως δυο ξεχωριστές δυνάμεις, τόποι ή σχολές που βρίσκονται σε πόλεμο. Στο θρυλικό βιβλίο των Πάουελς και Μπερζιέ "η Αυγή των Μάγων" αναφέρεται το εξής: "...Σύμφωνα με το θρύλο τον οποίο αναμφίβολα έμαθε ο Χαουσχόφερ το 1905 και την εκδοχή που δίνει ο Ρενέ Γκενόν στο Le Roi du Monde, έπειτα από τον κατακλυσμό της Γκόμπι, οι άρχοντες και οι δάσκαλοι αυτού του μεγάλου κέντρου του πολιτισμού, μετακινήθηκαν σε ένα τεράστιο υπόγειο στρατόπεδο κάτω από τα Ιμαλάια. Εκεί στην καρδιά αυτών των σπηλαίων χωρίστηκαν σε δυο ομάδες, μια που ακολουθούσε το "Δρόμο του Δεξιού Χεριού" και μια που ακολουθούσε "το Δρόμο του Αριστερού Χεριού".

Όσο για τη πεποίθηση πολλών ότι η Σαμπάλα είναι η πρωτεύουσα του βασιλείου της Αγκάρθα, αυτή προέρχεται από τα βιβλία του Walter Siegmeister, που έγραφε με το ψευδώνυμο "Raymond Bernand", για τη Κούφια Γη, κατά τη δεκαετία του '30. Από ότι φαίνεται όμως πρόκειται για το ίδιο υπόγειο βασίλειο, που στην περιοχή της Μογγολίας και της ερήμου Γκόμπι ονομάστηκε 'Άγκάρθα", και την περιοχή των Ιμαλάιων και του Θιβέτ "Σαμπάλα". Τα ονόματα όντως καθρεφτίζουν δύο ξεχωριστές τάσεις των σχολών μύησης που συμπεριλαμβάνουν διδασκαλίες περί Κούφιας Γης. Οι διδασκαλίες περί Αγκάρθα είναι ινδικής/Ινδουιστικής προέλευσης και οι διδασκαλίες περί Σαμπάλα είναι Θιβετανικής/Βουδιστικής προέλευσης.

Ο Παν-Τσεν Λάμα έγραψε ότι το "τεράστιο βασίλειο της Σαμπάλα" εκτείνεται ανάμεσα στο όρος Kailas (στα νότια του Θιβέτ, περίπου 700 μίλια από το Tarim) και στον "κοντινό ποταμό Sita". Ο Λάμα Thondup αποκαλεί τη Σαμπάλα "μία από τις έξι περιοχές της κεντρικής ηπείρου του νότου", και αυτές είναι οι ακόλουθες αρχίζοντας από το βορρά: 1)Η χώρα του Χιονιού, 2) Η Σαμπάλα , 3) Η Κίνα, 4) Το νότιο Σιν -Κιανγκ, 5) Το Θιβέτ, 6)Η Ινδία. Πολλές ιερατικές παραδόσεις τοποθετούν τη Σαμπάλα στον ουρανό, (άλλωστε ακόμα και η Μπλαβάτσκυ συχνά την αναφέρει ως ένα αόρατο "Λευκό Νησί", μια αιθερική όαση στην έρημο Γκόμπι) και την περιγράφουν με αιθερική υπόσταση. Αυτό συνδέεται με μια αντικατοπτρική αντιστοιχία που χαρακτηρίζει ένα "ιερό κέντρο", το οποίο έχει ουράνιο, επίγειο και υπόγειο αντίστοιχο τοποθετημένα συμμετρικό πάνω από ένα ιερό ενεργειακό άξονα.

Σημαντικό είναι επίσης το γεγονός σύμφωνα με το οποίο η Καλατσάκρα Τάντρα έχει συσχετιστεί στενά με τη μυστική χώρα της Σαμπάλα- με τις περιοχές της και τους βασιλιάδες της. Όμως οπουδήποτε και αν προσπαθήσει κανείς να βρει τη Σαμπάλα δεν θα τα καταφέρει. Ακόμα και αν ανοίξει ένα χάρτη και ψάξει για αυτήν ή θέλει να αγοράσει ένα αεροπορικό εισιτήριο δεν θα τα καταφέρει γιατί δεν θα τη βρει πουθενά. Και αυτό διότι, παρόλο που η Σαμπάλα είναι μια χώρα αληθινή και πραγματική δεν μπορεί να τη δει ο οποιοσδήποτε, αφού κανείς συνηθισμένος άνθρωπος δεν έχει πρόσβαση σε αυτήν, αλλά είναι προσβάσιμη μόνο σε αυτούς που έχουν αποκτήσει καλό κάρμα και συνεπώς έχουν φτάσει σε κάποια υψηλή βαθμίδα εξέλιξης.

Η ινδό-θιβετανική παράδοση αναφέρει ότι η κεντρική Ασία επικοινωνεί με τον υπόγειο κόσμο της Αγκάρθα μέσα από κάποιες μυστικές πόρτες. Και ότι αυτός ο κόσμος κατοικείται από μια μυστηριώδη φυλή, την οποία ο συγγραφέας Μπόλβερ Λύττον ονομάζει "λαό του Βρίλ", Σ’ αυτόν τον υποχθόνιο κόσμο λοιπόν αναφέρεται ότι αυτοί που κατοικούν πιθανότατα είναι μυσταγωγοί της ανθρωπότητας και έχουν εγκαταλείψει την επιφάνεια της γης εδώ και χιλιάδες χρόνια. Επίσης οι κάτοικοι αυτοί ,λένε, ότι έχουν πολύ υψηλή νοημοσύνη και οι ικανότητες τους είναι πολύ ανώτερες από τις σημερινής ανθρωπότητας και ότι καθοδηγούν τους πνευματικούς αρχηγούς αυτής με τις συμβουλές τους. Οι Θιβετανοί πιστεύουν ότι ο Δαλάι Λάμα και οι μυημένοι των υψηλών βαθμίδων βρίσκονται σε επαφή με την Αγκάρθα και την πρωτεύουσα της, τη Σαμπαλλάχ.

Σύμφωνα με την άποψη αυτή η Λάσα όπως επίσης και άλλα μέρη της ερήμου του Γκόμπι και του Τουρκεστάν βρίσκονται σε απόκρυφη αντιστοιχία με διαδρόμους που οδηγούν στην Αγκάρθα.

Ο Φερδινάνδος Οσσεντόβσκι είναι ένας από τους λίγους συγγραφείς που έχουν ασχοληθεί και έχουν αναφέρει κάποια λεπτομερειακά στοιχεία για τις επαφές μ' αυτόν τον "άγνωστο" κόσμο, τον οποίο κυβερνά ο "βασιλιάς του κόσμου", ο απόκρυφος κύριος της γης. Αυτός λοιπόν ο κύριος της γης έκανε μια προφητεία σύμφωνα με την οποία μια άγνωστη κατάρα η οποία αφού θα απλωνόταν στον κόσμο, θα σάρωνε όλους τους πολιτισμούς , θα σκότωνε κάθε ηθική και θα κατέστρεφε τους λαούς με αποτέλεσμα να σταματήσει η πρόοδος και να φράξει ο δρόμος προς το θείο . Μετά από αυτό όμως θα εμφανιστεί ένας αρχηγός πολύ δυνατός και αποφασισμένος, πιο πολύ και από τον Τζέγκις - Χαν και τον Ουγκντάι, ο οποίος θα είναι επίσης πιο ευνοϊκός , επιδέξιος και ελεήμονας από το σουλτάνο Μπαρμπέρ.... θα κρατήσει στα χέρια του την εξουσία μέχρι εκείνη την ευτυχισμένη μέρα όπου θα βγει από την υποχθόνια κατοικία του ο βασιλιάς του κόσμου. Επίσης ο Οσσεντόβσκι αναφέρει το εξής:
Ότι στο ανάκτορο του Μπογκντό, ένας Λάμα του έδειξε ένα ειδικό σεντούκι σκεπασμένο μ' ένα πολύτιμο χαλί μέσα στο οποίο βρισκόταν μια χόλκινη πλάκα που φέρει το μυστηριακό έμβλημα και την αφήγηση του τελευταίου οράματος του Ζωντανού Βούδα...

Σύμφωνα λοιπόν με την περιγραφή του Οσσεντόβσκι ο υποχθόνιος αυτός κόσμος κατοικείται από ένα λαό που έχει φτάσει στην πιο υψηλή γνώση και τώρα είναι ένα βασίλειο με εκατομμύρια υπηκόους που πάνω τους βασιλεύει ο βασιλιάς του κόσμου, ο οποίος γνωρίζει όλες τις δυνάμεις της φύσης, διαβάζει μέσα σ' όλες τις ανθρώπινες ψυχές και μέσα στο μεγάλο βιβλίο του πεπρωμένου, το οποίο βέβαια είναι αόρατο στον κοινό άνθρωπο . Και αυτοί οι υπήκοοι που είναι πάνω από 800 εκατομμύρια εκτελούν όλες τις διαταγές του. Αυτό λοιπόν το βασίλειο είναι η Αγκάρθι (Αγκάρθα) ...

Εκτείνεται μέσα από υπόγεια περάσματα σε όλο τον κόσμο. Και η γνώση της ύπαρξης του βασιλείου των μακάρων, του "μεγάλου ναού" της ιερής επιστήμης, το οποίο είναι πιο άγιο και πιο ισχυρό από όλους τους ανθρώπους, είναι σημαντική παρηγοριά για τις αμαρτωλές καρδιές μας και τις διεφθαρμένες ψυχές μας, για αυτό και δεν θα ήταν σωστό να το κρύψουμε από την ανθρωπότητα.

Ο εσωτεριστής Σάιντ - Ύβντ Αλβ'ευντρ, από την άλλη πλευρά μας εμπιστεύεται τα εξής στο βιβλίο του "Αποστολή της Ινδίας στην Ευρώπη"(σελίδα 27)
"Στην επιφάνεια και μέσα στα σπλάχνα της γης, η πραγματική έκταση της Αγκάρθα αψηφά το αγκάλιασμα και την πίεση της βίας και της βεβήλωσης. Χωρίς να μιλήσουμε για την Αμερική, που το άγνωστο υπέδαφος της άνηκε σε μια πολύ παλαιά Αρχαιότητα, στην Ασία και μόνο, γύρω στο μισό δισεκατομμύρια άνθρωποι γνωρίζουν λίγο πολύ την ύπαρξη και το μέγεθος της."

Η ίδια πίστη με αυτήν ,ότι δηλαδή το εσωτερικό της γης κατοικείται αναπτύσσεται και στο έργο του Μπάλβερ - Λυττον: 'Ή φυλή που θα μας εξολοθρεύσει". Ο Λόρδος Λύττον ήταν ένας μυημένος υψηλής βαθμίδας στο Τάγμα των Ροδόσταυρων. Το γεγονός ότι η επιστήμη δεν κατάφερε να ανακαλύψει τις εισόδους του Βασιλείου αυτού δεν έχει τίποτε το εκπληκτικό αν πιστέψουμε τον Σαιντ- Υβ ντ' Αλβέυντρ που γράφει (προαν. Έργο σελ. 35): "Αυτά που θα πω εδώ και παρακάτω θα μοιάζουν με παραμύθι από τις Χίλιες και μια Νύχτες, κι όμως τίποτα δεν είναι πιο πραγματικό. Φαίνεται όμως ότι αόρατα φράγματα εμποδίζουν την είσοδο των αμύητων στην Αγκάρθα, παρά την ύπαρξη σημείων επαφής και μυστικών οδοιπορικών που περιγράφουν πως μπορείς να τις προσεγγίσεις. Τα καταφέρνουν μόνο να τη βρουν (καθώς λένε) αυτοί που από μόνοι τους μπόρεσαν -οριστικά ή προσωρινά- να φτάσουν στο δονητικό επίπεδο που επιτρέπει να περάσει κανείς στις απαγορευμένες περιοχές".

Σύμφωνα με την παράδοση, η Αγκάρθα δεν ήταν πάντα υπόγεια και δεν θα μείνει πάντα έτσι. Θα έρθει κάποιος καιρός όπου, κατά τον Οσσεντόβσκι, "οι λαοί της Αγκάρθι θα βγουν από τις σπηλιές τους και θα φανερωθούν στην επιφάνεια της γης".Σημαντικό ακόμα είναι να τονίσουμε ότι η λέξη Αγκάρθα σημαίνει "άπιαστη" ή "απρόσιτη" και "απαραβίαστη".

