Μα πάντα έτσι γίνεται το νοιώθω,
πάντα το έξω δεν αλλάζει το εντός,
κι όσο ξεχνιέσαι πάντα θα σου βγαίνει εμπρός,
να σου γελάει δυνατά να σε τρομάζει...

Όσο κι αν ψάχνεις για την πρώτη σου αλήθεια,
κάπου στο δρόμο πεταμένη θα την βρεις,
ρωτάω τι άλλαξε, πώς μου έγινε συνήθεια,
ο δράκος μέσα μου, η σκιά της πληρωμής...

Κι εγώ που πείσμωσα παράφορα να ζω,
μαθαίνω πάλι απ' την αρχή να σ' αγαπάω,
μαθαίνω πάλι απ' την αρχή να σου μιλώ,
μέσα στα χέρια μου ζωή να σε κρατάω...

Ψωροπερήφανα ζητάω λίγη τόλμη,
γυρνάω πίσω απ' τον καιρό της προσμονής,
όλα τα ψεύτικα συνάντησα να είναι δυνατά,
μα πάντα αδύνατη σαν όνειρο να μένει η ζωή μου...

Παγιδευμένος στο όνειρό μου
μέρες ανάστροφα πάλι μετρώ
Σημάδι βάζω τον εαυτό μου
μα στη συνέχεια πάντα αστοχώ

Είναι η αλήθεια που όλο μου μοιάζει
ίσια κατάματα πώς με κοιτά
δεν την αντέχω να με τρομάζει
πάντα εμένανε να βγάζει μπροστά

Θέλω να βγω να γελάσω να πιω
απ' της λήθης τη χαρά
Μα δεν μπορώ την ψυχή μου να βρω
μέσα στα ρηχά νερά
Κι αν όλο αυτό θα μ' αφήσει λειψό
δεν πειράζει που είν' αργά
εγώ θέλω να βγω να γελάσω να πιω
απ' της λήθης τη χαρά

Φύγαν οι φίλοι ήρθαν τα λόγια
οι άδειες σκέψεις μου πλοία βαριά
μόνος να κρύβομαι μες στα υπόγεια
μήπως και φτάσω σε μιαν άλλη στεριά

Κι αν είναι η σύμβαση που όλα τ' αρπάζει
σαν μια συνήθεια όπως παλιά
κι αυτή η ανάγκη μου που όλα τ' αλλάζει
και πάντα εμένανε να βγάζει μπροστά

Θέλω να βγω να γελάσω να πιω
απ' της λήθης τη χαρά
Μα δεν μπορώ την ψυχή μου να βρω
μέσα στα ρηχά νερά
Κι αν όλο αυτό θα μ' αφήσει λειψό
δεν πειράζει που είν' αργά
εγώ θέλω να βγω να γελάσω να πιω
απ' της λήθης τη χαρά

Αποκλεισμένος στη Σαλονίκη
Χωρίς εσένανε πώς να χαρώ
Έξω το χιόνι έρημοι δρόμοι
κι έχω σαράντα πυρετό

Μα θα 'ρθω να σε βρω
Σε περιπέτεια θα μπω
το άσπρο σου βελούδινο κορμάκι να χαρώ

Είναι η καρδιά μου πουλί κλεισμένο
στο ρημαγμένο μου μικρό κλουβί
σκέψη τη σκέψη πόσο θ' αντέξει
στο πειρασμό σου να αντισταθεί

Σαν τις σκιές τα ξωτικά έρχονται νύχτα με φιλιά
χορεύουν γύρω απ' τη φωτιά είναι της φύσης τα στοιχειά

Μοιάζουν με κρίνα μ' άλογα με πνεύματα παράλογα
σου λένε λόγια μαγικά αλλόκοτα συμβολικά

Γύρνα την πλάτη σου στο φως
σε όσα έμαθες μικρός
δες πως σου λείπει ο χορός
ο έρωτας και ο καημός

Μέσα απ' την τρέλλα η λογική
μέσα απ' τον θάνατο η ζωή
ένα ταξίδι ο λυτρωμός
ένα χαμόγελο ο θεός

Σαν τις σκιές τα ξωτικά έρχονται νύχτα με φιλιά
ζητούν ν' αλλάξεις πια ζωή ν' αλλάξεις πια διαδρομή

Πρόσεξε όμως τι θα πείς ποιό πάθος θες να γεννηθείς
Να' σαι τρελλός ή ποιητής σ' αυτόν τον κόσμο θεατής

Γύρνα την πλάτη σου στο φως
σε όσα έμαθες μικρός
δες πως σου λείπει ο χορός
ο έρωτας και ο καημός

Μέσα απ' την τρέλα η λογική
μέσα απ' τον θάνατο η ζωή
ένα ταξίδι ο λυτρωμός
ένα χαμόγελο ο θεός

Τώρα μακραίνουνε
πύργοι,παλάτια
κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια.

Τώρα θανάσιμη
νύχτα με ζώνει,
μέσα μου ογκώνονται
οι άφραστοι πόνοι.

Μ`είδαν,προσπέρασαν
όσοι αγαπάω,
μόνος απόμεινα
κι έρημος πάω.

Πόσο τ`ανέβασμα
του άχαρου δρόμου !
Στρέφω κοιτάζοντας
προς τ`όνειρό μου.

Μόλις και φαίνονται
οι άσπρες εικόνες,
τ`άνθη,χαμόγελα
μες στους χειμώνες.

Αεροσαλεύουνε
κρίνοι και χέρια,
ήλιοι τα πρόσωπα,
μάτια τ`αστέρια.

Είναι και ανάμεσα
σ`όλα η αγάπη,
στο πρωτοφίλημα
κόρη που εντράπει.

Κι όλο μακραίνουνε
πύργοι,παλάτια
κλαίνε μου οι θύμησες,
κλαίνε τα μάτια...