Ο Ζαν - Μάρκες Ριβιέρ, ανατολιστής και μέλος της Ασιατικής Εταιρίας, βεβαιώνει, όπως και ο Ρενε Γκενόν στο έργο του " Ο Βασιλιάς του Κόσμου", την πραγματική ύπαρξη της Αγκάρθα, την οποία και "τοποθετεί" σε μια κρυφή περιοχή: στο Ναπαμάκο. Αυτή η απαγορευμένη περιοχή βρίσκεται στην καρδιά των Ιμαλάϊων (Θιβέτ), γιατί η παράδοση λέει πως “ Ό Βραχμαπούτρα, ο ιερός ποταμός την περιβάλλει για να την προστατεύσει".

Πολλοί ήταν αυτοί που αναζήτησαν τη Σαμπάλα στον φυσικό και υλικό κόσμο. Άλλοι μίλησαν για μία ουράνια χώρα που δεν έχει να κάνει με τη γη μας. Και κάποιοι προσπάθησαν να ανακαλύψουν τους υπόγειους διαδρόμους και στοές που οδηγούν στην μυστηριώδη πόλη. Απ' ότι φαίνεται η Σαμπάλα έχει να κάνει με 3 κόσμους : Τον ουράνιο, τον γήινο και τον υποχθόνιο. Η ίδια πόλη που αντικαθρεπτίζεται σε τρία επίπεδα. Είναι μια ιερή πόλη που βρίσκεται στον άξονα της γης, το «το ιερό κέντρο», των περισσότερων αρχαίων πολιτισμών, που μπορεί και ενώνει όλες τις δυνάμεις και ενέργειες του Ουρανού, της Γης και του Υποχθόνιου κόσμου.

nea-acropoli-athens

Συζήτηση περί της διαφοράς μεταξύ δομής και περιεχομένου σε ό,τι αφορά τη διεργασία του γίγνεσθαι σε κάθε έκφανση της ζωής, από την υποκειμενική εσωτερικότητα μέχρι το ευρύτερο δυνατό κοσμικό επίπεδο εξελισιμότητας…


Πρίσμα

Συντονίσου

Feel the Music Deep Inside

«…Θυμάμαι τους γίγαντες που γεννήθηκαν στην αυγή του χρόνου, 
και εκείνους που μου πρωτόδωσαν ζωή. 
Γνωρίζω για εννέα κόσμους, εννέα σφαίρες, 
Σκεπασμένους από το παγκόσμιο Δέντρο, εκείνο το Δέντρο
Το οργανωμένο με σοφία
Και μεγαλωμένο μέσα στα στήθια της Γης. 
Μια πασχαλιά γνωρίζω, Ιγκντραζίλ το όνομά της. 
Με λευκά νερά ποτίζεται το Μεγάλο Δέντρο…»,

αναφωνεί η ιέρεια-οραματίστρια καθώς οραματίζεται τη μοίρα των θεών και το τέλος του κόσμου, στο ποίημα «Βολουμπά» από τα σκανδιναβικά έπη.

Kosmos Zine

Feel the Music Deep Inside

Τα χέρια του ακόμα μύριζαν λασπουριά από το νοτισμένο χώμα. Δεν θυμόταν όμως πως είχε βρεθεί σε εκείνο το σκοτείνο τρίστρατο; Λίγα μέτρα μακρύτερα λαμπύριζε το νερό μιας λίμνης. Το φεγγαρι την φώτιζε σαν μοναδικο φως σε δωμάτιο. Πλησίασε για να ξεπλύνει εκεί τα χέρια του. Καθώς έσκυψε πάνω από τα νερά της κραύγασε με αγωνία.
«Δεν είναι δυνατόν!...είμαι γέρος....είμαι....είμαι γέρος!» και κοίταξε τα ρυτιδιασμένα χέρια του που πια έτρεμαν από την απορία και συνάμα αγωνία. Μια φωνή πίσω του τον καθησύχασε.
«Γιέ μου....ηρέμησε. Καλωσόρισες στο τρίστρατο της Εκάτης, λίγο προτού ξεκινήσει το ταξίδι σου» εκείνη η παρουσία-ομιχλώδης με αχνά χαρακτηριστικά- ίσα που ακουγόταν σαν ψίθυρος στα αυτιά του. Η λεπτεπίλεπτη αιωρούμενη σχεδόν μορφή συνέχισε.
«Ξέρω, δεν θυμάσαι τι έγινε. Ας πούμε ότι απλά έφτασε η ώρα να εγκαταλείψεις το σαρκίο σου και να ξεκινήσεις το δρόμο του γυρισμού στον πνευματικό οίκο που ανήκεις. Μην κοιτάς τις ρυτίδες στα χέρια σου ή το πρόσωπό σου. Εδώ σε αυτά τα πεδία αυτό το γέρασμα υποδηλώνει τα χρόνια της ψυχής σου. Κάθε ρυτίδα και μια ζωή γεμάτη από Καλοκαίρια και Χειμώνες. Γεμάτη από Ηδονές και Κακουχίες. Γεμάτη Φόβο μα και γενναίες πράξεις. Όμως η Ατραπός θα τα απορροφήσει πάλι όλα αυτά και θα επιστρέψεις πίσω στον Αστρικό σου Οίκο έτοιμος πια. Τελείωσε γιέ μου η περιπλάνηση της ψυχής σου ανά τους αιώνες. Αυτή ήταν η τελευταία σου ενσάρκωση, Εκπλήρωσες τις προκλήσεις και τα μαθήματα ζωής που έπρεπε να λάβεις για να ανελιχθεί η συνειδητότητά σου. Γιέ μου μην αγωνιάς. Έχει έρθει η ώρα να αράξεις στο λιμάνι των Ψυχών. Σε κείνο το λιμάνι δεν έχει θαλασσοταραχές μόνο νηνεμία.
«Μα...δεν καταλάβα πως έγινε όλο αυτό....πως...πως πέθανα?...πως!!..και εσύ ποιος είσαι εσύ?»
«Το όνομα μού είναι Στίγερος. Φυλώ το τρίστρατο της Εκάτης. Υπάρχουν τρία μονοπάτια Γιέ μου και καταμεσίς εδώ που στεκόμαστε είναι η Λίμνη των χρόνων. Η λίμνη που δείχνει τα χρόνια κάθε ψυχής. Το όνομά μου δώθηκε μετά από μια αρχάια μάχη όπου το σώμα μου λαβώθηκε άσχημα καθώς υπερασπιζόμουν την τότε πατρίδα μου. Και όμως μέχρι την τελευταία μου ανάσα δεν λύγισα, δεν έπεσα. Τότε η Θεά Εκάτη, η θεά της Μαγείας θαύμασε από ψηλά την γενναιότητά μου και το πάθος μου και με όρισε Φύλακα των τριών μονοπατιών. Μην αναρωτιέσαι ακόμα πως πέθανες. Σαν θα σταθείς χωρίς φόβο πάνω από την λίμνη των χρόνων σου θα τα δεις όλα να περνούν από μπροστά σου γιέ μου. Αλλά χωρίς φόβο. Θα θυμηθείς ποιος ησουν...ποιος υπήρξες..αλλά κυρίως στα μείχια της ύπαρξής σου θα νιώσεις τον παλμο του σύμπαντος. Τον παλμό που σε καλεί σπίτι σου πια. Κοίτα μέσα στην λίμνη. Και εγώ θα περιμένω την απόφασή σου μιας και η βούλησή σου θα παίξει ρόλο για την μετέπειτα πορεία σου. Κοίτα στα νερά των ζωών σου..»
Και ο Ιάσονας, αφού ένιωσε το τρέμουλο των χεριών του πια να μαλακώνει στα λόγια εκείνης της παρουσίας, λύγισε τα γόνατά του και κοίταξε μέσα στην λίμνη. Σταδιακά η ηρεμία μετατράπηκε σε μια δίνη παραστάσεων και γεγονότων. Ο Ιάσονας δυσκολευόταν να συγκρατήσει τις εικόνες που του φανέρωνε το υδάτινο στοιχείο.
«Ηρέμησε την ψυχή σου που αγωνιά και γίνε παρατηρητής...μην κυνηγάς για κάτι συγκεκριμένο. Αφέσου....αφέσου...» και ο Ιάσονας άκουσε την συμβουλή του Στίγερου. Σταδιακά καθως παρατηρούσε το νερό καιτις διακυμάνσεις του δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν ζαλιζόταν ή αν απλά ακολουθούσε την ροή. Οι εικόνες ξεκινούσαν πλέον να έχουν δυναμική, χρώμα...ιστορία. Την Ιστορία του. Παλιές ενσαρκώσεις πολύ παλιές ενσαρκώσεις..διαφορετική η μορφή του σε κάθε ζωή. Σε άλλες χαμογελούσε, σε άλλες ένιωθε αποστροφή καθώς έβλεπε τι είχε πράξει..σε άλλες εικόνες έκλαψε...και σταδιακά με κάθε συναισθημα αποχωρούσε και μία ρυτίδα από την αιθερική του μορφή. Αποχωρούσαν ο πόνος, η θλίψη, η χαρά, η αισθαντικότητα. Γινόταν αυτό που είχε πεί ο Στίγερος....ένας παρατηρητής. Μέχρι που έφτασε στην τελευταία του ζωή. Και είδε...είδε πως πέθανε. Όμως η αγωνία τον είχε εγκαταλείψει προ πολλού. Μέχρι που το νερό σταμάτησε να αναδεύεται και να ξερνά εικόνες. Σηκώθηκε από την λίμνη των χρόνων και η όψη του πια ήταν νεανική, ήρεμη και απαλλαγμένη από συναισθήματα πάσης φύσεως. Ο Στίγερος τον προσέγγισε.
«Έχει έρθει η ώρα Ιάσονα να επιλέξεις ανάμεσα σε αυτά τα τρία μονοπάτια. Από την Άνωθεν Αρχή έχει δωθεί η άδεια να μην επιστρέψεις στα γήινα ξανά αν το θες. Όμως αν διαφωνείς τότε το αριστερό μονοπάτι θα σε οδηγήσει στην αίθουσα αναμονής των ψυχών και θα περιμένεις εκεί μέχρι να έρθει η σειρά σου να κατοικήσεις σε ένα σώμα που θα εκολλαφθει στη μήτρα μιας γυναίκας. Το Μεσσαίο μονοπάτι οδηγεί στον Ναό της Εκάτης, στο ένοπτρον βασίλειο. Στο λιμάνι που σου ανέφερα. Εκεί που πια θα αναπαυθείς και δεν θα χρειαστεί να κατέλθεις ξανά στα γήινα.
«Και το δεξί μονοπάτι Στίγερε?...το δεξί που οδηγεί?»
«Το δεξί μονοπάτι οδηγεί στο θεραπευτήριο των ψυχών. Εκεί πια θα αν θα επιλέξεις να πας, θα πρέπει να βοηθάς τις ψυχές που έρχονται γεμάτες πόνος και ψυχικά τραύματα αλλά που ακόμα δεν έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο ενσαρκώσεων. Εκεί θα πρέπει να τις φροντίζεις μαζί με τους υπόλοιπους βοηθούς. Να τις θεραπεύεις ώστε να είναι έτοιμες να κατέλθουν ξανά. Δεν είναι εύκολο έργο Ιάσονα. Είναι γεμάτο από υπομονή και επιμονή. Απαιτεί αγάπη και κατανοήση για τα ανθρώπινα δράματα....όμως η απόφαση είναι δική σου.»
Ο Ιάσονας απέμεινε μόνος του εκεί να κοιτά τα τρία μονοπάτια.
«Κάποτε είχα ακούσει μια Ιστορία για το Κεχριμπάρι. Ότι το συνδέουν με ανιδιοτέλεια και σοφία στις πράξεις. Ότι βοηθά στην επιλογή αλλά και φανερώνει τον κατάλληλο για ένα έργο αγάπης . Στίγερε!....»
«Εδώ είμαι γιέ μου...πάντα εδώ να σας ακούω.»
«Στίγερε αποφάσισα...θα ακολουθήσω τον δρόμο της προσφοράς..τον κεχριμπαρένιο δρόμο!.....» και το βήμα του Ιάσονα έκανε προς το δεξί μονοπάτι, εκεί που σταδιακά άκουγε τα κλάμματα, τα παράπονα και τον πόνο των ψυχών στο θεραπευτήριο.
Ο Στίγερος παρατηρούσε την ψυχή του Ιάσονα να αλαφράινει..να γεμίζει από ρόδινο φως αγάπης καθώς περπατούσε πάνω σε κείνο το μονοπάτι.
«Κεχριμπαρένιος Δρόμος. Από εδώ και πέρα έτσι θα το ονομάσω αυτό το μονοπάτι» και χάθηκε μέσα στα νερά της λίμνης των χρόνων..μέχρι να ερχόταω η επόμενη ψυχή που θα είχε τελειώσει τον κύκλο των ενσαρκώσεών της στο γήινο πεδίο.
πηγη

«Ο άντρας είναι αγάπη στη διάνοια, η γυναίκα είναι διάνοια στην αγάπη»

Η  Εύα είναι το σύμβολο της νοητικής φύσης και του νου του ανθρώπου που έλκεται από το δέλεαρ της γνώσης που πρέπει να αποκτηθεί μέσα από την εμπειρία της ενσάρκωσης.

H  Εύα πήρε το μήλο της γνώσης από το φίδι της ύλης και εγκαινίασε το μακροχρόνιο ανθρώπινο εγχείρημα του πειραματισμού, της εμπειρίας και της έκφρασης…


Η Αιγυπιακή Θεά Ίσις συμβολίζει την ίδια έκφραση πάνω στο συναισθηματικό ή αστρικό πεδίο. Η Εύα δεν φέρει  παιδί στην αγκαλιά της. Το σπέρμα της Χριστικής ζωής είναι μέχρι στιγμής πολύ μικρό να κάνει αισθητή την παρουσία του (στην περίπτωσή της Εύας). Η ενελικτική διαδικασία είναι ακόμη πολύ κοντά. Όμως στην Ίσιδα προσεγγίζεται το μεσαίο σημείο.  Εχει λάβει χώρα η επίσπευση αυτού που είναι επιθυμητό (η επιθυμία όλων των εθνών, όπως αποκαλείται στη Βίβλο), και συνεπώς η Ίσις συμβολίζει στους αρχαίους ζωδιακούς τη γονιμότητα, και στέκει σαν φύλακας του παιδιού.

Ένα από τα πολλά ονόματα της Ίσιδας είναι και «Ίσις, η Παρθένα του Κόσμου». Η λέξη Παρθένα στους μυστηριακούς ναούς σήμαινε τη γυναίκα που δεν ανήκει σε κανέναν άντρα. Ο ρόλος της στο ναό ήταν να μεσολαβεί ανάμεσα στους θεούς και στους ανθρώπους. Μια άλλη έννοια της λέξης Παρθένα είναι «εκείνη που ανήκει στον εαυτό της».
Η Ίσις είχε συλλάβει το Μεγάλο Ώρο, δηλαδή τον πρωτότοκο γιο της, όντας ακόμη στη μήτρα της μητέρας της, δίχως να γονιμοποιηθεί από άντρα. Εδώ έχουμε μια από τις πιο παλιές αποδόσεις της άμωμης σύλληψης. Τη συναντάμε στη γέννηση του Ήφαιστου από την Ήρα, στη γέννηση του Κρίσνα από τη Δεβάκι, στη γέννηση του Χριστού από την Παρθένα Μαρία, σαν ένα σύμβολο θεϊκής αυτάρκειας.


Από τη μια μεριά έχουμε το Θείο Πρότυπο που αντανακλάται στη γήινη πραγματικότητα και από την άλλη την προσπάθεια της γήινης φύσης, μέσα από τη λατρεία και την ταύτιση με το Πρότυπο, για να ανυψωθεί σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα. Το μέσο είναι πάντα η Θηλυκή Αρχή.

Η γυναίκα που ανήκει μόνο στον εαυτό της και έτσι ανεπηρέαστη, μακριά από τις επιθυμίες των ανθρώπων και την οχλοβοή του κόσμου, επικοινωνεί με το Θείο. Και την ευλογία που δέχεται, τη μεταφέρει στους ανθρώπους.

Είναι η Μεγάλη Ιέρεια, η κοινωνός ανάμεσα στο Πνεύμα και την Ύλη. Εκείνη που γνωρίζει και τα δύο. Εκείνη που μπορεί να τα κρατήσει και τα δυο μέσα στην τρυφερή αγκαλιά της. Είναι κάθε όψη στην οποία φαίνεται το δικαίωμα της γυναίκας να είναι ο εαυτός της, το δικαίωμά της να είναι μια ενεργητική παρουσία στον εξελικτικό δρόμο της ανθρωπότητας. Για αυτό και οι γυναίκες χρησιμοποιήθηκαν κύρια σαν Μεγάλες Ιέρειες στους αρχαίους ναούς. Είχαν την ικανότητα να διεισδύουν στα πιο εσωτερικά πεδία κι έτσι μόνο μέσα από αυτές μπορούσαν οι ιερείς να λάβουν τους ανώτερους μυητικούς βαθμούς.

Η Θηλυκή Αρχή είναι το κανάλι επικοινωνίας που διαθέτει η ανθρωπότητα για να έρχεται σε επαφή με τα πιο ψηλά πνευματικά επίπεδα. Η γυναίκα μπορεί, λοιπόν, να βοηθήσει την ανθρωπότητα. Αλλά για να το κάνει, πέρα από την αυτοσυνειδητοποίησή της, πρέπει το ίδιο το κοινωνικό σύστημα να της αποδώσει ουσιαστικά τη θέση που της ταιριάζει. Έτσι θα την απελευθερώσει και θα ξυπνήσει μέσα της το αρχετυπικό της μεγαλείο. Είναι ανάγκη να φανερωθεί η όψη της πνευματικής τελειότητας της γυναίκας, γιατί έχει μια μεγάλη αποστολή να εκπληρώσει.


Ποια είναι αυτή η αποστολή; Να δείξει το δρόμο της αυτοθυσίας, της ικανότητας για σύλληψη και γέννα, της ικανότητας για τροφή. Να φέρει μέσα από τη σεληνιακή φύση της το συλλογικό ασυνείδητο της ανθρωπότητας στην επιφάνεια και, πάνω απ' όλα, με την υδάτινη φύση της να την εξαγνίσει για να την εξυψώσει.

Η ιδέα της Παρθένου συνδέεται επίσης με την υψηλή ιδέα της θυσίας, ένα ιδανικό που πραγματικά λείπει από τη σύγχρονη αντίληψή μας για τη ζωή, αν και ήταν η βάση για τις πιο μεγάλες λατρείες που εμφανίστηκαν στον πλανήτη. Διαστρέβλωση αυτής της θυσιαστικής όψης της Παρθένας, που παραμέριζε τον εαυτό της για να γίνει ενσάρκωση της Ίσιδας και έτσι να φέρει τη θεά κοντά στον άντρα, ήταν οι βάρβαρες ανθρωποθυσίες νεαρών κοριτσιών.

Από αστρολογική άποψη, το ζώδιο της Παρθένου μπορεί να θεωρηθεί σαν η πιο κατάλληλη έκφραση της Θηλυκής Αρχής. Όπως αναφέρει στην «Εσωτερική Αστρολογία» η Αλίκη Μπέιλι, η βασική νότα για το ζώδιο της Παρθένου είναι, «Είμαι η Μητέρα και το Παιδί, Είμαι Θεός και Ύλη είμαι». Αυτό μπορεί να εξηγηθεί σαν την ικανότητα που έχει να γειώνει στο υλικό πεδίο το πνεύμα, φέρνοντας στη ζωή θεούς και ημίθεους: Κρίσνα, Ώρος, Χριστός, Άδωνις.

Κυβερνήτης του ζώδιου είναι ο Ερμής, ο αγγελιαφόρος, που μεταφέρει μηνύματα από τους Θεούς στους ανθρώπους. Κάτι που τονίζει το ρόλο της κοινωνού πνεύματος και ύλης. Άλλωστε μια συνηθισμένη ονομασία της είναι «η Θεά των δύο δρόμων».

Η Παρθένος Μαρία μεταφέρει τη διαδικασία μέχρι κάτω, στο πεδίο ή τον τόπο της ενσάρκωσης, στο φυσικό πεδίο, και εκεί γεννά το παιδί Χριστό. Αυτή είναι Παρθένος Μητέρα, που προσφέρει εκείνο που χρειάζεται για τη νοητική, συναισθηματική και φυσική έκφραση της κρυμμένης αλλά πάντοτε παρούσας θειότητας.


Ο άντρας είναι αγάπη στη διάνοια, η γυναίκα είναι διάνοια στην αγάπη. Η γυναίκα είναι το χαμόγελο του Δημιουργού, που είναι ικανοποιημένος από τον Εαυτό του. Και μόνο μετά τη δημιουργία της, αυτός αναπαύθηκε. Η γυναίκα στέκει μπροστά από τον άντρα, γιατί είναι μητέρα και γεννάει με οδύνη, σαν ανταπόδοση, τα πάντα της συγχωρούνται.


Η  γυναίκα έχει μέσα της το σπέρμα της Μεγάλης Μητέρας καθώς είναι η μοναδική ύπαρξη που μπορεί να την εκφράσει στη γήινη πραγματικότητα. Έτσι, λοιπόν, οφείλει να συνειδητοποιήσει τον εαυτό της και να εκφράσει στο σύνολό της ζωντανά και ολοκληρωτικά τη Μεγάλη, Συμπαντική Μάνα. Αυτή είναι η ευλογημένη προσφορά της στην ανθρωπότητα: η δυνατότητά της να κατανοεί και να δείχνει το δρόμο στον τόσο μπλεγμένο σημερινό άνθρωπο.

Η Θεία Μητέρα βρίσκεται παντού γύρω μας και διαπερνά το καθετί, είτε ως  Μάνα Γη, εκείνη που μας τρέφει και μας συντηρεί, είτε στον έναστρο ουρανό, πίσω από τα πυκνά πέπλα της νύχτας, είτε στην αγκαλιά της γαλήνιας θάλασσας.

Μάνα είναι η ίδια η φύση, με τη διαρκή της ανακύκλωση. Είναι η ίδια η Θεά Δήμητρα με την κόρη της, την Περσεφόνη, η εξωτερική και η εσωτερική όψη του ίδιου πράγματος. Η διαδοχή των εποχών είναι δικό της έργο και στο βασίλειο της Περσεφόνης, δηλαδή στα βάθη της εσωτερικής μας ύπαρξης, κρύβεται το νήμα που θα μας γυρίσει πίσω, στη Μητέρα.


Εκείνη δίνει τη ζωή κι εκείνη ευγενικά τη δέχεται όταν ολοκληρώσει τον κύκλο της. Εκείνη προστατεύει και συντηρεί το δημιούργημά της, μέχρις ότου εκείνο σταθεί στα δικά του πόδια. Όταν, όμως, το παιδί μεγαλώσει, στρέφεται στον πατέρα, σε μια προσπάθεια να ωριμάσει. Έτσι και η ανθρωπότητα στράφηκε στην πατρική όψη και πέρασε από πολλούς πόνους και ταλαιπωρίες. Σε ένα βαθμό έμαθε. Και τώρα, με όλη αυτή τη γνώση, ο άνθρωπος συνειδητά επιστρέφει πίσω, στη Μητέρα. Επιστρέφει σε εκείνη που θα τον δεχτεί στην αγκαλιά της και θα τον σηκώσει ψηλά, για να τον αποδώσει στο Πνεύμα, εκείνο που υπήρξε το γονιμοποιό σπέρμα στη δημιουργία του.



«Είμαι Παρθένα, αλλά θα γίνω Μητέρα και ο γιος μου θα σας διδάξει να μ' αγαπάτε».

ΜΥΘΑΓΩΓΙΑ

Η τέχνη της μουσικής θεωρήθηκε ιδιαιτέρως θεία, επειδή είναι το ακριβές αντίγραφο του νόμου που λειτουργεί στο σύμπαν. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η μουσική είναι η γλώσσα της ομορφιάς του Ενός, το οποίον κάθε ψυχή αγαπάει.
Πολλοί την θεωρούν πηγή διασκέδασης, χόμπι ή μια τέχνη όμως για εκείνους που ακολουθούν την εσωτερική ατραπό, η μουσική υπερβαίνει όλες τις τέχνες γιατί μπορεί να εξυψώσει την ψυχή πάνω από τη μορφή. Η αληθινή χρήση της είναι να γίνει κανείς μουσικός στις σκέψεις, στα λόγια και στις πράξεις του.
Θα πρέπει να είμαστε ικανοί να προσφέρουμε την αρμονία την οποία ποθεί η ψυχή και την οποία επιθυμεί κάθε στιγμή…
Πολλούς αιώνες πριν η ΝΑΣΑ αποδείξει την ύπαρξη μουσικής στο Σύμπαν ο Πλάτωνας την ονόμαζε ως «ομορφιά του Σύμπαντος» κι έλεγε ότι «Η Μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο Σύμπαν, φτερά στη σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά στη λύπη και ζωή στα πάντα».
Η μουσική για τους Πυθαγόρειους ήταν η εικόνα της ουράνιας αρμονίας. Η μουσική ήταν πάνω από όλα μαθηματικά γιατί οι αρμονικές σχέσεις των αριθμών μεταφέρονταν στους πλανήτες. Ο μεγάλος φιλόσοφος δίδασκε ότι οι πλανήτες καθώς περιστρέφονται  παράγουν διάφορους μουσικούς ήχους τους οποίους δεν ακούμε. Επίσης πίστευαν ότι όλη η ύλη προήλθε από μουσικές αποχρώσεις, ωστόσο ήταν σε ένα επίπεδο όπου κανείς δεν μπορούσε να ακούσει παρά μόνο ο πραγματικός Θεουργός.
Αν σταθούμε για λίγο στη γεωμετρική και μαθηματική πλευρά του θέματος θα παρατηρήσουμε ότι υπάρχουν πέντε συμμετρικά πολύεδρα. Ο Πλάτων έλεγε ότι αυτά τα πολύεδρα είναι οι βασικοί δομικοί κρίκοι, τα πλέον σημαντικά δομικά στοιχεία στην δημιουργία του σύμπαντος.
Ο Κέπλερ που μελέτησε τα έργα των αρχαίων Ελλήνων και ιδιαίτερα του Πλάτωνα παρατήρησε με τις έρευνές του ότι οι τροχιές των πλανητών, και φυσικά της Γης, σχηματίζουν την περιφέρεια συγκεκριμένων πολύεδρων.
Για παράδειγμα η τροχιά του Αρη σχηματίζει την περιφέρεια ενός τετράεδρου  που συμβολίζει το Πυρ. Η τροχιά του Διός σχηματίζει την περιφέρεια ενός κύβου που συμβολίζει τη γη. Η τροχιά της Αφροδίτης σχηματίζει την περιφέρεια ενός οκτάεδρου που συμβολίζει τον Αέρα, ενώ η τροχιά της Γης σχηματίζει την περιφέρεια ενός εικοσάεδρου που συμβολίζει το Νερό.
Και οι αποκαλύψεις δεν σταματούν εδώ.
Οι Πυθαγόρειοι ταύτιζαν τους πλανήτες με τις νότες της μουσικής ΝΤΟ, ΡΕ ΜΙ, ΦΑ, ΣΟΛ, ΛΑ, ΣΙ, ΝΤΟ, δηλαδή με τους νόμους της μουσικής. Κάτι που έχει επαληθευτεί και από σύγχρονους επιστήμονες, δηλαδή ότι οι συγκεκριμένες νότες αποδίδουν συγκεκριμένα γεωμετρικά σχήματα – στερεά.
Επίσης η φιλοσοφία της Τετρακτύος πρέσβευε ότι οι ήχοι των ουρανίων σωμάτων συνθέτουν μια κοσμική μουσική, γιατί οι αποστάσεις και οι ταχύτητες των πλανητών και των απλανών αστέρων διέπονται από αριθμητικούς λόγους που παράγουν και τη συμφωνία των ήχων. Οι συμφωνίες των ήχων παράγουν αρμονικό αποτέλεσμα και έχουν μορφή απλών αριθμητικών σχέσεων όπως μας διδάσκουν: 2/1 (οκτάβα), 3/2 (Πέμπτη), 4/3 (τέταρτη).
Επομένως για τους Πυθαγόρειους το μυστικό της μουσικής και της κοσμικής Αρμονίας κρύβεται στις σχέσεις των τεσσάρων πρώτων φυσικών αριθμών (1, 2, 3, 4).
Με τη θεωρία της αρμονίας των σφαιρών, που συνδυάζει την κοσμική αρμονία με τη μουσική αρμονία, ο μεγάλος φιλόσοφος επιχείρησε να εξηγήσει τη θέση και την κίνηση των πλανητών στον ουράνιο θόλο. Χρησιμοποιώντας μουσικούς όρους, δηλαδή τα μουσικά διαστήματα που ανέφερα πιο πάνω, καθόρισε υπό μορφή κλίμακας τις μεσοπλανητικές αποστάσεις.
Για τους Πυθαγόρειους η μουσική κλίμακα είναι ένα κοσμολογικό πρόβλημα και η αστρονομία η θεωρία της ουράνιας μουσικής.
Ο Βοήθιος (σημαντικός Ρωμαίος φιλόσοφος, θεολόγος και πολιτικός που έζησε στα τέλη του 5ου αιώνα) αντιστοιχούσε συγκεκριμένη μουσική νότα σε κάθε έναν από τους επτά πλανήτες καθώς και με τις ηλικίες του ανθρώπου όπως και με συγκεκριμένα φωνήεντα.
Ετσι:
Η Σελήνη αντιστοιχεί στην παιδική ηλικία, το φωνήεν Α και τη νότα ΛΑ
Ο Ερμής αντιστοιχεί στην παιδική ηλικία, το φωνήεν Ε και τη νότα ΣΟΛ
Η Αφροδίτη αντιστοιχεί στην νεότητα, στο φωνήεν Η και στη νότα ΦΑ
Ο Ηλιος αντιστοιχεί στην ενηλικίωση, στο φωνήεν Ι και στη νότα ΜΙ
Ο Αρης αντιστοιχεί στην Πλήρη Ισχύ, στο φωνήεν Ο και στη νότα ΡΕ
Ο Δίας αντιστοιχεί στην Ωριμότητα, στο φωνήεν Υ και στη νότα ΝΤΟ, ενώ
Ο Κρόνος αντιστοιχεί στα γηρατεία, στο φωνήεν Ω και στη νότα ΣΙ.
Δικαιολογημένα λοιπόν η τέχνη της Μουσικής δεν μπορεί να είναι τίποτε άλλο παρά μια ανώτερη εσωτερική έκφραση. Γίνεται λοιπόν ένα είδος καθολικής γλώσσας, η οποία έχει τη δυνατότητα να εξωτερικεύσει όλα όσα συντελούνται στον εσωτερικό κόσμο κάθε έλλογου όντος. Οι αρχαίοι θεωρούσαν ότι ήταν η μόνη τέχνη η οποία μπορούσε να επηρεάσει θνητούς και Θεούς. Η συμβολική αναφορά του μύθου του Ορφέα, ο οποίος με τη μουσική κατόρθωσε να περάσει τα σύνορα του Αδη, δείχνει τη δύναμη της Τέχνης των Ήχων αλλά και τη φύση της στην τέρψη των αισθήσεων, στην εσωτερική μεταμόρφωση του ατόμου.
Ο γερμανός φιλόσοφος, θεολόγος και ποιητής Γιόχαν Χέρντερέλεγε πως «η μουσική αποκαλύπτει σχέσεις προς τα σύμπαντα, τον κύκλο του Όντος, μας κάνει να αισθανόμαστε τις κινήσεις και τις δονήσεις του παγκόσμιου πνεύματος, του Σύμπαντος».
Πράγματι, όταν  δημιουργούμε ή ακούμε μουσική γινόμαστε εν δυνάμει μάρτυρες της δημιουργίας του κόσμου. Γιατί ο ήχος έχει γεννηθεί από το άπειρο δυναμικό του κενού.Και ξαφνικά τι γίνεται; Εξαφανίζεται! Πού πάει; Επιστρέφειπίσω στο κενό της σιωπής, στο μη-Ον. Μπορεί να διαρκεί γιαμια στιγμή στη μνήμη όπως η φευγαλέα παρουσία του αγγίζειτη φευγαλέα παρουσία των ήχων που ακολουθούν, αλλάπάντα η σιωπή είναι αυτή που προηγείται και πάντα σε σιωπήθα τελειώνει.
Κάθε κίνηση που ξεπηδά από αυτή την Απόλυτη σιωπηλή Ζωή είναι μια δόνηση και ένας δημιουργός δονήσεων. Όπως η κίνηση προκαλεί κίνηση έτσι και η σιωπηλή ζωή γίνεται ενεργός σε ένα ορισμένο μέρος και δημιουργεί κάθε στιγμή όλο και περισσότερες δονήσεις που ευθύνονται για τα διάφορα πεδία ύπαρξης. Αυτά τα πεδία φανταζόμαστε ότι διαφέρουν μεταξύ τους αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι χωριστά το ένα από το άλλο.
Το ορυκτό, το φυτικό το ζωικό και το ανθρώπινο βασίλειο είναι βαθμιαίες αλλαγές δονήσεων, που διαφέρουν μεταξύ τους σε βαρύτητα, πλάτος, μήκος, χρώμα, επίδραση, ήχο και ρυθμό.
Ο άνθρωπος όχι μόνο σχηματίζεται από δονήσεις αλλά ζει και κινείται μέσα σε αυτές. Οι διάφορες διαθέσεις του, οι τάσεις, οι ασχολίες, οι επιτυχίες και οι αποτυχίες του καθώς και όλες οι συνθήκες της ζωής του εξαρτώνται από ορισμένη δράση δονήσεων, είτε αυτές είναι σκέψεις, συναισθήματα ή αισθήματα.
Υπάρχουν δύο όψεις της δόνησης: λεπτή και χονδροειδής.
Μερικές γίνονται αντιληπτές από την ψυχή, άλλες από το νου, και μερικές από τα μάτια. Εκείνα που αντιλαμβάνεται η ψυχή είναι οι δονήσεις των αισθημάτων, εκείνα που αντιλαμβάνεται ο νους είναι οι δονήσεις των σκέψεων, ενώ εκείνα που βλέπει το μάτι  είναι οι δονήσεις που έχουν στερεοποιηθεί από την αιθερική τους κατάσταση και αποτελούν τα στοιχεία αιθέρα, αέρα, πυρ, νερό και γη, ενώ οι πιο λεπτές δονήσεις είναι ασύλληπτες ακόμη και από την ψυχή.
Αν δεν υπήρχε δόνηση οι πολύτιμοι λίθοι δεν θα μας έδειχναν το χρώμα και τη λάμψη τους, τα δέντρα δεν θα αναπτύσσονταν δεν θα υπήρχαν λουλούδια και καρποί.  Οι δονήσεις μπορούν να κατανοηθούν σαν αιτία και αποτέλεσμα. Το αν ένα πράγμα είναι ορατό ή ακουστό, αντιληπτό ή ασύλληπτο, εξαρτάται από την ταχύτητα των δονήσεων. Το καθετί έχει τον ήχο και τη μορφή του.
Ακόμη και τα πράγματα που δεν μπορούμε να αντιληφθούμε. Αυτό που ονομάζουμε ζωή και θάνατο είναι στην ουσία διαφορετικοί ρυθμοί δονήσεων. Για παράδειγμα όταν ένας καρπός σαπίσει, όταν ένα λουλούδι μαραθεί υφίσταται μια αλλαγή στις δονήσεις του. Αν προσπαθήσουμε να δούμε τη ζωή μέσα από αυτή τη σκοπιά, ίσως συνειδητοποιήσουμε ότι η γέννηση και ο θάνατος είναι μόνο δικές μας ιδέες για τη ζωή, ότι δεν υπάρχει θάνατος και ότι τα πάντα είναι ζώντα γιατί η διαφορά στις δονήσεις νεκρών και ζώντων σωμάτων είναι η διαφορά του ρυθμού των δονήσεων.
Ο νόμος του ρυθμού κρύβεται πίσω από τη φύση. Η ανατολή και η δύση του Ήλιου, η αύξηση και η μείωση της σελήνης, η ρυθμική αλλαγή της πλημμύριδας στη θάλασσα και οι αλλαγές των εποχών δείχνουν έναν ρυθμό. Για ποιο λόγο άραγε η μουσική που τονίζει το ρυθμό μας δημιουργεί  την επιθυμία για χορό;
Το μωρό ηρεμεί όταν η μητέρα του το κτυπά  απαλά στην πλάτη, γιατί ενστικτωδώς δίνει ένα ρυθμό στο σώμα του.
Ένα άτομο είναι ρυθμικό και η επιρροή του είναι ηρεμιστική, άλλο είναι άρρυθμο και μας αναστατώνει. Γιατί ο ρυθμός να έχει τέτοια επίδραση πάνω μας; Γιατί οι ίδιοι είμαστε ρυθμός. Ο κτύπος της καρδιάς, ο σφυγμός, η κυκλοφορία του αίματος είναι ρυθμική. Όταν ο ρυθμός αυτός παρεμποδίζεται προκύπτει αταξία, ασθένεια, ενόχληση, απελπισία.
Ο νόμος του ρυθμού μπορεί να θεωρηθεί ότι κυβερνά τέσσερις τομείς στον άνθρωπο:
Α) τον ορθό ή λαθεμένο ρυθμό στο αίσθημα,
Β) τον ορθό ή λαθεμένο ρυθμό στη σκέψη,
Γ) τον ορθό ή λαθεμένο ρυθμό στην ομιλία, και
Δ) τον ορθό ή λαθεμένο ρυθμό στη δράση.
Για παράδειγμα, αν το σώμα χάσει το ρυθμό του, κάτι πάει στραβά στο νου, αν ο νους χάσει το ρυθμό του το σώμα μπερδεύεται, αν η καρδιά χάσει το ρυθμό της ο νους ταράζεται, και αν ο ρυθμός της ψυχής χαθεί τότε όλα πηγαίνουν στραβά.
Επιστημονικές έρευνες που έγιναν πρόσφατα στο νοσοκομείο Piedmont στην  Ατλάντα, απέδειξαν ότι νεογέννητα – κυρίως πρόωρα – που εκτίθενται σε μουσική ακρόαση ειδικά επεξεργασμένων ενδομήτριων ήχων και σε νανουρίσματα με την φωνή της μητέρας, κερδίζουν πολύ γρηγορότερα βάρος και εξέρχονται από τη μονάδα εντατικής θεραπείας νεογνών ταχύτερα σε σχέση με νεογνά που δεν έχουν εκτεθεί σε μουσική.
Ακόμη, έδειξαν ότι η ακρόαση της Κ.448 σονάτας για πιάνο του W.A. Mozart μπορεί να βελτιώνει την ικανότητα επίλυσης περίπλοκων μαθηματικών προβλημάτων. Η ίδια σονάτα επίσης χρησιμοποιήθηκε σαν φάρμακο για την καταστολή κρίσεων σε επιληπτικούς ασθενείς.
Σύμφωνα με τα μέχρι τώρα επιστημονικά δεδομένα η μουσική επηρεάζει:
τον καρδιακό ρυθμό και το σφυγμό, το ρυθμό της αναπνοής, την αρτηριακή πίεση, τον όγκο του αίματος, τη θερμοκρασία του δέρματος, τη γαστρική κίνηση, τα ανακλαστικά της κόρης του ματιού, την οξυγόνωση του αίματος, τις ορμόνες, την αντιμετώπιση του στρες, του άγχους, του πόνου, των συνεπειών των εγκεφαλικών επεισοδίων, του καρκίνου και της κατάθλιψης.
Μετά από σύγχρονες έρευνες νευροεπιστημόνων γνωρίζουμε ότι:
1) υπάρχει ένας ξεχωριστός μηχανισμός στον εγκέφαλο ο οποίος διαχωρίζει τη μουσική από άλλους ήχους συμπεριλαμβανομένης της γλώσσας.
2) ότι παρόλο που το δεξί είναι το κυρίαρχο ημισφαίριο της μουσικής η επεξεργασία των διαφόρων μουσικών στοιχείων πραγματοποιούνται ξεχωριστά στον εγκέφαλο.
3) ότι ο άνθρωπος διατηρεί την ικανότητά του να αισθάνεται και να απολαμβάνει τη μουσική πέρα από τις όποιες εγκεφαλικές βλάβες και
4) ότι η μουσική, εκτός από τέχνη των ήχων, αποτελεί πολύπλοκη εκδήλωση της συμπεριφοράς όχι μόνο του ανθρώπου.
Για παράδειγμα, ο Χανς Τζένυ (Ελβετός) πειραματίστηκε με διάφορους ήχους και μουσικές και μελέτησε την επίδρασή τους σε ρινίσματα σιδήρου και σε υδράργυρο. Το πλήθος σχημάτων έδειξε, ότι ο ήχος είναι ο κρυμμένος δημιουργικός παράγων πίσω από τον κόσμο των ορατών μορφών. Οι δονήσεις, οι συχνότητες, η περιοδικότητα και τα ρυθμικά μοτίβα ίσως είναι η γενεσιουργός αιτία της ύλης, αποτελώντας ταυτόχρονα μια γιγάντια μουσική ορχήστρα ηχοχρωμάτων, που αέναα εκτελεί ένα μουσικό έργο εν αγνοία μας.
Ετσι λοιπόν όταν η φιλοσοφία, η επιστήμη, ο μυστικισμός αγγίζουν την κορυφή της γνώσης τους όλα συμφωνούν σε ένα σημείο και αυτό είναι η κίνηση, είναι ο κραδασμός, είναι η δόνηση.
Αυτή η κίνηση έχει δύο όψεις γιατί έχουμε αναπτύξει δύο βασικές ιδιότητες: την όραση και την ακοή. Η όψη που απευθύνεται στην ακοή μας είναι αυτή που ονομάζουμε ήχο, ενώ η άλλη που απευθύνεται στην όραση την αποκαλούμε φως ή χρώμα. Το αποτέλεσμα της σχέσης των ήχων, της σχέσης των χρωμάτων και της σχέσης ήχου και χρώματος είναι η αρμονία.
Καθώς αναπτύσσεται κανείς πνευματικά μέσα στη ζωή αλλάζουν οι προτιμήσεις του για τα χρώματα. Σε κάποιους αρέσουν τα έντονα χρώματα ενώ σε άλλους τα απαλά. Ο λόγος είναι ότι τα έντονα χρώματα έχουν έντονες δονήσεις ενώ τα απαλά έχουν απαλές αρμονικές δονήσεις. Οπότε ανάλογα με τη συναισθηματική κατάσταση προτιμά διαφορετικά χρώματα.
Ετσι:
Το κόκκινο αντιστοιχεί στη νότα ΝΤΟ
Το πορτοκαλί στη νότα ΡΕ
Το κίτρινο στη νότα ΜΙ
Το πράσινο στη νότα ΦΑ
Το μπλε στη νότα ΣΟΛ
Το ίντιγκο στη νότα ΛΑ
Το βιολετί στη νότα ΣΙ και
Το σκούρο κόκκινο πάλι στη νότα ΝΤΟ
Το ίδιο ισχύει και για τον ήχο. Κάθε άτομο έχει τη δική του νότα και έναν ήχο που συγγενεύει με την δική του ιδιαίτερη εξέλιξη. Για άλλη μια φορά έρχεται η φιλοσοφία των Πυθαγόρειων να μας πει πως «Όλα τα όντα τραγουδούν τον Δημιουργό. Ο άνθρωπος όμως αδυνατεί να ακούσει αυτές τις θείες μελωδίες επειδή η ψυχή του είναι εγκλωβισμένη στην ψευδαίσθηση της ύλης. Οταν λοιπόν η ανθρώπινη ψυχή ξανακερδίσει την πραγματική της υπόσταση τότε όχι μόνο θα ακούει την ουράνια χορωδία αλλά θα συμμετέχει και η ίδια στην δοξολογία του Αιώνιου Θεού γιατί η Αρμονία αναγνωρίζει την Αρμονία».
Αντίστοιχα σε χιλιάδες χρόνια αργότερα ένας Σούφι ποιητής και φιλόσοφος (Ιναγιάτ Χαν) αναφέρει σε βιβλίο του:«Η καρδιά ενός ανθρώπου από τη στιγμή που θα διευρυνθεί γίνεται πιο μεγάλη από όλους τους ουρανούς. Δεν είναι πόσο γνωστό πόσο μακρινό είναι το τέρμα, αλλά μια μουσική από μακριά φθάνει στα αυτιά μου. Η μουσική των σφαιρών μοιάζει με τον φάρο στο λιμάνι που φαίνεται από τη θάλασσα και ο οποίος μου δείχνει ότι πλησιάζω στον προορισμό μου.
Τι είδους μουσική θα μπορούσε να ήταν αυτή; Αν δεν υπήρχε αρμονία στην ουσία της ζωής, η ζωή δεν θα μπορούσε να δημιουργήσει αρμονία σε αυτό τον κόσμο της ποικιλίας. Επομένως η μουσική των σφαιρών είναι η μουσική που αποτελεί την πηγή της δημιουργίας, η μουσική που γίνεται ακουστή όταν ταξιδεύουμε προς το σκοπό όλης της δημιουργίας. Και αυτή την ακούν και την απολαμβάνουν εκείνοι που αγγίζουν τα ίδια τα βάθη της ζωής τους. Γιατί εκείνο που υπήρχε πριν από την δημιουργία ήταν η Τέλεια Ύπαρξη.
Το πνεύμα της έννοιας της τελειότητας που βρίσκεται πέρα από λόγια. Είναι η τελειότητα του κάλλους, της σοφίας, της δύναμης, η τελειότητας της αγάπης και της γαλήνης. Αλλά εκεί που υπάρχουν μάτια πρέπει να υπάρχει και ένα αντικείμενο να το δουν, να το θαυμάσουν, έτσι εκπληρώνεται ο σκοπός των ματιών.
Εκεί όπου υπάρχουν αυτιά, πρέπει να υπάρχει ένας ήχος για να ακουστεί προκειμένου να απολαύσουν την ομορφιά, εκεί βρίσκεται η τελείωση των αυτιών. Έτσι η Τέλεια Ύπαρξη ήταν αναγκαία προκειμένου να αντιληφθεί την ίδια της την τελειότητα, να δημιουργήσει μια περιορισμένη τελειότητα της δικής της Ύπαρξης και έτσι χωρίστηκε σε τρεις όψεις. Αυτή η ιδέα κρύβεται πίσω από την Τριάδα. Ο θεατής, η θέαση και το θέαμα».
Ο ίδιος φιλόσοφος συνεχίζει: «Η μουσική μας βοηθά να εκπαιδευθούμε στην αρμονία. Όταν ακούμε τη μουσική που μας αρέσει, μας συντονίζει σε αρμονία με τη ζωή. Εκείνο που στερεί τον άνθρωπο από όλη την ομορφιά γύρω του είναι η βαρύτητα του σώματος ή η βαρύτητα της καρδιάς. Έλκεται προς τη γη και καθετί γίνεται περιορισμένο.
Μόνο όταν διώξει αυτή τη βαρύτητα γίνεται ανάλαφρος και αποκτά όλες τις καλές τάσεις όπως ευγένεια, ανεκτικότητα, μεγαλοψυχία, αγάπη και εκτίμηση. Η ζωή είναι όπως ο ωκεανός. Όταν δεν υπάρχει εκτίμηση, δεν υπάρχει δεκτικότητα, ο άνθρωπος βυθίζεται σαν ένα κομμάτι σίδερο ή μια πέτρα στο βυθό της θάλασσας.
Δεν μπορεί να επιπλεύσει όπως η βάρκα, που είναι κοίλη και δεκτική.  Τα δύσκολα στην πνευματική ατραπό είναι πάντα εκείνα που έρχονται από τον εαυτό μας. Αυτός που μαθαίνει να βαδίζει την πνευματική ατραπό, πρέπει να γίνει σαν ένα άδειο κύπελλο, προκειμένου ο οίνος της μουσικής και της αρμονίας να χυθεί μέσα στην καρδιά του».
Εργασία Σίσης Γαλανοπούλου
Βιβλιογραφία
Ο Μυστικισμός του Ήχου,
Η εσωτερική διάσταση της Μουσικής,
Η θεραπευτική δύναμη του ήχου,
Το μικρό βιβλίο της θεωρίας των χορδών,
Ο Πυθαγόρας και η μυστική διδασκαλία του Πυθαγορισμό
theosophy-ult.blogspot.gr
treloskalogeros.blogspot.gr


awakengr

Η παράδοση του Ήλιου

Λίγοι είναι αυτοί που αντιλαμβάνονται και βιώνουν συνειδητά την σπουδαιότητα της Ημέρας του Χειμερινού Ηλιοστασίου, την εσωτερική και μεταφυσική σημασία του φυσικού τούτου φαινομένου ως σύμβολο της αέναης Πάλης των Αρχετυπικών Αντιθέτων, ως σύμβολο της κυκλικότητος του χρόνου και της υπάρξεως, ως Άριο σύμβολο της Αφυπνίσεως, της Αλήθειας και του Αγώνος.
Λίγοι είναι σε θέση να αποδομίσουν συλλογιστικά και συναισθηματικά την γιορτή των Χριστουγέννων και να προσεγγίσουν τούτη την εποχή του χρόνου με άξονα την αρχαία Ινδοευρωπαϊκή παράδοση του εσωτερισμού του Ήλιου και του Φωτός, κορύφωση της οποίας αποτελεί το Χειμερινό Ηλιοστάσιο, καθώς οι δεσμοί με τις αληθείς παραδόσεις της Φυλής μας έχουν βιαίως αποκοπεί και αντικατασταθεί από την φαυλότητα του Χριστιανισμού.
Με οδηγό λοιπόν τον Ιούλιο Έβολα και τον Ρενέ Γκενόν, καθώς και αναφορές στα ιερά βεδικά κείμενα, την Αβέστα και τον Πλάτωνα, θα προσεγγίσουμε την Ηλιακή Παράδοση των προγόνων μας.

Η λατρεία του Ήλιου συνιστά μία εκ των πιο φυσικών και αρχετυπικών μορφών της εσωτερικής εκφράσεως και της μεταφυσικής αντιλήψεως του ανθρώπου. Η πλειοψηφία των αρχαίων παραδόσεων περιλαμβάνουν κάποια μορφή λατρείας προς τον ήλιο καθώς τόσο η παρουσία του όσο και η απουσία του από τον ουρανό κατά την διαδοχή των εποχών είχε τεράστια επίδραση στην φύση αλλά και τον ψυχισμό του ανθρώπου. Το λαμπρό ουράνιο σώμα που με το φως και την θερμότητά του δεσπόζει στον ουράνιο θόλο ως αδιαπραγμάτευτος κυρίαρχός του, καθιστά δυνατή την ίδια την ζωή σε κάθε έκφανσή της και θρέφει τον αέναο φυσικό κύκλο. Από νωρίς λοιπόν έλαβε και μια μεταφυσική συμβολική σημασία, ως το σταθερό ζωογόνο Κέντρο του Σύμπαντος, ως το σύνορο μεταξύ 2 πραγματικοτήτων· της φωτεινής πραγματικότητος της ζωής και της πνευματικότητος και της σκοτεινής φύσεως της νυκτός και του θανάτου.
Ο φυσικός Ήλιος θεωρήθηκε Δημιουργός και Ζωοδότης των Πάντων και το Φως που
εκπορεύεται εξ αυτόν ταυτίστηκε με το Φως της Αλήθειας, με το Εσωτερικό Φως, την θεία ουσία που ενυπάρχει σε κάθε ον, ανθρώπινο ή μη.


Στην βεδική παράδοση και τις ινδικές φιλοσοφίες, ο μυστικισμός του Ήλιου και του Φωτός έχει βαθιές ρίζες. Η Ριγκ Βέδα αναφέρει ότι ο Ήλιος είναι η Ζωή ή το Άτμαν κάθε πράγματος και ότι «στον ορατό κοσμικό Ήλιο λατρεύουμε τον αόρατο Ήλιο, ο οποίος άναψε όλα τα αστέρια του Ουρανού και τον ίδιο τον φυσικό Ήλιο». Συνιστά, επομένως, την δημιουργική του σύμπαντος δύναμη, την αρχή των πάντων, το Έν.
Οι Ουπανισάδες αναφέρουν ότι ο Ήλιος θέτει σε κίνηση τους τροχούς του χρόνου και ότι από αυτόν προέρχονται τα 5 φυσικά στοιχεία – γη, ύδωρ, πυρ, αήρ και αιθήρ – καθώς και οι 5 αισθήσεις.
Το ουσιώδες σημείο του εσωτερισμού του φωτός είναι η συνειδητοποίηση της ταυτότητος του εσωτερικού και του πνευματικού (θείου) φωτός· όπως αναφέρεται επανειλημμένως στις Ουπανισάδες: το φως που λάμπει πέρα απ’ αυτόν τον Ουρανό πέρα από κάθε τι στους πιο υψηλούς κόσμους πάνω από τους οποίους δεν υπάρχουν άλλοι υψηλότεροι, είναι στην πραγματικότητα το φως που λάμπει στο εσωτερικό του ανθρώπου. Αυτό το φως στην βεδική παράδοση ονομάζεται πουρούσα και η Μπαγκαβάτ Γκιτά μας εξηγεί ότι στον Κόσμο υπάρχουν 2 πουρούσα, το φθαρτό και το άφθαρτο· το πρώτο [το φθαρτό] διανέμεται μεταξύ όλων των όντων, το δεύτερο [το άφθαρτο] είναι αμετάβλητο, είναι Άτμαν, η ουσιαστική αρχή όλων των πραγμάτων, ή τα πάντα οικοδομούσα αρχή, το κινούν ακίνητο του Αριστοτέλη.

O θεός Ήλιος (Surya) στο άρμα του (Ναός Virupaksha, Ινδία)
Στις Βράχμα Σούτρας αναφέρεται: Το ηλιακό φως φαίνεται ταυτισμένο με ό,τι το παράγει (την φωτεινή πηγή, τον ήλιο) ωστόσο διαφέρει απ’ αυτό. Όπως αντανακλάται η εικόνα του ήλιου στο νερό και τρεμοπαίζει και ταλαντεύεται ανάλογα με τους κυματισμούς του, αφήνοντας όμως ανεπηρέαστο τον ίδιο τον ηλιακό δίσκο, έτσι και ο Άτμαν, το Καθολικό Πνεύμα, αντανακλάται στο ον και δημιουργείται στο ατομικό πνεύμα, η ζώσα ψυχή. Με την βοήθεια της φωτεινής ηλιακής ακτίνος η οποία σαν χρυσή κλωστή ενώνει την πηγή με το είδωλο, το κέντρο του πνευματικού με το ατομικό φως, το Όλον με το άτομο, καθίσταται δυνατή η επικοινωνία της ατομικότητος με το παγκόσμιο και εδραιώνεται το πνευματικό φως στο κέντρο του ατόμου.
Όταν λοιπόν το άτομο αποσυρθεί στο κέντρο του και το γνωρίσει συνειδητά ανοίγει την δίοδο της γνώσεως και της επιδιωκόμενης ταυτίσεως με το Όλον.
Όπως μας εξηγεί και ο Γκενόν, εάν δούμε το Άτμαν ως τον Πνευματικό Ήλιο που λάμπει στο κέντρο του ολικού όντος, η ακτίνα που εκπέμπεται άμεσα από τον Ήλιο καταυγάζει το ατομικό κέντρο ενώ ταυτόχρονα το συνδέει με τις άλλες ατομικές καταστάσεις αλλά και με όλα τα όντα – ανθρώπινα ή μη - και επιπλέον με το ίδιο το συμπαντικό κέντρο. Έτσι λοιπόν το κέντρο κάθε υπάρξεως όπου προβάλλεται η πνευματική ακτίνα πρέπει να θεωρείται ως δυνητικά, όχι ενεργά, ταυτισμένο με το ολικό κέντρο· και αυτός είναι ο λόγος που κάθε κατάσταση, είτε ανθρώπινη είτε οποιαδήποτε άλλη, μπορεί να ληφθεί ως βάση για την πραγματοποίηση της Υπέρτατης Ταύτισεως.

Η ομοιότης της βεδικής μεταφυσικής με τον Κόσμο των Ιδεών του Πλάτωνος είναι εμφανέστατη, σημείο που θα αναπτύξουμε παρακάτω.

Κατά την θεολογική διάσταση της βεδικής παραδόσεως ο ηλιακός θεός του Ινδουϊσμού είναι ο Μίτρα, ο θεός του φωτός, ο προστάτης της αλήθειας και πολέμιος του ψεύδους και του σκότους, ο οποίος συνδέεται στενά με τον Βαρούνα, τον βεδικό θεό του Συμπαντικού Ουρανού. Από το εσωτερικό και μυστηριακό Σκότος του Βαρούνα εκπορεύεται το ακτινοβόλο και διαυγές φως του Μίτρα.
Ο Μίτρα των Ινδο-αρίων και των Βεδών, δεν είναι άλλος από τον Μίθρα των Αρίων του Ευφράτη, των αρχαίων Περσών και Ιρανών και του Ζωροαστρισμού. Παρά τις διαφορές των δύο θεολογικών συστημάτων ο βεδικός Μίτρα και ο ιρανικός Μίθρας διατηρούν τόσα όμοια χαρακτηριστικά ώστε η καταγωγή τους να εντοπίζεται σε μια κοινή αρία αντίληψη της θειότητος.


Ο ακτινοβόλος πολεμιστής Μίθρα
Κατά την Αβέστα [τις ιερές γραφές του Ζωροαστρισμού] ο Μίθρας είναι ο θεός του ουράνιου φωτός, εμφανίζεται πριν από την ανατολή του ήλιου στις βραχώδεις κορυφές των βουνών και όταν πέφτει η νύχτα αυτός φωτίζει με μια αχνή τρεμοσβήνουσα λάμψη την επιφάνεια της γης και το περίγραμμα του φυσικού κόσμου.
Είναι το φως που διαλύει το σκοτάδι, αποκαθιστά την ευτυχία και την ζωή στη γη και η θερμότητα που εκλύει γονιμοποιεί και αναγεννά την φύση. Ο Μίθρας είναι ο «άρχοντας των μεγάλων βοσκοτόπων», δίνει αύξηση, αφθονία, κοπάδια, απογόνους και ζωή» σύμφωνα με την Αβέστα. Είναι ο χορηγός όχι μόνο των υλικών αγαθών αλλά και των πνευματικών αρετών· από αυτόν εκπορεύεται το φωτεινό πνεύμα που προσφέρει συνειδητότητα, σοφία, ευημερία και αρμονία στα όντα. Πολλές φορές τον επικαλούνται μαζί με τον ίδιο τον Αχούρα Μάζντα, τον Ύψιστο, τον Κύριο της Νοήσεως, τον κορυφαίο θεό της ουράνιας ιεραρχίας, την Δημιουργική Αρχή των Πάντων. Λέγεται ότι ο Αχούρα δημιούργησε τον Μίθρα όπως και όλα τα πράγματα αλλά τον κατέστησε ισάξιό του μιας και ο Ουρανός και το Ουράνιο φως είναι στην φύση τους αδιαχώριστα.
«Ο Αχούρα Μάζντα τον διόρισε για να συντηρεί και να περιφρουρεί όλο τον κινητό κόσμο». Με την μεσολάβηση λοιπόν του νικηφόρου πολεμιστή Μίθρα, το Υπέρτατο Ον καταστρέφει τους δαίμονες και τρομοκρατεί ακόμα και το Πνεύμα του Κακού, τον ίδιο τον Αχριμάν.

Ο Μίθρας, λοιπόν, ταυτίζεται με την βεδική ηλιακή ακτίνα που αναφέραμε πριν, αποτελεί τον ενδιάμεσο μεταξύ Ουρανού και Κόλασης. Ο Πλούταρχος στο Περί Ίσιδος και Οσίριδος εξηγεί «Ο Ωρομάζδης [δηλ. Ο Αχούρα Μάζντα] κατοικεί στην επικράτεια του αιωνίου φωτός, τόσο μακρυά από τον ήλιο όσο απέχει το άστρο αυτό από την γη. Ο Αχριμάν βασιλεύει στην περιοχή του σκότους και ο Μίθρας κατέχει μια ενδιάμεση θέση ανάμεσά τους». Είναι ο μεσολαβητής ανάμεσα στον απροσέγγιστο και άγνωστο θεό Ήλιο, την λαμπρή εκείνη σφαίρα που βασιλεύει στους Ουρανούς ως αιωνίως παρούσα εικόνα του Όντος και λούζει με φως το ανθρώπινο γένος που υποφέρει στη Γη και αγωνίζεται ενάντια στους δαίμονες της ίδιας του της υπάρξεως.
Η λατρεία προς το πρόσωπο και τις ιδιότητες του πολεμιστή, ταυροκτόνου Μίθρα που έχει επιβληθεί στα πάθη του και έχει εξισωθεί με το Όλον, καθώς και η συμμετοχή στα μυστήρια του μιθραϊσμού αποτελούσαν για τον πιστό τον δίαυλο για την προσέγγιση του Δημιουργού Αχούρα αλλά και το όπλο κατά του Καταστροφέα Αχριμάν.
Διαβάζουμε στην Αβέστα: «Αυτός που προσφέρει θυσία στον αθάνατο, λαμπερό, γοργάλογο Ήλιο για να κρατήσει το σκοτάδι, να κρατήσει τους δαίμονες τους γεννημένους απ’ το σκότος, … , να κρατήσει τον θάνατο που έρπει αόρατος, την προσφέρει στον Αχούρα Μάζντα, την προσφέρει στην δική του ψυχή».



Στην αρχαία Ελλάδα, ο φυσικός Ήλιος συνδέθηκε με τον Φωτοφόρο Απόλλωνα ως σύμβολό του και στέμμα του, και δεν αναγορεύθηκε σε αυτούσιο θεό, αλλά πέρασε άμεσα ως σύμβολο στην σφαίρα της μεταφυσικής.
Για τον Πλάτωνα, ο αισθητός Ήλιος συνιστά την εικόνα του ιδεατού ή Πνευματικού Ήλιου. Στην αλληγορία του Σπηλαίου, λοιπόν, ο φιλόσοφος αντιπαραβάλλει τον ορατό κόσμο (σύμπαν), κέντρο του οποίου είναι ο φυσικός Ήλιος, με τον νοητό κόσμο των Ιδεών ο οποίος περιστρέφεται γύρω από τον Πνευματικό Ήλιο ή το Αγαθό.
Όπως ο Ήλιος μας δίνει την δυνατότητα να δούμε τον αισθητό κόσμο με την όρασή μας, χωρίς να ταυτίζεται ο ίδιος με την λειτουργία της οράσεως, έτσι και η αλήθεια και η γνώση παρέχονται απ’ τον Πνευματικό Ήλιο χωρίς αυτός να ταυτίζεται μαζί τους. Για να ενεργοποιηθεί η λειτουργία της όρασης (εξωτερική και εσωτερική) χρειάζεται ένας ενδιάμεσος, και αυτός είναι το Φως για τον φυσικό κόσμο και η Νόηση για τον νοητό κόσμο.

Η ηλιακή θρησκεία άρχισε να εμφανίζεται και στην Ρώμη γύρω στον 3ο αιώνα π.Χ. με τον Αυτοκράτορα Ηλιογάβαλο ο οποίος προσπάθησε να επιβάλει στον Ρωμαϊκό λαό την συριακή θρησκεία του Ήλιου της Έμεσα στην έκφυλη και παρακμιακή της μορφή, γεγονός που προκάλεσε την οργή και την βίαιη αντίδραση των συντηρητικών και αριστοκρατικών τάξεων της Ρώμης. Αργότερα, ο Αυτοκράτορας Καρακάλλας αφού εισήγαγε στο Ρωμαϊκό Πάνθεον τον Ηρακλή και τον Διόνυσο, στα πλαίσια της ενισχύσεως και της εδραιώσεως του πνευματικού και θρησκευτικού χαρακτήρος της αυτοκρατορίας σε συνδυασμό με το πολιτικό και στρατιωτικό της χαρακτήρα, καθιέρωσε την λατρεία του Θεού Ήλιου στην Ινδοευρωπαϊκή έκφρασή του.


Sol Invictus Mithras, Moυσείο Βατικανού
Ο Ήλιος ονομάστηκε Ανίκητος (Sol Invictus) επίθετο που αργότερα υιοθέτησαν και οι αυτοκράτορες στον τίτλο τους και τα ηλιακά σύμβολα εμφανίζονταν όλο και πιο συχνά στην ρωμαϊκή ζωή. Ο χαρακτηρισμός του ως Ανίκητουκαταδείκνυε την βαθιά σύνδεση της ηλιακής θεολογίας της Αυτοκρατορίας και με τον Μιθραϊσμό, πέραν του προαναφερθέντος συνδέσμου με την ολύμπια θρησκεία, καθώς το επίθετο Ανίκητος αποδιδόταν στον ηλιακό πολεμιστή Μίθρα, η λατρεία του οποίου ήταν ευρέως διαδεδομένη και κυριαρχούσε στις διασκορπισμένες στην Ανατολή ρωμαϊκές λεγεώνες. Με τον Αυτοκράτορα Αυρηλιανό ο Θεός Ήλιος τοποθετήθηκε στο κέντρο της ρωμαϊκής λατρείας υπό την νέα ολύμπια μορφή της, απορρίπτοντας τα παρακμιακά ασιατικά στοιχεία, ανταποκρινόμενη πλέον στην Ρωμαϊκή ψυχή και εναρμονισμένη με την πνευματική κληρονομία των προγόνων της Φυλής μας.
Στην Ρώμη, λοιπόν, ο Ήλιος αποτελεί το σύμβολο της πνευματικής Δύναμης στο Κέντρο της Αυτοκρατορίας, τους ηγέτες της οποίας καθαγιάζει και περιβάλει με την λαμπρότητά του. Θεμελιώνεται μια ιερή σχέση μεταξύ του ακτινοβόλου δίσκου του Ουρανού και της ανθρώπινης εικόνας που τον αντιπροσωπεύει στην γη, που δεν είναι άλλη από τον ίδιο τον Αυτοκράτορα. Στην ιδεατή της μορφή, λοιπόν, η λατρεία του Αυτοκράτορα και οι ηλιακές ιδιότητες που του αποδίδονταν απέρρεαν από την ιδέα πως ο αυτοκράτορας κατείχε υψηλές πνευματικές αρετές που διασφάλιζαν την εύνοια του θεού Ήλιου ο οποίος με την σειρά του εξασφάλιζε τους θριάμβους της αυτοκρατορίας.
Η μυστικιστική αυτή πεποίθηση της εκπορεύσεως της δυνάμεως και της δόξας των Καισάρων από τον Ήλιο εκφραζόταν και με τα τυπικά της αυλής· το ουράνιο πυρ που φωτίζει αιώνια ανάμεσα στα άστρα, κατανικώντας το σκοτάδι, είχε το έμβλημά του στο άσβεστο πυρ που έκαιγε στο ανάκτορο των Καισάρων και μεταφερόταν μπροστά του σε κάθε επίσημη τελετή.
Τέλος, η 25η του Δεκέμβρη είχε καθιερωθεί ως ο επίσημος Ρωμαϊκός εορτασμός της Γεννήσεως του Θεού Ήλιου κατά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο (Natalis Solis Invicti) και εορταζόταν κάθε τέσσερα χρόνια με μια λαμπρή τελετή προς τιμήν του Ανίκητου Ήλιου, του Προστάτη της Αυτοκρατορίας και των Ρωμαϊκών Λεγεώνων.


Φυσική και Μεταφυσική Ακολουθία

Όπως σοφά και σχεδόν αποκαλυπτικά διδάσκει ο Έβολα, η κατανόηση των συμβόλων της Παραδόσεως αντιστοιχεί στην αφύπνιση της αρχέγονης ενέργειας του εαυτού και συμβάλλει στην αναδιαμόρφωση του είναι με την επανακαθιέρωση της τάξεως και της εδραιώσεως της εξουσίας του πνεύματος.
Ένα από τα πιο σημαντικά σύμβολα, καθώς κρύβει την αξία της Αρχέγονης Παραδόσεως, είναι και ο Σταυρός, ο οποίος θα μας βοηθήσει στην βαθύτερη και πιο ολοκληρωμένη κατανόηση της μετά-φυσικής του Ήλιου.
Ο Σταυρός αντιπροσωπεύει τον παγκόσμιο άνθρωπο: αυτόν που έχει νικήσει τον θάνατο και έχει υπερβεί την απλώς ανθρώπινή του ύπαρξη που βασίζεται στο ένστικτο, και συνεπώς έχει κατακτήσει την απόλυτη αυτό-πραγμάτωση. Ο Σταυρός αντιπροσωπεύει επίσης το Δένδρο της Ζωής, εβρισκόμενο στο κέντρο του κόσμου: συνεπώς υπονοείται η έννοια του κέντρου και της αρχέγονης αγνότητος. Δύο κατευθύνσεις εκφράζονται με τον Σταυρό: η οριζόντια και η κάθετη, αμφότερες φέρουσες ποικίλες ερμηνείες.
Ο Σταυρός συμφιλιώνει την αντίθεση μεταξύ του επιπέδου της εκδηλώσεως (ο οριζόντιος άξων) και την πορεία προς την υπέρβαση (ο κάθετος άξων). Με ανθρωπολογικούς όρους, ο κάθετος άξων αντιπροσωπεύει την  προσωπικότητα, τον εαυτό ή το πνεύμα: το ενεργό και αιώνιο συστατικό κάθε πλάσματος. Η κάθετη κατεύθυνση είναι το επίπεδο του ιερού, το οποίο οδηγεί στον ουρανό αλλά μπορεί εξίσου να οδηγήσει και στην άβυσσο. Ο οριζόντιος άξων, αντιθέτως, αντιπροσωπεύει την ατομικότητα, το εγώ, το σώμα και την ψυχή: το παθητικό και θνητό συστατικό κάθε πλάσματος. Αυτό είναι το επίπεδο του ιστορικού γίγνεσθαι, στο οποίο συγκρούονται οι ιδεολογίες και τα ανθρώπινα στοιχεία. Οι δύο άξονες χωρίζουν τον χώρο και τον χρόνο σε τέσσερα ίσα μέρη, καθένα από τα οποία αντιπροσωπεύει μια εσωτερική και μια εξωτερική αντανάκλαση και μπορεί να θεωρηθεί ως ένα στάδιο της ζωής του ανθρώπου. Η ίδια η φύση χωρίζει τον χρόνο και τον χώρο σε τέσσερα μέρη: τέσσερα είναι τα σημεία του ορίζοντα (βορράς, νότος, ανατολή και δύση)· τέσσερα είναι τα στοιχεία της ύλης (φωτιά, αέρας, γη και ύδωρ)· και τέσσερα είναι τα είδη της επίγειας φύσεως (ορυκτά, φυτά, ζώα και άνθρωποι). Επίσης, τέσσερα είναι τα ορόσημα της ημέρας (μεσάνυχτα, αυγή, μεσημέρι, δύση) και τέσσερεις οι εποχές του χρόνου. Παρόμοιοι τετράπτυχοι διαχωρισμοί μπορούν να παρατηρηθούν και σε άλλα πεδία. Σε συμφωνία με αυτήν την τετραμερή διαίρεση, οι Ινδο-Ευρωπαϊκοί λαοί δόμησαν την κοινωνική οργάνωσή τους με βάση τέσσερεις κάστες (ιερείς, πολεμιστές, παραγωγούς, υπηρέτες), πάνω από τις οποίες βρισκόταν ο Βασιλεύς.
Και η ανθρώπινη ζωή είναι χωρισμένη σε τέσσερα κύρια στάδια: το εμβρυακό στάδιο, την γέννηση, την ωριμότητα και τον θάνατο.

Ως προς την φυσική-μεταφυσική αναλογία των φάσεων του Ήλιου τώρα, αυτή καθορίζεται από το τετράπτυχο των εποχών του χρόνου ή των ωρών της ημέρας και κατέχει τόσο εξωτερικές όσο και εσωτερικές εκδηλώσεις.
Πολλοί μύθοι περιγράφουν την διαδικασία κατά την οποία ο άνθρωπος απελευθερώνεται από την ζωώδη φύση του σαν ένα ταξίδι που κάνει η ψυχή από την Γη στον Ήλιο μέσω διαφόρων πλανητών και αστεριών. Η ημερήσια ή ετήσια πορεία του Ηλίου δύναται να χωρισθεί σε τέσσερα βασικά στάδια κατά τα οποία το φως παίρνει διαφορετικές μορφές και ερμηνείες.
Το πρώτο στάδιο είναι η αυγή: ο τόπος και ο χρόνος της ορατής γεννήσεως του Ηλίου. Κατά την αυγή ο Ήλιος ανατέλλει από τον ορίζοντα· αυτό που προηγουμένως ήταν κρυφό τώρα γίνεται και πάλι ορατό. Ο Ήλιος γεννιέται στην ανατολή και την εποχή του χρόνου που αντιστοιχεί στην Εαρινή Ισημερία. Τούτη την μέρα το φως και το σκοτάδι βρίσκονται σε ισορροπία, καθώς έχουν την ίδια διάρκεια· εφ’ εξής, το σκοτάδι θα μειώνεται, υποχωρώντας μπρος στο φως του Ηλίου. Τούτη την εποχή η φύση ξυπνά, όλα τα πράγματα ανανεώνονται και ανθίζουν· ότι είναι κρυμμένο εμφανίζεται, και δημιουργείται νέα ζωή. Για τον άνθρωπο, τούτη είναι η καλύτερη εποχή για δράση.
Το δεύτερο στάδιο είναι τα μεσημέρια, όταν το φως του Ηλίου έχει φθάσει στο αποκορύφωμα της ακτινοβολίας του και της ενέργειάς του. Ο Ήλιος εδώ στέκεται στο ζενίθ του, στο υψηλότερο σημείο που μπορεί να φτάσει κατά την πορεία του. Αυτό το στάδιο αντιστοιχεί γεωγραφικώς στον νότο και στο Θερινό Ηλιοστάσιο. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου, όταν ο Ήλιος έρχεται να συμβολίσει τον θρίαμβο του φωτός επί τους σκότους, και το μεγαλείο και την δύναμη της ψυχής. Σε τούτη την περίοδο της γονιμότητος και της αφθονίας είναι που δρέπονται οι καρποί κάθε προσπάθειας, καθώς το εξωτερικό και το εσωτερικό στοιχείο – το είναι και η φύση – βρίσκονται σε τέλεια ενότητα και αρμονία.
Σύμφωνα με την διδασκαλία της κυκλικότητος, αυτό που έχει φτάσει στο απώγειό του δύναται μόνο να φθίνει· έτσι, η Φύση από τούτο το στάδιο και εφ’ εξής σταδιακά πεθαίνει, καθώς οι μέρες μικραίνουν και κάνει την εμφάνισή του ο μαρασμός.
Ο χρόνος και ο τόπος της υποχωρήσεως του Ηλίου σηματοδοτείται από την δύση του. Όπως και στην αυγή, ο Ήλιος βρίσκεται στον ορίζοντα· αλλά αυτήν την φορά, η πορεία του ακολουθεί την αντίθετη κατεύθυνση φέροντας και αντίθετο συμβολισμό, καθώς η ζωή αποσύρεται στον εαυτό της. Ο Ήλιος δύει στην δύση και την εποχή του χρόνου που αντιστοιχεί με την Φθινοπωρινή Ισημερία. Όπως και την άνοιξη, η μέρα της Ισημερίας ενσαρκώνει την ισορρόπηση φωτός και σκότους· από αυτήν την εποχή όμως η νύχτα αρχίζει να μεγαλώνει. Καθώς οι μέρες μικραίνουν και η Φύση εισέρχεται στην φάση της χειμερίας νάρκης, το φως και η ζωή φαίνεται να υποχωρούν.
Το τέταρτο και τελευταίο στάδιο είναι τα μεσάνυχτα, όταν ο Ήλιος δεν είναι πλέον ορατός και κυριαρχούν το ψύχος και το σκότος. Με τον πάγο και το χιόνι της, αυτή η περίοδος συνδέεται γεωγραφικώς με τον βορρά και με το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Τούτη είναι η μεγαλύτερη νύχτα του έτους, όταν ο Ήλιος φθάνει στο χαμηλότερο σημείο του ορίζοντος και το σκοτάδι φαίνεται να έχει εξαφανίσει το φως. Ωστόσο, αυτό που έχει φθάσει στο κατώτατο σημείο, δεν μπορεί παρά να σηκωθεί ξανά ψηλά και να ανθίσει· έτσι λοιπόν, ξεκινά μια νέα φάση επικρατήσεως. Οι μέρες μεγαλώνουν και το φως νικά το σκοτάδι. Σταδιακώς, η Φύση ξυπνά και ο καιρός μαλακώνει ξανά.
Το Χειμερινό Ηλιοστάσιο αποτελεί μια κρίσιμη στιγμή του έτους και ένα ιδιαιτέρως δραματικό σύμβολο. Ενσαρκώνει την έναρξη ενός νέου ηλιακού έτους και ενός νέου κύκλου ζωής, ως ένα αιώνιο σημάδι αναγεννήσεως και νίκης και ως σύμβολο της δύναμης της ζωής που υπερνικά τον θάνατο.
Όπως ο Ήλιος υψώνεται νικητής επί του σκότους, έτσι πρέπει και ο άνθρωπος να θριαμβεύσει έναντι της θνητής και ενστικτώδους του φύσεως.

Μια παρόμοια προσέγγιση βρίσκουμε και στην σκέψη του Γκενόν στον Αποσυμβολισμό των Αρχετυπικών Μοτίβων. Ο Γκενόν συνδέει τα δύο Ηλιοστάσια του έτους με τις έννοιες της Μυητικής Αναγεννήσεως και της Λυτρώσεως.
Παραβάλλει τον κόσμο της Μυήσεως και του εσωτερισμού με μια Σπηλιά στην οποία εισέρχεται ο αναγεννημένος μυημένος από την Πύλη των Ανθρώπων και εφόσον υπερβεί την ατομική κατάσταση εξέρχεται από αυτήν από την Πύλη των Θεών. Ο συσχετισμός με τα ηλιοστάσια έχει ως εξής: ο ενιαύσιος κύκλος χωρίζεται σε δύο μισά στον κάθετο άξονα του κόσμου, στην ανοδική του πορεία κατά την οποία ο Ήλιος κινείται προς τον Βορρά και προχωρά από το θερινό προς το χειμερινό ηλιοστάσιο και στην καθοδική του πορεία, οπότε ο Ήλιος κινείται προς τον Νότο και από το χειμερινό προς το θερινό Ηλιοστάσιο.
Συνεπώς, στον κάθετο άξονα της πορείας προς την υπέρβαση (κατά τον προαναφερθέντα θεμελιώδη συμβολισμό του σταυρού) ο Βορράς δηλώνει το ανώτατο σημείο του ιερού ανοδικού μονοπατιού, ενώ ο Νότος την αρχή του.
Ωστόσο, υπάρχει η εξής δυσκολία και ανακολουθία στον συσχετισμό ανόδου-καθόδου του Ήλιου και της διαδοχής των εποχών με τις αντίστοιχες καταστάσεις του όντος, η οποία μένει να επιλυθεί. Όπως αναφέραμε, στο φυσικό πεδίο το ανώτατο σημείο της ανόδου του Ήλιου βρίσκεται στον Νότο που αντιστοιχεί στο θερινό ηλιοστάσιο καθώς συντελείται η μεγαλύτερη εμφάνισή του στον ουρανό και αντιστοίχως το κατώτατο σημείο της καθόδου του φυσικού Ήλιου βρίσκεται στον Βορρά που αντιστοιχεί στο χειμερινό Ηλιοστάσιο, καθώς τότε ο Ήλιος κάνει την μικρότερή του εμφάνιση. Αντιθέτως, στο μεταφυσικό πεδίο το ανώτερο σημείο της πορείας του ατόμου βρίσκεται στον Βορρά και το κατώτατο στον Νότο. Η εξής αντίφαση επιλύεται ως εξής: το φυσικό και το μεταφυσικό πεδίο είναι αντιστρόφως ανάλογα μεταξύ τους, ήτοι ό,τι υπάρχει σε αφθονία στο ένα εκλείπει από το άλλο. Συνεπώς, κατά το Θερινό Ηλιοστάσιο που ο φυσικός Ήλιος κάνει την μεγαλύτερη εμφάνισή του στον Ουρανό, το άτομο βρίσκεται ακόμα στην αρχή του μεταφυσικού μονοπατιού. Αντιθέτως και αντιστοίχως, κατά το χειμερινό Ηλιοστάσιο που η παρουσία του αισθητού Ήλιου είναι η μικρότερη του έτους, το ιερό μονοπάτι κορυφώνεται και το άτομο είτε θα λυγίσει και θα παραμείνει στην Κοσμική Σπηλιά των Αναγεννήσεων είτε θα νικήσει το Σκότος της Σπηλιάς και της Ψυχής του και θα βγει Νικητής από την Πύλη των Θεών.

Βασιζόμενοι, λοιπόν, στην Αρχαία Ινδο-Ευρωπαϊκή Ηλιακή μας Παράδοση, ως ΑΡΜΑ φέρουμε το σύμβολο του Ήλιου και του Σταυρού.
Η ρούνα του ΑΡΜΑΤΟΣ ενσαρκώνει τα αρχετυπικά σύμβολα του φωτοβόλου Ήλιου και του ιερού ανοδικού μονοπατιού του ανθρώπου, τις ιδέες του Ενός και του Αγώνος. Συμβολίζει την εσωτερική και εξωτερική μάχη του ανθρώπου στην ανηφορική πορεία του Σταυρού με συνοδοιπόρο το φως και απώτερο σκοπό τον ίδιο τον Ήλιο.
Κάθε μέλος του ΑΡΜΑΤΟΣ οφείλει να βρει το εσωτερικό-ατομικό φως που τον συνδέει με το Όλον και κραδαίνοντάς το γερά ως το μοναδικό του Όπλο να κατευθυνθεί προς τις Μεγάλες Μάχες της ανηφορικής του πορείας μέχρι τον Απώτερο Στόχο, να Αντικρύσει τον Ήλιο με Λαβωμένο Κορμί αλλά Καρδιά γεμάτη Φως.
Στην δραματική για την Φυλή μας εποχή που ζούμε, η ανάγκη για την συνειδητοποίηση του εσωτερικού μας φωτός και για την συστράτευσή του με το φως των συναγωνιστών μας, δεν είναι απλώς επιτακτική, είναι ανάγκη πρωταρχική, ανάγκη επιβιώσεως. Τους άλλοτε καθάριους γαλανούς ουρανούς της Ευρώπης, έχει σκεπάσει ένα ζοφερό πυκνό σκότος που πολεμά την εμφάνιση της παραμικρής αχτίδος φωτός. Ούτε καν ο κίνδυνος του αφανισμού μας δεν είναι ορατός, καθώς τα έθνη κρύβονται μέσα στο τσιμεντένιο σκοτάδι αναζητώντας λίγη ασφάλεια, τρομοκρατημένοι και πειθήνιοι αρνούνται να στραφούν στον εαυτό τους για να βρουν εκεί το ζωογόνο φως και να υπερασπιστούν τους ομοίους τους.
Το δικό μας Φως ως ΑΡΜΑ αντιστέκεται, και όσο ανηφορίζουμε μαζί προς τον Ήλιο θα ακτινοβολεί. Η πορεία πλέον δεν είναι απλώς ανηφορική, φαίνεται ακατόρθωτη, μιας η παρακμή έχει εξαπλωθεί και έχει εισχωρήσει πολύ βαθιά στην άρια ψυχή. Η συντροφικότητα όμως είναι ο ικανός αρωγός για να μείνουμε Όρθιοι στο μονοπάτι, για να μείνουμε ειλικρινείς προς τους Εαυτούς μας, Αληθείς προς την Ιδέα, Αγωνιστές για την Ιδέα.
Μπορεί να φτάσουμε ετοιμοθάνατοι εμπρός του Μεγάλου Ήλιου, μπορεί να χάσουμε τα πάντα, μπορεί να φτάσει ένας από εμάς, όμως θα φτάσουμε, η Ιδέα θα Νικήσει.

Τίσις

------------------------------------
Βιβλιογραφία:
Julius Evola, Sol Invictus: Encounters Between East & West in the Ancient World
Julius Evola, Roma e il natale solare nella tradizione nordico-aria
Raido, Εγχειρίδιο Παραδοσιακής Διαβιώσεως, εκδ. Πάτρια
Rene Guenon, Fundamental Symbols: The universal language of sacred science, Εκδ. Quinta Essentia
Rene Guenon, Ο άνθρωπος και τα πεπρωμένα του κατα τη Βεδάντα, εκδ. Πεμπτουσία
Mircea Eliade, Το εσωτερικό φως, Εκδ. Αρμός
Franz Cumont, Τα μυστήρια του Μίθρα, εκδ. Πύρινος Κόσμος
Αβέστα: Το ιερό βιβλίο του Ζωροαστρισμού, εκδ. Καστανιώτη


Υπερβορεία